De avonturen

Alajuela, 1 augustus 2005
Na ongeveer zo'n 22 uur gereisd te hebben kwamen we om 19.30 uur aan op het Juan Santamaria International Airport, ongeveer een half uurtje vroeger dan gepland. Onze pick-up stond al te wachten met een bordje met onze namen erop. In tien minuten waren we bij ons hostel, Coconut House. Eerst maar een koud biertje!!! Het reizen op zich viel ons eigenlijk best wel mee. Onze langste vlucht was ongeveer 8 ½ uur (Londen -> Miami). Ook de tussenstops waren prima te doen. Die paar uur zijn zo voorbij. Het enige wat wij erg vervelend vonden was het lange wachten bij Immigration op het vliegveld van Miami en alle controles die je door moet. We hebben er ongeveer anderhalf uur over gedaan om alles te doorlopen. Alle formulieren werden grondig gecheckt, de vingerafdrukken van je wijsvinger van zowel je rechter als je linkerhand werden ingescand en er werd zelfs een foto gemaakt. Op elkaar wachten was er niet bij, je moest doorlopen (uit de Immigration zone vandaan). Je tassen werden ook goed gecontroleerd; onze laptop moest uit de tas en zelfs uit zijn hoes vandaan. Zelfs onze schoenen moesten uit! Erg handig als je bergschoenen aan hebt. Ach, het is allemaal voor een goed doel... het bestrijden van terrorisme. Het Coconut House is trouwens een klein hostel, het heeft maar vier kamers en -heel belangrijk- een gezamenlijke zelfbedieningskoelkast. Het ziet er allemaal prima uit, schoon en netjes. Hele makkelijke en aardige eigenaren ook: Reiner en Heike (Duitsers). Toen wij aankwamen in het hostel, waren er ook nog twee Oostenrijkse dames, dus we konden ff ons Duits goed oefenen. Voor Bianca was het alweer ff geleden (laatste keer in Oostenrijk tijdens een skivakantie, zo'n 15 jaar geleden ofzo), maar Mark heeft nog recent voor zijn werk een Duitse cursus gedaan dus die kon helemaal los! Super Toll!

Alajuela, 2 augustus 2005
We hebben super geslapen vannacht. Kan ook bijna niet anders natuurlijk na al dat gereis. Na een simpel maar goed ontbijtje zijn we even Alajuela gaan ontdekken, ongeveer een half uurtje lopen vanaf ons hostel (onderweg ff ons Spaans oefenen: Hola en Buenos Dias haha). Het was in de ochtend vrij warm, dus nadat we in het centrum aangekomen waren zijn we eerst even lekker op een bankje in een park gaan zitten om uit te puffen en de vochtvoorraad weer aan te vullen. Alajuela zelf is een leuk stadje en van alle gemakken (Mc Donalds/Pizza Hut) voorzien ;-). De rest van de dag hebben we ons eigenlijk niet al te veel ingespannen, want het was warm en we hadden niet zoveel zin om nu al de toerist uit te gaan hangen: de butterfly farm en de botanical garden moeten maar ff wachten. Morgen gaat eigenlijk pas echt ons avontuur beginnen. Voor het eerst met de bus... We gaan naar Fortuna waar we o.a. de vulkaan Arenal gaan bekijken. Ook hebben we vanavond voor het eerst kennis gemaakt met de Costaricaanse keuken; voor US$ 5 bleek de buurvrouw bereid om voor ons te koken: rijst, zwarte bonen, draadjesvlees, salade en een gebakken banaan (platano maduro), wat een feest.

Alajuela - La Fortuna, 3 augustus 2005
Vandaag is eigenlijk ons avontuur pas echt begonnen: voor het eerst met openbaar vervoer op pad. Hoewel de rit op zich erg mooi was langs talloze kronkelweggetjes, werden we ook gelijk wakker geschud: voor onze ogen werd de tas van een Amerikaanse toerist weggenomen door een louche Costa Ricaan... tja, er wordt overal duidelijk gezegd dat je je spullen continu in de gaten moet houden en als je hem dan achter je bovenin het bagagerek plaatst vraag je er bijna om. Maar goed, na ruim 3½ uur kwamen we dus op de plaats van bestemming, La Fortuna, een plaatsje van 5000 inwoners die volgens ons allemaal een reisbureautje annex internetcafé hebben, wat een aanbod. Uit de Lonely Planet hadden we al een paar mogelijke overnachtingsadressen geselecteerd en bij de eerste de beste (Cabinas & Soda El Rio) hadden we al prijs: een nette kamer met gedeeld sanitair voor US$ 21 per nacht. In de naastgelegen Soda heb je al een complete maaltijd voor US$ 5, dus het ziet er naar uit dat we aardig met ons budget gaan uitkomen. Terug naar de reisbureautjes: na wat te hebben rondgeshopt hebben we uiteindelijk voor morgenmiddag een tocht naar de vulkaan geboekt en ook direct een transfer naar Monteverde voor a.s. vrijdag, onze volgende bestemming. Naast de vulkaan heeft La Fortuna nog een trekpleister, te weten een 150 ft hoge waterval. Deze gaan we morgen op eigen houtje proberen te vinden, omdat ons budget helaas niet toereikend is om aan iedere activiteit deel te nemen. Zo kost een tochtje naar de waterval per paard US$ 25 p.p.; daar kunnen we samen twee keer van uit eten gaan! Verder hebben we niet veel gedaan meer vandaag, alleen nog overheerlijk gegeten bij Lava Rocks, met als afsluiting een lekkere Café Tico! Om half negen ging het licht uit....

La Fortuna, 4 augustus 2005
Vanochtend waren we al om 7.00 uur aan de wandel. Ons doel was Las Cataratas, een waterval. Het was ongeveer 5 km lopen en we dachten er ongeveer anderhalf uur over te doen. Met frisse moed begonnen we aan de wandeling. Nadat we een tijdje aan het lopen waren zagen we plotseling dat het wolkendek wat om de vulkaan Arenal heen hing weggetrokken was. Je kon de vulkaan dus prachtig zien. Er hingen nog wat dunne wolkjes als een soort van stikstof wat uit de krater kwam omheen. Echt een prachtig gezicht. Het was echt een kadootje, want negen van de tien keer is de vulkaan niet zichtbaar. Zodra we na ongeveer een kilometer een zijpad ingingen welke ons verder naar de waterval leidde, begon ook het klimmen. Mark had niet echt veel problemen met de beklimming, hoewel je zijn T-shirt kon uitwringen. Bianca daarentegen had toch wel een paar keer ernstig behoefte aan een break, waarin er flink gepuft en diep ademgehaald moest worden, er de nodige interne #@$%^! (piep) plaatsvonden en er vocht bijgetankt diende te worden. Eenmaal bij de waterval moest je eerst nog een eind afdalen naar de voet van de waterval. Hier voelde Bianca zich eindelijk als een vis in het water. Bianca heeft liever afdalingen dan beklimmingen; anders dan Mark die met zijn zwabberknieën en de naweeën van de Nijmeegse Vierdaagse de afdaling een ware uitdaging vond. Eenmaal beneden was het toch allemaal wel de moeite waard en was het afzien snel vergeten. Het was een mooie waterval, welke in een prachtig blauw meertje viel. We hebben hier ongeveer een uur lekker gerelaxed alvorens we de klim naar boven weer gingen avonturen. Bekaf kwamen we boven... nu nog terug naar het dorp, maar dit was alleen maar afdalen en dat beviel ons wel. Om ongeveer half twaalf waren we weer terug in ons hostel waar we ons direct languit op bed hebben laten vallen. Pffffff, wat een tocht zeg. De rest van de middag hebben we niet veel gedaan. Om 15.30 uur werden we opgehaald door een busje voor onze tour naar Arenal, de vulkaa11-Sep-2006zo'n twee uur zijn gaan wandelen, onder begeleiding van een gids. De gids wees ons op diverse zaken zoals tucan's en apen, di11-Sep-200611-Sep-2006on rustig naar ons te kijken. Hij krabde zich een paar keer achter zijn oren, met waarschijnlijk de gedachte: heb je weer van die stomme toeristen ;-) Uiteindelijk kwamen we aan bij het uitkijkpunt voor de vulkaan. De vulkaan was volledig in de wolken gehuld, maar terwijl onze gids nog iets uitlegde over de geschiedenis van de vulkaan dreven de wolken voor een groot gedeelte weg en konden we zien hoe de vulkaan telkens rotsen uitspuugde. Het was nog licht en dus zag je alleen maar wat rook de vulkaan afrollen. We bleven daarom wachten totdat het donker werd zodat je echt de lava kon zien. Toen het bijna donker was zijn we naar een andere plek gereden waar je een geweldig uitzicht had op de lava die naar beneden kwam. Het was echt fantastisch om te zien. Gewoon in één woord WAUW!!! Om 19.30 uur waren we weer terug in Fortuna waar we een lokaal eettentje hebben opgezocht en heerlijk hebben zitten eten. Rond 21.45 uur gingen de oogjes dicht.

La Fortuna - Santa Elena (Monteverde), 5 augustus 2005
Vanochtend eerst heerlijk ontbeten in Soda el Rio, het restaurant van ons hostel. Wat kan een mens blij worden van geroosterd brood en een schaal vers fruit... Vandaag gaan we naar Santa Elena (Monteverde). De snelste manier om er te komen is via een jeep-boat-jeep transfer. Omdat we toch ook nog een bezoekje wilde brengen aan Lake Arenal, leek ons dit de ideale manier. Het begon vreselijk te regenen dus toen we eenmaal bij het meer aan waren gekomen was er niet echt veel te zien. Ook de vulkaan was weer in een dik wolkendek gehuld. Na ongeveer een half uurtje varen waren we aan de andere kant van het meer, waar weer een busje klaarstond (de zgn. jeep). Dit busje bracht ons in een kleine twee uur naar Santa Elena. Daar aangekomen gingen we op zoek naar het door ons via de Lonely Planet uitgekozen hostel: Cabinas Tina's Casitas. Hier liepen we zo op af en er waren nog kamers vrij. Wij hebben gekozen voor een kamer met gedeelde badkamer. Dit kost ons US$ 14,- per nacht voor zijn tweetjes. Helemaal prima dus. Er is ook een keuken welke we kunnen gebruiken, dus dat gaan we vanavond proberen. Nu gaan we eerst naar het dorp om inkopen te doen en het een en ander te gaan uploaden zodat de site weer helemaal up to date is. Verder zullen we niet veel meer doen vandaag. Morgen gaan we op zoek naar Los Animales in Monteverde. Zoals eerder gezegd gingen we dus vanavond voor de verandering eens zelf koken: pasta met ham, paprika, uitje en tomatenpuree. Kan niet mis gaan zou je zeggen, maar toch. Terwijl Bianca de ingrediënten slachtte kroop Mark achter het fornuis, waar zich al snel het eerste probleem openbaarde: de enige grote pan was lek... tape hielp niet dus uiteindelijke hebben we maar een klein pannetje onder het fornuis gezet, zodat het gelekte water niet tot een kliederboel zou leiden. Toen bedachten we dat het eigenlijk wel handig zou zijn als we ook olie hadden om de groenten en de ham in te bakken. Mark dus ff snel naar de buurtsuper om de hoek. Ze hadden alleen geen kleine flesjes olie dus hij kreeg een klein beetje uit de privévoorraad van de beste man mee. Afin, zijn we net weer lekker aan de gang, gaat het vuur uit: gasfles leeg! Snel naar de eigenaar, die net zelf zat te eten en ook geen reserve gasfles meer had staan. Oplossing: neem de gasfles uit de keuken van de eigenaar.... zo gezegd, zo gedaan. Uiteindelijk konden we na ruim een uur aan tafel en volop genieten van ons diner.

