De avonturen

Punta Arenas - Rio de Janeiro, 1 november 2005
We zijn in Rio aangekomen!! Onze vluchten verliepen voorspoedig, al zaten er wel twee onverwachte tussenstops in, maar dit scheen er allemaal bij te horen. Voordeel is wel gelijk dat je dan meer maaltijden aan boord krijgt en na onze slechte eetervaringen van de laatste paar weken kijken we zelfs al uit naar het vliegtuigvoedsel... hoe diep kun je zakken? Vlakbij Rio konden we genieten van een prachtige zonsondergang. Deze keer zakte de zon niet in zee of achter een berg, maar hij zakte in de wolken. We vlogen nl. laag boven een dik wolkendek wat een prachtige oranje gloed kreeg door de ondergaande zon. Ook boven ons hing nog een lichte bewolking wat helemaal hel verlicht werd zodat het leek alsof het vlammen waren. Echt een prachtig gezicht.

Onze pick-up stond keurig te wachten en zo reden we in hoog tempo naar Botafogo, de wijk in Rio waar ons hostel zich bevindt. Hoewel het al pikkedonker was probeerde onze chauffeur ons toch nog wat highlights aan te wijzen, maar de wolken boven Rio belemmerde in ieder geval het zicht op het grote Cristo-beeld. Wat we wel konden zien was het Sambadrome, een straat met aan weerszijden gigantische stenen tribunes, speciaal gebouwd voor het jaarlijkse carnavalfestijn... en wij maar denken dat ze bij ons in Brabant maf zijn :-). Ons hostel zit in een relatief rustig straatje, wat we helaas niet kunnen zeggen van onze kamer: aan de gang, naast het gedeelde toilet, onder een houten trap en dan ook nog eens drie licht aangeschoten Brazilianen op de kamer tegenover ons. Gelukkig vertrokken zij tegen elven om ook het laatste beetje nuchterheid te gaan verdrijven, zodat wij eindelijk onze ogen konden sluiten. Trouwens, óns alcoholgebruik is flink afgenomen: dronken we in het warme Costa Rica nog regelmatig een koud biertje weg, de kou van Peru en Chili laat je eerder naar een bak warme koffie grijpen. Dat wordt lachen als we binnenkort Fred en Petra in Nieuw Zeeland zien en lekker willen doorzakken!! Misschien dat de Braziliaanse hitte ons terugdrijft naar de fles...

Rio de Janeiro, 2 november 2005
Dat viel even tegen! Na alle kou van de afgelopen dagen hadden we gehoopt in Rio wat te kunnen opwarmen onder een stralende zon en een hemelsblauwe lucht, maar we kwamen bedrogen uit: dikke grijze bewolking, geen zonnetje te bekennen en dus niet aantrekkelijk om op Copacabana- beach te gaan liggen.´s Morgens zijn we eerst maar wat geld gaan pinnen en de buurt gaan verkennen. We zitten in de wijk Botafogo, tussen de topattracties Paõ de Açucár en Corcovado ingeklemd en op 5 minuten per bus van Copacabana. Ook Botafogo heeft een strand (boulevardje oversteken en we zijn d´r), maar het water schijnt hier minder schoon te zijn. Als het weer wat beter wordt zullen we waarschijnlijk per bus naar een ander strand afreizen. Goed, het weer is dus klote, maar om nou onze tijd in Rio te verdoen met op de kamer te zitten zagen we ook niet zitten. ´s Middags besloten we dan toch maar de bus te pakken naar Paõ de Açucár. In de bussen ontbreken de eerste paar rijen stoelen; in plaats hiervoor heeft men een draaihek gemonteerd met bijbehorend mannetje of vrouwtje aan wie je de ritprijs moet betalen. Vervolgens moet je door het draaihek en kun je een plaatsje zoeken. Eén van de voordelen hiervan is dat de chauffeur zich alleen maar bezig hoeft te houden met het verkeer en dat is in Rio wel zo prettig!

Paõ de Açucár moet één van de highlights van Rio zijn, maar tot onze schande moeten we bekennen nog niet eerder van deze berg gehoord te hebben. De bus bracht ons tot aan de voet van de berg, waarna een kabelbaan ons in twee etappes naar Paõ de Açucár bracht. De eerste etappe bracht ons op een ander bergje (+215 mtr) Morro da Urca genaamd, vanwaar we een redelijk uitzicht op Botafogo, het centrum en het noorden van Rio hadden. De tweede kabelbaan bracht ons op Paõ de Açucár, echter de top (en wij dus ook) was geheel in de wolken. Met moeite konden we nog snel een plaatje schieten van Copacabana in de mist, maar toen het ook nog eens begon te regenen was voor ons de lol er snel af: afdalen dus! Terug op de begane grond kwam er al snel een bus die ons vlakbij het hostel zou droppen... alleen moest hij eerst nog z´n rondje afmaken en zo hadden we onverwachts voor 1,85 Braziliaanse Reais p.p een citytour van anderhalf uur door Copacabana, Ipanema en Leblon om via de botanische tuin weer terug te keren in Botafogo. Een geluk bij een ongeluk, maar wat een leuke manier om wat meer van Rio te zien!!

Voordat we naar ons hostel terugliepen hebben we bij een supermarkt inkopen gedaan voor onze busrit naar Foz do Iguaçu: met een paar broodjes kaas, een pak Maria-koekjes en een fles water moeten we het wel 24 uur vol kunnen houden. Na de boodschappen in het hostel te hebben gedumpt gingen we op zoek naar een restaurantje om eindelijk weer eens een normale maaltijd naar binnen te kunnen werken, maar dat viel nog niet mee. Een dichtbij gelegen grillbar was gesloten, in een paar andere hingen dronken Brazilianen rond (het was vandaag een Nationale feestdag) en zo kwamen we uiteindelijk in een groot winkelcentrum terecht, waar op de 7e verdieping een foodcourt is ingericht. Naast de gebruikelijke McDonalds en Bob´s Burgers waren hier ook iets gezondere tentjes en dus zaten we iets later aan een bord groenten en kip/vis. Eindelijk normaal eten..

Rio de Janeiro - Foz do Iguaçu, 3 november 2005
Afhankelijk van het weer wilden we vandaag de vroege (11.15 uur) of een latere (14.00 uur) bus pakken, zodat we eventueel ´s morgens nog een bezoek zouden kunnen brengen aan Corcovado met op de top het beroemde Cristo-beeld. Het was bewolkt dus we kozen voor de vroege optie, maar het liep iets anders dan verwacht. Omdat we niet zonder geld naar Foz wilden afreizen, wilden we wat geld pinnen, maar de ATM van de vorige avond liet ons in de steek. Dan maar wat andere automaten proberen, maar geen van allen accepteert een normale pinpas (ondanks het bekende Cirrus teken): óf een Braziliaanse pinpas, óf een Visa-kaart. Nou hebben we wel een Visa-kaart bij ons, maar als er één plek ter wereld is waar het afgeraden wordt een creditcard te gebruiken, dan is het wel in Rio! Wat nu? Onze website bracht uitkomst: de ATM-zoeker verwees ons naar een bank op 20 minuten lopen van ons hostel en inderdaad gaf deze wel (beperkt) cash; niet uit alle automaten en ook niet op de pas van Bianca, maar via de pas van Mark hadden we dan na anderhalf uur klooien toch zo´n 400 Euro kunnen bemachtigen. Niet voldoende voor de komende dagen, maar in ieder geval genoeg voor een busretourtje. Nu maar hopen dat we in Foz nog ergens geld op de kop kunnen tikken, anders wordt het een erg vluchtig bezoekje aan de watervallen.

