De avonturen

Arequipa - Arica, 2 oktober 2005
Dag Peru, hallo Chili! Na het vroege opstaan en de sleutels inleveren bij de huisbaas, konden we direct in een taxi springen die ons rap naar de busterminal bracht. Effe snel wat voedsel inslaan en hup de bus in voor de zeven uur durende rit naar Tacna, de laatste plaats in Peru vóór de grensovergang met Chili. Gaandeweg kwamen we weer in de buurt van de kust, met haar uitgestrekte dorre vlakten. Voor ons heel wat minder mooi dan de hooggebergten van de afgelopen weken, maar goed. Bij het verlaten van de bus, werden we opgewacht door een jongen die ons naar de naastgelegen Internationale terminal loodste. Daar werd ons de keuze aangeboden tussen een goedkope, langzame bus, of een duurdere snelle collectivo. Van Guido hadden we al begrepen dat de bestuurders van de collectivo je ook rap door de douaneformaliteiten konden heen helpen, dus kozen we hiervoor. Nog even snel hebben we onze laatste Peru-centen opgemaakt aan frisdrank en snoeperijen, waarna we naar onze collectivo toe liepen. Waar wij echter een minibusje verwacht hadden, stond nu een zespersoons Amerikaanse slee op ons te wachten. We voelden ons net een stel smokkelaars zo op de achterbank, te meer daar wij een potje honing in onze rugzak verstopt hadden. Chili is zeer beschermend tegenover haar veestapel en tracht dan ook alle fruit en organische materialen bij de grens tegen te houden. Gelukkig kon onze chauffeur ons goed langs de douane loodsen, echter voor één van onze medepasagiers liep het minder goed af: hij werd om de één of andere reden geweigerd en kon aan de andere kant van de weg gaan staan om weer een taxi richting Peru te nemen. Wij kwamen rond 16.00 uur aan in Arica, waar we in het tweede hostel waar we binnen keken maar een kamer hebben genomen; we hadden geen zin om nog door te slenteren. We moesten maarliefst € 15,- per nacht betalen, dat is andere koek dan in Peru! Nou ja, in ieder geval hebben we een kokend hete privédouche en is het ontbijt inbegrepen; dat is ook wel weer wat waard. ´s Avonds zijn wij even Arica centrum ingelopen, maar aangezien het zondag was, was er vrijwel niets open. Vroeg waren we terug op onze kamer, waar we nog wat gelezen en geschreven hebben. Morgen weer een dag...

Arica, 3 oktober 2005
Het lijkt wel alsof we terug zijn in de Westerse wereld hier in Arica: volop terrasjes, winkelstraten en gelukkig ook weinig bedelaars en straatverkopertjes. Na ontbeten te hebben in ons hostel zijn we naar het busstation gegaan om kaartjes te regelen voor de trip naar de Atacama-desert, waar we vanavond heen willen reizen. De receptionist van ons hostel legde ons uit welke colectivo we konden pakken en zo gingen we ook nu weer in een normale auto; eigenlijk gewoon een taxi maar dan gedeeld met andere personen, heen en weer naar de busterminal. Daarna zijn we op ons gemak door de stad gaan slenteren en hebben we ook de boulevard opgezocht. Hoewel de zon schijnt, geeft de Pacific Ocean een koele bries, waardoor het geen standweer is. Op het zuidelijk halfrond is net de winter voorbij en zitten we nu dus in de lente. De boulevard bood wel een schitterend uitzicht op El Morro, een klif aan de rand van Arica, waarop trots de Nationale vlag van Chili wappert. Om 21.30 uur kwamen we op het busstation aan, waar we eerst onze rugzakken moesten inchecken. Grotere bagage gaat in het vrachtruim onder de bus en om te voorkomen dat `per ongeluk` bagage van eigenaar wisselt, wordt elk stuk bagage keurig gelabeld en ontvangt de eigenaar een recuutje. Nieuw hier was dat ook alle tassen opengemaakt moesten worden voor inspectie. Oh, oh.. Maar geen nood voor ons, want voor de tweede keer (eerder ook al bij de Peruaanse grenspost) bleek `voetbal` het toverwoord: er speelt een Chileen (Parde, bij die k-club uit Rotterdam) in Nederland en toen we hierover begonnen had de douanier geen oog meer voor onze tassen. Bianca gaat voetbal zo nog eens leuk vinden. Rond 22.00 uur mochten ook wij instappen en vertrok de bus iets later richting Calama. De bus had lekkere stoelen, veel beenruimte en we kregen ook nog eens een goede deken: snel de ogen dicht.... Om 4.00 uur werden we echter bruut de kou ingegooid: weer een controle op fruit, kruiden, planten of etenswaren die niet geoorloofd zijn. Gelukkig niets aan de hand, maar het leek een eeuwigheid te duren voordat we de bus weer in mochten en dan eindelijk tot aan San Pedro de Atacama konden blijven zitten.

San Pedro de Atacama, 4 oktober 2005
Tien uur vanochtend zijn we aangekomen op onze eindbestemming: San Pedro de Atacama, een oase midden in de Atacamawoestein. Onze bus naar Calama bleek ook door te gaan naar onze eindbestemming, dus we hoefden niet over te stappen. Bijna konden we zwartrijden, maar toen iemand aankwam met dezelfde aangewezen stoelplaatsen als ons, besloten we toch maar onszelf ´aan te geven´ en een kaartje bij te kopen. Bij de bushalte stonden een handjevol mensen te wachten die onderdank aanboden en we kozen ervoor om bij één van hen even te gaan kijken: Cabañas Candaleria. De jonge hosteleigenaren boden ons een grote kamer aan, voorzien van vier bedden, een zithoekje, meubels en gebruiksrecht van de keuken met koelkast. Verder is er een hele grote achtertuin voorzien van tuinstoelen, oude machines en half gedemonteerde auto´s en aangezien we aan de rand van het dorp zitten kun je en speld horen vallen. Tel daarbij op dat de eigenaren drie honden, vijf katten en een zooitje eenden hebben en we waren verkocht: hier blijven we een paar nachten. Na een bakkie ging Bianca om 11.00 uur even liggen, om voor de rest van de dag niet meer uit bed te komen: ze kreeg koorts, was hondsmoe en voelde zich te beroerd om op te staan. Uitzieken eerst dus maar. Mark is ´s middags even een kort rondje door het dorp gaan maken en heeft gelijk wat boodschappen ingeslagen. Het avondeten hebben we maar overgeslagen en terwijl Bianca bleef woelen (dan warm dan koud), is Mark zich gaan verdiepen in de reisgids van Chili. Hopelijk staan we morgen allebei gezond weer op.

San Pedro de Atacama, 5 oktober 2005
Gelukkig was Bianca vanochtend weer helemaal opgeknapt dus konden we heerlijk samen van een ontbijtje genieten in de tuin. Rustig genieten was er overigens niet bij, want de hele veestapel vond ons ontbijt ook wel interessant en probeerden her en der een graantje mee te pikken. De slijmjurken gingen óf zielig kijken, óf koppies geven, óf op schoot liggen, óf proberen brutaalweg het eten uit je hand te graaien: ze hadden vaker met dit bijltje gehakt. Na het ontbijt zijn we het dorpje ingegaan om wat uitstapjes te reserveren en boodschappen te doen. Gezien de afgelegen ligging van San Pedro de Atacama en het toeristische karakter van dit dorpje liggen de prijzen flink hoger, maar we hebben een goed uitgeruste keuken tot onze beschikking dus zullen we zelf weer eens achter het fornuis gaan kruipen. Terug in het hostel is Bianca zich gaan bezighouden met de katjes en heeft Mark geprobeerd met de hand wat kleding te wassen. Een beetje water en zeep doet wonderen, maar sommige van onze kleren bleken zo vuil dat ze binnenkort maar eens een professionele wasbeurt moeten krijgen. Evengoed vloog de tijd alweer voorbij en moesten we ons na de warme lunch (pasta!) zelfs nog iets haasten om om 15.00 uur bij de touroperator te zijn. Vanmiddag gaan we naar Valle de la Luna, of te wel de maanvallei, zogenoemd vanwege haar gelijkenis met het grillige oppervlak van de maan boven ons. Nu hadden we op de heenweg naar San Pedro de Atacama inderdaad prachtige ruige landschappen gezien, dus de verwachtingen waren hooggespannen. Helaas werden deze verwachten niet waargemaakt; we waren er gewoonweg niet van onder de indruk. Het was wel mooi, maar ook weer niet zó bijzonder. De Tres Maria´s - het herkenningspunt van deze vallei en bestaande uit door erosie gevormde formaties - bleken niet meer dan een paar lullige stukkies steen en ook de ondergaande zon was niet zo heel spectaculair, al kleurden een deel van de bergen wel heel mooi op. Bij de tour hoorde ook nog een korte hike door een kloof van zoutrotsen. Als je heel stil was kon je het kraken van het zout horen, veroorzaakt door de blootstelling aan de hete zon. Af en toe gaf dit redelijk harde knallen, wat ons het gevoel gaf dat er ieder moment een brok zout op onze kop kon vallen. In ons gezelschap zaten ook twee mensen uit Purmerend, wiens website wij in Holland al een paar keer bekeken hadden, leuk om hen nu ook in levendelijve te ontmoeten en we hebben ook wat ervaringen kunnen uitwisselen. Aldoende leren we de fijne kneepjes van het ´wereldreizen´. `s Avonds hebben we het restje pasta en wat yoghurt gegeten en zijn we na een bakkie thee vroeg gaan slapen, want morgen worden we om 4.00 uur al opgehaald voor een bezoekje aan de Tatio geisers.

San Pedro de Atacama, 6 oktober 2005
Fris en fruitig (!?) stonden wij vanochtend rond 3.30 uur naast ons bedje. We werden een kwartiertje te laat opgehaald, waarna we in 2½ uur naar de Tatio geisers zijn gereden, welke zich bevinden op 99 km van San Pedro de Atacama en slechts 7 km van de Boliviaanse grens verwijderd. De reden dat we zo vroeg bij de geisers moesten zijn is omdat ze alleen werken zodra de zon opkomt. ´s Nachts is het te koud waardoor het stoom niet kan ontsnappen (in de winter kan het ongeveer tot min 30 graden vriezen). De geisers werken tot ongeveer 11.00 uur, waarna het oppervlak te warm is zodat er geen stoom meer ontstaat. Onderweg zagen we de zon al opkomen. Bianca baalde daar een beetje van omdat ze verwacht had bij de Tatio geisers de zon te zien opkomen; dit geeft nl. meer fotogenieke beelden. De chauffeur reedt vrij langzaam, hij werd door elke andere tourbus (want denk maar niet dat je de enige bent) ingehaald. Gelukkig bleek bij aankomst dat de zon nog achter de bergen verstopt was en de geisers nog in de schaduw gehuld waren. Nadat we de auto uitgestapt waren sloeg de kou ons om de oren, ondanks onze vijf lagen aan kleding: het was nl. -10 graden Celcius. Net toen wij een stukje begonnen te lopen om de geisers te bekijken streken er een paar zonnenstralen over de berg heen, wat direct voor geweldig mooie plaatjes zorgde. Dit is waar Bianca op had gewacht. Het zonlicht wat door de stoom heen probeerde te komen en de reflecties in de plassen die naast de geisers liggen door het opborrelende water: het is onbeschrijfelijk om dit samenspel van de elementen te mogen aanschouwen. Na een half uur tussen de geisers rondgewandeld te hebben was het tijd voor het ontbijt. De gids had in het water van de geisers, wat 85 graden Celcius is, eieren gekookt en melk en chocolademelk warmgemaakt, en verder kregen we een pakje appelsap en wel drie candybars. Na het ontbijt zijn we een klein stukje verder gereden naar nog wat andere geisers, waaronder één die inmiddels vier keer in het nieuws is geweest omdat er mensen in zijn gevallen en levend zijn gekookt. Vorig jaar nog een Chileense tourist, die pas de volgende dag is overleden. Hij was voor 98% verbrand. Gelukkig hoorden er in het rijtje domme touristen geen Nederlanders thuis, ook niet na ons bezoek. Je kon ook nog een dip in een hotspring nemen, maar wij kozen ervoor om rond te wandelen en van de natuur te genieten. Hierna zijn we de terugweg gaan aanvaarden met onderweg nog genoeg tijd om te stoppen voor het spotten van Vicuña´s en Vizcacha´s (familie van de Chinchilla). Vicuña´s geven in principe één keer in de twee jaar wol; één scheerbeurt levert 200 gram op. Zowel in Peru als Chili zijn deze dieren beschermd, dus hier zul je geen Vicuñatrui kunnen kopen; daarvoor zul je naar Bolivia moeten reizen. De Vizcacha is een grappig beestje wat lijkt op een kruising tussen een konijn en een chinchilla. Hij heeft groene haren (zoals gras) met een beetje geel erdoor heen zodat hij helemaal opgaat in zijn omgeving. Erg leuke diertjes. Na een laatste stop voor een Mate de Coca kwamen we om 13.00 uur weer aan in San Pedro de Atecama. Om 15.00 uur zou onze volgende tour vertrekken naar Salar de Atacama. In de tussentijd hebben we gelunched en zijn we op pad geweest om buskaartjes te regelen voor onze doorreis naar Copiapó van morgen. Ook hebben we nog een bakkie koffie gehaald, maar we schrokken zo van de prijs van 2200 pesos dat direct de laatste keer geweest is: we hebben een potje oploskoffie gekocht! Zoals gezegd was ons volgende doel Salar de Atacama, de zoutmeren in het nabijgelegen Reserva Nacional Los Flamingos. Hier hebben we eerst een korte wandeling gemaakt over het zoutmeer, waarvan de bovenlaag gekristalliseerd is, maar waaronder nog diverse lagen (zout)water stroomt. Helaas is door het zand wat uit Valle de la Luna deze kant opwaait het zout niet meer wit, maar heeft het een bruine kleur gekregen. Evengoed zeer indrukwekkend om te zien. Het is het op twee na grootste zoutmeer ter wereld na die in Bolivia en Salt Lake City, USA. In de laguna´s midden in de zoutmeren nestelen zich tal van Flamingo´s (drie soorten), welke we goed konden observeren, maar we moeilijk op de gevoelige plaat konden vastleggen. Ook hier hebben we weer genoten van een ondergaande zon en naar onze mening was deze mooier als die van gisteren. Om 20.00 uur waren we weer terug in ons hostel en hebben we een simpel broodje gegeten en zijn we weer bijtijds naar bed gegaan.