Santa Elena (Monteverde), 6 augustus 2005
Vandaag weer eens lekker vroeg opgestaan, ditmaal om voor de drukte al rond te kunnen wandelen in Monteverde Cloud Forest. Bij de bakker hadden we verse broodjes, kaas en jus d' orange gehaald en zo zaten we dus om 07.30 uur al in de bus naar de 6 km verderop gelegen ingang van het park. Bij aankomst hebben we eerst ons ontbijt genuttigd, waarna we aan een tweeënhalf uur durende wandeling zijn begonnen. Het nevelwoud is zeer dicht begroeid, waardoor er bijna geen zonlicht maar gelukkig ook geen regen op de grond terechtkomt. De tocht leidde ons naar La Ventana, een uitkijkpunt waar je prachtig over de verderop gelegen Golf van Nicoya zou kunnen kijken.... mooi niet dus, want het nevelwoud deed haar naam alle eer aan: één bonk mist. Terug dus maar. Na deze wandeling hebben we nog wat tochtjes gemaakt in dit park, waarbij we niet veel vogels hebben kunnen ontdekken, daar is het woud helaas te hoog én te dichtbegroeid voor. Op de grond daarentegen was echter wel veel te doen, zo zagen we o.a. prachtige planten, een tig-poot, een kudde (?) mieren, een miereneter en allerlei felgekleurde insecten. Erg mooi allemaal. Rond half drie waren we terug in Santa Elena en hebben we even met het Katwijkse thuisfront gebeld en nog wat ge-internet; het Belgische thuisfront bleek online te zijn dus hebben we live contact gehad via de email. Leve de communicatiemiddelen!! Ook deze avond waren we weer van plan om zelf te koken (zuinige Hollanders), ditmaal stond stokbrood met gehakt en paprika op het menu. In de keuken maakten we kennis met twee Duitse jongens, die voor hun plezier een paar maanden op een boerderij gaan werken. Rare jongens die Duitsers, maar ze gaven wel een biertje weg dus dat maakte weer een hoop goed. We hadden geleerd van de kookhindernissen van de vorige avond dus dit keer zaten we snel aan tafel, met als toetje een overheerlijk appelgebakje. Morgen nemen we de bus van 06.30 uur richting San José, waarna we gaan proberen zo dicht mogelijk in de buurt van onze volgende reisbestemming - Tortuguero National Park - te komen. Dit zal niet gaan meevallen; onze huidige slaapplaats is vijf uur rijden van de bewoonde wereld en Tortuguero ligt in het noordwesten tussen de bananenplantages. We zullen wel zien... Santa Elena -

Tortuguero, 7 augustus 2005
We zijn in Tortuguero! De reis is onverwacht voorspoedig verlopen, waardoor we tegen 17.30 uur op onze bestemming zijn aangekomen. Super, want we hadden er echt op gerekend om de nacht in Carriari door te moeten brengen, het laatste grote dorp vóór de bananenplantages. De tocht vanuit Santa Elena naar San José duurde dus inderdaad bijna vijf uur: eerst drie uur hobbeldebobbelwegen en toen via de Interamericana naar de hoofdstad van Costa Rica. Een taxi bracht ons van de Coca Cola busterminal naar de Caribe Terminal, waar bleek dat er anderhalf uur later een directe bus naar Carriari zou gaan; dat ging goed. Onderweg vroegen we ons al af of er misschien toch een mogelijkheid zou zijn om nog vandaag in Tortuguero aan te komen. De reisboeken die wij bij ons hadden waren zeer summier over deze route; zij beschreven alleen een andere, langere route via Puerto Limón. Ons contact in Tortuguero had ons echter aangeraden via Carriari te reizen en aldus geschiedde. Na anderhalf uur waren we aangekomen in Carriari en wat denk je: op het busstation zit een kantoortje dat transfers naar Tortuguero verzorgt. Wel waren we genoodzaakt een taxi naar de opstapplaats voor de boot te nemen (de laatste bus was inmiddels vertrokken), maar dit mocht de pret niet drukken. De taxi konden we delen met een Duits/Pools koppel, zodat de kosten ook wel weer meevielen. De boot, een platte schuit die bestuurd werd door Ruben 'Bananero' voer voor anderhalf uur over prachtige kreekjes, langs talloze bananenplantages en schitterende stukken regenwoud alvorens ons aan land te zetten in Tortuguero. Zo moet Columbus zich ook hebben gevoeld enige jaren geleden.... Tortuguero Village is een gehucht met 600 inwoners, met gras en zand als bodembedekking: van stenen of asfalt heeft men hier nog nooit gehoord, waardoor het met een jaarlijkse neerslag van 6000 mm gezellig modderig is... Over het plaatselijke voetbalveld gingen we samen met onze Europese reisgenoten op zoek naar een slaapplaats, waarna we bij Miss Miriam 1 terechtkwamen. Een klein optrekje met zeezicht, op zich best aardig, ware het niet dat de binnenmuren flink verweerd waren en wij eerst nog wilden overleggen met de door ons beoogde gids, Barbara. Zij is een Duitse (tja, weer één) biologe die al tien jaar in Tortuguero woont en op bescheiden schaal ook trips verzorgd (www.tinamontours.de). In afwachting van haar komst zijn we iets gaan drinken in het bijgelegen restaurant en hebben we nader kennis gemaakt met onze medereizigers, Thomas en Dorota. Zij zijn voor vijf weken op reis in Costa Rica, Panama en Nicaragua. Goed, Barbara draafde op en maakte ons snel duidelijk dat we rap een kamer moesten zoeken, daar het erg druk was in het dorp. Alsnog wilden wij dus onze verweerde kamers boeken, maar dat ging niet meer; deze waren al vergeven. Gelukkig is Barbara een goede bekende in het dorp en na een klein half uurtje hadden we toch nog onderdak gevonden: Thomas en Dorota aan de ene kant van het voetbalveld en wij aan de andere kant: Cabinas La Casona. Pfffffffff...... bijna moesten we op het strand slapen... ;-). Na met Barbara en haar vriend afspraken te hebben gemaakt voor de volgende dag konden we ons eindelijk gaan richten op het avondeten. De menukaart van Miss Miriam 1 vertoonde allerlei heerlijke lokale gerechten met kip, steak, garnalen of vis maar net zoals bij de kamers waren ook hier anderen ons te snel afgeweest. Het werd vis, vis of vis..... ehhhhh doe maar vis. Ook de keuze van de drankjes werd steeds beperkter: konden we 's middags nog kiezen uit bier, vruchtensap of 1 flesje Pepsi, 's avonds was er alleen nog vruchtensap voorradig. Denk nou niet dat ze dat direct tegen je zeggen, nee ze laten je eerst alle drankjes op noemen die ze niet hebben en als je het dan echt niet meer weet zegt men pas wat ze wel hebben: vruchtensap dus. Heerlijk die relaxte Caribische inslag (seriously easy going man). Morgen maar ondervinden of Tortuguero National Park echt zo mooi is als men beweert....