Goed, de vroege bus hadden we inminddels gemist en zo gingen we om 13.00 uur in de hostel-taxi naar het Novorio-busstation, het centrale busstation van Rio. Hier verwachtten we eingelijk een gekkenhuis, maar dat viel reuze mee. Net als in eerder bezochte landen hebben ook hier de diverse busmaatschappijen hun eigen loket en na onze kaartjes (65 Euro p.p.) te hebben gekocht konden we naar een afgeschermd deel van de terminal vanwaar de bussen vertrokken. Iets over tweëen vertrok onze bus voor de lange rit, om iets verderop muurvast te komen te zitten in een file. Het duurde dus even voordat we Rio uit waren, maar daarna hadden we wel gelijk zicht op het mooiere Brazilie: uiteengestrekte landerijen, groene bossen, oranje zandformaties en weinig bewoners. Wat een schril contrast met de metropool Rio. De bus was slechts halfvol (halfleeg voor de negatievelingen onder ons), gaf veel beenruimte en er was naast een wc ook koffie en water aan boord. Dit viel niet tegen! Wat wel tegen viel waren het aantal stops die de chaufeur maakte. Voor ons gevoel om de haverklap (één keer per anderhalf uur), zonder dat er passagiers in of uit de bus stapten. Twee keer werd er wat langer (30 minuten) gestopt om de inwendige mens te verzorgen, maar wij hadden genoeg aan onze ingeslagen proviand. Oké, we hebben geen haast, maar de 1500 kilometer tussen Rio en Foz zou bij normaal doorrijden toch wel in een uurtje of 18 overbrugd moeten kunnen worden. Om 21.30 uur kwamen er in Sao Paulo nog wat mensen bij, waarna we nog een film kregen voorgeschoteld voordat we zouden gaan slapen. Wat nog vreemd was, was dat we bij de laatste grote stop (23.00 uur) een passagier zijn kwijtgeraakt! Een oudere vrouw ging uit de bus om wat te eten, maar was daarna in geeen velden of wegen meer te bekennen, heel vreemd. We hebben nog haar plaatsje verdedigd, maar toen ze echt niet kwam hebben we het maar opgegeven. Nou ja, misschien kan ze morgen met de volgende bus meeliften?

Foz do Iguaçu, 4 november 2005
Rond 14.00 uur zijn we aangekomen in Foz do Iguacu. Eerlijk is eerlijk: zo slecht was de busrit nog niet. Allebei hebben we een beetje kunnen slapen en de tijd is aardig snel verstreken. Over een paar dagen gaan we ook weer via dezelfde manier terug, dus de heenreis bood ons in ieder geval hoop. Op het busstation stond slechts één pinautomaat, maar deze gaf zowaar nog geld ook! Nu kunnen we in ieder geval én langer blijven én terug naar Rio voor het vervolg van onze wereldreis.

Op het busstation was ook een informatieloket van Hostelling International (een overkoepelende organisatie van jeugdherbergen) die op twee lokaties in Foz onderdak aanbood. Eén lokatie lag 12 kilometer buiten Foz langs de weg naar de watervallen en sprak ons direct aan, omdat deze meer op een mini-resort leek, incl. zwembad, sport & spel gelegenheden, internet, etc. Een taxi wilde ons hier wel heen brengen en zo kwamen we 20 minuten later aan op ons stekkie. Tot onze verbazing bleek onze slaapplek eigenlijk de meest luxe te zijn in de afgelopen drie maanden. Een groot bed, een ruime, nette douche en toilet en airconditioning. dat was even een leuke meevaller! Na ons geïnstalleerd te hebben zijn we een paar kleine boodschappen gaan halen en hebben we ons ingeschreven voor het diner, dat in buffetvorm wordt aangeboden. Enig nadeel is dat het eten pas om 20.30 uur van start gaat, dus we ontkwamen er niet aan om even wat te snaaien :-) en een biertje te drinken bij het zwembad. Daar hebben we ook zitten praten met een Nieuw Zeelandse dame, die al jaren reisbegeleider is bij een soort Engelse Djoser en de hele wereld al heeft gezien. De dame, die trouwens een dochter van wijlen John Candy had kunnen zijn, vergezelde ons ook bij het avondeten. Eindelijk weer eens salade en groenten, normaal vlees en voldoende bijgerechten. We konden zoveel eten als we maar konden (en dat deden we dus ook) en dat voor nog geen 2,50 Euro p.p.: leve de jeugdherberg, o wat voelen we ons jong!!! Na het eten zijn we terug gerold naar ons appartement en hebben we nog wat gekaart. Morgen gaat het feest beginnen: op naar de watervallen en op naar multi-ster Hotel Tropical Las Cataratas!!!

Foz do Iguaçu, 5 november 2005
Vanochtend hadden we geen zin om ons al te veel te haasten (de watervallen lopen immers niet weg) en dus gingen we rustig ontbijten en proberen al onze spullen in de rugzakken te proppen. Het is hier mooi weer, waardoor de dikke kleren eindelijk opgeborgen kunnen worden. Verder hebben we ook nog wat chips en drinken ingeslagen, dus toen we uiteindelijk tegen 10.00 uur de kamer verlieten, liepen we er bij als een stel pakezels. Via twee bussen kwamen we terecht bij het Park Nacional Foz do Iguacu, waar al een flinke rij toeristen stond te wachten voor de loketten. Terwijl Mark achteraan sloot bleef Bianca bij de bagage en een kleine 15 minuten later konde we al door de toegangspoortjes. In het park rijden continu dubbeldeks touringcars heen en weer om de aanhoudende stroom toeristen naar de diverse hotspots te vervoeren. Iets later stonden we dan ook in ons sjofele kloffie, met de rugzakken op, in de sjieke receptie van Hotel Tropical Las Cataratas, het enige hotel in het park aan Braziliaanse zijde. Dit geheel in het rose opgetrokken hotel bevindt zicht tegenover de watervallen en gaat ruim boven ons dagbudget (200 dollar per kamer, per nacht), maar met behulp van een gulle gift van het thuisfront hebben we besloten na "maandenlang afzien" en beknibbelen maar eens goed los te gaan. We zullen twee nachten verblijven op deze unieke lokatie, zodat we ruim de tijd hebben om de watervallen vanaf deze zijde te bekijken. Voor het gewone volk sluit het park haar deuren om 19.00 uur, maar wij als jetset kunnen de watervallen bezoeken wanner we maar willen! Wel wordt aangeraden de watervallen overdags te bezoeken omdat we middenin een natuurpark zitten waar ook jaguars, slangen en andere ongure diersoorten in het wild rondlopen... oeps.