San Pedro de Atacama - Copiapó, 7 oktober 2005
Onze bus naar Calama zou vandaag pas om 16.15 uur vertrekken, dus we hadden mooi de tijd om lekker rustig aan te doen vandaag. Bianca kon ´s morgens een beetje uitslapen, waarna we een ontbijtje gegeten hebben in onze tuin. Lekker ontspannen, al waren onze viervoeterige vrienden natuurljik alom aanwezig. Gelukkig gingen andere toeristen in de keuken een maaltje bereiden, dus al snel verruilden de beesten onze voederplaats voor een plaatsje in het keukenraam, waar zij regelmatig een miauwwwwwww lieten klinken om kenbaar te maken dat zij ook honger hadden. De rest van de dag hebben we een beetje zitten lezen en suffen en om even voor vieren bracht Mario, de hosteleigenaar, ons naar de bushalte. De bus kwam keurig op tijd en zo kwamen we anderhalf uur later aan in Calama, waar we bij een groot winkelcentrum werden afgezet. Hiervandaan zou om 21.45 uur ook onze nachtbus richting Copiapó vertrekken, dus dat kwam mooi uit. Onze rugzakken konden we achterlaten bij het kantoortje van de busmaatschappij, waarna we op zoek zijn gegaan naar een internetcafé, want we lopen iets achter met het bijwerken van onze reisverslagen. Downtown Calama vonden we eindelijk een klein cafeetje en dus gingen we allebei hard aan de slag. Twee uur later hadden we in ieder geval het reisverslag van Peru af en hebben we het direct ´live´ gegooid, waarna we terug zijn gegaan naar het winkelcentrum. Dit keer hadden we gekozen voor een andere gerenommeerde busonderneming, Pullman genaamd. De bus was er op tijd en zag er op zich keurig uit, alleen gooiden de mensen voor ons hun stoelen zonder pardon in de uiterste slaapstand, waardoor niet alleen Mark met z´n lange stelten maar zelfs Bianca knel kwam te zitten! Vorige keer hadden we de voorste twee stoelen gekozen omdat je hier altijd wat meer ruimte hebt, maar we wilden graag eens een stoel achterin proberen, met name omdat we wat zijn opgeschrikt door een aantal busongelukken (en voorin is de klap wat harder...). Niet meer doen dus, de volgende keer gewoon weer stoelen vooraan voor ons. Je zou er bijna claustrofobisch van worden, zo knel zaten we. Slapen zat er weinig tot niet in vannacht...

Copiapó, 8 oktober 2005
´s Morgens kregen we als ontbijt een zoet bakkie koffie en een chocoladekoek uitgereikt, waarna we om iets over zevenen aankwamen in Copiapó. Copiapó is op zich niet zo bijzonder, maar het wordt als uitvalsbasis gebruikt naar Parc Nacional tres Cruses, waar het leuk wandelen moet zijn. Vanaf het busstation was het ongeveer twintig minuten lopen naar ons beoogde hostel, maar deze bleek geen plaats te hebben. De andere hostels in dezelfde straat hanteerden schrikbarende prijzen, waarna we verder op pad gingen naar een meer passende oplossing.... tervergeefs. Her en der kregen we ´nee´ te horen, met als resultaat dat we in een nóg duurder hotel (€ 30,= !!) een kamer moesten nemen; wat een verschil met de spotprijsjes in Peru! Aan de andere kant lijken deze prijzen flink op die van Costa Rica, dus we zijn gewoon wat verpest. Na even gerust te hebben zijn we eerst op bezoek gegaan bij een kantoor van LanChile, zeg maar de KLM van Chili, om te kijken of we een vlucht kunnen boeken vanaf Puerto Montt naar Punta Arenas. De eerder door ons uitgezochte vierdaagse boottocht laten we schieten in verband met het tijdschema en de alternatieve busreis zou maarliefst 36 uur duren... mmm effe kijken voor een vluchtje maar. Helaas bleek het niet mogelijk om binnen ons wereldticket een vluchtje gratis bij te boeken, dus zijn we weer vertrokken uit het kantoor omdat we via internet waarschijnlijk een goedkopere vlucht kunnen boeken. Eerst maar op zoek naar een touroperator om wat informatie te krijgen over mogelijke trips. Dit viel niet mee, want één kantoor was in rook opgegaan, een ander kantoor was open maar toch dicht en een ander kantoor was in tegenstelling tot ieder ander bedrijf in Chili op zaterdag gesloten. Uiteindelijk vonden we een kantoortje open, maar de aangeboden trip vonden wij niet de moeite waard. Morgen zullen we dan ook weer vertrekken uit Copiapó en op weg gaan naar La Serena, een kustplaats op ongeveer 5 uur rijden naar het zuiden. Voor de buskaartjes moesten we even teruglopen naar de terminal, waarna we op de terugweg even met Pa en Ma Eik gebeld hebben en wat op internet rondgekeken hebben. Vervolgens hebben we onze lunch bij de Chinees op de hoek genoten; we proberen wat meer tussen de middag warm te eten om zo de spijsvertering op een goed peil te houden en zodat we ´s avonds met een makkelijk broodje uit de voeten kunnen. Hierna zijn we teruggegaan naar ons hotel, waar we gebruik mochten maken van de keuken en zo dus wat water konden koken voor onze meegebrachte oploskoffie en thee. Wat kan een mens gauw tevreden zijn... Verder hebben we een superhete douche, dus daar hebben we ook gretig gebruik van gemaakt, je weet immers nooit wat je op je volgende slaapplaats te verduren krijgt. ´s Avonds vonden we ergens achteraf in een belwinkel een computer met mogelijkheid voor ons om de site bij te werken, dus hebben we de eerste resultaten van Chili online kunnen plaatsen. Heerlijk als het af en toe meezit, want soms moeten we inderdaad rare capriolen uithalen om de lezers thuis op de hoogte te kunnen houden. Het ´makkelijke´ avondeten bestond vandaag uit een mega-zak chips...

Copiapó - La Serena, 9 oktober 2005
Midden in de nacht, om ca. 04.30 uur, wilde een hotelgast het pand betreden, maar de hoteleigenaar had de goede gewoonte de buitendeur af te sluiten ook vandaag aangehouden. Op zich een veilig gevoel, alleen bleek de bel tot iedereen door te dringen behalve de hoteleigenaar. De gast heeft zeker twintig minuten staan bellen en bonken, totdat eindelijk de deur openging. Gelukkig konden we daarna weer de slaap vatten en stonden we om 07.30 uur langzaam op voor ons vertrek. In het hotel kregen we nog een simpel ontbijtje (thee met broodje kaas), waarna we richting de busterminal zijn gelopen. Redelijk op tijd kwam en vertrok de bus, waarna we op weg gingen naar La Serena. Hoe dichter we echter bij onze plaats van bestemming kwamen, hoe mistiger het werd. Chili heeft, net als Peru, aan de kust veel ´last´ van de ochtendmist, waardoor het een wat somber karakter krijgt. Ook na aankomst om 14.00 uur bleek de zon nog niet doorgebroken en moesten we de truien aantrekken om ons te wapenen tegen de lichte kou. Kennelijk was het ook voor de touts te koud, want er stond slechts een grappig mannetje - hij stelde zich voor als Alejandro - met een petje te wachten op het busstation, op zoek naar toeristen. Toevallig was dit mannetje ook geen tout, maar een huiseigenaar die een lang verhaal in het Engels afstak om zijn huisje aan te prijzen. Omdat de prijs en zijn verhaal redelijk klonken zijn we met hem meegelopen om de kamer te bekijken. De wandeling duurde bijna een half uur, maar ondanks de volle bepakking hadden we daar verrassend weinig moeit mee... is onze conditie verbeterd?? Aangekomen op het juiste adres bleek de locatie geen hostel, maar een zogenaamde homestay: oftewel gewoon bij de mensen thuis. Het pand is vrij groot, meer dan honderd jaar oud en volgestouwd met antieke rommel. Naast de hosteleigenaar wonen in hetzelfde pand zijn twee zusters, zijn broer en zijn dochter, waarbij wij inschatten dat de gemiddelde leeftijd ergens rond de negentig ligt. Moeders is net twee maanden geleden overleden en men heeft één kamer beschikbaar voor de verhuur. Ach, het is een beetje muf en krakkemikkig, maar het heeft zeker charme en we hebben een eigen wc. Voor een douche moeten we gebruikmaken van de familie-badkamer, maar daar hebben wij geen moeite mee. Wel krijgen we twee aparte bedden, waarbij we het vermoeden hebben dat het bed van Bianca (stalen spijlen, zeer hoog, op wieltjes) twee maanden geleden nog door een familielid belegen werd... Zoals in de rest van Chili is ook in La Serena geen bal te beleven op zondag en moesten we goed zoeken naar een plek om wat te kunnen eten. Vijf minuten voor sluitingstijd (19.30 uur) kwamen we terecht in een soort koffiebar, waar we allebei een hamburger met patat en cola (lekker gezond en licht verteerbaar dus) gegeten hebben. Een half uurtje later stonden we weer buiten en zijn we op onze kamer nog wat potjes gaan kaarten. Morgen gaan we maar eens kijken of we hier in de buurt wel leuke dingen te doen zijn.