Tortuguero, 8 augustus 2005
Vanochtend eerst lekker uitgeslapen en zo rond half negen pannenkoeken met banaan en ananas gegeten in het restaurant van ons hostel. Echt voortreffelijk. Na het ontbijt zijn we even het dorpje gaan verkennen en op zoek gegaan naar een beetje betaalbare operator die ons de volgende dag naar Moin zou kunnen brengen. Vanaf Moin willen we nl. naar Puerto Limón en van daaruit naar Cahuita, waar we een Nationaal Park willen gaan bezoeken en willen gaan strandhangen. Na wat rondgeshopt te hebben kwamen we uit bij Ernesto, die de boottocht aanbood voor US$ 22,- p.p., ongeveer drie euri goedkoper dan de rest. Goedkoper dan dit is er niet te krijgen. Daarna zijn we met Thomas en Dorota wat gaan drinken in het Budda Café aan het water, totdat het tijd werd om ons klaar te maken voor ons kanoavontuur door de jungle van Tortuguero National Park. Om twee uur werden we door onze gids opgehaald en liepen we richting kano. Daar aangekomen kregen we allemaal een peddel en was het zwoegen geblazen. Het valt nl. best nog wel tegen dat peddelen. Zodra je de techniek echter een beetje onder de knie krijgt wordt het steeds makkelijker. Al gauw zagen we allerlei vogels zoals reigers, ijsvogels en nog wat klein grut; zelfs een kleine Tucan. Even later stuitten we op een groep aapjes welke zich tegoed deden aan het struikgewas langs het water. We konden super dichtbij komen, waardoor we een paar aardige foto's hebben kunnen maken (vooral niet vergeten om ook gewoon naar de aapjes te kijken zónder camera en te genieten...). We zijn nog nooit zo dichtbij apen in het wild geweest. Echt fantastisch!!! Verder hebben we nog een paar schildpadden gezien en als klap op de vuurpijl zijn we nog ernstig dichtbij een krokodil geweest. Hij was ongeveer anderhalve meter en lag lekker in het zonnetje met zijn rug naar ons toe. Door de stroming in het water kwamen we steeds dichterbij... zo dichtbij zelfs dat je hem bijna kon aanraken. De krokodil vond ook dat we iets te dichtbij kwamen... hij draaide zich om (iiieeks!) en schoot het water in (pffff). Dat was toch wel ff spannend! Na ongeveer drieënhalf uur peddelen waren we weer terug in het dorp. Het was echt een fantastische tocht. Erg veel dieren gezien en erg genoten van de omgeving en de rust. Voor de avond hadden we nog iets in petto.... Om 19.45 uur moesten we bij Barbara, de Duitse Biologe, zijn om naar het strand te gaan waar de schildpadden aan land komen om hun eieren te leggen. Van tevoren hadden we Barbara al gesproken en instructies gekregen: we mogen geen camera mee, geen zaklantaarn, we mogen niet roken en we moeten donkere kleren dragen. Dit hebben we braaf gedaan en om 20.00 uur liepen we richting strand. Het was aardedonker, dus je moest goed uitkijken waar je liep. We hadden wel een paar zaklantaarns die verdeeld werden over de groep (man of tien), maar dat hielp niet echt. Vlak voordat we het strand op gingen moesten de lampen uit en mocht alleen de lamp van Barbara aan, welke rood licht scheen. De reden dat de zaklantaarns uit moesten is omdat de schildpadden anders in de war raken. Na het eieren leggen gaan ze nl. terug naar zee, welke er in verhouding met het strand wit uitziet. Ze worden er overigens ook onrustig van waardoor de kans bestaat dat ze gewoon weer terug de zee ingaan zonder eieren te leggen. Eenmaal op het strand moesten we achter elkaar lopen. Ook hier was het weer goed uitkijken waar je liep, want diverse schildpadden waren al aan land geweest en ze laten diepe sporen achter. Al snel werden we geattendeerd op twee schildpadden welke weer teruggingen naar de zee. Twee enorme beesten schreden langzaam voort naar het water. Echt fantastisch om te zien. Niet lang daarna konden we kijken naar een schildpad die net haar eieren aan het bedekken was. Het bedekken van de eieren gebeurt heel zorgvuldig, dit kan soms wel 45 minuten duren. Er zijn diverse turtlewatchers op het strand met walkietalkies die melden wanneer er schildpadden aan land komen (gemiddeld zo'n 2000 (!) per nacht) en aangeven wanneer je bij een schildpad mag gaan kijken. Op een gegeven moment kregen we weer een seintje dat er een schildpad aan land kwam. Er hing een onwijze onweersbui boven zee wat ons hielp af en toe een goede blik op het donkere strand te werpen. We zagen een donkere bult het strand op komen en om de paar minuten werd de schildpad verlicht door een lichtflits. Het had iets heel aparts. De schildpad besloot echter na ongeveer een kwartier haar eieren toch niet te leggen en weer terug naar zee te keren. Barbara vertelde ons dat er vanavond iets in de lucht hing waardoor er maar weinig schilpadden ervoor kozen daadwerkelijk eieren te leggen. Toch hadden we geluk... er was verderop een schildpad bezig met leggen. Zodra ze beginnen met eieren leggen raken de schildpadden in een trance en kun je op je gemak bij het dier gaan zitten... echt fantastisch! Om 22.00 uur moesten we van het strand af om plaats te maken voor de volgende groepen met toeristen. Toen we weer in het dorp waren brak het noodweer wat eerst boven de Oceaan hing in alle hevigheid los. Het is de hele nacht blijven regenen.

Tortuguero - Cahuita, 9 augustus 2005
Vanochtend om 10.00 uur vertrokken met de boot richting Moin. Op het moment dat wij vertrokken was het eindelijk gestopt met regenen. Dit duurde alleen niet lang... na zo'n vi jf minuten begon het te plenzen... eerst zachtjes, maar al gauw kwam het met bakken uit de hemel. We zaten in een boot met alleen een dakje dus dat hielp niet echt tegen de regen. We kregen van de kapitein zeiltjes en vuilniszakken om ons te beschermen tegen de regen. Ondanks dat dit prettig was, was het evengoed afzien. De regen sloeg ongenadig in je gezicht en na een uur had je toch wel een houten reet, ondanks de kussentjes die op het bankje lagen. Na ongeveer tweeënhalf uur kwamen we aan in Moin. Dit was sneller dan verwacht, we zouden er nl. ongeveer drieënhalf uur over doen... dit was helemaal prima, want we waren het aardig zat. We dachten dat we redelijk droog overgekomen waren, maar toen we opstonden bleken we toch aardig zeik geworden. Maar goed, we waren er, dus we waren blij. Op de kade stonden al van die toeristen-vervoer-busjes klaar. Dat hadden ze heel handig gedaan... Ze boden aan om ons voor US$ 7,- per persoon naar Cahuita te brengen. Dit vonden we eigenlijk wel prima; scheelde weer een hoop geregel met openbaar vervoer. Binnen een uur waren we in Cahuita. Thomas en Dorota zouden in eerste instantie ook in Cahuita overnachten, maar zij besloten op het laatste moment toch door te reizen naar Puerto Viejo richting Panamese grens. We namen dan ook snel afscheid van ze en zijn daarna rechtstreeks een restaurantje ingedoken om ff een bakkie te doen en eens te kijken op de kaart waar we nu precies zaten en waar we een hostel konden vinden. Na de koffie zijn we op zoek gegaan naar een hostel welke we al gauw vonden: we zitten in Cabinas Boboshanti. Een erg basic maar leuk hostel wat gerund wordt door een grote rasta neger met een voorkeur voor nederwiet (wordt regelmatig door een vriendin van hem uit Amsterdam naar hem toegestuurd) en zijn Amerikaanse vrouw. Zijn eerste woorden waren: 'if ya wanna smoke, just le' me know maaaaaan'... Aan het einde van de middag zijn we op onderzoek uit gegaan. Het dorp is niet zo groot, maar het barst er van de eettentjes. We hebben er ook maar meteen eentje uitgeprobeerd: Palenque Luisa, waar we voor de verandering rijst met bonen en kip hebben gegeten. Heerlijk! Na het eten zijn we weer terug naar het hostel gegaan. Morgen gaan we wel verder het dorp en het naastgelegen Nationaal Park ontdekken. We zijn nl. van plan hier ongeveer drie nachten te blijven om lekker te relaxen. Zwaar leven hoor op wereldreis!

Cahuita, 10 augustus 2005
Hè hè... ff helemaal nix vandaag... althans... we hebben wel heel even een poging gewaagd een wandeling te maken in N.P. Cahuita, maar dat moesten we vroegtijdig staken omdat we door een modderpoel moesten waden en daar hadden we niet echt veel zin in. Onderweg wel nog wat dieren gezien en een groep brulapen gehoord. Nou ja, dan maar lekker lui strandhangen en verder kennismaken met Cahuita. Cahuita is een klein plaatsje (3000 inwoners) aan de Caribische kust, dichtbij de grens met Panama. Hier wonen veel mensen van Jamaicaanse afkomst, wiens voorouders hier eind 19e eeuw naar toe zijn gekomen (gehaald) om op de bananenplantages te werken. De sfeer in dit dorp (eigenlijk langs de gehele noordkust) is dan ook beduidend anders als de rest van Costa Rica: overal klinkt reggea-muziek over straat en in de vele restaurantjes worden veel typische Caribische gerechten (alles in kokosmelk) aangeboden. De hoofdstraat is nog steeds een zandweg en zit vol diepe kuilen die vollopen na iedere regenbui. We vinden het geweldig en genieten met volle teugen van de relaxte sfeer die hier hangt! Deze relaxte sfeer is hier overigens pas sinds de laatste paar jaar. Cahuita was voorheen de plek waar hét gebeurde: veel drukte en gezelligheid. De toeristen die hier toentertijd kwamen zijn op een gegeven moment richting Puerto Viejo vertrokken omdat het daar rustiger was. Inmiddels zijn de rollen omgedraaid. Puerto Viejo is één gekkenhuis van ronselaars, tourist-traps, bars en restaurants en in Cahuita is de rust wedergekeerd. Alhoewel... op dit moment zet onze hostel-eigenaar zijn reggae-bandje weer op ;-). Ya man...

Cahuita, 11 augustus 2005
En weer een dagje helemaal nix, dat gaat ons erg makkelijk af. Net als gisteren zijn we vandaag weer lekker naar het strand geweest; voor de tweede opeenvolgende dag is het schitterend weer, super. Nadeel van het nix doen is wel dat er dan ook weinig te melden valt, maar vanmiddag hebben we toch weer iets aparts meegemaakt. Zoals jullie misschien wel weten loopt het Nationaal Park Cahuita helemaal door tot op het strand (je moet ook via de parkingang als je op het strand wilt neerploffen). Op de heenweg hoorden we en zagen we in de verte al wat brulapen, maar toen we even later op het strand lagen gingen ze zowaar in de bomen boven ons op zoek naar eten. Dat was uitkijken geblazen, want deze lieve beestjes waren zo vriendelijk om de vruchten die zij niet lekker vonden maar naar beneden te gooien! Sommige apen naderden zelfs het strand tot op 2 meter hoogte. Even later verdwenen de brulapen en werden we getrakteerd op een andere apensoort: de white-face capuciner monkey. Ook deze kwamen zich tegoed doen aan het vele fruit wat in de bomen boven ons hing: onvergetelijk. Helaas hadden we geen fotocamera meegenomen, dus jullie moeten ons maar op ons woord geloven (of niet). 's Middags hebben we nog twee uur in een Duits internetcafé geprobeerd mailtjes te versturen en de site bij te werken, maar helaas. Tot twee keer toe sloeg alles vast en gaven we de moed maar op. Morgen een nieuwe poging als we weer in Alajuela zijn. De verhalen over wat en hoe lekker we gegeten hebben zullen we jullie deze keer besparen.

Cahuita - Alajuela, 12 augustus
2005 Toch maar vroeg de bus gepakt vanochtend. We waren allebei om kwart voor zeven wakker, waarna we besloten de bus van 07.30 uur te pakken in plaats van die van 09.30 uur. De reis verliep buitengewoon voorspoedig, waardoor we om half twaalf al in San José aankwamen. Effe een bakkie drinken en hup de taxi in naar de bushalte voor Alajuela, waar we ook onze reis begonnen zijn. We zitten nu in een dependance van Hotel Coconut House, een straatje verderop. Slechts drie kamers waarvan twee bezet, dus redelijk het rijk alleen. Overigens zagen we op onze wandeling naar het hotel overal flinke bergen takken op straat liggen; volgens zeggen heeft hier gisteren een kleine tornado huisgehouden, waardoor men bijna een dag lang zonder stroom heeft gezeten (terwijl we dit aan het schrijven zijn horen we buiten een paar flinke klappen en valt weer overal de stroom uit). Vanuit Alajuela willen we de komende dagen wat dagtochtjes gaan maken: morgen naar Nationaal Park Poás voor een bezoek aan de gelijknamige vulkaan en zondag willen we een bliksembezoek brengen aan de hoofdstad San José.