We moesten even wachten bij de openhaard (bluh) voordat we onze kamer in konden, maar iets later konden we dan eindelijk intrede doen. We hebben een chique kamer met een groot bed, airco, t.v., minibar en verder gewoon keurig. Een soortgelijke kamer zou in Nederland de helft kosten, maar dan zit je natuurlijk nog niet op z´n superplek!! Tegen half twee staken we de weg over naar de watervallen: immens!! De Foz do Iguacu falls zijn meer dan drie kilometer breed en 80 meter hoog, waardoor ze breder zijn dan de Victoria-watervallen, hoger dan de Niagara-watervallen en - naar men hier zegt - mooier dan hen beiden. Vanuit Brazilië kan je een goed overzicht krijgen op de 275 watervallen, terwijl je vanuit Argentinië betere close-ups kunt krijgen. De Argentijnse zijde willen we later deze week gaan bezoeken. Hier in Brazilie loopt één pad langs de watervallen en om de paar meter krijg je weer een nieuw plaatje voorgeschoteld, wat een pracht!! Helaas is het vandaag flink bewolkt, waardoor de watervallen deels in de mist liggen, maar toch hebben we flink wat foto´s genomen. Binnen is binnen, toch? Bijna op het einde van het pad gaat een aftakking over de rivier heen, waardoor je uitzicht krijgt op de Garganto do Diablo, een plaats waar 14 watervallen tezamen 13.000 m3 water per seconde naar beneden laten flikkeren in een nauwe halve maan. Droog overkomen kun je wel vergeten, door het opspattende water kom je doorweekt terug. Leuk ook voor die Braziliaanse meiden die vanochtend dachten wel zonder bh-tje in hun te krappe witte t-shirtje naar de watervallen te kunnen gaan: het leek wel een miss wet t-shirt verkiezing. Uiteraard heeft Mark hier niet naar gekeken... hij had alleen maar oog voor Bianca ;-). Tot slot is er aan het eind van het pad ook nog een platform, waarop je akelig dicht bij een muur van water kan komen. Onvoorstelbaar imposant die kracht waarmee het water naar beneden buldert.

Zwaar onder de indruk liepen we terug naar ons optrekje, waar we drogen kleren aangetrokken hebben en ons op het terras voor het hotel genesteld hebben om naar de gewone burgers te gaan kijken, terwijl we aan een sjieke martini en een iets minder sjiek biertje nipten. Haha, wat een gevoel... Na dit vermaak zijn we naar de kamer terug gegaan, waarna we om 20.30 uur aanschoven bij het diner-buffet. Mooie salades en pasta´s, diverse soorten vlees (bbq) en een apart toetjesbuffet met fruit en taarten; we konden onze lol op. Bianca kon zich nog redelijk inhouden, maar de aanblik van al dat vlees liet Mark zich bijna weer tot ploffen vol eten. In dit tempo komen de verloren kilo´s erg snel weer terug! Met moeite puften we terug naar de kamer, waar we de mp3-speler eens lekker lieten jengelen en we een paar potjes ge-shithead hebben. Tegen elven had Mark genoeg potjes verloren en gingen de lichten uit... om om 00.00 uur weer aan te gaan toen de wekkerradio spontaan begon te spelen....grrrrr.

Foz do Iguaçu, 6 november 2005
Vanochtend hebben we eerst uitgebreid genoten van het ontbijtbuffet. Wat een keus: diverse soorten broodjes, cakejes, overvloedig beleg, yoghurt, fruit, noem maar op, het was er allemaal. Dit is wel wat anders dan het karige broodje jam wat we - als we geluk hebben - in de hostels als ontbijt krijgen.

Met een flinke gevulde maag gingen we vervolgens weer op pad naar de watervallen. Gisteren hadden we al talloze plaatjes geschoten, maar vandaag scheen het zonnetje en dat maakte de watervallen nog meer bijzonder. Door de alom aanwezige nevel ontstaan her en der regenbogen, die het plaatje echt compleet maken. Alle foto´s van gisteren hebben we vandaag weer geschoten :-). Terwijl de stroom toeristen toenam liepen wij mak aan bij de watervallen vandaan, om iets verderop in het park wat te gaan drinken. Ook probeerde Bianca hier nog een souvenir op de kop te tikken, maar we konden gelijk kennismaken met een fenomeen waar we ook al andere reizigers over hebben gehoord: de gewoonte van de Brazilianen om overal ja op te zeggen en vervolgens iets anders aan te bieden: we zochten een bandana, natuuuuurlijk had men die en vervolgens lopen we mee naar binnen om daar geen bandana aangeboden te krijgen maar een gewone baseball-cap. Ook met t-shirtjes gaat dit zo: je vraagt om een groen t-shirt in een bepaalde maat en vervolgens komt men met een heel ander shirtje in de gewenste maat op de proppen. Het rare is ook dat men daarna heel raar staat te kijken als je besluit het alternatieve artikel niet te kopen...

Terug in het hotel zijn we lekker bij het zwembad gaan liggen om wat aan onze huidskleur te werken. De zon scheen nog steeds lekker fel, terwijl de wijze weermannen toch echt bewolking en regen voorspeld hadden... ook hier heeft men dus moeite om het juiste weer te voorspellen. Af en toe wat lezen of het dagboek bijwerken, af en toe wat poedelen in het water: dit is op en top genieten! In de bomen rondom het zwembad waren tientallen volgens druk doende met hun nesten, die als een soort strooien zakken aan de takken hangen. Het kabaal nam nog meer toe toen een brutale Tucan een kijkje kwam nemen; waarschijnlijk om eitjes te roven. De "slachtoffers" moesten even moed verzamelen, maar vervolgens storten zij zich met zijn vijftigen tegelijk op de indringer die wijzenlijk het Tucanpad koos. Tegen vieren kwam dan eindelijk de bewolking waarna we naar onze kamer vertrokken om tot de ontdekking te komen dat we toch allebei aardig verbrand waren! Dat moest gevierd worden (elk excuus grijp je aan) en dus gingen we weer op het terras voor het hotel zitten kletsen onder het genot van een koud biertje en een dubbele martini. De tijd verstreek zo snel dat we niet toekwamen aan ons geplande late bezoekje aan de watervallen, we waren zelfs al iets te laat voor het avondeten. Net als gisteren schoven we weer aan bij het bbq-buffet, waar we nu echter met wat meer beleid gebruik van maakten. Niet propvol, maar gewoon lekker gevuld gingen we een uurtje later naar onze kamer om voor de laatste keer de nacht door te brengen in dit luxe hotel en idyllische plekje. Voorzichtig waren we al aan het denken op welke unieke lokaties ter wereld we nog meer zouden kunnen verblijven...

Foz do Iguaçu, 7 november 2005
... en we staan weer met beide benen op de grond; terwijl de overige gasten na het ontbijt in een taxi of touringcar stapten op weg naar hun volgende bestemming, liepen wij met onze rugzakken op naar de halteplaats voor de klootjesbus. Echter, niet voordat we nog een wandeling langs de watervallen gemaakt hadden. In alle rust, want maandagmorgen is het park gesloten voor het publiek in verband met onderhoud. Dit gaf ons mooi de gelegenheid om nog één keer alle tijd te nemen om van dit indrukwekkende schouwspel te genieten. Toen de eerste touristen om iets over enen arriveerden, waren wij net "klaar" en dus zaten we iets later in de bus op weg naar de jeugdherberg waar we ook al een paar dagen geleden gelogeerd hebben. De lokatie, de kamer en het eten beviel ons zo goed dat we willen proberen daar twee nachten te verblijven en van daaruit de Argentijnse zijde van de watervallen te bezoeken.