La Serena, 10 oktober 2005
Alejandro had het ontbijt om 9.30 uur klaarstaan en wij schoven gretig aan. Hij had lekker roerei klaargemaakt en hij had vers brood, koffie en jus ´d orange. Hij vond het wel gezellig met ons, want hij schoof ook aan met een broodje ei en koffie. Hij is erg gretig om zijn Engels te verbeteren dus hij deed erg zijn best om het gesprek op gang te houden, terwijl wij eigenlijk nog een beetje zaten te suffen. Aan het einde van het ontbijt verontschuldigde Alejandro zich, want zijn dochter (23 jr.) wilde met hem praten en zat in de tuin op hem te wachten met een biertje (?!). Hij wist niet waar het over ging, maar het was vrij serieus. Dat mag ook wel als je met je 23 jaar om 10.00 uur al aan het bier zit!!! In de stad werden we wederom verrast doordat alles dicht was. We hebben ons laten aanpraten dat het vandaag een feestdag was ivm de ontdekking van Amerika (?!). Alles leuk en aardig, maar dit betekende dat we stad en land hebben afgelopen om een tourbureautje te zoeken voor een tour naar de Humboldt pinguins en Mamalluca (een plek om naar de sterren te kijken door een telescoop). Bij het enige tourbureau dat open was, hebben we uiteindelijk voor vandaag en morgen en tour kunnen boeken. Ook dit keer was het niet mogelijk om op eigen gelegenheid te gaan omdat er simpelweg gewoon geen openbaar vervoer beschikbaar is. We zijn erg benieuwd naar de tours. La Serena schijnt één van de beste plaatsen in de wereld te zijn waar je de sterrenhemel zo goed kunt bekijken en is ook één van de weinige plekken waar de Humboldt pinquin voorkomt. Omdat de stad zo ¨doods¨ was, hebben we niet veel anders gedaan dan een beetje rondlopen en internetten (achterstallige beantwoording e-mails). Er scheen ook geen zonnetje dus lekker in een park of op de plaza zitten met een boekje was er ook niet bij helaas. Toen we in een soort Bijenkorf een bakkie zaten te doen, kwamen we er bij toeval achter dat afgelopen nacht de klok een uur vooruit is gegaan! Wel vreemd, want toen we ons vanochtend bij de bus meldde met ons ´verlopen´ kaartje, sprak niemand ons hierop aan en de bus vertrok gewoon op de oude tijd. Gelukkig kwamen we er nu achter en niet op het moment dat we een volgende bus moesten halen, of klaar moeten staan voor de tour. Achteraf zaten we dus ook een uur te laat aan het ontbijt bij Alejandro. En niet ff zeggen tegen ons hoor... Voor het avondeten besloten we het simpel te houden. Bij de supermarkt hebben we broodjes en beleg gehaald wat we in de keuken, in gezelschap van Alejandro, op hebben gegeten. Hij had een bandje opgezet met heerlijke jazzmuziek. Bianca kreeg daardoor een beetje heimwee naar haar sax die nu ergens op de zolder van haar ouders stoffig staat te worden. Het was in ieder geval best wel gezellig in de keuken en voor we het wisten was het tijd om ons klaar te maken voor de tour naar Mamalluca, één van de twee sterrenwachten.  Bijna een uur te laat werden we opgehaald en speerden we met een noodgang richting het plaatsje Vicuña op ongeveer een uur rijden bij La Serena vandaan. Onderweg was het alsmaar flink bewolkt, dus we hadden er een hard hoofd in dat we nog sterren zouden zien vanavond. Echter, eenmaal bij de sterrenwacht aangekomen, bleek het vrijwel helder en scheen er een prachtige halfvolle maan. Boven in het gebouw, in de koepel waar de telescoop staat, kregen we uitleg over de verschillende sterren en figuren die in de sterrenhemel te zien zijn. Volgens de sterrenwachter is er een absoluut verband tussen de Nazcalijnen in Peru - en dan met name de spin en het aapje - en de sterren boven ons. Volgens hem zijn de Nazcalijnen door de Inca´s gemaakt op basis van de sterren. We zullen het waarschijnlijk nooit weten... Uiteindelijk hebben we ook door de telescoop naar de maan mogen turen, welke in eerste instantie 95 keer was vergroot en daarna wel 250 keer. Het is erg indrukwekkend om de maan van zo dicht bij te mogen bekijken. De sterrenwachter liet ons ook nog via de computer een aantal leuke zaken zien. Via de website www.starrynight.com, kun je de sterrenhemel bekijken zoals hij er vanaf de door jou ingevulde plek op de wereld uit moet zien. Erg leuk! Buiten kregen we nog meer uitleg en kregen we nog een keer de kans om de maan van dichtbij te bekijken (65 keer). Echt fantastisch! Daarna werd het weer tijd om terug te keren want het was inmiddels al na 23.00 uur geworden.

La Serena - Islas Choros y Damas - La Serena, 11 oktober 2005
In 2½ uur tijd zijn we vanochtend naar Punta Choros gereden, waar we in een bootje zijn gestapt en een woeste zee hebben getrotseerd op zoek naar de Humboldt pinguin. Het was koud door de wind en het zonnetje liet het ook afweten, daarnaast ging de zee echt flink te keer waardoor je in dat kleine bootje alle kanten op geschommeld werd. We zaten al ruim een half uur te vernikkelen toen we de eerste pinguins zagen. We waren toen snel de kou etc. vergeten en klikten de camera´s gretig. Vlak naast de pinguins zaten ook nog prachtige pelikanen in de humboldt-wind hun veren te drogen. Even later zagen we een groepje zeeleeuwen op een rots zitten welke nieuwsgierig naar ons keken. Ook hebben we vandaag eindelijk de Boobie gezien. We hebben al vaker gehoord en gelezen dat we op bepaalde plekken de Boobie konden zien, maar wij wisten echt niet wat dat nou was, een Boobie (nou ja... je kan je er wel een voorstelling bij maken natuurlijk, maar het moet een dier zijn...). Nu blijkt dit de Jan van Gent te zijn met zijn mooie blauwe voetjes. Leuk om te zien. Na nog een grote kolonie zeeleeuwen bezocht te hebben, die je overigens op een kilometer afstand al rook voordat je ook maar één zeeleeuw gezien had, zijn we doorgevaren naar Isla Damas, waar we aan land zijn gegaan en een wandeling van ongeveer een uur hebben gemaakt. Er leven alleen maar vogels en klein gedierte op dit eiland en het heeft een prachtige natuur. Daarna zijn we weer terug naar het vaste land gevaren. We kregen een beetje flash backs van Tortuguero (Costa Rica), want we moesten voor het opspattende water een zeil omhoog houden om niet nat te worden. Af en toe kreeg je echter toch een gussie in je gezicht... De zee was nog steeds vrij woest, dus het bootje moest flink stomen om de hoge golven te trotseren. In het dorp zijn we een restaurant binnen gegaan voor een late lunch: empenada con queso y pescado a la plancha. Helemaal prima!!! Na de lunch zijn we weer teruggereden naar La Serena, waar een heeeeeerlijke warme douche op ons wachtte.  Onze laatste nacht in huize Alejandro is aangebroken: we hebben erg moeten lachen om de gebruiken van dit huis. Naast Alejandro en zijn dochter wonen ook zijn twee zussen en een broer in dit huis. Ze eten nooit samen. Ze maken ieder hun eigen maal. In de keuken is een kast die op slot gaat en daar zet één van de zussen (die de hele tijd luid door het huis schuifelt) de restjes eten met pan en al in weg. We weten niet waarom ze dit doet. Misschien doet ze het voor ons, maar misschien doet ze het ook wel voor Alejandro die het anders opeet... De keuken is niet erg schoon; overal zitten etensresten en Mark vond een bakje jam in de kast wat inmiddels helemaal versteend was. Alejandro (en blijkbaar ook zijn dochter) zit de hele dag aan het bier. De eerste avond dat we in huize Alejandro waren zat hij met een vriend van hem in de tuin te zingen en gitaar te spelen. Het was ongelooflijk vals en dat werd steeds erger naarmate de biervoorraad slonk. Wij vragen ons af waar ze het geld vandaan halen om van te leven. De huuropbrengst van het verhuren van de kamer kan niet genoeg zijn, zeker niet als je de hele dag aan het bier zit. Verder hebben we de paar nachten dat we hier geslapen hebben gezelschap gehad van muizen die luid aan het hout of wat er dan ook tussen de muren zit knaagden. Gelukkig hielden ze het niet de hele nacht vol dus hebben we ook nog van onze nachtrust kunnen genieten.  

La Serena - Santiago, 12 oktober 2005
We zitten inmiddels in Santiago en hebben daarmee bijna de helft van Chili al doorkruist. We hebben er vanaf La Serena ongeveer zeven uur over gedaan om in Santiago te komen. In Santiago wonen om en nabij de 4,5 miljoen inwoners; dit is ongeveer éénderde van de totale bevolking van Chili (net zoveel inwoners als Nederland). We hebben een hostel gekozen in het centrum van Santiago in de wijk Paris Londres. Op het eerste gezicht lijkt dit één van de betere wijken van Santiago. Het hostel ziet er fantastisch uit. Het is een oud coloniaal pand met prachtige houten vloeren en hoge plafonds. Toen we binnenkwamen dachten we eigenlijk dat we een superchique hotel binnen waren gestapt, met bijbehorende prijzen, maar de prijzen zijn redelijk betaalbaar. We zitten hier nu voor 14.000 pesos, dat is ongeveer US$ 26,- per nacht. Het is wel met een gedeelde badkamer, maar er maken niet zo heel veel kamers gebruik van de badkamer (en er zijn er twee) dus dat zal geen problemen opleveren.  Na ons opgefrist te hebben zijn we het centrum gaan ontdekken. Het is net alsof je in Amsterdam loopt, of een andere stad in Europa. De stad zelf met haar gebouwen doet erg Europees aan en de mensen die er lopen vind je in alle soorten, kleuren en maten. Inene voel je je ff geen tourist meer, zeker niet omdat we ook nog in onze gewone kleren rondlopen (spijkerbroek/T-shirt); geen zipp-off pants. Onze Zwitserse vrienden vertelden ons dat je de Hollandse tourist kunt herkennen aan deze broeken. Helaas hebben wij nu al een aantal keren moeten constateren dat het inderdaad zo is.  Tijdens onze zwerftocht door de stad stuitten we op een kantoortje van SkyAirlines. We hadden geprobeerd via Internet een ticket bij hen te kopen, maar dat was nog niet gelukt. Alsof het zo heeft moeten zijn zagen we inene een lichtzuil met SkyAirlines erop en zijn we direct naar binnen gestapt om te informeren naar de mogelijkheden. We hebben tickets gekocht voor 22 oktober a.s. van Puerto Montt naar Punta Arenas voor US$ 155,- p.p. Het ging allemaal heel soepel. We hoefden nog niets te betalen (kon ook niet, want we hadden helemaal niets bij ons) en de e-tickets liggen morgen al voor ons klaar. We wilden in eerste instantie met de boot van Puerto Montt naar Punta Arenas. Dit schijnt nl. erg mooi te zijn omdat je door de Chileense fjorden vaart. Dit schijnt vergelijkbaar te zijn met de Milford Sounds in Nieuw Zeeland. Deze boot gaat echter maar één keer per week en dit zou betekenen dat we ons erg moesten haasten om in Puerto Montt te komen en daardoor dus dingen over moeten slaan onderweg. Omdat we dit absoluut geen prettig idee vonden hebben we ervoor gekozen te vliegen. Dit is uiteindelijk wel duurder, maar zo kunnen we meer genieten van hetgeen we onderweg nog tegenkomen. We zijn inmiddels wel aardig over ons budget heen aan het raken. We hebben nl. ook al de buskaartjes voor over twee dagen naar Pucón... en de buskaartjes van vanochtend... én dan nu weer de tickets... Dat wordt de komende dagen op water en brood om de schade weer een beetje in te halen ;-)). We besloten dat dat dan maar morgen in moest gaan, want we hadden nú honger! We eindigden vandaag voor een snelle hap bij de Burger King. Dat is dan wel weer een nadeel van zo´n grote stad. Je hebt er werkelijk alles en de verleiding is daardoor groot... Met bolle buikjes zijn we vervolgens weer teruggekeerd naar het hostel voor een relaxed avondje.  

Santiago, 13 oktober 2005
Als eerste zijn we vanochtend maar naar SkyAirlines gegaan om het e-ticket naar Punta Arenas te betalen. Vervolgens hebben we weer post naar huis verstuurd (LP Peru), wat we gedaan hebben vanuit het hoofdpostkantoor. Dit is een werkelijk prachtig oud gebouw direct aan de Plaza de Armas. Het staat op de plek waar ooit het eerste huis in Santiago is gebouwd, te weten die van Pedro de Valdivia, de veroveraar van Chili. Even later op het terras in het zonnetje en onder het genot van een lekker kopje koffie, hebben wij ons nog eens zitten verbazen hoe Europees Santiago eruit ziet. Het is dat je her en der nog wat palmbomen ziet, anders zou je zeggen dat je in Amsterdam op het terras zit. ´s Middags hebben we rondgewandeld in Cerro Santa Lucia, een park wat dateert uit 1875. Het is een prachtig park met allemaal verschillende nivo´s welke te bereiken zijn via allerlei trappen. Het is eigenlijk een soort rots waar omheen ze het park hebben gemaakt. Er staan verschillende mooie beelden en er zijn diverse waterpartijen en rusthoekjes met prachtige bankjes met mozaiek. Helemaal bovenop de rots is een uitkijkpunt vanwaar je over heel Santiago uit kunt kijken. Je kon vanaf hier ook goed zien dat we dicht bij de Andes zitten, want aan de rand van Santiago zag je de besneeuwde bergtoppen hoog boven de stad uitrijzen. Een fantastisch gezicht! Pas laat (ong. 15.00 uur) zijn we gaan lunchen. We besloten warm te gaan eten en kozen voor een Chifa. Na de Burger King van gister konden we wel weer wat gezonds gebruiken. In de Chifa werden we weer even met onze neus op de realiteit van het dagelijkse leven gedrukt: onder onze ogen werd een handtas van een Chileense dame gestolen, terwijl zij even naar de wc ging! De twee heren die bij de dame hoorden schoten meteen achter de dief aan. Toen wij weer buiten liepen zagen we dat ze de dief nog te pakken hadden ook. Hij was al in de handboeien geslagen en werd voorzichtig weggeleid. Het was geen schooier ofzo; gewoon een oudere man in keurige kleren... Aan het begin van de avond hebben we nog wat boodschapjes gehaald voor het avondeten (gewoon een simpel broodje) en ons eerste flesje Chileense wijn! We kozen voor een Merlot uit 2004 van het wijnhuis Carmen welke in Valle del Maipo zit. Dit even ter info voor de wijnkenners onder ons (?!). We hebben deze fles ´s avonds tijdens het kaarten soldaat gemaakt. Hij smaakte prima bij onze toastjes met boerenpaté. En dat voor maar € 2,50!!! Proost...  