Alajuela - Parque Nacional Poás - Alajuela, 13 augustus 2005
Zo gezegd, zo gedaan... om 9.00 uur zaten wij al in de bus op weg naar Nationaal Park Poás en tegen 11.00 uur stonden we al bij het uitkijkpunt (wat zich op zo'n 2700 mtr hoogte bevindt) voor Volcán Poás... Maar helaas... de krater was volledig in de mist gehuld. We zijn vrijwel meteen een trail gaan lopen wat ons naar een verder gelegen krater bracht waarin zich nu een meer bevindt, Laguna Botos. Het was een flinke klim om daar te komen en als beloning kregen we... weer mist! Rrrrrrr. We zijn het pad verder afgelopen en daarna even wat gaan drinken en eten. We hadden broodjes mee en een blikje tonijn. Met wat creativiteit en de (nu al) onmisbare Leatherman (multitool) hebben we heerlijk zitten peuzelen. Daarna zijn we toch nog maar weer teruggegaan naar Poás zelf, in eerste instantie om de mist te gaan filmen (heb je ff een betere indruk van het geheel), maar eenmaal boven aangekomen was de mist net bezig weg te trekken en kwam de krater in zicht. Het was echt fantastisch om te zien. Je zag, hoorde en rook gaswolken ontsnappen. Moeilijk voor te stellen dat er zich daaronder ergens een kolkende massa magma bevindt... De laatste belangrijke eruptie van Poás schijnt in 1994 geweest te zijn, maar deze was niet bedreigend. Verder schijnt Poás de grootste (1,5 km doorsnede en 300 mtr diep) krater te hebben van de wereld (?) en heeft Poás de twee na grootste geiser van de wereld (?). Wij hebben eigenlijk geen idee... het is voor ons de tweede nog actieve vulkaan die wij mogen aanschouwen in één week tijd en we hebben voor de tweede keer errug veel mazzel gehad. Wij vinden het alleen maar prachtig! Maar goed, als Poás zo goed te zien is, dan is de kans natuurlijk groot dat het meer ook goed te zien is. Hup weer die klim maken, maar dit keer werden we wel beloond met een prachtig uitzicht op Laguna Botos, wat overigens een doorsnede heeft van 400 mtr en 14 meter diep is. De krater waar dit meer zich in bevindt, is al sinds 7500 jaar (!) niet meer actief en is volledig afgekoeld. Het meer zelf stroomt uit in de Caribische zee... 't is maar dat je het weet ;-). Om een uurtje of vier waren we weer terug in Alajuela... meteen maar ff de site weer uploaden en daarna lekker vroeg gegeten bij, jawel, de Pizza Hut! Voor het eerst dat wij ons tijdens deze reis hebben laten verleiden tot junkfood. Maar ach, het is weekend. We hebben wel een 'gezonde' pizza genomen met paprika en uitjes en bacon. Jammie!

Alajuela - San José - Alajuela, 14 augustus 2005
Vanochtend scheen er een prachtig zonnetje, dus wij in korte broek de bus in richting San José. Jammer voor ons... want het begon al snel te regenen. Toen we aankwamen in San José was het weliswaar alweer droog, maar dat mocht niet lang duren. We hebben toch maar een rondje door de stad gemaakt; af en toe schuilend in een koffiehuis, onder een plant, een afdakje (samen met een paar politieagenten) en een prieeltje ergens in een park. Het rondje dat we gelopen hebben bracht ons naar het oude postkantoor waar zich ook een museum in bevindt waar ze oude postzegels en oude telegrammachines tentoonstellen en verder naar Catedral Metropolitana (aan de buitenkant heel saai, maar van binnen best mooi), het Teatro Nacional en diverse parkjes, w.o. het Parque Nacional en Parque Morazán. San José is niet echt een leuke stad... de regen hielp natuurlijk ook niet, maar er is gewoon niet zoveel te zien. Alle winkels waren wel open en dat deed ons een beetje denken aan Amsterdam, maar dan zonder alle mooie geveltjes. De historische gebouwen die er staan zijn meestal vervallen en dat is best jammer. Maar goed, zoals de Amerikanen zeggen: 'been there, seen it, done it!'. We hadden er na een uur of vier wel genoeg van en terwijl we naar de bushalte liepen zagen we aan de overkant van de straat de bus naar Alajuela voor het stoplicht staan. Hup, ff snel de weg oversteken, ondertussen zwaaiend naar de buschauffeur en voila Mark en Bianca zaten weer in de bus terug naar Alajuela. Inmiddels ging het steeds harder regenen en tegen de tijd dat we in Alajuela waren regende het nog steeds. We hadden een kleine hoop dat daar nog steeds het zonnetje scheen, maar helaas. Dan maar ff een biertje halen in de plaatselijke kroeg, welke gerund werd door een Zwitserse Chinees (?!). We raakten in gesprek met een wat oudere man die waarschijnlijk al een biertje of wat teveel op had. Hij had hele verhalen tegen ons en gebaarde van alles, maar we begrepen er niets van. Een paar dingen vingen we wel op. Hij was 68 jaar en had een sterk hart. Verder had hij het waarschijnlijk over het weer en dat we grote kinderen zouden krijgen. Die man verrekte zijn nek bijna door naar Mark, met zijn lengte van 1.93, te kijken. Het mannetje was nog kleiner dan Bianca dus we schatten in dat hij net iets over de anderhalve meter moet zijn geweest. Wat een verhalen had die man zeg en hij bleef maar lachen... en wij ook natuurlijk haha. Toen hij wegging kregen we zelfs nog een kushand van hem. Wij zijn even later dan toch ook uiteindelijk maar de regen ingestapt. Gelukkig regende het niet meer zo hard dus we zijn redelijk droog (of niet zo heel erg nat) weer thuis gekomen. Aangekomen in het hostel kregen we een fax overhandigd met daarop de melding dat ons vliegtuig naar Carate de volgende dag vroeg zou vertrekken. Men houdt namelijk bij het plannen van de vluchten rekening met het tij; bij te hoog water kan het tentenkamp niet meer bereikt worden...

Alajuela - Corcovado, 15 augustus 2005
Stipt om half zes 's morgens stond een taxi voor onze deur om ons naar de afgesproken opstapplaats te brengen voor onze trip naar Corcovado. Vervolgens in een minibusje gestapt en op weg naar Tobías Bolaños Airport, het tweede vliegveld van San José en voornamelijk bedoelt voor binnenlandse vluchten. In de hangar aangekomen stond ons vliegtuig, of liever gezegd vliegtuigJE al klaar, een royale 5-zitter. Nog even met de bagage op de weegschaal (er is slechts 12 kilo p.p. geoorloofd op binnenlandse vluchten) en instappen maar. Hoewel het vliegtuigje dus zeer klein was, hadden we echter nog nooit zo ruim gezeten; de beentjes konden bijna languit en we hadden voldoende bewegingsruimte om lekker om ons heen te kijken en te genieten van de prachtige omgeving. De lucht was onbewolkt hetgeen ons een prachtige blik bood om de bergen rondom San José en vervolgens op de prachtige kustlijn van Quepos tot aan Corcovado. De landing in zo'n klein toestel is zeer spectaculair, te meer daar de 'landingsbaan' bestond uit een laag gravel van ongeveer 200 meter lang. Veel geschud en gebonk, maar veilig op de grond aangekomen. Aangekomen op Carate stond er een gids op ons te wachten voor de korte hike van 45 minuten naar Corcovado Lodge Tent Camp, terwijl onze bagage op de paardenkar vervoerd werd. Onderweg werden we diverse keren ingehaald door koppeltjes Scarlet Macaws, oftewel de grote papegaaien die altijd 'Lorre' roepen in de dierenwinkel. De golven zijn hier vrij ruw; continu een muur van golven van zo'n 3-4 meter hoog die een oorverdovend lawaai veroorzaken. We zien regelmatig bruine pelikanen vlak over de golven scheren... een prachtig gezicht. Onze luxe tent bevindt zich op een superplek: op 500 meter afstand van de ingang van Corcovado National Park, vrij uitzicht op zee en een paar lekkere hangmatten voor de deur... instappen dus. Het is vandaag schitterend weer, dus eerst maar een uurtje in de hangmat om wat bij te kleuren. Terwijl Mark in een hangmat lag, zat Bianca heerlijk voor de tent naar de Oceaan te turen toen zij naast haar wat gerommel in het struikgewas hoorde. Toen ze omkeek zag ze een grote kop van een leguaan uit de struiken komen. Hij liep op zijn gemakkie voor de tent langs en kroop vervolgens de boom in. Zonder te overdrijven... hij was wel een meter lang. Na de lunch zijn we op pad gegaan. Achter ons kampement is een parcours van trails uitgezet, waarop je (met of zonder gids - wij kozen voor het laatste) lekker actief bezig kan zijn. Nog maar net onderweg hoorden we geritsel naast ons en zagen we wat zwarte diertjes met lange staarten wegrennen.Wij dachten dat dit een soort wasbeertjes waren, maar achteraf bleken dit coaties te zijn geweest. Noooooooit van gehoord!! Een flinke steile klim direct aan het begin zorgde ervoor dat we bij het eerste uitkijkpunt al flink bezweet waren, maar door rustig aan te doen was het goed vol te houden. Bij dit uitkijkpunt zagen we trouwens weer eens spider monkeys door de bomen slingeren, een erg leuk gezicht. Na dit tafereel gingen we door naar het hoogste punt van deze trail, waarna we via een glibberige afdaling naar het eind van deze prachtige tocht door tropisch regenwoud gingen. Bijna bij de uitgang zijn we weer op een groep spider monkeys gestuit, die veilig hoog in de bomen boven ons naar ons gingen zitten kjiken - en andersom. Genoeg natuurgeweld voor vandaag. 's Avonds lekker - in familie style; dus met z'n allen gezellig aan lange tafels - gegeten: soep vooraf, rijst, bonen, groenten en vis als hoofdmaal en een lekker klein toetje. Om negen uur gingen zowel de lichten van het kampement als de onze uit.