Helaas was onze oude kamer niet beschikbaar, maar voor dezelfde prijs kregen wij nu een leuke cabana toegewezen. Het is eigenlijk een klein huisje met een puntdak en een eigen zitje voor de deur. We kunnen ons hier prima in installeren voor de komende twee dagen. Bianca dook vervolgens in haar spannende boek (al de derde deze vakantie) en Mark ging internetten om er iets later achter te komen dat er wat vreemde banktransacties hadden plaatsgevonden. Nee hè, we hebben net alle rommel rondom de diefstal in Costa Rica achter de rug. Wat is er gebeurd? Terwijl de pinautomaten in Rio ons elke keer "nee" verkochten (zie 3 nov.) had één bank toch maar twee keer 400 reais afgeschreven (ong. €300) zonder dat wij het geld in handen hebben gekregen. Gelukkig hebben wij de bonnetjes van de mislukte transacties bewaard. Normaal zouden we ze weggooien, maar nu hebben we ze op de één of andere manier bewaard... we hopen hiermee straks in Rio het geld terug te kunnen vragen bij de bank. Hopenlijk krijgen we zonder al te veel gedoe ons geld weer terug. Mark is na deze schokkende ontdekking af gaan koelen in het zwembad en daarna zijn we samen transport gaan regelen voor ons bezoekje aan Argentinië morgen.
Eerst wilden we met het openbaarvervoer de oversteek maken, maar het hostel biedt voor een paar reais meer een deur-tot-deur-service aan, met als extraatje een bezoek aan het drielandenpunt (Brazilië, Argentinië en Paraguay), dus kiezen we graag voor deze optie. Gemak dient de mens nietwaar. Met een colaatje en een chippie hebben we ons vervolgens vermaakt tot het weer tijd was voor het avondeten. Opnieuw een buffet, maar niet zo lekker als de vorige keer dat wij hier waren, maar wel een stuk goedkoper als in Tropical las Cataratas....

Foz do Iguaçu, 8 november 2005
Om 8.30 uur vertrokken we vanaf het hostel richting Argentinië. Dat klinkt heel ver weg, maar de straat uit, twee keer linksaf en we staan al bij de grenspost. Voor alleen een dagje watervallen hoef je niet de hele administratieve molen door, maar evengoed duurde het toch wel zo´n drie kwartier voor we door mochten rijden. Eerst naar het drielandenpunt en vervolgens naar de ingang van het park. Daar aangekomen kwamen we direct in een mierennest terecht. Wat was het geval... Citroën, de autofabrikant, had besloten om juist vandaag met een groot deel van haar personeel met aanhang een dagje naar Iguaçu te gaan...

Met een boemeltreintje werden we verder het park ingereden, waar de diverse wandelpaden begonnen. Waar we al een beetje bang voor waren werd de werkelijkheid: de hele meute moest over een smal pad langs de watervallen zodat we voetje voor voetje langs de watervallen schuivelden. Dit was niet wat we ons erbij voorgesteld hadden. Gelukkig maakte de close-up-ontmoetingen met de watervallen veel goed. Zeer imposant om over de watervallen heen te lopen en het neerstortende water te volgen totdat deze opgaat in een wolk van nevel. Het tweede pad wat we namen was gelukkig iets rustiger en voerde naar de onderkant van de watervallen. Onderweg schoot Bianca weer talloze foto´s... dat wordt nog een heel uitzoekwerk straks. Maar ja, om de paar meter krijg je gewoon weer een ander, zo niet nog mooier beeld van de watervallen. Iets verderop koos Mark ervoor om even een frisse neveldouche bij de watervallen te gaan halen, hetgeen hem tot op het bot nat maakte. Met zeiknatte kleren kwam Mark weer richting Bianca, die ervoor had gekozen om dit keer géén nat pak te halen. Mark moest echter de rest van de weg vervolgen met een natte klotsbroek.  

Het was inmiddels 15.00 uur geworden, hetgeen ons mooi de tijd gaf om nog een trail te gaan volgen, maar nu weg van de mensenmassa. Op weg naar dit pad toe kwamen we al aapjes tegen en zagen we twee Tucans. Het pad liep door het park waar dus ook gewoon wilde dieren rondlopen, misschien dat dit ook wat mensen afschrikt; het was in ieder geval lekker rustig. Er liep maar één man voor ons. Deze man had ook het waarschuwingsbord voor wilde dieren gelezen en sprong vervolgens twee meter opzij toen er een hagedis in het struikgewas ritselde... wat een held! Iets verderop bleef hij weer stokstijf staan en zei tegen ons dat hij iets "groots" in het bos hoorde en vroeg hij of er misschien parkrangers rondliepen om ons te beschermen. We dachten het onze ervan en vooral Mark had de grootste lol om deze puddingtarzan... totdat er uit het niets een spin op het linker brillenglas van de zonnenbril van Mark verscheen en hij van schrik een gil gaf en zijn bril afsmeet. Dit gebeurde allemaal achter Bianca en zij hoorde dus alleen de gil en toen zij omkeek zag ze Mark wild om zich heen maaien. Nu was het de beurt aan Bianca om helemaal dubbel te liggen. Ze kwam niet meer bij gewoon... zei iemand iets over puddingtarzan??? Twee uur later stonden we weer bij de uitgang van het wandelpad. Nix geen dieren gespot, op de muggen en hagedissen na dan, maar wel weer een waterval gezien en gewoon lekker kunnen lopen, weg van de meute. Na een colaatje en een ijsje gingen we naar de uitgang, waar iets later ons busje voor kwam rijden. Alle ballen verzamelen en zo reden we weer terug, langs de grenspost, naar ons hostel.

Daar aangekomen zijn we lekker het stof van ons af gaan zwemmen in het zwembad en ons klaar gaan maken voor het avondeten. Hoge kwantiteit, lage kwaliteit, maar het vulde. We willen graag hier nóg een dagje blijven voor we naar Rio terugkeren, alleen is onze cabana al toegezegd aan anderen en weet men pas morgenochtend of er nog een kamer voor ons beschikbaar is. In het ergste geval moeten we dus van het park af... eerst morgen maar ff afwachten.

Foz do Iguaçu, 9 november 2005
Gelukkig we kunnen op het park blijven en nog wel in ons huisje ook. Wat een feest en dat terwijl we vandaag onze 100ste dag op reis beleven. Het heeft zo moeten zijn waarschijnlijk. We waren al begonnen met inpakken, maar toen we na het ontbijt navraag deden gaf men ons het goede nieuws. Wat ook goed nieuws was is dat het hostel buskaartjes terug naar Rio voor ons kan regelen. Dat scheelt ons weer een ritje naar het ietwat afgelegen busstation. Morgenmiddag om 14.40 uur vertrekken we terug naar Rio. Vreemd is wel dat de terugreis én goedkoper én drie uur korter is... We hebben direct ook het Sun Rio Hostel gereserveerd per e-mail zodat we zeker zijn van onderdak de laatste dagen dat wij in Brazilië toeven. Het hostel is ons de vorige keer erg goed bevallen en het is centraal gelegen, dus wat ons betreft een ideale plek. Nu maar hopen dat het weer in Rio inmiddels wat beter is geworden.