Santiago - Pucón, 14 oktober 2005
Onze laatste dag in Santiago hebben we nuttig besteed (vinden wij) door te wandelen in Parque Metropolitano. Dit park is de grootste onbebouwde plek in Santiago en tevens het populairste recreatiegebied onder de locals. Het hoogste punt is Cerro San Cristobal, een berg van +869m. Hierbovenop staat een heel groot beeld van de maagd Maria. Hier gingen wij als eerste naartoe. Dit kan lopend of met een treintje. Wij kozen ervoor om met het treintje naar boven te gaan. Onderweg stopte het treintje bij de Jardin Zoológico, een kleine dierentuin waar een aantal verwaarloosde exotische dieren gehuisvest zijn. Dit hebben we maar overgeslagen. We stapten uit het treintje op Terraza Bellavista en hadden vanaf daar een mooi uitzicht over Santiago én de Andes. Je kon goed zien dat er een dikke grijze smogdeken over de stad hing wat geleidelijk aan minder dik werd en uiteindelijk veranderde in het blauw van de lucht, zoals het hoort. Vanaf de plek waar wij stonden zag je de blauwe lucht gewoon boven je, maar beneden, midden in Santiago zie je alleen maar grijs. Vanaf Terraza Bellavista was het nog een klein stukje lopen naar de plek waar het beeld van Maria staat. Je komt uit op een ander terras, want ongeveer 400m onder het beeld ligt. Hier hebben ze een open (drie muren en een dak) capel (Santuario Inmaculada Concepción) neergezet, waar Paus John Paul II een mis heeft gegeven. Vanaf de capel tot aan het beeld gaan er terrassen met bloembedden omhoog waartussen weer bankjes zijn geplaatst. Dit zijn/waren de kerkbanken. Als het ware is dit een grote openlucht kerk, onder toezicht van Maria. Naast het beeld, een beetje achteraf om een hoekje, was een plek om in één van de gigantische kandelaren waar plek was voor minstens 100 kaarsen per kandelaar, een kaarsje aan te steken en hing het vol met foto´s, spreuken, bloemen en andere zaken die men daar had achtergelaten. Een stukje verder naar beneden was er nog een andere, gewone, capel met een prachtig interieur. Er was een mis aan de gang dus we hebben maar geen foto´s gemaakt. Na Cerro San Cristobal bezocht te hebben zijn we door de rest van het park gaan zwerven. Er zijn in het park allemaal kleine parkjes gemaakt op verschillende nivo´s (er zijn zelfs twee zwembaden). Hier hebben we er een paar van bezocht en zijn we met een kabelbaan, welke 2km lang is, naar het andere eind van het park gegaan. Daar was niet meer zoveel te beleven dus zijn we weer met dezelfde kabelbaan teruggegaan, wat eigenlijk best wel leuk is omdat het een mooi uitzicht geeft. We hebben daarna nog wat gegeten en hebben we nog verder rondgewandeld (en heeeeerlijke koffie gedronken voor weinig...) voordat we tegen 15.00 uur weer het park uitgingen. We hebben ons verder vermaakt met het bijwerken van de site. Dat was nog een hele klus en uiteindelijk werkte de technologie waar we zo aan gewend zijn geraakt ook niet echt mee, waardoor we de site niet konden updaten. Tussen alle internetperikelen door hebben we heerlijk in het avondzonnetje een broodje zitten eten op de rand van een fontein.... het zijn de kleine dingen die het ´m doen zullen we maar zeggen. Om een uur of 21.00 zijn we naar het busstation vertrokken, waar we vervolgens een hele tijd hebben moeten wachten voordat de bus kwam. Het was trouwens superdruk op het busstation. Dit hadden we nog niet eerder meegemaakt. Het leek wel alsof het midden op de dag was, maar het was toch echt al 22.00 uur ´s avonds. Toen de bus eindelijk kwam, waren we erg benieuwd wat voor bus het zou zijn. We hadden nl. een kaartje voor een semi-cama bus (de een na luxe uitvoering), maar op het kaartje zelf stond ¨ejecutivo¨. Geen idee wat dat dan weer was... het zou kunnen dat we in een nóg luxere bus zouden zitten. Het bleek inderdaad een klasse tussen semi-cama en cama te zijn. Net iets minder stoelen in de bus zodat je iets meer beenruimte hebt. Voor Mark weer extra fijn. Toen de bus eenmaal op de grote weg zat ging het licht in de bus uit en probeerden we wat te slapen. Als we morgenochtend wakker worden hebben we meer dan de helft van de 4300km wat Chili lang is afgelegd...  

Pucón, 15 oktober 2005
We werden vanochtend wakker door het gepiep van piepschuim... huh? Het was 07.00 uur en tijd voor het ontbijt wat in piepschuimen (take away) bakjes zat. Er zat een witte bol met kaas in, een piepschuimen bekertje, oploskoffie en suiker. Van de steward kregen we heet water en ons ontbijt was compleet! Om half negen stapten we in Pucón uit de bus. We werden benaderd door drie touts die netjes hun beurt afwachtten, maar wie we allemaal afwezen omdat ze te dure slaapplaatsen aanboden. Ze zaten allemaal rond de US$ 20,-. Dat moest gewoon goedkoper kunnen. We besloten als eerste naar een hostel te lopen die we in de LP hadden zien staan. Het zou een keuken hebben, wasservice en een prachtige bloementuin. We konden alleen het hele hostel niet vinden... we waren er gewoon straal voorbij gelopen. Toen we er nog een keer langsliepen zagen we plots een bord op de grond staan met de naam erop van het door ons gezochte hostel: hier moest het dus zijn.... nou, je wilt niet weten hoe het eruit zag. We hadden niet echt het idee dat dit hostel nog open was en als dat wel zo was dan zou dat niet lang meer (mogen) duren. Van de ´prachtige bloementuin´ restte alleen nog een bossie dooie takken voor het huis... De volgende twee hostels in dezelfde straat die volgens de LP ook prima zouden voldoen zagen er ook niet uit, dus zijn we maar gauw doorgelopen. Uiteindelijk zijn we terechtgekomen in Residencial Graciela (ook uit de LP); een erg leuk hostel met nette kamers en per twee kamers een douche met wc voor 6000 pesos, ongeveer 10 euro per nacht. Na een nacht in de bus snak je naar een douche dus dat hebben we maar als eerste gedaan. We kunnen hier ook gebruikmaken van de keuken dus zijn we na het douchen meteen maar boodschappen gaan doen. Verder hebben we informatie ingewonnen omtrent tourtjes en gelukkig hoeven we niet alles georganiseerd te doen. We hebben twee buskaartjes gekocht richting Parque Nacional Huerquehue (onmogelijk om uit te spreken). In dit park schijn je allerlei mooi wandelingen te kunnen maken en o.a. de Araucaria boom in grote getale te kunnen aantreffen, al hebben wij nog geen flauw idee welke boom dit is. De paden zijn naar zeggen goed aangegeven dus we kunnen het zonder gids of wat dan ook goed af. We zullen het morgen wel zien! We denken verder nog na over een ander tour.... je kunt nl. de nog actief zijnde vulkaan Villarrica beklimmen, tot aan de krater. De vulkaan is volledig bedekt met ijs en sneeuw dus je hebt speciaal materiaal nodig om boven te komen. Ieder tourbureau blijft volhouden dat het niet moeilijk is om naar boven te lopen. Het eerste stuk schijn je per skilift te kunnen afleggen, waarna je de resterende kilometer hoogteverschil in een rustig tempo en in een ruime zigzag in zo´n 5 uur kunt overbruggen. Naar beneden schijn je glijdend te doen... We weten nog niet zeker of het echt wel allemaal zo makkelijk is en er geen speciale vaardigheden en/of conditie vereist is. We gaan er morgen nog maar eens rustig een dagje over nadenken. Het klinkt wel allemaal heel gaaf, dus de kans is groot dat we het gewoon gaan proberen. To be continued... Ons avondeten bestond uit roergebakken diepvriesgroenten, een blikje tonijn erdoorheen en rijst erbij en als toetje yoghurt met 0% cholesterol en weinig calorieën... nou is dat effe gezond? En het was nog lekker ook!!  

Pucón - Parque Nacional Huerquehue - Pucón, 16 oktober 2005
De wekker deed ons om 07.30 uur wakkerschrikken... effe bijkomen en snel onderweg naar de bus, die om 08.30 uur zou vertrekken naar Parque Nacional Huerquehue, onze bestemming voor vandaag. Dat deed hij ook en zo stonden we om 09.30 uur bij de ingang van het park om toegangskaartjes te kopen. Een wandelkaart verkocht men helaas niet, dus we moesten het doen met het in ons geheugen prenten van de kaart bij de ingang en verder maar hopen dat de paden goed aangegeven zouden zijn. Dat viel zwaar tegen zou achteraf blijken... Vanaf de ingang van het park ging het pad alleen maar omhoog, wel door schitterende bossen maar gelijktijdig een flinke aanslag op onze enigszins luie, verwende spieren. Sinds de Colca Cañon in Peru hadden we geen knappe wandeling meer gemaakt, dus het was weer eventjes wennen. We waren op weg naar Los Lagos, een gebied waar je drie mooie bergmeren kunt aanschouwen. Onderweg kregen we diverse keren een prachtig uitzicht voorgeschoteld, met aan de ene kant Lago Tinquilco en aan de ander kant de besneeuwde bergtoppen van de Andes. Wauw! Ook werden we twee keer van het pad afgeleid naar watervallen; de eerste gaf een gigantische sloot water waardoor we niet al te lang konden bliiven staan zonder zeiknat te worden en de tweede kwam van grote hoogte naar beneden zeilen: heel indrukwekkend. Bijna op de top van ´onze´ berg kregen we een verrassing te verduren: sneeuw op ons pad en niet zo zuinig ook. Gelukkig was de sneeuwlaag vrij hard en kon er redelijk goed op gelopen worden, maar af en toe zakte je been diep weg! Iets verderop zagen we onze enige wildlife van vandaag: een carpintero negro, oftwel een zwarte specht met een rooie kop. Rusitg timmerde dit beestje erop los, ons alle tijd gevend om hem op de foto vast te leggen. Na ruim drie uur buffelen kwamen we dan eindelijk bij het eerste meer aan, Lago Chico genaamd. Azuurblauw water, hartstikke helder en dan ook nog eens tegen een achtergrond van besneeuwde rotsen: onbeschrijflijk mooi. Na iedere paar stappen bleven we weer even staan om van dit moois te genieten. Langzaam gingen we op zoek naar de andere twee meren, die we even later vonden: eerst Lago Toro en vervolgens Lago Verde. Hier zagen we dan ook eindelijk de zo geroemde boom waarom dit park zo fameus is, de Araucaria. In kleiner formaat kennen we deze boom ook uit de tuinen in Nederland en eerlijk gezegd vinden wij het allebei een spuuglelijke boom (excuses aan de lezers die een exemplaar in hun gekoesterde tuintje hebben staan :-) ). Aan de rand van dit laatste meer hebben wij ons meegebrachte broodje gegeten en met andere wandelaars overlegd hoe verder te gaan. Er zou nl. ook nog een extra pad zijn waardoor je in een lus langs de meren kon lopen, maar aangezien niemand een kaart had en er ook nergens route-aanduidingen te vinden waren, werden we genoodzaakt langs de zelfde weg terug te gaan. De laatste bus zou om 17.30 uur vertrekken naar Pucón en die wil je niet missen! De terugweg verliep echter reuze vlot, voornamelijk omdat het heuveltje-af was. Dat hier ook nadelen aan kleven ondervond Bianca aan den lijve: tot driemaal toe gleedt ze onderuit, waardoor haar pasgewassen broek direct weer toe was aan wat sop. Morgen kunnen we de blauwe plekken weer tellen. Na bijna twee uur kwamen we aan bij een refugio, zeg maar een soort trekkershut, waar we een lekker bakkie en een biertje gedronken heben en ons konden opwarmen bij de houtkachel. Voor het laatste stukje terug naar de uitgang zijn we nog één keer van het pad afgegaan, nu om door een bos van bamboe te wandelen die vlak langs het water liep. Wij waren enigszins verbaasd om hier bamboe aan te treffen, daar wij dachten dat dit alleen voorbestemd was voor meer tropische oorden. Het was vandaag ergens rond de 12 graden Celcius en het is nog wel voorjaar... verre van tropisch dus! Thuis nog maar eens de biologie-boeken erop naslaan. Gelukkig waren we op tijd terug bij de bus om een zitplaats te bemachtigen en zo reden we terug naar Pucón. Op een gegeven moment zagen we Volcan Villarrica, die vrijwel geheel uit de wolken was: prachtig! Terug in Pucón hebben we snel ons avondeten ingekocht en zo zaten we even later aan de rijst met snijbonen en gepaneerde visfilets. Beetje vleeskruiden er overheen en smullen maar. Ach, honger maakt rauwe snijbonen zoet moet je maar denken (Mark verlangt meer en meer naar z´n bord Deka-bami !!). Moe maar zeer voldaan vielen we even later in slaap.  