Corcovado, 16 augustus 2005
Om 6.45 uur zijn we vertrokken richting het platform dat zich op het hoogste punt bevindt van de trail die wij gisteren gelopen hebben. Ze hebben in een boom van 60 mtr hoog op ongeveer de helft een platform gemaakt vanwaar je over de bossen kunt kijken en vogels en apen kunt spotten. Deze tour was inclusief gids en onze gids vertelde ons onderweg van alles over de bomen en planten en wees ons een paar keer op een aantal dieren. Eenmaal bij de boom waar het platform in hing kregen we instructies over hoe nu verder. We kregen een tuigje om en een helm op. De helm was voor vallend fruit... (tja als dit vanaf 60 mtr hoog op je kop valt dan zie je wel sterretjes). We werden naar het platform gehesen met behulp van een lier welke ze ook op zeilboten gebruiken om het grootzeil te hijsen. Eerst kreeg je een soort van luier om waar je in moest gaan zitten en hup, daar ging je. We hebben zo'n anderhalf tot twee uur boven gebivakkeerd. We hebben helaas niet heel erg veel gezien; voornamelijk voor ons onbekende vogels. Desalniettemin was het een leuke ervaring! Toch gingen we ietwat teleurgesteld weer naar beneden. Mark was al beneden en toen ook Bianca naar beneden ging kwamen de apen... Dat zal je dus altijd zien. Nou ja, het zij zo. Tegen twaalf uur waren we weer bij onze tent en om 12.30 uur konden we weer aanschuiven voor de lunch. De rest van de middag hebben we lekker geluierd en we zijn weer vroeg gaan slapen.

Corcovado, 17 augustus 2005
Om een uurtje of negen liepen we al over het strand richting het National Park Corcovado. Vanaf het ranger station La Leona kun je een pad volgen van ongeveer 14 km naar het volgende ranger station La Sirena. Andere paden om te lopen zijn er niet en als je dit pad afloopt, ben je ongeveer een dag (8 uur; ochtend en een middag) bezig. Omdat wij ook weer terug moeten besloten wij tot ongeveer halverwege te lopen en dan gewoon weer terug te lopen. We hadden gehoopt dat er meerdere paden om te wandelen zijn, maar helaas is dat niet zo. Enfin, het pad is vrij goed begaanbaar, alhoewel je wel een paar riviertjes over moet steken. De één wat groter dan de ander en de één wat sneller stromend dan de ander... zo kwamen wij bij een redelijk brede rivier en op het punt waar je het makkelijkst over zou kunnen steken stond nu juist een bord dat je daar niet mocht oversteken... Wij dus naar een ander stuk van de rivier, welke daar een stuk breder was en waarvan je niet goed kon zien hoe diep het was. Mark ging als eerste... het was een vrij komisch gezicht hoe hij zich een weg baande door het snel stromende water en voetje voor voetje tussen de keien door naar de overkant ging. Uiteraard moest Bianca ook nog en toen wij samen midden in de rivier stonden... ondertussen ernstig ons best doende om overeind te blijven, kwam er een golf vanuit zee en steeg het water een flink eind... tja, lekker dan... nat tot op het kruis dus!!! Dan maar verder met een natte broek. Na een tijdje lopen wipten er ineens twee grote vreemde vogels (naar ons idee een soort pauwen) op het pad. Waarschijnlijk een mannetje en een vrouwtje. De één was zwart en de ander bruin. Helaas schoten ze alweer snel de struiken in zodat we geen foto van ze konden maken. Wel hebben we foto's kunnen maken van een stel capucijn aapjes welke tussen de bananenbladeren struinden. Tijdens het lopen hoorden we al de hele tijd Ara's en we besloten op een gegeven moment het strand even op te lopen zodat we ze wat beter konden zien. Toen we onder de bomen door liepen naar het strand toe kreeg Bianca een vrucht op haar hoofd die één van die Ara's uit zijn bek had laten vallen. Zo, dat deed pijn... ze zag bijna sterretjes! Ineens waren de Ara's niet meer zo leuk ;-). We kregen ze ook verder niet te zien dus zijn we het pad maar weer verder gaan volgen. Niet lang nadat we weer op het pad waren schoot er met een rotgang een uit de kluiten gegroeide hamster het pad over naar de andere kant van de jungle. Dit bleek de agouti te zijn... je kent 'm wel!? Ook die was te snel voor ons, dus geen foto. Om een uurtje of twaalf waren we bij het zoveelste riviertje wat we over moesten steken en konden we niet verder vanwege het hoogtij. We hebben toen lekker op ons gemak geluncht en zijn toen weer teruggelopen naar ons tentenkamp. Vlak voordat we weer die woeste rivier van de heenweg over moesten steken hoorde Bianca wat geritsel achter haar. Toen we opkeken zagen we weer spider monkey's. We konden ze goed bekijken, maar vanwege de lichte achtergrond konden we ze niet goed fotograferen. Jullie moeten ons dus maar op ons woord geloven dat we ál de hiervoor genoemde beesten écht gezien hebben. Nou, uiteindelijk dan weer bij die rivier... toen wij moed aan het verzamelen waren om over te steken kwamen er een stel Duitsers uit de jungle vandaan en liepen direct naar het punt waar stond dat je daar niet mocht oversteken. Sterker nog ze staken daar één voor één over terwijl wij alweer bezig waren een natte broek te halen. Hup, wij terug en ook daar oversteken. Ging veel makkelijker. Toen we het bordje nog eens nalazen bedachten we dat ze met: 'don't walk up river' bedoelden dat je niet stroomopwaarts mag lopen. Mmmm stomme toeristen of stomme Tico's??? Toen we uit het park kwamen en weer het strand op liepen zagen we een Coati druk in de weer een kuil te graven. Hij haalde er stuk voor stuk krabbetjes uit en zat die lekker op te peuzelen. Dáár hebben we wel een foto van! Na het laatste stuk afgelegd te hebben, waren we om ongeveer 15.00 uur weer in onze tent. Einde van de activiteiten voor vandaag! Einde van activiteit weliswaar, maar niet van commotie... Na het avondeten blijven we nog wat te ouwehoeren met een ander Nederlands stel en om ongeveer 21.00 uur nemen we afscheid van ze. Bianca loopt vooruit en plots valt er iets heel zwaars op haar schouder. Zonder erbij na te denken veegt ze het van haar schouder en valt het via haar arm met een grote pets op de grond... WOEHAAAA een SLANG!!! Iedereen in rep en roer. Vier man keukenpersoneel, twee obers, een gids, het andere Nederlandse stel en wij tweetjes stonden erbij en keken ernaar. Het bleek een jonge Boa Constrictor van ongeveer 80 cm lang... een kleintje dus ;-). Het arme beest was waarschijnlijk net zo geschrokken als Bianca want het kroop meteen een plantenpot in waar het bleef zitten. Mark was ondertussen naar de tent gerend om de camera te pakken, maar die weigerde uiteindelijk dienst en was de Boa inmiddels alweer weggekropen... helaas dus weer geen foto. Als we na dit avontuur net twee stappen zetten schiet er iets groots zwarts voor onze voeten... dit bleek een hele grote pad te zijn. Bij de toiletten zagen we er later nog één. Nou, nou, wel ff genoeg wild voor één dag.

Corcovado - Alajuela, 18 augustus 2005
Gelukkig geen nachtmerries van wurgslangen en slijmerige padden. We hebben een rustige nacht gehad en zijn bijtijds opgestaan. Om 8.15 uur liepen we op ons gemak over het strand richting ons vliegtuigje welke ons weer terug moest brengen naar San José. Het opstijgen was wellicht nog spectaculairder als de landing. Hobbeldebobbeldebobbel… sputter… slinger… sputter… en hup de lucht in. Het was een stralende dag, dus we konden weer goed om ons heen kijken. We waren binnen no time weer in San José en voor half 12 waren we weer in ons vertrouwde hostel in Alajuela. Coconut House is inmiddels een beetje onze thuishaven geworden in Costa Rica. Het is heerlijk om hier weer terug te komen. We hebben hier een goed bed, schone handdoeken, warme douche – alhoewel we voor een koude douche ook niet meer onze hand om draaien – en we kunnen lekker een wasje draaien. Verder hebben we ook de stad al aardig ontdekt. We hebben een heerlijk bakkerijtje gevonden waar ze geweldige gebakjes en goede koffe hebben, een goedkoop internet café (250 colones voor een uur, dat is nog geen 0,50 eurocent) en een superlekker restaurantje met regelmatig live muziek. Helemaal prima dus! Vandaag in Alajuela was echt een klusdag: wassen, reisverslag bijwerken, foto’s uitzoeken en de boel uploaden.