Na al het geregel waren we klaar voor de dag.... alleen liet ook hier de zon het afweten en lonkte het zwembad en de ligstoelen niet echt. Bianca wilde graag haar superspannende boek uitlezen, maar Mark had meer behoefte aan bezig zijn. Hij besloot dan ook een bezoekje te brengen aan de Itaipudam, ´s werelds grootste waterkrachtcentrale. Deze ligt aan de andere kant van Foz, dus om er te komen moest hij met het openbaar vervoer de hort op. Dit gaf ook gelijk een mooi beeld van de stad zelf; we mogen blij zijn dat we buiten de drukke stad zitten. De rondleiding begon om 14.00 uur, waardoor Mark ruim de tijd had om vooraf de touch-screen infozuilen te raadplegen omtrent de historie van de dam. Terug bij de kaartuitgifte bleek Mark ineens niet meer de enige te zijn. Hele bussen toeristen wilden ook graag dit 7e technische wereldwonder bekijken. Het leek wel of het gratis was.... en dat was het ook ;-). Het electriciteitsbedrijf haalt alles uit de kast om maar zo´n schoon mogelijk bedrijf te lijken... hebben ze soms iets te verbergen???
De rondleiding begon met een videopresentatie, waarna iedereen werd verzocht naar de gereedstaande bussen te gaan. Slechts twee andere personen hadden dezelfde tour als Mark uitgekozen, dus de bus was lekker leeg. De rit voerde over het gehele terrein, naar een uitkijktoren (plaatjes schieten) langs de dam, over de dam en weer terug, al met al een klein uurtje. Het was zeer indrukwekkend om het bouwwerk met zijn 18 generatoren te aanschouwen, ieder goed voor 700 mwh; ruim de grootste ter wereld en goed voor 190% van de electriciteitsbehoefte van Paraguay en 25% van die van Brazilië (beide landen zijn eigenaar van de centrale). Het water uit het Itaipumeer valt 112 meter naar beneden door buizen van 10 meter doorsnede, voordat het de turbines bereikt. Overigens is het meer kunstmatig aangelegd in de Panamarivier (op zes na grootste rivier van de wereld). Om dit meer te creëren moesten 40.000 mensen verkassen evenals vele flora en fauna. Hoeveel van het laatste verloren is gegaan weet men pas over een paar jaar. Laatste cijfers: de aanleg begon in 1975 en was gereed in 1991, maar vanaf 1985 is de centrale al deels in gebruik genomen. Er is genoeg staal in verwerkt om 380 Eiffeltorens te kunnen bouwen en als men al het gebruikte beton uitsmeert krijg je een weg van Moskou naar Lissabon. ´T is maar dat je het weet...
De tour eindigde bij het Ecocentrum, waar men laat zien welke flora, fauna en mensen er vroeger leefden op de plaats van de centrale en het meer en waar men benadrukt dat de natuur zeker niet geleden heeft onder de aanleg van de centrale. Hoewel Mark hier wat twijfels bij heeft, is het zeker zichtbaar dat het bedrijf er veel aan gedaan heeft en nog doet om op een sociaal- en milieuverantwoordelijke manier stroom op te wekken.

Zo genoeg technisch gemijmer, terug naar het hostel, waar Mark om vijf uur een nog steeds lezende Bianca aantrof... bijna uit!!! Even bijpraten, waarna Bianca weer verder ging in haar boek en Mark een duik ging nemen in het zwembad. ´s Avonds tegen half elf had Bianca het boek uit en ging ook gelijk het licht uit...

Foz do Iguaçu - Rio de Janeiro, 10 november 2005
We moesten al om 10.00 uur de kamer af vanaochtend (meestal hoeven we pas om 12.00 uur van de kamer af). Beetje voeg maar op zich oké, want we wilden bijtijds naar het busstation vertrekken. We hebben nl. besloten om niet BR$ 30 (11 Euro) voor een taxi uit te geven, maar lekker goedkoop (BR$ 1,85) met de bus te gaan. Dit betekende echter dat we twee keer moeten overstappen voordat we bij het busstation zijn vanwaar onze bus naar Rio vertrekt. Om 11.15 uur stapten we in de gratis bus die in de buurt rondrijdt tussen de hoofdweg en een stuk dirt road helemaal aan de andere kant, ongeveer een stukkie van een half uur. Samen met ons zat een Ierse jongen in de bus die ook naar het Internationale busstation ging. We bespraken om alsnog met z´n drieen een taxi te delen in plaats van met de bus te gaan, dat scheelt in de kosten en je bent er een stuk sneller. Normaal staan er altijd taxi´s bij de hoofdweg, echter vandaag dus geen taxi te bekennen en de bus naar het centrum kwam eerder dan een lege taxi, dus besloten we toch maar met ons hele hebben en houden de bus in te stappen.

Je hoeft niet te denken dat jij als rugzaktoerist met je giga-rugzak niet door het draaihekje hoeft... je MOET erdoor, het is belangrijk voor de telling of zoiets. Ze kunnen het hekje ook met de hand draaien, maar nee hoor... We hadden ditzelfde al aan de hand gehad toen we met de bus naar de watervallen gingen. Een disucssie heeft geen zin dus eerst één door het draaihekje, vervolgens de bagage er overheen tillen (oppassen dat je de kassier niet van z´n stoel mept) en dan de volgende door het hek. Wij vragen ons af hoe dat moet met dikke mensen als het voor ons al moeite kost om er doorheen te komen. Maar goed, na een half uur kwamen we aan op het lokale busstation. Op de één of andere manier mag je hier wel achterin stappen, zelfs zonder dat je hoeft te betalen. Alle locals deden het, dus wij ook. Ook deze rit duurde een half uurtje en zo liepen we om 12.45 uur al door het Internationale busstation. Als eerste probeerden we onze bagage kwijt te raken: onze bus ging pas over twee uur dus het is wel zo lekker als je er niet al die tijd mee rond hoeft te zeulen. We vroegen bij de busmaatschappij met wie we reizen of we de boel bij hun in het kantoor konden zetten, maar zij verwezen ons door naar een depot in het station. Daar zagen we vanaf en zijn we maar met onze bagage een restaurant ingedoken en hebben daar wat gegeten en gedronken totdat we de bus zagen komen.

De busmaatschappij "Kaiowa" heeft een heel ritueel voordat je de bus in mag. Aan je ticket zit een extra formulier met je persoonlijke gegevens die je in moet vullen, incl. paspoortnummer. Dan gaat er één sticker op je rugzak en een corresponderend nr. krijg jezelf en er gaat er één op de achterkant van je ticket. Dan moet je naar de chauffeur en deze controleert je ticket met je paspoort, vervolgens krijg je nog een sticker op je handbagage en wordt er weer een corresponderend nummer achterop je ticket geplakt. Tenslotte wordt je ticket afgescheurd en mag je eindelijk je plekje in de bus opzoeken. Wij hadden dit keer stoel 7 en 8 en dat is de tweede rij rechtsvoor. Voor de komende 20 uur is dit onze slaap/zit/leefplek. Al gauw gingen we op pad, waarna we -net als op de heenweg- vlak daarna in een file kwamen te staan. Gelukkig duurde het dit keer niet zo lang, zodat we na een half uur alweer full-speed richting Rio gingen. Dat moest ook wel, want de bus zou er ongeveer 3 tot 4 uur korter over doen, had men ons wijs gemaakt. Al gauw echter bleek de bus gewoon overal te stoppen dus we zagen het niet gebeuren dat we de volgende morgen al om 11.30 uur in Rio zouden aankomen. Helemaal niet toen we tegen 22.30 uur bij één van de federale politieposten langs de snelweg geacht werden te stoppen.