Pucón, 17 oktober 2005
Bianca heeft een prachtige blauwe plek aan de zijkant van haar bovenbeen ter grootte van de doorsnee van een tennisbal! Verder nog een bult en wat kleine blauwe plekjes. Aardig souvenir van ons avontuur van gister. Een beetje een rommel en relaxdagje vandaag. We zijn wel even bij de plaatselijke ¨VVV¨ geweest om te informeren omtrent wandel en fietsroutes hier in de buurt zodat we weer op eigen houtje wat kunnen ondernemen. Er blijken mogelijkheden te zijn om hier vlak in de buurt zowel te wandelen als te fietsen. Eén van beiden zullen we waarschijnlijk morgen gaan ondernemen. Aan de voorkant van het ¨VVV¨ kantoor hangen signaleringslampen ivm het uitbarsten van de vulkaan (Villarrica). Er staat een bord bij met de uitleg: groen is niets aan de hand (daar staat ie nu gelukkig op); oranje is dat er grijze rook/as uit de krater komt (men moet klaar zijn om te evacueren) en rood is lava en dus wegwezen. De evacuatieroute staat ook op het bord aangegeven, dus we hebben meteen ff gekeken waar we heen moeten rennen als de pleuris uitbreekt. Het zo nadrukkelijk aanwezig zijn van een active vulkaan geeft toch wel een apart sfeertje aan het dorp. Daarnaast is het zo dat het hele dorp is opgetrokken uit houten huizen in skilodge c.q. blokhuit stijl, wat heel sfeervol is. Er is veel groen en water en rondom zijn bergen. We zaten almaar te denken waar ons dit nou allemaal aan deed denken en toen we later door het dorpje aan het wandelen waren hadden we bedacht dat het ons deed denken aan de film Dantes Peak met Pierce Brosnan. Wij vinden het hier echt supergaaf, heel releaxed en omringd door prachtige natuur met telkens weer een mooi uitzicht op die prachtige vulkaan. Hij blijft mooi! We hebben overigens besloten om niet de vulkaan te beklimmen. We hebben beiden geen zin om weer intensief te klimmen. Als het nou een uurtje is ala, maar tussen de vier en de zeven uur toch maar niet. Daarnaast leek het ons erg eentonig. Je loopt vlak achter elkaar als een treintje omhoog en het enige wat je om je heen ziet is sneeuw (kan heel mooi zijn natuurlijk, maar niet als je intensief aan het klimmen bent, onderwijl naar zuurstof happend haha dan ben je het snel zat). Boven bij de kraterrand heb je geen garantie dat je de lava kunt zien, want vaak zie je alleen maar stoom/rook. Alles bij elkaar hebben we er maar vanaf gezien. De touroperators zeggen wel allemaal dat het zo makkelijk te doen is, maar die willen volgens ons gewoon de pesos opstrijken. Wij zijn er in ieder geval niet van overtuigd. Ze zeggen nl. ook dat je het eerste stuk met de skilift kan, maar die blijkt alleen maar in het weekend te gaan; kijk dat zeggen ze er niet bij ... Dit betekent dat er sowieso nog een uur klimmen bijkomt. Wij houden het dus maar bij kijken naar de vulkaan in plaats van het beklimmen ervan. En we kunnen wel zeggen dat het erg mooi is om naar te kijken, zeker in het avondzonnetje. 

Pucón, 18 oktober 2005
Na de rust van gister moesten we vandaag toch maar weer wat actiefs gaan doen. We besloten dan ook een wandeling rond Pucón te gaan maken. Als eerste gingen we naar een klooster hoog op een heuvel buiten Pucón, wat een prachtig uitzicht gaf over Pucón en Lago Villarrica. Daarna zijn we langs de rand van het dorp richting de haven gelopen. Vanaf daar had je een prachtig uitzicht op de vulkaan die vandaag helemaal wolkenvrij was. Je zag zelfs rook uit de vulkaan opstijgen! Het is echt fantastisch om zo´n perfect gevormde vulkaan te zien, helemaal bedekt met sneeuw en daarachter een strak blauwe hemel. Het duurde niet erg lang of we waren uitgewandeld. Pucón is niet zo heel erg groot, maar toch hadden we wel verwacht wat langer te kunnen wandelen. Ietwat teleurgesteld zaten we iets later op een terrasje, toen ons oog viel op een paar mountainbikes die te huur waren. Na wat informatie ingewonnen te hebben en wat verdere voorbereidingen getroffen te hebben, zaten we een uurtje later op de mountainbike richting Ojos del Cabargua, waar je een waterval kunt bekijken. Eerst moesten we nog even door de stad, maar na een kwartiertje gingen we van de weg af en begon het avontuur. Over een zand- en keienpad kwamen we bij een grote hangbrug, waaronder Rio Trancura wild stroomde. Vanaf de brug hadden we weer een mooi zicht op de vulkaan (zoals trouwens tijdens de gehele fietstocht) dus het was weer tijd voor plaatjes schieten. Na de brug begon het mountainbike-avontuur pas echt: hier en daar steile klimmetjes maar vooral een paar flinke afdalingen; af en toe zo flink dat de remmen het amper konden bijbenen (gaaaaffff). Met trillende benen (inspanning of angst?) stapten we na ruim anderhalf uur af bij de ingang van ons einddoel. Voordat we echter de Ojos konden gaan aanschouwen moesten we nog even een Engelse man helpen die z´n vrouw tijdens de fietstocht was kwijtgeraakt, hij sprak nl. zelf geen woord Spaans dus kon ook niets vragen. Hoe krijg je het voor elkaar vroegen wij ons af (het is maar één weg), maar de man zat flink in de rats en was al een paar keer stukken heen en weer gerden om te kijken waar vrouwlief uithing. Van de suppoost bij de parkingang begrepen we dat hij de vrouw wel had gezien, maar niet wist welke richting ze was opgegaan. De Engelse man sprong weer op z´n fiets om terug te gaan, maar net toen hij wegreed kwam z´n moppie doodleuk aangefietst.... na een stevige omhelzing gingen zij weer verder en konden wij eindelijk de Ojos del Cabargua gaan aanschouwen. Dit bleken een paar watervallen (niet zo heel groot) bij elkaar te zijn, die samen een prachtige blauwe poel vormden, onder donderend geraas en in een prachtige groene omgeving. We hebben de Ojos van elk mogelijke positie bekeken, waarna we na een klein uurtje weer op onze zadels sprongen (auw!) voor de terugtocht. Om niet over dezelfde weg terug te hoeven (veel te veel heuvels) zijn we ietsje doorgereden om op de ´normale´ weg uit te komen. Hiervandaan was het nog 18 km windje tegen ploeteren terug naar Pucón, waar we rond 18.00 uur met flinke zadelpijn van onze fietsen stapten. Volgende keer maar een kussentje meenemen! Van al die inspanning hadden we wel flinke trek gekregen, dus we hebben direct bij de supermarkt inkopen gedaan. De pasta bolognese smaakte voortreffelijk; we hebben zoveel gegeten dat we zelfs een paar uur later nog geen trek in chips hadden. De verrassingen zijn de wereld nog niet uit...  

Pucón - Valdivia, 19 oktober 2005
Met pijn in ons hart nemen we afscheid van Pucón. Natuurlijk kijken we ook erg uit naar onze volgende bestemming, maar we hadden hier gerust nog wel 14 dagen willen blijven, zo mooi vinden we het hier. Nou ja, dan moeten we hier later nog maar een keertje terugkomen :-). Om iets voor enen kwamen we na een drie uur durende busrit aan in Valdivia. Valdivia ligt aan de kust aan de monding van drie rivieren. Deze strategische ligging hadden destijds ook de Spanjaarden snel in de gaten, waarop zij de stad snel in beslag namen. Kort daarna bouwden zij hier het grootste fortencomplex van Zuid Amerika, omdat zij belaagd werden door.... juist, de Nederlanders. Morgen willen we de overblijfselen van deze forten gaan bekijken. Op het busstation werden ons zoals gewoonlijk wat slaapplaatsen aangeboden, maar we wilden eerst zelf even rondkijken naar leuke hostels. Dit laatste viel tegen, ze waren gewoonweg niet te vniden en ook onze LP liet ons in de steek op onze zoektocht naar een leuk, betaalbaar hostel. Uiteindelijk hebben we toch maar intrek genoemen in een hostel wat ons op het busstation was aangeboden, Hostel International. Wij begrijpen niet waarom hier zo weinig hostels zijn en dat de hostels die er wel zijn gelijk hogere prijzen vragen: we betalen hier twee keer zoveel als in Pucón, wat toch dé toeristenplek van Zuid Chili is. Vooruit, we hebben een bed dus niet zeuren meer. Na ons geïnstalleerd te hebben zijn we op pad gegaan om Valdivia te ontdekken, volgens onze reisgids ´Chile´s most attractive and enjoyable city´. Nou, we weten niet waar de auteur met z´n gedachten zat toen hij Valdivia beschreef, maar d´r klopt geen zak van. Oké, de ligging aan de rivieren is leuk en er is een degelijke groenstrook, maar het barst van het verkeer in het dorp en de meeste gebouwen zijn in slechte staat van onderhoud. Geen gezellig Plaza de Armas met restaurantjes en terrasjes, niets niets niets. Smaken kunnen verschillen, maar hier valt zelfs niets te proeven. Bijna terug bij ons hostel vonden we zowaar een restaurantje met maar liefst twee tafels buiten, dus we konden toch nog heerlijk in de zon van een bakkie genieten en ons verbazen over deze ´meest aantrekkelijke stad´. Nu maar hopen dat de buiten de stad gelegen forten wel de moeite waard zijn, maar daar komen we morgen wel achter. We hebben in ieder geval ons vertrek uit Valdivia al geregeld.... we hebben alvast buskaartjes naar Puerto Montt gekocht, vanwaar zaterdag ons vliegtuig vertrekt naar Punta Arenas. Van Puerto Montt verwachten we ook niet veel, maar een grotere desillusie dan Valdivia kan het niet worden ;-). Ook in het hostel waar we nu zitten mogen we gebruikmaken van de keuken, maar alleen voert men in onze ogen een licht ontmoedigingsbeleid door zelf continu met de gehele familie in de keuken te zitten. Op zich zouden we dit nog wel kunnen negeren, maar met een volle gootsteen (vuile vaat), een uitpuilende ijskast en een berg vuilnis tegen de prullenbak aangeveegd laten wij de keuken maar voor wat ie is. Vanavond hebben we dus maar eenvoudig wat brood, fruit en yoghurt gegeten op een rustig plekkie. Morgen gaan we maar eens op zoek naar een eettentje.... Over eten gesproken, men eet hier in Chili trouwens vier keer per dag: net als ons heeft men hier ontbijt, lunch en diner, maar men heeft om 5 uur ´s middags nog een ´once´ oftewel een elfuurtje. De lunch is de hoofdmaaltijd en verder is men dol op broodproducten. Mark heeft hier zelfs een knappe variant op de Kattekse zeekaak ontdekt, wat een feest! Een typisch Chileens gerecht hebben wij nog niet kunnen ontdekken en we betwijfelen wel of het bestaat, want iedere keer als we uit eten gaan is de keuze beperkt tot hotdogs, hamburgers of iets met patat. We gaan bijna weer naar de rijst met bonen uit Costa Rica verlangen.

Valdivia, 20 oktober 2005
Vanochtend werden we wakker terwijl het buiten regende... grrrrrr, daar ging ons dagje lekker forthoppen. Toch besloten we het er maar op te wagen en zo liepen we door de regen naar de halteplaats van de collectivo´s. Deze was snel gevonden en zo werden we twintig minuten later voor de ingang van fort Niembla afgezet, één van de onderdelen van het fortencomplex aan de oostoever gelegen. Men heeft hier een klein museumpje gebouwd waar we wat meer konden zien en lezen over de historie en waar zowaar ook nog enkele stukken uit het Rijksmuseum uit Leiden liggen. Buiten hebben we even snel een blik geworpen op de kanonnen die nog steeds staan opgesteld, maar doordat het goot van de hemel hielden we het heel kort... op naar de uitgang. Een voordeel van dit pokkeweer was dat er totaal geen andere gasten waren waardoor we dit fort (en later ook het ander fort) geheel voor onszelf hadden. Kennelijk had ook de suppoost er geen vertrouwen in, want bij beide forten konden we zo doorlopen zonder de entreeprijs te hoeven ophoesten. Na het bezoek aan fort Niembla gingen we op pad naar een veerpont die ons naar de ander kant van de rivier kon brengen, waar zich op de oever fort Corral bevindt. Het pontje was na enig loopwerk gevonden en bracht ons in 20 minuten naar de overkant. Daar hebben we eerst ons dagelijkse bakkie gedaan alvorens fort Corral te bezoeken. Van dit fort is meer bewaard gebleven dan van het eerste fort en het was dan ook leuk om rond te lopen en je voor te stellen hoe het hier jaren geleden aan toe gegaan moet zijn. Buiten het fort zagen we een wirwar van watervogels, zoals de pelikaan, aalscholver en de zwarthalszwaan, kennelijk allemaal uit op de buit van de lokale vissers. Na voldoende foto´s te hebben gemaakt zijn we bij een klein restaurantje gaan lunchen: vis, mmmmmmmm. Bianca had een stuk zalm en Mark kreeg twee grote lappen merluza voor z´n neus, geen idee welke vis dit is maar het smaakte een beetje naar lekkerbek: super dus. Om half vier pakten we de pont terug en aan de overzijde sprongen we in een bus die ons terug naar Valdivia bracht. Direct maar naar de supermarkt om ons avondeten in te slaan, door onze uitgebreide lunch konden we het gelukkig weer bij een broodje houden en zo de keuken omzeilen. Nou hebben we tijdens onze reis al diverse keren vreemde dingen in de supermarkt gezien, maar dat we hier !varkenskoppen! aantroffen spande toch wel de kroon. Wat moet je daar nou mee?? We hebben ze maar lekker gelaten voor wat het was en gewoon een pakje kaas gekocht...