Alajuela - Montezuma, 19 augustus 2005
vroeger ook wel Monte-fuma genoemd, vanwege de blowende hippies die daar rondliepen. Een taxi zette ons al om 8.15 uur af bij de bushalte waar we de bus van 8.45 uur wilden hebben richting Puntarenas. Vanaf Puntarenas vertrekt nl. onze boot naar Paquera en vanaf daar moeten we met een bus naar Montezuma. Een hele onderneming dus weer. Vandaar dat we vroeg op pad zijn gegaan. De bustijden zijn nooit helemaal zeker, dus eerder aanwezig zijn kan geen kwaad, alhoewel de bussen tot nu toe nog aardig op tijd rijden hier in Costa Rica. Enfin, toen wij om 9.10 uur nog steeds in de snikhete zon stonden te wachten en er nog geen bus naar Puntarenas voorbij was gekomen, zijn we maar eens gaan informeren. Ons werd verteld dat de volgende bus om 10.30 uur ging…. pffff. We weten niet wat er mis is gegaan; of we hebben niet goed opgelet, of de bus is niet langsgekomen. Een ding stond vast, we moesten in ieder geval tot 10.30 uur wachten, dus zijn we maar een naastgelegen soda ingedoken en hebben daar ff een bakkie gedaan. Tegen 11.00 uur stapten we dan eindelijk in de bus naar Puntarenas. Na drie uur rijden kwamen we aan in Puntarenas en al snel kwamen we erachter dat de veerboot pas om 16.00 uur zou vertrekken. De aanlegplaats van de veerboot, tevens een soort visafslag, was een beetje een ongure plek om rond te hangen: zwervers, drugsdealers en hoeren liepen er rond, dus we besloten maar een restaurantje op te zoeken. Deze vonden we al gauw en toen we op ons gemak met een drankje zaten en rustig het straatbeeld in ons opnamen, werden we er niet vrolijker van. Het restaurant had ramen zonder glas, dus alles wat buiten gebeurde maakte je echt live mee. We keken uit op een bushalte waar echt van alles gebeurde: er werd gedeald, gebruikt, er liepen hoertjes rond, zwervers en alcoholisten en terwijl wij zaten te eten ging er precies voor onze neus een big mama compleet over d’r nek; waarschijnlijk een ‘bad trip’… het kwam bijna uit alle gaten. Het leek alsof het allemaal de gewoonste zaak van de wereld was wat er allemaalge beurde. NIemand keek op of om, alleen wij! Om 15.30 uur zijn we dan toch maar richting boot gegaan. Deze kwam er al gauw aan zodat we aan boord konden (veilig!). Na ruim een uur varen, waarbij we nog een onverwachte blik op Volcán Arenal hebben mogen werpen, kwamen we aan in Paquera. Hier werden we meteen aangeschoten door een slimme taxichauffeur, die zei dat de volgende bus naar Montezuma pas om 18.30 uur zou vertrekken en dat hij ons wel voor US$ 30 wilde wegbrengen. Navraag leered ons echter dat er een bus om 17.45 uur ging, dus we besloten daar op te wachten. En jawel hoor de bus kwam keurig op tijd. Altijd wel weer even een spannend moment met de rugtassen die onderin de bus gaan en jijzelf die bovenin de bus zit en er ondertussen allerlei mensen rond de bus struinen. Goed in de gaten houden dus totdat de klep dichtgaat en rijden maar. Om 19.30 uur stapten we dan eindelijk met klotsballen (dit geldt zowel voor hem als voor haar) uit de bus in Montezuma. We moesten nu nog op zoek naar een slaapplaats. Niet echt gunstig om zo laat en in het donker aan te komen…. vaak is alles dan al vol, maar we hadden geluk, we vonden onderdak in hostel Aurora. We hebben voor US$ 18,- een ruime kwamer met twee twee-persoonsbedden, frisse handdoeken en de hele dag gratis koffie, thee en water. De badkamer moeten we wel delen, maar er maken maar drie kamers gebruik van, dus dat valt wel mee. Verder hangen er op de veranda net buiten onze kamer een paar heerlijke hangmatten, is er een minibibliotheek én een keuken met ijskast. Dat gaan we allemaal maar eens goed benutten. Montezuma 20 augustus 2005 Vanochtend hebben we heerlijk ontbeten op onze veranda met vers stokbrood, kaas, verse ananas en jus d’orange. Hoewel we een goede keuken ter beschikking hebben, houden we het liever bij een licht ontbijt dan een machtige hap als bacon en eggs. Net buiten Montezuma, zuidwaarts, bevind zich volgens ons reisboek een waterval. Leuk om ff heen te gaan dachten wij, dus redelijk vroeg waren we al aan het wandelen. Het was goed warm, de zon scheen krachtig, dus we waren evengoed flink bezweet toen we na een kleine drie kwartier bij de waterval aankwamen. Maar… we waren de eerste dus hup, kleren uit en de plomp in; er was een heerlijk klein meertje onderaan de waterval. Hier hebben we twee uur liggen zonnen en zwemmen, terwijl andere bezoekers veelal de watervallen met halsbrekende capriolen beklommen; er zou zich nl. verderop nog een grotere waterval bevinden. Wij geloofden het wel en zijn rond 11.30 uur teruggegaan voor een bakkie en een vroege lunch. Daarna even een heerlijke siesta in de hangmat gehouden, waarna we tegen drieen besloten nog even naar het strand te gaan om wat zon te pakken. Helaas was het net hoog water en verdween de zon al rap achter de bomen,dus ons plan viel een beetje in het water. Onderweg naar ons hostel hebben we inkopen gedaan bij de supermarkt; we gaan vanavond weer eens een poging doen om zelf een maaltijd op tafel te toveren. Het is een beetje behelpen met de ingredienten (weinig mooie groenten aanwezig), maar we hebben al gezien dat het keukengerei hier beter is dan de vorige keer in Santa Elena, dus we zijn vol goede moed. De pasta met tonijn in olijven/tomatensaus smaakte prima!

Montezuma, 21 augustus 2005
Zo, Cabo Blanco kunnen we ook afstrepen van ons lijstje met te bezoeken plaatsen. Bijna was het nog misgegaan, want terwijl wij uitkeken naar een grote bus, vertrok van de andere kant van het plein een klein busje naar Cabo Blanco… het werd dus of drie uur wachten op de volgende bus, of een dure taxi. Wij kozen maar voor het laatste, omdat we toch wel erg graag naar Cabo Blanco wilden. Bij de ingang van het park vertelde de parkranger ons dat de trails slecht begaanbaar waren door de overvloedige regenval van de afgelopen nacht; oppassen geblazen dus. Nou, de goede man had geen woord teveel gezegd. De trails waren nauwelijks zichtbaar, half weggespoeld en het barstte van de steile hellingen met glibberige keien. Eén keer moesten zelfs de schoenen uit om een beekje te doorwaden en 1x was het steile pad veranderd in een bergstroom; lekker wandelen dus. Uiteindelijk deden we bijna 4 uur over een tocht van 7 km… zwaar maar wel weer een mooie ervaring rijker. Weinig spectaculaire dieren gezien, alleen een eenzame howler monkey en een overstekende slang. Op de terugweg kregen we gezelschap van een grappig Costa Ricaans mannetje, die duidelijk een bakkie te veel op had. Hij had niet in de gaten dat z’n vrouw op een 1-persoonsbankje was gaan zitten, dus hij bleef proberen er naast te kruipen.. met als gevolg dat hij telkens op de vloer van de bus belandde. Na een paar porren van z’n vrouw koos hij maar voor een andere bank voor de rest van de rit. Bij het verlaten van de bus knalde hij zo hard tegen de zijkant van de bus, dat hij spontaan weer recht ging lopen. Alcoholismo schijnt een groot probleem te zijn in Costa Rica; de mensen hebben niet veel te doen dus zet men het maar op een zuipen, vaak al op jonge leeftijd. Gelukkig zagen we eerder deze vakantie al ergens een aankondiging voor een AA-bijeenkomst, dus het probleem wordt al onderkend. Ook drugs schijnt een toenemend probleem te zijn, maar hier hebben we nog weinig van gemerkt, behalve dan het openlijke dealen in Puntarenas. ‘s Avonds hebben we voor de verandering eens wat luxer (lees: duurder) gegeten in een plaatselijk restaurant. Tijdens het eten vertoonde men op een bioscoopdoek de film ‘ Miss Congeniality 2’ ; een wat melige film maar wel leuk voor de verandering. Morgen gaan we proberen of de terugreis naar het vasteland vlotter verloopt dan de heenreis.

Montezuma – Jáco, 22 augustus 2005
We zijn in Jáco aangekomen! De bus kwam keurig op tijd, we hadden een goede verbinding met de veerpont, alles zat mee… voor even. In Puntarenas bleek dat de volgende bus pas om 14.30 uur zou vertrekken, het werd dus 2 uur wachten, waarna het nog eens 2 uur zou duren voordat we in Jáco zouden aankomen. Een taxi á US$ 30,00 vonden we iets te gek, dus wachten maar weer… In diverse reisboeken wordt Jáco negatief afgeschilderd; het zou te toeristisch zijn en weinig meer over hebben van de ware Tico-cultuur. De eigenares van ons hostel in Alajuela vertelde ons een ander verhaal: zij gaan juist vaak naar Jáco op vakantie omdat je er naast moderne restaurants en westerse winkels ook nog voldoende Costa Ricaanse eetegelegenheden en onderkomens vindt. Voor ons reden om toch Jáco met een bezoekje te vereren. Jáco bestaat uit een 3,5 km lang zandstrand (rustige golven dus prima zwemwater), een parallel lopende hoofdstraat en daar tussenin allerlei restaurantjes, surfshops en onderkomens. Wij zijn beland in Cabinas Roble Mar, 100 mtr. vanaf het strand en de hoofdstraat. Eindelijk weer eens een privé-badkamer, overigens wel met heeeeeel koud water. Morgen hopen we wat te kunnen bijkleuren op het strand.

Jáco, 23 augustus 2005
We wilden wat bijkleuren? Nou dat is aardig gelukt. Nou niet direct dat de vellen erbij hangen, maar gewoon een lekker gezond kleurtje. De zon scheen volop vanochtend, dus om 09.00 uur zaten we al op het strand aan ons ontbijtje. Niet voor lange duur, wanteven later kwam er bewolking en ging het zelfs regenen. Dan maar een internetcafeetje in om wat mailtjes te versturen. Zo zijn we al druk bezig met het vinden van een slaapplaats voor onze eerste nacht in Peru en zijn we in contact met een natuurpark in de buurt van Dominical waar we misschien over een paar dagen heen willen gaan. Na anderhalf uur internetten ging de zon weer schijnen en konden we dus weer naar het strand waar we tot een uur of twee zijn gebleven. Eigenlijk is het schandalig, we zijn nu in een paar weken tijd al meer naar het strand geweest dan de afgelopen jaren naar ons vertrouwde Katwijkse strand. Eerlijk is eerlijk, het Katwijkse zand is beter dan die grofkorrelige massa hier, maar het zwemwater is hier wel van een hele lekkere temperatuur. Na een korte siesta zijn we lekker een bakkie en een pilsie gaan drinken op het terras, terwijl regelmatig straathandelaren langs kwamen met beschilderde potjes, Cubaanse sigaren en allerlei prullaria. Gelukkig is 1x nee-knikken voldoende, heel wat anders dan de opdringerige taferelen enige jaren geleden op Bali. ‘s Avonds hebben we heerlijk eenvoudig gegeten bij een locale soda; voor de verandering weer eens rijst, bonen en…. kip.