Op de heenweg mochten we overal doorrijden en ook nu waren we er al een paar probleemloos gepasseerd, maar nu was er stront aan de knikker. Het wemelde van de reizigers, politiemensen, militairen met machinegeweren, auto´s en vrachtwagens. Voor ons werd een bestuurder van een personenauto geboeid afgevoerd, wat overigens allemaal op film werd vastegelegd. Ons bagageluik moest open, maar ging na een korte inspectie alweer snel dicht. Vervolgens kwam er een ernstig kijkende geunifomeerde meneer de bus in en verdween weer net zo snel als hij gekomen was. Ondertussen stonden onze beide chaufferus buiten een beetje nerveus met hun handen in hun zakken te wachten, wanhopig pogend nonchalant over te komen. Er werd door de agenten wat geschreeuwd en gewezen, maar er gebeurder verder niets... niemand scheen te weten wat er aan de hand was. Onze chauffeur werd een paar keer op z´n mobiel gebeld en kreeg later zelfs telefoon vanuit het politiekantoortje. Vervolgens verdween onze chauffeur naar een parkeerplaats waar wat commotie scheen te zijn bij een andere bus van Kaiowa. Ondertussen kregen wij weer bezoek van een andere geuniformeerde meneer, die zijn taak iets serieuzer nam, want hij ging alle tassen langs die in het bagarek boven onze hoofden lagen. Bij de deuropening bleef de hele tijd een andere norse agent de boel in de gaten houden en de weg versperren. Na een hele lange tijd kwamen onze beide chaufferus van verschillende kanten aangelopen, met in hun kielzog een hele stoet mensen, waarschiijnlijk gestrande reizigers. Zij werden allemaal bij ons in de bus geladen, die zo vol raakte dat er mensen moesten blijven staan. Een vrouw die bij ons in de buurt kwam zitten was erg overstuur en druk aan het huilen geslagen... wat was er toch aan de hand?? Door alle commotie hadden wij niet in de gaten gehad dat ons bagageluik weer opengemaakt was en men nu met een paar man de heleboel over hoop aan het halen waren. Er werden een heleboel tassen opengemaakt, waaronder die van Bianca bleek achteraf, maar er werd blijkbaar niets gevonden want na een uur konden we dan eindelijk met de nu zwaarbeladen bus verder. Na een paar uur werden onze "gasten" overgeheveld naar een andere bus en was de rust wedergekeerd. Daar wij geen ruk begrijpen van de Portugese taal zullen we helaas nooit weten wat er nou allemaal aan de hand was... en jullie nu dus ook niet :- (

Rio de Janeiro, 11 november 2005
De rest van de nacht is verlopen zonder verdere commotie, echter de bus ging wel vrolijk door met stoppen op bepaalde stations. Toen wij wakker werden en buiten de opkomende zon de lucht in de verte een oranje gloed gaf, hadden wij het al opgegeven dat we om 11.30 uur aan zouden komen. We hadden sowieso minimaal anderhalf uur vertraging opgelopen en we hadden Sao Paulo nog niet eens bereikt. Op de heenweg zat er tussen Rio en Sao Paulo 8 uur rijden, weliswaar inclusief file, maar dan nog zou het nog wel even duren.
Om ongeveer 09.30 uur waren we dan eindelijk in Sao Paulo, waar we tot onze verbazing zonder te stoppen dwars doorheen reden. Dat scheelde dan weer, maar vanaf Sao Paulo is het nog bijna 400 kilometer tot Rio!! We hadden een pick-up op het busstation geregeld en we hoopten van ganser harte dat ze even met de busmaatschappij gebeld hebben om de aankomsttijd te checken. Op zo´n afstand, 1474 kilomter om precies te zijn, kan er een hoop gebeuren, niet waar?

Uiteindelijk stapten we om 16.00 de bus uit, waar onze pick-up braaf stond te wachten. We durfden niet te vragen of hij lang had staan te wachten, maar aan z´n rijstijl te merken vreesden we het ergste.

Drie keer raden wat voor weer het is in Rio: wolken en regen!! En zo is het al een paar dagen, grrrrrrr.

In het hostel kregen we een kamer toegewezen en zijn we meteen weer op pad gegaan om het onterecht afgeschreven geld terug te vragen. Helaas was de bank al gesloten, om pas weer maandag open te gaan. Dan maar een bakkie koffie met cake halen bij ons favoriete bakkerijtje op de hoek bij ons hostel. De rest van de dag (avond inmiddels) hebben we niet meer zo actief gedaan. Na ongeveer 26 uur in de bus gezeten te hebben ben je enigszins gaar en dus niet meer zo bruisend van de energie. Relaxen dus maar...

Rio de Janeiro, 12 november 2005
We hebben allebei heeeeerlijk geslapen... zo´n bed is toch wel iets meer comfortabel dan een busstoel :- ). De afgelopen dagen hebben we niets kunnen doen aan ons reisdagboek, dus na het ontbijt zijn we een internetcafeetje ingedoken, om er pas twee uur later weer uit te komen… en nog zijn we niet klaar. Helaas hebben we hier in Rio nog niet het benodigde software-programmaatje kunnen vinden om de site bij te werken, dus dat laat nog even op zich wachten. Om even bij te komen (we waren bijna afgekickt van het internetten en emailen) zijn we ergens een kopje koffie gaan drinken en daarna even teruggegaan naar ons hostel.... om vervolgens weer het internetcafé in te duiken voor het verder bijwerken van ons dagboek en het onderhouden van wat contacten met het thuisfront. We hebben allebei ook het chatten opgepakt, wat erg leuk is wanneer mensen in Nederland ook on-line zijn. Zo kon Bianca effe met pa en ma bijtypen en Mark kon, voorzien van koptelefoon, webcam en microfoontje even de laatste voetbalverhalen en roddels met oud-collega Ruud uitwisselen. Erg leuk! Verder valt er dus weinig te schrijven over deze "werkdag". ´s Avonds hebben we heerlijk gegeten bij de Mac en terug op onze kamer moesten we ff een paar wierookstokjes branden, want de kamer stinkt nogal; al toen we aankwamen, maar onze rugzakken met muffe kleren en onze deels natte kleding en handdoeken zullen niet hebben bijgedragen aan het verdrijven van deze lucht.

Rio de Janeiro, 13 november 2005
Jippie, de zon schijnt!!! Eindelijk, hiervoor zijn we o.a. naar Rio gekomen!! Weg met die donkere wolken en regen, hop met die korte broeken. Op een dag als deze hadden we gewacht, nu konden we eindelijk naar het Crsitobeeld gaan, met de garantie dat we hem nog zouden zien ook. Dit 32 meter hoge beeld staat op de berg Corcovado, die zo´n 710 meter boven Rio uittorent en dus ook al snel in de wolken verdwijnt... maar vandaag dus niet. Na het ontbijt, wat bij de prijs van het hostel inbegrepen is, hebben de bus gepakt, die ons naar de voet van de berg bracht. Daar beneden vertrekt ook het treintje naar de top, maar we schrokken ons rot toen we een lange rij mensen voor het loket zagen wachten. Straks komen we eindelijk boven om te ontdekken dat de wolken weer teruggekomen zijn. In onze reisgids hadden we gelukkig al gelezen dat ook taxichauffeurs het ritje naar boven aanbieden, dus gingen we daar naar op zoek. Moeilijk zoeken was het niet, want je werd buiten op straat om de haverklap aangesproken.