Valdivia - Puerto Montt, 21 oktober 2005
De afgelopen dagen hebben we wat zitten mijmeren over Brazilië, onze volgende bestemming na Chili. We wilden drie locaties bezoeken in 15 dagen, maar we zijn begonnen ons af te vragen of we dit wel willen. Brazilië is geen klein land en om binnen 15 dagen de door ons gewenste plaatsen te bezoeken, zou er op neerkomen dat we alles per vliegtuig moeten afleggen. Los van het kostenplaatje wat er dan ook anders uit gaat zien, is onze grootste belemmering het geregel wat hiermee samenhangt. Naast alle vluchten zouden we dan ook ons onderdak (met name in de Pantanal (wat trouwens ook reteduur blijkt... nog een reden waarom we de plannen iets omgooien) al vast moeten leggen. Een en ander zou betekenen dat ons verblijf in Brazilië van de eerste tot de laatste dag gepland is en dat we ook nog eens ver boven ons budget uitgaan. Het geld is nog niet het ergste probleem, maar gewoon dat alles al vast staat... daar hebben we geen zin in. Nix moet is ons motto tijdens deze reis, dus we hebben dan ook maar besloten om de Pantanal te laten voor wat het is en alleen Rio de Janeiro en Foz do Iguacu te bezoeken. Hoe en wat zoeken we in Rio uit, zodat we ons de komende tien dagen nog lekker met Chili kunnen bezighouden in plaats van in een internetcafeetje uren te spenderen aan de voorbereidingen voor Brazilië. Terug naar Chili, want daar zitten we nog en inmiddels alweer in Puerto Montt. De enige reden waarom we hier heen zijn gegaan is omdat hiervandaan ons vliegtuig naar Punta Arenas vertrekt. Om een uurtje of 13.00 kwamen we aan bij de busterminal en werden we meteen aangeschoten door Maggy. Maggy wilde ons wel onderdak verschaffen voor 4.000 pesos per persoon inclusief ontbijt. Wij wilden wel even kijken, want de prijs stond ons wel aan en het is maar voor één nachtje. Maggy zei toen dat er wel twee ¨maar-en¨ waren: 1) ze heeft twee honden en of we daar bezwaar tegen hadden, nee dus en 2) het is drie minuten lopen, maar wel een heuvel op; mmmmm. De heuvel voor ons zag er niet zo heftig uit dus het zal wel meevallen.... NOT! We gingen niet rechtdoor, maar een hoekje om en daar was een enorme heuvel. Slik, daar loop je dan met gemiddeld zo´n 18 kilo bagage op je rug. Toch liepen we verbazingwekkend soepel naar boven... boven weer even diep ademhalen en we waren weer het mannentje... en vrouwtje. Het hostel etc. zag er allemaal prima uit dus we besloten hier te overnachten. De rest van de dag hebben we rondgewandeld in Puerto Montt. Geen bijzondere stad, maar we hebben ons wel vermaakt. ´s Avonds in het hostel hebben we de kaarten weer tevoorschijn gehaald voor een paar potjes jokeren en zijn we om een uurtje of tien op stok gegaan.

Puerto Montt - Puerto Natales, 22 oktober 2005
Na en dag reizen zijn we inmiddels aanbeland in Puerto Natales met haar 19.000 inwoners. Erg klein dus, maar wel dé gateway naar het prachtige natuurpark Torres del Paines. Onderweg hier naartoe konden we al genieten van de prachtige natuur in de omgeving, met name het stuk van Punta Arenas naar Puerto Natales was adembenemend mooi in het avondzonnetje. Dat belooft veel goeds. We hadden gehoopt vanuit het vliegtuig nog mooie blikken te kunnen werpen op de fjorden, die we nu moeten missen omdat we niet met de boot gaan, maar daarvoor was het te bewolkt helaas. Bij een tussenlanding die we gemaakt hebben, hadden we nog wel even zicht op fantastische bergpartijen met sneeuwtoppen. Fantastisch gezicht als er af en toe een gletsjer door de wolken heenprikt. In Punta Arenas hadden we niet zo veel geluk met de aansluitende bus naar Puerto Natales. We kregen te horen dat de bussen allemaal vol waren. Shit dat wordt hier overnachten dachten we, maar uiteindelijk hebben we nog twee (de laatste) kaartjes kunnen bemachtigen voor de bus van 17.00 uur, weliswaar naast de wc, maar omdat we allebei toch een beetje verkouden zijn en onze neuzen dicht zitten verwachten we daar niet al te veel last van te hebben. In ieder geval betekende het voor ons wel nog even een paar uur wachten dus besloten we een cafeetje op te zoeken. We vonden er één vlak bij het busstation en hebben daar onze tijd gedood met koffie drinken en kaarten. Er zat ook nog een ander Nederlands stel te wachten op de bus, dus op een gegeven moment raak je daar wel mee aan de praat. Zij hadden drie en een halve week voor Chili, waarvan ze al een week gehad hadden door een cruise te maken. De volgende week zouden ze in Torres del Paines gaan wandelen en dan blijft er nog maar anderhalve week over. Dan gaat de tijd erg hard. We denken dat ze net aan Santiago gaan halen. Maar goed, niet iedereen is zo bevoorrecht als wij. Wij gaan in ieder geval morgen maar eens op ons gemak uitzoeken wat wij hier allemaal kunnen gaan doen. We hebben nog wel even de tijd.

Puerto Natales, 23 oktober 2005
We hebben overnacht in hostel Los Inmigrantes, redelijk in het centrum van Puerto Natales gelegen en ongeveer 10 minuten lopen vanaf het busstation. Net als eigenlijk overal in Chili bestaat het dorp ook hier voornamelijk uit houten huisjes, wat het een wat primitieve uitstraling geeft. Alles kraakt en het is vrij gehorig (als de buurman twee huizen verderop gassen laat ontsnappen kunnen wij ´m bij wijze van spreke ruiken) maar het heeft zeker ook wel een bepaald charme. Her en der staan houtkachels, dus het is aangenaam warm. Onze hosteleigenaar is zelf een fervent liefhebber van avontuurlijke sporten, dus hij heeft ons vanochtend goed kunnen informeren omtrent de mogelijkheden in Torres del Paines. Vandaag hebben we ons vooral beziggehouden met uitslapen, voorbereidingen treffen voor onze trekking en het bijwerken van ons reisverslag. We wilden nog wel lekker aan de waterkant genieten van het mooie uitzicht op de ruige omgeving, maar de ferme wind die over het water blies maakte dat we snel een restaurantje ingevlucht zijn om op te warmen bij een stukkie vis / vlees en daar onze plannen verder te bespreken. We willen proberen een dag of vier á vijf in het park te gaan verblijven, zodat we een paar mooie wandelingen kunnen maken en in geval van nood (slecht weer) ook nog ergens een dag langer kunnen blijven. Het minst voorspelbaar is het weer in het park; men zegt dat er vier seizoenen in éé dag kunnen voorkomen, dus dat wordt nog wat. We hopen een paar dagen te kunnen kamperen in het park, zodat we de duurdere refugio´s kunnen vermijden. Voor de zekerheid zullen we wel voldoende geld meenemen, want als we echt ingesneeuwd raken, dan liever bij een warme kachel als bij een gasbrandertje in een licht ontvlambare tent. Onze hosteleigenaar verhuurt naast kamers ook nog eens kampeerspullen, dus we hebben bij hem een gasbrandertje, pannetje en twee slaapmatjes geregeld. Verder hebben we bij de supermarkt wat eenvoudig voer (pasta, rijst, chocola en een paar broodjes) ingeslagen, zodat we in ieder geval voor twee dagen vooruit kunnen. Hopelijk kunnen we onderweg bij de refugio´s onze eetvoorraad aanvullen, anders wordt het wel een erg kort kampeeravontuur... we zullen het allemaal wel zien, we hebben er in ieder geval veel zin in.

PN Torres del Paine, 24 oktober 2005
Rond 07.30 uur stond de bus voor de deur van ons hostel om ons naar de ingang van het park te brengen. Daar wij aardig buiten het hoogseizoen om reizen zaten er slechts een handjevol mensen in de bus, dus dat waren goede voortekenen voor een rustig verblijf in het park. Om even voor tienen werden we afgezet bij de parkingang, waar we de entree moesten betalen en een wandelkaart kregen uitgereikt. Vervolgens hebben we gebruik gemaakt van een shuttlebusje die ons naar een verderop in het park gelegen refugio bracht, zodat we nog dezelfde dag konden doorwandelen naar een hogerop gelegen kampeerplaats. Wij waren van plan om eerst twee uur te overbruggen naar campsite ´Chileno´, daar onze spullen achter te laten en dan zonder bepakking door te klimmen naar een uitkijkpunt met zicht op de Torres del Paine. Zo gezegd, zo gedaan en zo gingen we vol goede moed op pad. Nou ja, op pad... er liepen direct al meerdere paden (zonder enige aanduiding) dus het was even zoeken naar de juiste. Een lekker begin, dachten we beide... Vervolgens ging het pad gestaag omhoog, om de eerste twee uur niet meer naar beneden te gaan... pfffff dat valt niet mee met een volle rugzak op. Een groot deel van onze bagage hebben we achtergelaten in ons hostel (wat heb je aan een korte broek bij temperaturen rond het vriespunt ?) maar onze voorraad kampeerspullen, kleding en eten zorgt ervoor dat we beiden toch wel meer dan 10 kilo op de schouders meedragen. Dit lijkt niet al te veel, maar na een paar uurtjes heuveltje-op ga je het toch wel flink voelen. Na ruim anderhalf uur zagen we in de verte onze eerste campsite mooi gelegen in een vallei aan een rivier. Dit gaf weer wat nieuwe energie en in een klein half uurtje liepen we er naar toe, om eerst binnen in de naastgelegen refugio maar op adem te komen bij een bakkie. We waren flink bezweet, maar na effe zitten kwam de kou al weer snel terug en moesten de fleecetruien tevoorschijn worden gehaald. De refugio is een leuk houten onderkomen met wat slaapplaatsen, waar je tegen een bedrag van zo´n US$ 36 p.p een nachtje op een matras mag liggen (bedlinnen niet aanwezig). Ook het eten is flink aan de prijs, maar ja geef ze eens ongelijk op zo´n unieke locatie. Voor een kampeerplek moet US$ 7 per persoon worden opgehoest, dus dat gaan we dan in ieder geval vannacht ook maar proberen. Iets later gingen we dan ook onze tent opzetten, naast twee andere tenten... niet erg druk dus. Het opzetten ging met wat horten en stoten, maar na even ploeteren vonden we de tent mooi genoeg staan om een nachtje in te kunnen verblijven... op naar de Torres. Deze rotsen, waaraan dit park haar naam ontleent, zijn vrijwel vanaf elke plek in het park zichtbaar, maar er zijn een paar hotspots vanwaar je een prachtige blik kunt werpen op dit gebeuren. In onze reisgids stond dat op twee uur vanaf ons kamp een dergelijk uitzichtpunt was, waarvan het laatste uur ´knee-popping´ zou zijn. Wat zou dat kunnen betekenen? Daar kwamen we snel genoeg achter, toen we na een uurtje aankwamen bij een open plek onderaan een heuvel die volledig bezaaid was met rotsen: daar moesten wij tegenop! Het afgelopen uur vonden we al pittig na de rustpauze in de refugio, maar hier zagen we leterlijk en figuurlijk als een berg tegenop. Na even geklommen te hebben kwamen we een ´afdaler´ tegen, aan wie we vroegen of de hele weg omhoog zo rot bleef. "Nee hoor", was het antwoord: "het wordt nog veel erger!!" Buigen of barsten dachten we, op naar de top. We klauterden en sprongen van rots naar rots en af en toe moesten er keitjes van ruim anderhalve meter beklommen worden, wat een tocht. Na bijna een uur afzien was dan eindelijk het moment daar: de top was bereikt en bood inderdaad een schitterend uitzicht op de Torres del Paine en het ervoor gelegen, deels bevroren meer. Toen wij uit ons kampement vertrokken was er nog volop mist rondom de toppen, maar nu was de lucht nauwelijks bewolkt: adembenemend mooi. We waren de enige personen boven en konden zo in alle rust van dit moois genieten en een nep-zeekaak wegkauwen. Iets later arriveerden nog een handjevol diehards, waarna wij het tijd vonden om weer aan de afdaling te gaan beginnen. Dit was oppassen geblazen, want van rotsen afspringen is niet minder gevaarlijk dan erop klauteren en de zon veroorzaakte ook een flinke sloot smeltwater , waardoor de keien ook (deels) nat en glibberig begonnen te worden. De terugtocht duurde ongeveer even lang als de heenweg, waarna we rond half zeven in de buurt waren bij ons kampement. Hier moesten we eerst nog even een smal richeltje oversteken, waar we gelukkig gebruik konden maken van een stuk touw om ons aan vast te houden. Op de heenweg hadden we dit touw eerst niet gezien, maar toen Bianca uitglee en naar beneden dreigde te vallen zag ze nog net vanuit haar ooghoeken dit touw hangen waar ze zich aan vast kon grijpen en zo als Jane naar de overkant toe kon zwieren. Ditmaal ging de overtocht soepeler en zo kwamen we veilig bij onze tent aan. Deze bleek echter niet de eerste uurtjes in het park geheel ongeschonden overleefd te hebben: er zat een gat in de buitentent ter grote van een vuist! Het bleek dat er een stuk steen van de naastgelegen heuvel naar beneden was gerold en zo een gat in onze tent had gemaakt. Met ducktape konden we het gat provisorisch dichten, maar onze tent hebben we toch maar even verplaatst naar een andere locatie: er mocht eens middenin de nacht een steen naar beneden komen zeilen... Zo steken wij als amateurmooiweerkampeerders toch nog het een en ander op! Het was inmiddels ook hoog tijd om ons maaltje te gaan bereiden op ons gaspitje: rijst met groenten even laten indampen en een blikje tonijn erdoor: voilá -zoals Cas Spijkers zou zeggen- en zo zaten we iets later in de kou ons prutje uit de pan op te lepelen, terwijl de ´elite´ binnen aan een viergangen diner zaten, onder het genot van de warmte van de houtkachel. Onderscheid moet er zijn..., in ieder geval voelden we ons superstoer met ons afzien. Ons toetje (bakje koffie / thee) besloten we toch maar binnen te gaan opdrinken, waar we tot half tien hebben zitten kletsen met twee Belgische stelletjes. Eén stel was al een paar dagen in het park en kon ons meer vertellen over de wandelpaden en de andere refugio´s onderweg, dus dat was mooi meegenomen. Het blijkt dat sommige refugio´s ook nog wat levensmiddelen verkopen, dus als het kamperen ons vannacht bevalt kunnen we zelfs nog wat dagen in de tent doorbrengen, misschien wel alle dagen! Om niet te hard van stapel te lopen: laten we eerst maar eens kijken hoe vannacht ons gaat bevallen...