Jáco – Quepos, 24 augustus 2005
We hebben Jáco vanochtend om 9.30 uur verlaten en zijn twee uur later aangekomen in Quepos, ook gelegen aan de Pacific Ocean. Quepos zelf is niet zo’n heel bijzonder stadje, maar het is een goede verblijfplaats voor het nabijgelegen park Manuel Antonio, 7 km verderop. Al snel hadden we onderdak gevonden, ditmaal in hostel Melissa; vlakbij het busstation maar net uit de herrie. We hebben een ruime kamer met drie bedden, een eigen douche/wc en een gezamenlijk balkon om lekker te kunnen zitten lezen of i.d. Dit laatste hebben we dan ook eerst twee uurtjes gedan voordat we Quepos gingen ontdekken. Nou ja, ontdekken… zoals eerder verteld valt hier niet zo veel te doen: de stranden zijn vervuild, er zijn geen leuke terrasjes en er is best wel veel luidruchtig verkeer. Gelukkig kwamen we een piepklein Italiaans eetcafeetje tegen, waar we ff een lekkere sandwich gegeten hebben. Hierna zijn we weer teruggegaan naar ons hotel om nog wa te luieren en zijn we alleen ‘s avonds nog de deur uitgegaan om een vorkje te prikken bij de soda om de hoek. Morgen willen we een lekkere dag spenderen in National Park Manuel Antonio, dus we zijn van plan de bus van 8.00 uur te pakken. Dat wordt weer vroeg op, dus ook… vroeg slapen.

Quepos (Manuel Antonio N.P.), 25 augustus 2005
Een dag om deels snel te vergeten! Bij thuiskomst in ons hotel vanmiddag bleek er ingebroken te zijn in onze kamer en waren de laptop, twee creditcards en onze mooie Leatherman Multitool verdwenen, alsmede wat cash-dollars. Dit allemaal terwijl de dag juist zo leuk verlopen was… Om half negen stonden we al voor de ingang van Manuel Antonio N.P. Een klein probleempje… doordat het hoog water was, belemmerde een 5 meter brede en anderhalve meter diepe beek een eenvoudige intocht. Handel is handel moeten de lokale bewoners gedacht hebben, want er lagen een stuk of zes bootjes klaar met een kapitein ernaast (tot aan zijn borst in het water) die wel bereid waren ons als toeristen droog naar de overkant te loodsen. Natuurlijk niets voor niets, want we zaten nog maar net toen de kapitein op een stapel briefjes van 1000 colones wees. Nou zijn wij niet de beroerdste, maar om 2 US$ te betalen voor een reisje van 15 seconden ging ons iets te ver. Een handje restmuntjes vonden wij wel voldoende en daar de goede man maar één keer tegensputterde zal het wel voldoende zijn geweest. Goed Manuel Antonio is een park zoals alle andere, met dezelfde flora en fauna, dus daar kunnen we weinig nieuws over schrijven. Wat Manuel Antonio bijzonder maakt, zijn de prachtige wtte zandstranden die het bevat. Totaal zijn er vijf stranden, gelegen tussen turquoise, warm zeewater en het groen van het park, dat doorloopt tot aan het strand. Na een korte hike van 45 minuten waren we op strand nummer drie en plonste Bianca direct het water in. Mark bleef bij de rugzak zitten en pakte een boek. Nog maar net had hij zich omgedraaid en het boek opengeslagen of hij hoorte geritsel achter zich en zag nog maar net de staart van een beest uit de rugzak hangen!!! Na wat gesjor aan de tas kwam er een groot beest tevoorschijn (met een ietwat boze blik in zijn ogen van wat moet je nou) die er vervolgens hard vandoor ging met onze lunch…. Bianca zag vanuit het water dat Mark verontwaardig stond te kijken en kwam polshoogte nemen. Net staat Mark zijn verhaal te doen, komt er weer een beest aanlopen, recht op onze rugzak af, een Coati zoals we ook al eerder hadden gezien in Corcovado, dit moest dan wel de dief zijn! Het beest weigerde weg te gaan dus Mark besloot over te gaan tot de natte-handdoek-tactiek (laat geen blauwe plekken achter): na een paar tikken droop het dier af, waarna wij nog snel wat foto’s van ‘m hebben gemaakt. Amper bijgekomen van al deze actie kwam er doodleuk weer een dier aanlopen, waarin Mark de werkelijke dader herkende: een wasbeer!! Deze dacht zeker dat we ons broodje kaas terug wilde, want hij ging er als een speer vandoor. Om een lang verhaal kort te maken, we zijn nog een uur op het strand gebleven, hebben vervolgens nog een hike gemaakt en zijn toen het park uit gegaan. Het was nu laag water, dus ff de schoenen uit om over te steken. Vlakbij de bushalte was een eettentje met op de BBQ kip en ….. spareribs!!! Dit moest Mark even proberen; hoewel erg lekker haalden ze het niet bij de spareribs van de Orion in Katwijk, dus de zoektocht gaat verder. Terug bij ons hostel in Quepos maakte de eigenaar ons duidelijk dat onze kamer niet schoon gemaakt was omdat men de reservesleutel kwijt was. Wij hadden eerst nog niets in de gaten, maar al snel zag Bianca dat onze tas opengesneden was: weg laptop, weg dollars!!! Omdat een laptop meezeulen niet handig is, hadden wij regelmatig de boel opgeborgen in een afgesloten tas, vastgeketend aan het bed en uit het zicht onder het bed geschoven. Onvoldoende veilig kennelijk, dus een harde leer. Achteraf gezien hadden wij gisteren al gezien dat de tas verschoven was, maar dachten wij beide dat misschien de schoonmaakster bezig was geweest. Tenonrechte dus want met onze spullen waar ook de (locale) bewoners van de kamer naast ons plotsklaps verdwenen. Goed, pech dus en een flink opgefokt gevoel, maar ja gebeurd is gebeurd. De vorige dag hadden wij ergens een politiekantoortje gezien, dus wij daarheen om aangifte te doen. Het buro leek meer iets voor Baywatch, al betwijfelden we of de forse man die dienst had wel in een zwembroek zou passen. Met ons beste Spaans maakten we e.e.a. duidelijk, waarna wij van de reactie van de man begrepen dat ze speciaal voor dit sort gevallen een ander buro hadden en dat zijn collega ons zo wel even met de auto zou brengen. Aldus geschiedde en zo zaten wij voor het eerst (en voor het laatst?) achterin de politiewagen, onderweg naar… investigacion… huppeldepup. Daar aangekomen nogmaals het verhaal verteld, waarna een meisje het proces-verbaal ging tikken en Mark met meneer agent over belangrijker zaken ging praten: voetbal!!! De goede man had er weinig vertrouwen in dat Costa Rica het WK 2006 zou halen, maar hij was vol lof over het Nederlandse elftal: la mechanica naranja. Thuisgekomen kwamen we er achter dat er meer spullen ontbraken, waaronder de creditcards van Bianca. Met één telefoontje naar Interhelp waren alle passen geblokkeerd, maar toch hadden de dieven kans gezien al 2250 euro uit te geven. Gelukig zijn de creditcardmaatschappijen hierop voorbereid en hoeven wij dit bedrag niet zelf op te hoesten. Visa had zelfs uit eigen beweging de creditcard al geblokkeerd toen zij zagen dat er een hoog bedrag op een vreemde locatie (drogisterij) was uitgegeven. Petje af!!! De hosteleigenaar zat ook met het hele voorval in zijn maag en heeft ons aangeboden de gestolen dollars te vergoeden: GRAAG! Moraal van dit verhaal: altijd je spullen bij je houden! Gelukkig hadden wij het overige geld, paspoorten, tickets etc. bij ons, dus we kunnen gewoon doorgaan met de reis. Verder hadden de dieven een extra vak in de rugzak over het hoofd gezien, met daarin een portomonnee met het kado gekregen geld van ons afscheidsfeestje én de MP3-speler met alle foto’s…. een geluk bij een ongeluk. De gestolen laptopzullen we op gaan geven bij de reisverzekering, waarschijnlijk gaan we ‘m niet vervangen, maar gaan we iets anders regelen om onze website bij te houden. Het zal ff behelpen zijn, maar het zal allemaal wel lukken.

Quepos – Hacienda Barú (Dominical), 26 augustus 2005
”De reiziger wiens zakken leeg zijn, zingt zelfs in het aangezicht van de dief” - Juvenalis - Met andere woorden: the show must go on! En zo zaten wij om 9.00 uur op het busstation van Quepos te wachten op de bus naar Dominical. Het ws onduidelijk hoe laat deze zou komen. Het kon 9.30 uur zijn, 10.00 uur zijn, 10.30 uur zijn, maar ook 13.30 uur zijn…. Tja, wachten dus! Het was een drukte van belang in en om het busstation. Er ging op een gegeven moment met veel kabaal en gekleurde balonnen een brandweer- en politiestoet voorbij, met daarachter allemaal schookinderen met trommels. Het veroorzaakte een enorme herrie en verkeersopstopping. Op een gegeven moment liep de ‘Baywatch-politieagent’ die ons gisteren geholpen had ook nog in burger voorbij. Hij herkende ons en maakte zelfs nog even een praatje met ons. Tegen 10. 00 uur draaide de bus naar Dominical de bocht om en konden we al gauw intappen . De busrit duurde rpecies twee uur en ging over een bar slechte weg. Het is maar 44 km van Queos naar Dominical! Vlak voordat we Dominical bereikten moesten wij uit de bus. Wij zouden nl. in Hacienda Barú verblijven. Dit is een soort van natuurpark in het klein, waar je cabins kunt huren. Gelukkig stond er ruim van tevoren een bord met Hacienda Barú, dus konden we de busschauffeur op tijd inseinen zodat we bij de ingang van de Hacienda afgezet konden worden. Onze eerste nacht op Hacienda Barú zouden we in de jungle doorbrengen. We vertrokken pas om 15.00 uur, dus we gingen eerst even lunchen. Na de lunch hebben we hog even een wandeling van een uurtje gemaakt naar het strand. In de kilometer die we naar het strand aflegde zijn we verschillende soorten natuur tegengekomen: jungle (inclusief muggen; binnen 30 sec. had Bianca minstens twaalf beten); moeras (daar spotten we twee wasberen); grassland; mangroven en als laatste dan het strand, wat geheel verlaten was. Toen we weer terug waren op de Hacienda hebben we onze spullen gepakt voor het avontuur in de jungle en gingen we om 15.00 uur met onze gids Pedro op pad. De wandeling naar het tentenkamp ergens diep in de jungle duurde ongeveer drie uur. Onderweg zijn we veel gestopt om te luisteren en om je heen te ki jken. We hebben een capucin monkey gezien en diverse chessnut toucans. Ook hebben we nog een gigantische leguaan in een boom zien liggen; echt prachtig. Na een uur lopen begon het zachtjes te regenen en zagen we niet zoveel meer. Tegen zes uur begon het al ardig te schemeren en hield het ook op met zachtjes regenen. Onze gids zei: “we are going to walk a little bit faster”… nou, we moesten rennen om hem bij te kunnen houden. Het was nog maar een paar minuutjes naar het kamp en toen we de laatste meters aflegde begon het pas echt met bakken uit de hemel te vallen. We waren dus net op tijd binnen. Nou ja binnen…. Het is gewoon een op palen gebouwd platvorm met een dak erop. Het ziet er geweldig uit. Onze tent staat ‘heel luxe’ onder een afdakje. Voor de rest is er niet veel: een wc, een composthoop (of eigenlijk gat) met daarboven een wcbril om te poepen, een douche, een wasbak en that’s it! Geen electriciteit. Ons avondmaal bestond uit twee platgeslagen kipnuggets, rijst en bonen en wat groenten. Verder was er nog koffie en fruitsap. Dit alles had Christiaan, het ‘hulpje’ van onze gids Pedro in een grote rugzak alvast naar boven gedragen. We zouden na het eten nog een nachthike gaan maken, maar het hield niet op met regenen, waardoor het niet meer veilig was om door de jungle te lopen. We bleven dan maar wat kletsen op de veranda met Pedro en Christiaan. Tegen 20.30 uur zijn we richting ons tentje gegaan, maar niet voor eerst even een kleine pitt-stop te hebben gemaakt. Het toilet stond een paar meter van de veranda af, boven op een heuveltje. Bianca ging als eerste, gewapend met een zaklamp richting wc. Ze kon de deur zo 1-2-3 niet vinden en liep een rondje om het hok heen... prompt komt zij oog in oog met, jawel, een boa. Dit keer gelukkig nóg kleiner ;-) dan de vorige keer. Uiteindelijk toch de deur gevonden en ‘rustig’ gebruik gemaakt van het toilet. Mark had minder moeite de deur te vinden en nadat ook Mark zijn pitt-stop had gehad, konden we onder begeleiding van onze gids Pedro, welke de tent nog zorgvuldig controleerde, gaan slapen. Hé hé…