Zo gingen we even later in een auto, met drie andere personen naar boven, voor maar één euro meer dan als we met de trein waren gegaan. Het mooie van deze optie was ook dat de auto een extra stop maakte op een uitkijkpunt, waar de trein niet kan komen. Op dit punt aangekomen hadden we een prachtig uitzicht over Rio, vanaf Ipanema tot aan Paõ de Açucár en door tot het Maracana-stadium in het noorden. Wat ligt Rio toch prachtig ingeklemd tussen de bergen en de zee!! Nadat we een kwartiertje op dit punt hadden doorgebracht wilden we naar de top doorrijden, maar dat was een kwestie van achteraansluiten in de rij. Kennelijk hadden meer mensen gewacht op een heldere dag om een bezoekje aan dé trekpleister van Rio te brengen. Na zo´n drie kwartier (normaal 10 minuten) kwamen we boven en werden we keurig afgezet bij de lift naar Cristo. We konden zelf bepalen hoe lang we boven wilden blijven, dus dat was wel erg fijn. We spraken met onze mede-passagiers af om 1 uur en 15 minuten later weer bij de taxi terug te zijn, hetgeen een ieder mooi de tijd gaf om mooie plaatjes te schieten en van dit indrukwekkende beeld en haar omgeving te genieten. Het was even zoeken naar de beste spot om foto´s te maken, maar als je geduld hebt (en dat hebben we vandaag) kom je vanzelf daar waar je wilt zijn... Na ruim drie kwartier zijn we even iets gaan drinken, om even later toch nóg een keertje terug te keren naar Cristo. Allebei hebben we in het verleden lopen dromen om ooit eens op deze plekk te kunnen staan en nu is het dan echt zover!!! Effe nog genieten, diep ademhalen en we begonnen weer aan onze afdaling. 'T is mooi geweest.

Terug aan de voet van de berg betaalden we de taxi-chauffeur en pakten we weer de openbare bus terug naar Botafogo, hetgeen zeer vlotjes verliep. Het was inmiddels 15.00 uur en we hadden allebei wel wat trek gekregen, dus we besloten een warme lunch te gaan halen.... nou ja, het werd een koude salade met een warm stuk kipfilet, maar toch. Buiten scheen de zon nog steeds, dus we gingen als de wiedeweerga naar ons hostel terug om onze badkleding aan te trekken, om daarna de drukke boulevard over te steken naar Botafogo-beach. Het strand was nagenoeg verlaten, heel vreemd, maar dat deerde ons niet. Handdoekje neerleggen, kleren uit en zonnen maar... Helaas gooide de harde wind wat roet, of liever gezegd zand, in het eten: we stoven blind. Vandaar dat er waarschijnlijk niemand op het strand lag... Na zo´n anderhalf uur vonden we het welletjes voor vandaag en zijn we van het strand afgegaan om ons lekker te douchen in het hostel. De gedeelde badkamers zijn uitgerust met zo´n mooie electrische douchekop (hoe meer water, des te kouder het wordt) maar we hebben toch lekker het zand uit alle gaten en kieren kunnen spoelen (de details besparen we jullie). Echt veel zin om te eten hadden we nog niet, dus gingen we alleen effe een cappuccinootje halen... uiteindelijk kwam er nog een cakeje bij, een biertje en een colaatje en toen toch ook maar een hamburger en een bordje patat... we hadden dus geen gewone trek, maar wel een beetje lekkere trek. En het was nog echt lekker ook, haha. Terug op de kamer hebben we weer hetzelfde ritueel van de vorige avond herhaald: wierookje branden, kaartje leggen en muziekje luisteren... zo komen we Rio wel door.

Rio de Janeiro, 14 november 2005
Weer lekker lui opstaan en laat ontbijten. Wat een feest. Het leven van een backpacker is erg zwaar hahaha. Nou ja, soms wel, dus we genieten er maar van dat we nu zo lekker kunnen relaxen. Dat moet af en toe ook wel om alle indrukken die je opdoet écht even te laten bezinken. Tijdens het ontbijt raakten we aan de praat met een Schotse dame die alleen op reis is. Het is altijd leuk om reiservaringen uit te wisselen en wat nóg leuker was dat wij nu eindelijk dé reistips konden geven. De Schotse was nog helemaal blanco en wij konden haar best veel tips geven. Ze was er erg blij mee en wij eigenlijk ook, want het is leuk om iemand te kunnen helpen.

Na het ontbijt zijn we ons bezig gaan houden met wat klusjes. Als eerste gingen we even wat was wegbrengen. Het een en ander rook niet echt fris meer en mensen begonnen met een boogje om ons heen te lopen dus het was echt nodig ;-). Ook moesten we nog steeds bij de bank langs om ons geld terug te vragen. Toen wij aan de beurt waren en vroegen of de meneer achter het loket ook Engels kon praten zei hij al vóórdat we uitgesproken waren nee, nee, nee hahaha. En er was ook echt helemaal niemand anders die dat wel kon… Oké, dan maar op z'n janboerenfluitjes. Maar, hij begreep ons en verdween met de bonnentjes waarop stond dat we geen geld hadden gekregen en de uitdraai van de bank waarop stond dat het wél was afgeschreven. Even later kwam hij terug en vertelde ons in rap Portugees "iets". Uiteindelijk begrepen we dat we het geld niet van hem kregen en dat onze bank contact moest opnemen met de bank in Rio. Oké dan. Het was het proberen waard niet waar. Gelukkig heeft onze bank al aangegeven dat ze wel het een en ander voor ons kunnen regelen alleen moeten er daarvoor weer formulieren ingevuld worden. Nou ja, als dat alles is… Als we het geld maar terug krijgen. Eigenlijk waren we best wel trots dat wij toch maar een bank zijn binnengelopen en geprobeerd hebben ons geld terug te vragen (best een ingewikkelde vraag als je de taal niet spreekt) en dan uiteindelijk ook nog eens elkaar begrijpen. Het is niet even een pilsje bestellen ofzo.

Na ons bezoekje aan de bank zijn we post gaan versturen. In Rio verwacht je een heel groot postkantoor, maar er zijn hier meer kleine postkantoortjes verspreid over de hele stad. Goed, na ook die klus gedaan te hebben hebben we boodschappen gehaald voor de lunch, welke we in het hostel hebben opgegeten.