PN Torres del Paine, 25 oktober 2005
Brrrrrrrrrrrr wat was het koud vannacht! Ondanks dat we onze lange onderbroeken, sokken en truien aangetrokken hadden bleken onze PerrySport-slaapzakjes niet geschikt voor dit ruige weer. Koud, koud, koud. Gelukkig vertelden de Belgen gisteravond dat het in de lagergelegen kampementen warmer is, dus vannacht maar een nieuwe poging wagen, wellicht met nog wat meer kleding aan. Om acht uur dreef de kou ons uit de tent en zijn we binnen in de refugio ons meegebrachte broodje kaas gaan oppeuzelen, waarna we de tent gingen afbouwen, de rugzakken inpakken en zo op weg konden naar ons volgende kampement: Los Cuernos. Deze campsite ligt op zes uur wandelen afstand, maar er schijnt ook een kortere weg te zijn, die helaas niet op de wandelkaart is aangegeven. Het zou mooi zijn als we onze martelgang wat kunnen bekorten, dus we hoopten dit pad tegen te komen. Vanaf ´Chileno´ was het direct steil omhoog, maar na een half uurtje kwamen we inderdaad op een splitsing waar we kennelijk de optie hadden om de shortcut te nemen. Ondanks dat onze reisgids afraadde dit pad te volgen vonden wij het vooruitzicht van anderhalf uur minder de rugzak op onze schouders te hebben toch wel erg aantrekkelijk, dus we besloten het erop te wagen. Het begin was in ieder geval goed, want om de haverklap kwamen we bordjes tegen die de richting aangaven, beter dan onze start van gisteren. Het eerste deel ging bergafwaarts en bracht ons naar de rand van een groot meer, Lago Nordenskjöld, wat prachtig blauw lag te doen onder het licht van het zonnetje. Aan onze andere zijde hadden we prachtig zicht op de Torres, die steeds meer uit de wolken vandaan kwamen. Regelmatig stopten we om plaatjes te schieten of om gewoon even van het uitzicht te genieten en zo konden ook onze spiertjes wat tot rust komen. Na twee en een half uur vonden we het wel tijd voor een wat grotere rustpauze en hebben we ons gaspitje tevoorschijn gehaald om een bakje koffie / thee te kunnen drinken. Ook vandaag kwamen we weer heel weinig mensen tegen, het park lijkt wel enigzins verlaten. Men heeft ons verteld dat het in het hoogseizoen hier hutje mutje lopen is, dus we zijn blij dat we dit kunnen omzeilen. Echt zeker van mooi weer ben je hier ook nooit, zo heeft het twee weken geleden nog heel stevig gesneeuwd, waardoor nu met het zonnetje overal waterstroompjes van de besneeuwde bergen af beginnen te dalen. Soms zijn deze stroompjes amper twintig centimeter breed en vormen ze dus geen probleem, maar op andere momenten zijn ze enkele meters breed en moeten we over stronken en keien lopen om droge voeten te kunnen houden. Erg avontuurlijk allemaal. Tegen half vier kwamen we aan bij onze campsite, waar we wederom de twee Belgen zagen die op de vorige campsite naast ons stonden met de tent. Zij gingen nog eens twee uur doorlopen om op een andere campsite neer te strijken, om zo hun tocht beter te kunnen verdelen. Zij zijn namelijk van plan het hele parcours van de W af te gaan leggen, terwijl wij ´slechts´ een deel zullen proberen te voltooien. Na even bijgekletst te hebben over hoe mooi het allemaal wel was, vertrokken zij en gingen wij onze tent opbouwen. Dat mocht overal waar we maar een plekje zagen, aldus de beheerder, en aangezien we de enige (!) kampeerders waren moest dat geen problemen opleveren. Ha, dat dachten we maar! We zaten niet alleen aan de voet van de Torres, maar volgens ons ook nog eens op een nog-niet-ontdekt-deel, want de tentharingen waren met geen mogelijkheid in de granieten ondergrond te krijgen. Dat beloofde een lekkere comfortabele nacht te worden op onze matjes van amper een halve centimeter dik; de hoeken van de stenen prikten gewoon door ons ´bed´ heen. Wat een groot voordeel is van slapen bij een refugio, is dat je ook van de voorzieningen gebruik mag maken. Iets later hebben we ons dan ook beiden heerlijk gedoucht, om daarna weer onze rijst-met-groenten-en-tonijn op het gaspitje te gaan bereiden. De zon scheen nog steeds dus hebben we iets eerder gegeten om wat warmer te zitten dan gisteravond. Na dit feestmaal zijn wederom in de refugio ons bakje thee gaan drinken en hebben we de avond doorgebracht met potjes kaarten. Dat was maar goed ook, want iets later begon het te regenen: de eerste serieuze test voor onze tent! Rond negen uur zijn we weer richting tent gegaan om ons klaar te maken voor de tweede nacht. De binnenzijde van de buitentent was inderdaad licht vochtig geworden, maar niet genoeg om ons zorgen te moeten maken. Opnieuw flink aangekleed kropen we in onze slaapzakken, om even later de regendruppels weer op ons dakje te horen vallen. Als we het maar droog houden vannacht...

PN Torres del Paine, 26 oktober 2005
Het was weliswaar wat minder koud (en gelukkig ook droog) vannacht, maar evengoed koud genoeg voor wederom een nacht slecht slapen. Toen we wakker werden was de tent helemaal zeiknat van condens en aan de buitenkant van de regen die we eerder de vorige avond hebben gehad. Dat weegt dus minstens een kilo zwaarder, wat Mark helaas de hele dag met zich mee moet zeulen. Om 9.30 uur gingen we op pad. We hadden weer prachtige uitzichten op de bergen en het meer en liepen op hele smalle paadjes tussen dikke begroeiing. We gingen ook hele stukken door bos wat weer een hele andere sfeer geeft. We besloten overigens al snel onze jassen uit te trekken want het zonnetje brandde fel. Samen met de inspanning van het wandelen zorgde dit voor ernstige verhitting van onze lichamen ;-). Toen we vlakbij Valle del Francés liepen hoorden we af en toe het gebulder van lawines die naar beneden denderden. We zagen alleen niets omdat er nog wat bergen voor lagen. Eenmaal in de vallei hebben we één kleine lawine gezien, maar hij maakte herrie voor tien; echt een machtig gezicht (en geluid). Sneller dan verwacht kwamen we aan bij kampement Italiano waar we de tent van de twee Belgen zagen staan. Zij hadden besloten nog helemaal naar boven (middelste stuk van de W) te lopen om zo een uitzicht op Gletsjer Del Francés te hebben. Wij vonden het wel prima en liepen door (achteraf bleek dat we al die tijd naar de Gletsjer hebben zitten kijken en dat je vanaf het uitkijkpunt niet echt een beter zicht op de gletsjer had...). We kwamen in het laatste stuk naar de refugio veel wetlands tegen. Gelukkig hadden de parkrangers allemaal kleine bruggetjes etc. gemaakt zodat je niet een nat pak hoefde te halen. Alhoewel de kwaliteit van de bruggetjes het soms wat liet afweten en je erg voorzichtig moest lopen om er niet doorheen te zakken. Ongeveer een half uurtje nadat we voorbij kampement Italiano waren gelopen zijn we gestopt op een plek waar het pad wat breder werd zodat we even konden zitten en weer ons gasbrandertje tevoorschijn konden halen voor een lekker bakkie koffie/thee en hebben daar heerlijk geluncht. Het was echt heerlijk in het zonnetje en we hebben er dan ook best de tijd voor genomen. De volgende kilometers waren ook weer prachtig om te lopen. Telkens weer kregen we weer prachtige uitzichten. Je weet van gekkigheid niet meer waar je kijken moet. Alles is zo ontzettend mooi. Met name Lago Skottsberg was echt prachtig. Het water was helemaal glad en de zon zorgde ervoor dat er een prachtige weerspiegeling van de bergen en de wolken in het water verscheen. We hebben dan ook veel langer over het laatste stuk gedaan dan zou moeten, want we moesten telkens weer stoppen om even van het uitzicht te genieten en het op de gevoelige plaat vast te leggen. Echt fantastisch. Pas vlakbij de refugio kwamen we voor het eerst eigenlijk weer mensen tegen. Zij vertelde ons dat het nog 25 minuutjes was naar de refugio. Na nog wat heuveltjes beklommen te hebben zagen we dan uiteindelijk de refugio in de verte aan Lago Pehoé liggen. Weer een prachtige lokatie en we zagen ook al een leuk plekkie waar we onze tent op wilden zetten (dit was alleen niet de camping bleek achteraf). Eenmaal bij de refugio vonden we het een echte touristen plek. Het zag er allemaal gelikt uit en er waren erg veel voorzieningen. Natuurlijk heel handig, maar ook wel weer erg touristisch. Maar goed, we vonden (apart van de elite) een mooi plekkie voor onze tent... met een heerlijk zachte ondergrond. Anders dan gister gleden de haringen zo de grond in en onze tent stond beter dan ooit. Da´s knap na drie nachten eindelijk de tent goed opzetten ;-). Omdat er nog niemand was en de douche vrij was en je dus ook geen gezeur had met het water besloten we allebei gauw te gaan douchen. We hadden allebei een heerlijk warme douche, waar met name Bianca extra lang van genoten heeft. Om een uurtje of 19.00 besloten we de vuren weer te stoken voor ons oude vertrouwde potje Arroz Primavera (rijst met groenten) dit keer zonder de tonijn. De zon ging gauw achter de bergen waardoor het koud werd en we toch maar besloten van de aanwezige voorzieningen gebruik te maken. Er stond nl. een soort huisje met tafels en banken en een soort van keuken waar de campinggasten konden koken en eten. Het was daar een stuk aangenamer en het werd dan ook snel druk met campinggasten die hun eten begonnen te bereiden. Ook de twee Belgen waren inmiddels in het kampement aangekomen en schoven bij ons aan en begonnen hun eten te bereiden. Wij waren inmiddels al aan het kaarten geslagen en zo kwam het gesprek op Shithead, een voor ons nieuw kaartspel. Nadat de Belgen klaar waren met eten hebben we ons eindelijk maar een keer aan elkaar voorgesteld. Hij heet Tom en zij heet Lies. Aangenaam kennis met jullie te maken jongens. Stom eigenlijk dat je vanaf dag één al contact met elkaar hebt, maar dat je elkaars naam nog niet weet. Blijkbaar is het ook niet echt nodig om het te weten om een leuk gesprek met elkaar te hebben. Tom en Lies legden ons het spel Shithead uit en daarna hebben we het een paar keer gespeeld. Wij zijn erg blij dat ze het ons hebben uitgelegd, want nu hebben we er weer een spel bij... kunnen we wat afwisselen. Dus dank je wel Tom en Lies! Zo tegen tienen hebben we afscheid genomen van onze Belgische vrienden want morgen willen we om 6.00 uur op voor onze laatste wandeling. We willen morgen het park uitgaan en daarvoor moeten we de bus halen van 13.00 uur. Het is morgen een wandeling van ongeveer vijf uur. We willen ruim voordat de bus gaat al bij het eindpunt zijn dus we willen uiterlijk om 7.00 uur vertrekken. Mocht nou onderweg blijken dat we het niet redden dan kunnen we altijd nog besluiten bij het eindpunt te overnachten, want daar is een Posada, maar in principe willen we morgen weer terug naar Puerto Natales.