Daarna besloten we met de bus naar het centrum te gaan om de Shoestring versie van Nieuw Zeeland en Australië op de kop te tikken. In een boekenwinkel genaamd Leonardo DaVinci schijnen ze nl. álle LP´s te hebben. Morgen is het een feestdag en aangezien dan waarschijnlijk alle winkels dicht zijn moesten we wel vandaag. We dachten de goeie bus te pakken te hebben, maar na een hele tijd stopte de bus bij een busstation en ging niet verder. Hup in een andere bus. Deze zette ons gelukkig wel af op Rio Branco, een hoofdstraat in het centrum waar deze boekwinkel gevestigd zou zijn. Na een paar keer vragen vonden we hem dan ook uiteindelijk, maar we vonden helaas geen Shoestring van NZ en Aussie. Jammerrr, maar helaas. Onze rit was echter niet geheel voor niets geweest, want we hebben weer een stukje van Rio gezien, inclusief een paar Favela´s (krottenwijken). De koude rillingen lopen over je rug als je ziet hoe die mensen daar leven. Na weer wat gevraag stapten we in een bus die ons weer naar Botafogo bracht. Dit keer gingen we bijna in een rechte lijn op ons doel af en binnen een kwartiertje stapten we dan ook weer uit op de boulevard. Het was nog vroeg en we besloten even te kijken of er een vroege film draaide. Dit was het geval. Zorro deel II. Dit leek ons wel leuk dus hebben we kaartjes gekocht. We vroegen aan de dame achter de kassa of het in het Engels gesproken werd. Je zag aan haar dat ze ons niet begreep, maar ze bleef vol vuur ja knikken. Nou ja, gokken dan maar. Gelukkig was het inderdaad zo. Het was een leuke film en ff een leuke onderbreking. We hadden echter niets meegenomen om te knabbelen of om te drinken en de film had ook geen pauze dus toen we eruit kwamen wilden we wel wat vocht. Ook was het koud door de airco dus we besloten wat water te scoren en even in het avondzonnetje op het strand te gaan zitten. Nergens water te krijgen, maar wel Aqua de Coco. Dit kenden we nog van Costa Rica, daar noemden ze het Aqua pipi. Het is het sap van een cocosnoot. Niet het witte, maar echt zo helder als water. Het is onwijs gezond voor je, dus we besloten twee bekertjes van dat cocossap te kopen. Mark proefte als eerste en vond het afschuwelijk. Vrijwel direct heeft hij zijn bekertje leeggegooid tussen de plantjes. Nadat we met gevaar voor eigen leven vijf verkeersbanen waren overgestoken en eindelijk op het strand aankwamen proefte Bianca ook maar eens. Ook zij ging bijna over haar nek. Volgens ons was het niet echt goed dat sap. Het smaakte meer naar rottende cocosschillen als naar een gezond bekertje Acqua de Coco waar op zijn minst nog een klein beetje een cocossmaak aan hoort te zitten. Oké geen water dus. Maar wel nog eventjes een lekker avondzonnetje. Toen ook dat er niet meer was zijn we weer naar ons favoriete café gegaan om een cappuccino te halen en taart te eten. Ondertussen schoot ons te binnen dat we voor 19.00 uur de was nog op moesten halen en dat was het bijna, dus is Bianca tussendoor even snel heen en weer gelopen. Alles is weer schoon en fris. Voor de rest hebben we niet veel meer gedaan. Beetje internetten, wat eten etc. Morgen weer een nieuwe dag en ook meteen onze laatste volle dag hier in Rio.

Rio de Janeiro, 15 november 2005
En op deze laatste volle dag in Rio is het opnieuw schitterend weer... op naar het strand dus! Natuurlijk niet voordat we ontbeten hebben: ook vandaag weer verse bolletjes, kaas, ham en jam als beleg en een lekkere fruitdrank, koffie en thee als drinkwaar, super verzorgd. Net als gisteren ontmoetten we ook vandaag weer Kathleen, de Schotse dame die helemaal in d'r eentje de wereld in een jaartje rond gaat reizen. Dapper hoor, voor zo'n vrouwtje alleen. Tegen elven liepen we naar de bushalte om een bus te pakken die ons naar Copacabana kon brengen. Echter, vandaag was (weer) een Nationale feestdag - viering van de republiek - en dus leek het wel of alle 4 miljoen inwoners van Rio juist deze dag hadden uitgekozen om per bus naar het strand te reizen. Veel bussen puilden uit, dus we moesten even wachten op een meer geschikte vervoersmogelijkheid, wilde je tenminste met al je bezittingen aankomen. Zakkenrollerij schijnt veel voor te komen, dus af en toe nemen we wat voorzorgsmaatregelen zoals drukke plaatsen vermijden en gewoon niet al teveel bij je te dragen. Gelukkig hoefden we niet al te lang te wachten op een knappe bus en zo stapten we tien minuten later uit in Copacabana. Hier was het al niet veel beter.

Copacabana is normaal gesproken met haar 25.000 inwoners per vierkante kilometer al een van de drukstbevolkte gebieden ter wereld, maar vandaag leken al die mensen op het strand te zijn. Nog nooit hebben wij zo'n vol strand gezien, je kon geen meter lopen zonder over andermans handdoek heen te hoeven stappen. Wat een gekkenhuis. Uiteindelijk vonden we aan de waterkant een plekje waar we onze bescheiden handdoekjes uit konden vouwen. Overigens is er voor de sportliefhebbers altijd voldoende ruimte op het strand: over de volle lengte van 4,5 kilometer van Copacabana is de helft van het strand ingeruimd voor voetbal, volleybal en voetvolley, wat dan ook druk beoefend wordt. Hoe halen ze het in hun hoofd om in deze hitte zich in te spannen?

Iets later begrepen wij waarom we een plekje bij de zee hadden kunnen vinden: het werd hoog water! We konden onze spullen nog wel drooghouden, maar na een uurtje stond het water ons bijna aan de lippen en besloten we wat verkoeling te gaan zoeken op de boulevard. Op de boulevard wordt van alles te koop aangeboden, maar gelukkig zonder al te veel aandrang, één keer vriendelijk 'nee' zeggen is voldoende. Na van een drankje te hebben genoten zijn we op weg gegaan naar ons tweede strand van vandaag, Ipanema beach, volgens onze Kleine Belt-buren Rick en Jacco the place to be in Rio. Daar moesten we dus ook heen en na een klein half uurtje lopen over de boulevard kwamen we dan ook inderdaad bij een mooi strand aan. Het was echter inmiddels ook al 14.00 uur geweest en onze magen begonnen te knorren, eerst dus maar een eettentje opzoeken, waar het gelukkig van wemelt hier in Ipanema. Heel wat anders dan bij ons in Botafogo, waar vooral veel locals hun vertier zoeken.

Tegen drieen gingen we met een volle buik terug naar het strand om nog lekker even van de zon te genieten. Op Ipanema is het wel vol, maar minder vol dan op Copacabana en een plekje vinden was dan ook geen probleem. Je ziet hier geen vaste strandtenten om een drankje te halen, maar wel locals die een soort party-tent hebben opgebouwd van waaruit zij een deel van het strand bedienen. Goeie business volgens ons, want je zag ze om de haverklap over het strand rennen met een blikje fris of bier. Misschien een ideetje voor ons om ons vakantiebudget op te schroeven? Rond de klok van vier vonden we het welletjes geweest voor wat betreft het zonaanbidden; we begonnen zachtjes aan alweer te verkleuren.
De rit terug naar het hostel verliep wat langzaam door al het drukke verkeer, maar met een klein half uurtje stapten we alweer uit in Botafogo, waar we zagen dat het strand daar vrijwel geheel leeg was. Wat een verschil met de andere twee stranden zeg. Hoewel het verblijf in Botafogo ons heel goed is bevallen en het ook zeer centraal gelegen is, zullen we bij een volgend bezoek waarschijnlijk toch uitwijken naar Ipanema, gewoon omdat het daar leuker vertoeven is met wat meer leven op straat.

In traditie willen we onze laatste avond in een land proberen knap af te sluiten en voor vanavond willen we dat doen met eten in een Japans restaurant in de mall. Met een prachtig uitzicht vanaf 7 hoog op Paõ de Açucár hebben we allebei heerlijk teriyaki gegeten, uiteraard met stokjes. Niet echt Braziliaans, maar wel heeeel lekker. Als toetje kozen we voor een McFlurry bij de naastgelegen McDonalds en daarna als afsluiting een lekkere capucinno. Rio zit er voor ons bijna op, morgen om 15.00 uur vertrekt ons vliegtuig naar Santiago (Chili), waar we 's avonds om 23.00 uur op het vliegtuig stappen naar Auckland, Nieuw Zeeland. Na deze 14 dagen van relatief relaxen zijn we wel weer toe aan een nieuw avontuur!!