PN Torres del Paine, 27 oktober 2005
Vannacht was het gelukkig minder koud als de voorgaande nachten zodat we zowaar nog lekker geslapen hebben ook. Ook de zachte ondergrond heeft hierbij geholpen. Om 5.30 uur werden we gewekt door regen wat op onze tent viel. Da´s balen... moeten we dan toch in de regen gaan wandelen of zullen we een dagje hier blijven? Gelukkig was het om 6.00 uur droog en hoorden we de vogeltjes vrolijk fluiten. We zijn er maar vanuit gegaan dat de vogels de beste meteorologen zijn en dat ze niet zo vrolijk zouden gaan fluiten als er nog meer regen op komst was dus we besloten ons klaar te maken voor vertrek. Stipt 7.00 uur begonnen we met lopen en meteen kregen we een flinke klim voor onze kiezen. Met krakende spieren klommen we omhoog met het voordeel dat we meteen warm waren. Het was nl. nog best fris zo vroeg in de ochtend. Het zonnetje scheen nog niet en er hing een dikke mist in de bergen. Eenmaal boven hadden we gedacht nog een glimp van gletsjer Grey op te kunnen vangen, maar dat dat was helaas niet zo. Jammer, dat bewaren we dan maar voor de volgende keer (?!). Het eerste stuk van de wandeling, tot aan kampement Las Carretas, ging door bergachtig gebied. We konden merken dat het stuk wat wij vandaag liepen niet door veel mensen gelopen werd; het pad zag er of nog heel netjes uit óf het was gewoon weg omdat het niet vaak genoeg belopen werd. Eén keer stuitten we zelfs op een stuk ingestortte weg zodat we met wat kunst en vliegwerk weer op het pad moesten komen. Binnen twee en een half uur waren we al ruim voorbij het punt waar je volgens de kaart drie uur over zou doen. Dit gaf ons goede hoop dat we de bus van 13.00 uur terug naar Puerto Natales ruim zouden halen. Bij het kampement hebben we even een bakkie gedaan en wat uitgerust, maar al gauw gingen we weer op pad om niet al te veel tijd te verliezen. Het weer liet het ook nog even afweten dus er was ook niet echt reden om langer te blijven zitten. Nadat we weer op pad waren gegaan werd het landschap vlak, wat een welkome afwisseling was na alle bergen die we bedwongen hebben. Onze knieën konden nu ff bijkomen. Ongemerkt ga je toch op de één of andere manier harder lopen als je vlak loopt, waardoor we binnen anderhalf uur al op de verharde weg terechtkwamen, wat betekende dat het nog een paar meter was naar onze eindbestemming, Posada Rio Serrano. Onze bus richting Puerto Natales bleek daar al klaar te staan, maar zou pas om 13.00 uur vertrekken, dit betekende dat we nog anderhalf uur hadden om nog ff wat te eten en te drinken. De tassen konden we wel alvast kwijt in de bus. Hè hè da´s lekker! In het restaurant van de Posada besloten we voor de full monty te gaan. Lekker een volledige maaltijd in plaats van een sandwich. Het eten en drinken was wel duur, maar wij vonden dat we het wel verdiend hadden. Mark koos voor een lekker stukje kip en Bianca ging voor de zalm. We hebben het ons heerlijk laten smaken. Om 13.00 uur vertrokken we met de bus richting uitgang van het park. Het duurt nog even voordat je eruit bent, want de bus stopt nog op verschillende punten om andere hikers op te pikken. In het park zagen we nog verschillende keren kuddes Guanaco´s en ook nog twee Ñanú´s, familie van de struisvogel (erg grappige beestjes). Uiteindelijk waren we om 17.00 uur weer back in town en werden we keurig voor ons hostel afgezet. We konden meteen weer in dezelfde kamer. Onze tas met spullen die we achtergelaten hadden, mochten we in de kamer laten staan en warempel, hij stond nog op precies dezelfde plek. Blijkbaar hebben ze in de tussentijd geen andere gasten gehad. We waren allebei wel toe aan een douche, dus dat hebben we maar als eerste gedaan. Daarna ff wat praktische zaken zoals de tent en de slaapzakken uithangen en de tassen weer organiseren. Om 21.00 uur waren we helemaal klaar en bekaf. Toch hebben we nog even ge-shithead, want we wilden het nieuwe kaartspel even onder de knie krijgen, wat aardig is gelukt. Dan toch maar slapen in een heerlijk zacht en warm bedje. Mmmmmmmm...

Puerto Nateles, 28 oktober 2005
Na eerst lekker uitgeslapen te hebben en lekker lui ons ontbijt genuttigd te hebben zijn we ons gaan bezighouden met wat huishoudelijke dingen zoals de was. Niet dat we die zelf hebben gedaan, dat laten we gewoon doen hahaha. We hebben een hele berg naar de wasserette gebracht in de hoop dat het schoon en niet gekrompen weer terugkomt. Daarna zijn we een internetcafé ingedoken - waar ze heerlijke muziek draaiden - om onze site bij te gaan werken. Door de trekking lopen we flink achter dus dat is wel weer even een klus. Maar eerst.... de foto´s van onze trekking bekijken. Vol verwachting klopt ons hart... Ja, ja, wat zijn ze mooi. We kunnen gewoon niet kiezen dus hebben we besloten er een aparte fotopagina aan te wijden. Na wat uurtjes in het internetcafé doorgebracht te hebben vonden we het wel welletjes en zijn we lekker een bakkie gaan doen en een broodje gaan eten in een onwijs leuk café (El Living) waar ze lounchemuziek draaide. We zijn hier nog even lekker blijven zitten om wat te lezen; we hoeven tenslotte niet de hele tijd achter een beeldscherm te zitten. Nou ja, toch maar daarna nog een tijdje in een internetcafé gezeten ivm de site. Je wilt het toch wel klaar hebben en je raakt enthousiast als je zo bezig bent met het verslag en de foto´s. Om een uurtje of 19.00 vonden we het wel prima en zijn we een pizzria binnengestapt voor een overheerlijke pizza met van alles en nog wat. Na het eten zijn we teruggegaan naar het hostel om nog wat te lezen. Bianca vond het al snel laat (vroeg) genoeg om te gaan slapen en is dan ook gauw onder de dekens gekropen terwijl Mark nog even heerlijk heeft zitten lezen in zijn spannende boek.

Puerto Nateles, 29 oktober 2005
Bianca heeft (net als gister) weer klokkierond geslapen (12 uur). Heerlijk vindt ze zelf haha. Mark heeft dan inmiddels al minstens twee uur gelezen in zijn boek! Uiteindelijk dan toch ontbijten en daarna weer de hort op. Meteen weer een internetcafé ingedoken. Het klinkt misschien als een verplichting, maar we vinden het tot nu toe nog niet echt een heel groot probleem worden, alhoewel we af en toe wel de laptop missen. Dat maakt je toch wat flexibeler qua bijwerken van de site. Maar goed, het is tot nu toe nog te doen dus we houden het nog maar ff vol. Op een gegeven moment vonden we het wel weer tijd voor een bakkie, maar ons leuke cafeetje van gister was dicht dus zijn we naar een restaurant gegaan om meteen maar wat te eten. Daarna zijn we naar het kantoor van een busmaatschappij gelopen om kaartjes te kopen voor morgen om weer terug te gaan naar Punta Arenas. Vanaf hier vertrekt op 1 november a.s. ons vliegtuig weer naar Santiago en dan door naar Rio. Morgen is er in Puerto Natales één of andere autorace, dus het is nog even afwachten of we wel écht wegkomen omdat de wegen afgesloten schijnen te worden. Bij de busmaatschappij lieten ze echter niets blijken van eventuele problemen, dus we gaan er maar vanuit dat het goedkomt. Bij de supermarkt hebben we daarna ons avondeten ingeslagen. Gewoon weer broodjes omdat we tussen de middag al warm hebben gegeten. Vervolgens hebben we onze was gehaald welke weer schoon en fris is. We zijn daarna maar even teruggegaan naar het hostel om alles daar te droppen en we besloten eigenlijk maar even op de kamer te blijven. We hebben nl. allebei wat pijntjes overgehouden van onze trekking en we hadden behoefte aan even wat rust. Mark heeft vrij veel last van zijn rug en schouders en Bianca van haar linker knie en een schouder. Die vier dagen trekken was waarschijnlijk precies genoeg voor onze ongetrainde lichamen. Deze paar dagen in Puerto Natales kunnen we goed gebruiken om onze ledematen weer wat rust te gunnen. Na wat gerelaxed te hebben op de kamer zijn we weer het dorp ingegaan om de laatste dingen van ons to do lijstje te kunnen schrappen.

Puerto Nateles - Punta Arenas, 30 oktober 2005
We hadden gisterenavond onze spullen alweer keurig in de rugzakken gestopt en de kamer uitgemest, zodat we vanochend rustig aan konden doen. Dat lukte ons aardig en zo gingen we om 11.00 uur het dorp in om nog snel een bakkie te kunnen scoren, wederom bij El Living; het trendy gezonde tentje met de lekkere muziek aan de Plaza. De tijd verstreek echter snel en voordat we het wisten moesten we alweer terug naar het hostel om onze rugzakken op te halen en naar het busstation te lopen. Dat was weer even wennen met de volle bepakking op; onze spiertjes begonnen direct weer te protesteren. De busrit naar Punta Arenas verliep voorspoedig en toen we de bus uitstapen herkenden we een dame die ons vorige week al onderdak aangeboden had. Zo ook nu weer en zo werden we comfortabel in een busje naar Blue House II gereden, waar wij onze laatste twee nachten in Chili zullen verblijven. Na ons geïnstalleerd te hebben zijn we even een rondje Plaza gaan maken, maar zoals verwacht was alles dicht; Chilenen houden goed de zondag (rustdag) in ere. Het Plaza en de omgeving zagen er wel leuk uit, we zullen dus morgen nog maar een poging ondernemen om downtown Punta Arenas te ontdekken. Uiteindelijk vonden we aan de haven een klein cafeetje waar we een knappe koffie en ¨Pie de Limon¨ konden scoren en op de terugweg konden we bij een drankwinkel wat drinken en chips op de kop tikken... ons avondeten! Terug op de kamer zijn we wat gaan lezen, tv-kijken en kaarten, lekker lui dus. Morgen zullen we nog wat kleine zaken regelen zodat we met een schone lei aan Brazilië kunnen beginnen. Hopelijk kunnen we morgen ook weer eens een normale maaltijd scoren...

Punta Arenas, 31 oktober 2005
Die knappe warme maaltijd werd uiteindelijk een pakje heetwater-noodles... dan maar in Brazilie. 's Morgens zijn we na het ontbijt eerst maar naar het postkantoor gelopen om onze maandelijkse foto-cd naar huis te versturen. Iedere maand branden we onze foto's op twee cd's, waarvan we er één naar huis sturen en één achterhouden (tot bericht van ontvangst vanuit NL). Zo willen we in ieder geval een deel van onze herinneringen zekerstellen. Naast de cd hebben we ook de Lonely Planet van Chili naar huis verstuurd, zodat de voorraad boeken in onze rugzakken aardig geslonken is. Na deze verplichtingen zijn we even naar het strand gelopen om wat foto's te maken van de haven voor Pa Duindam, die hier in z'n jonge ruige jaren ook eens is geweest. Uit de latere reactie maken we op dat er weinig is veranderd de afgelopen jaren... Verder hebben we deze dag weinig uitgevoerd; beetje internetten, beetje boodschappen doen en doorgaan met lezen en tv-kijken: we zijn echt toe aan onze volgende stap. Morgen om 07.40 uur vertrekt ons vliegtuig hiervandaan en dan hopen we 's avonds rond half tien te landen in Rio de Janeiro. De pick-up hebben we al geregeld dus we zullen onze eerste twee nachten doorbrengen in het Sun Rio Hostel. Dat klinkt veelbelovend!