Hacienda Barú (Dominical), 27 augustus 2005
We hebben allebei héérlijk geslapen, ondanks het noodweer wat de hele nacht nog is doorgegaan. Toen we opstonden bleek het echter een prachtige dag te zijn. Ons ontbijt stond al klaar: brood met jam, muesli met melk en Pedro slachtte nog een ananas voor ons; kon ie eindelijk zijn Rambo-mes gebruiken. Het was heerlijk! Tijdens het ontbijt was er genoeg te zien en te horen. We hebben een ‘bijna botsing’ tussen een blue morpho (vlinder) en een kolibri gezien, toucans en nog wat ander gevogelte. Om 8.30 uur gingen we weer op pad. De paden waren vrij modderig dus het was af en toe best even oppassen geblazen. We hebben niet heel erg veel dieren gezien, maar we hebben nu dan eindelijk wél de oranje met groene poison arrow frog gezien. Deze kikker zie je op bijna al het reclamemateriaal voor Costa Rica. En we hebben hem ook nog eens op de foto! Het diertje zelf stelt niet veel voor; hooguit 3 cm! Maar giftig is hij wel…. Er kan zelfs een mens doodgaan van het gif van één zo’n klotekikkertje. Om 10.30 uur waren we weer terug op de Hacienda waar we meteen one cabin in konden .Dit bleek een compleet huis te zijn: twee slaapkamers, badkamer, woonkamer en een keuken. Fantastisch. Toen we even later samen op het bankje op onze eigen kleine veranda zaten, speelden we allebei al vrij snel met de gedachte om nog twee nachtjes aan ons verblijf op de hacienda te plakken. Het doorslaggevende kriterium zou de douche zijn… was het een goeie douche dan bleven we… was heteen slechte douche dan gingen we door naar Uvita. Nou…. Het is een SUPER douche, dus we blijven!!! In ieder geval tot de 30ste, dan gaan we weer terug naar Alajuela om de laatste dingen te regelen (wassen, post versturen, mailen etc.) voordat we vertrekken naar Peru.

Hacienda Barú (Dominical), 28 augustus 2005
Goh, wat een heerlijkheid zo´n huisje helemaal voor jezelf. Erg relaxed! Vanochtend zijn we naar het plaatsje Dominical gelopen. Dit ligt op iets meer dan 1,5 km van de Hacienda vandaan. Het was prachtig weer, zelfs een beetje heet. Dit werd al gauw opgelost doordat het begon te waaien. Lekker zo´n briesje. Al gauw werd het briesje een echte woei en daarmee kwamen ook meteen de donkere wolken en voordat we er erg in hadden begon het te flink te regenen en stonden we onder een boom te schuilen. Overigens met gevaar voor eigen leven, want oude dorre takken in de boom werden zwaar door de regen en donderden naar beneden. We hebben een hele tijd staan wachten, maar het werd maar niet droog. Inmiddels gleedt er genoeg water van de bladeren naar beneden zodat wij het onder de boom niet meer droog hielden. We besloten dan maar verder te lopen in de hoop snel een drogere plek te vinden. Tweehonderd meter verderop stonden op een kruising een paar fruitstalletjes waar we als twee verzopen katten onder zijn gaan staan. We wisten niet precies hoe ver het nog was naar Dominical, dus we hoopten dat er een taxi langskwam. Na een hele tijd, toen wij al een beetje op aan het drogen waren, kwam er gelukkig een taxi voorbij. We stapten in, de man gaf gas, ging vrijwel direct de bocht om naar rechts en meteen weer naar links en plop... we waren er! Het was dus nog een klein kippestukkie, maar we zeiden tegen elkaar dat het net genoeg was om helemaal doorweekt te raken ;-). Eerst maar even een bakkie doen en nog wat verder opdrogen. Daarna zijn we een internetcafé ingedoken om ons reisverslag in te kloppen (ongeveer 10 dagen...). Dit bleek niet zo eenvoudig want het toetsenbord had een spatiebalk die steeds vast bleef lopen. Een ander toetsenbord daar deden een paar letters het niet van en zo hebben we zo´n 3 uur zitten k....n om .e.e.a. bij te werken. Na nog wat gedoe konden we het hele verhaal meteen live op de site zetten, dus dat was dan een geluk bij een ongeluk. Uiteindelijk, 3½ uur later en US$ 20,- (!!) armer stapte we weer uit het internetcafé. Inmiddels was het droog geworden, dus besloten we terug naar de Hacienda te lopen. Onderweg nog even wat inslaan bij de minisuper die niet alleen mini was, maar ook nog eens helemaal volgepropt. Je kon er je kont niet keren. De rest van de weg naar de Hacienda is het gelukkig drooggebleven. We hebben ´s avonds in het huisje lekkere tostado´s met kaas gegeten als avondmaal en verder lekker gerelaxed. Mark spotte op een gegeven moment nog een grappige kikker met zwarte bolle oogjes in de gootsteen. Het arme beest sprong zichzelf zowat te pletter toen hij vluchtte voor de flits van de camera, maar verdween uiteindelijk ongedeerd achter het keukenblok.

Hacienda Barú (Dominical), 29 augustus 2005
Elke ochtend worden we op de Hacienda gewekt door het geluid van Toucans, welke zich de rest van de dag laten horen, maar helaas niet laten zien. Na het ontbijt zijn we het ´Teak-Trail´ gaan lopen. Dit is een rondje van zo´n twee kilometer en voert weer door verschillende soorten landschap w.o., je raad het al, een teakbos. Hier staan de bomen waar men o.a. meubels van maakt, zo ook op de Hacienda. Alles op de Hacienda schijnt gemaakt te zijn van bomen die zij zelf hebben geplant en herplant. Een teakboom kan op zijn vroegst voor meubels gebruikt worden als hij 10 jaar is. We zijn onderweg weer vreselijk gebeten door allerlei insecten, zelfs tot bloedens toe. De deet die we hebben lijkt niet meer te helpen, althans niet hier in de mangroven. Toch was het allemaal wel de moeite waard, want de trail was prachtig en we hebben van zeer dichtbij een drietal capucin monkey´s gezien. Het werd zowaar op een gegeven moment ook nog eens spannend toen we op een informatiebord lazen dat er ook aligators zijn gesignaleerd (w.o. één van vier meter) en wij allerlei verdachte geluiden en bewegingen in het water hoorden/zagen. We hebben niets kunnen ontdekken... waarschijnlijk was het de Jesus Christ Lizard. Dit beest is zo vlug dat het over water kan lopen, vandaar dus de naam. We zagen er op een gegeven moment één het pad over schieten dus dat zal wel de ´aligator´zijn geweest die wij dachten te horen. Het is trouwens geen gezicht als dat beest voorbij rent. Hij loopt op zijn achterpoten en heeft hele kleine voorpootjes. Hij lijkt een beetje op die brontosaurus (of i.d.) uit Jurasic Park (de vleeseter). Na terugkomst op de Hacienda zijn we nog even naar de vlindertuin geweest. Deze stelt niet heel veel voor (buiten vliegen er meer) , maar wel leuk om even gezien te hebben. Tot een uurtje of drie hebben we lekker gerelaxed, maar we wilden toch niet de hele middag lui zijn, dus besloten we nog eens een trail te lopen wat naar de playa voert. Zowel op de heen als de terugweg hebben we geen dieren gezien, maarrrr... en dat willen we toch niet helemaal onvermeld laten... ook geen nieuwe insectenbeten gekregen!!! Weliswaar komt dit doordat we ons goed bedekt hebben met lange kleding en schoenen, maar toch... Na terugkomst zijn we nog even naar de vogeluitkijktoren geweest, maar ook daar was geen activiteit. Dat betekende ook meteen het einde van onze inspannende activiteiten in Costa Rica. Alleen nog het avondeten en dan is het klaar. Echt even klaar, want we gaan ons zo zaggies´an voorbereiden op Peru!

Hacienda Barú - Alajuela, 30 augustus 2005
Om 6.00 uur ging de wekker. Vandaag reizen we voor de laatste keer naar Alajuela; het begin en eindpunt van onze reis door Costa Rica. Om 7.20 uur vertrok onze bus naar San Isidro. Het eerste stuk was weer slecht wegdek, maar dat werd gelukkig snel beter. Anderhalf uur lang reden we hoog in de bergen, af en toe in de woken en met alleen maar groen om je heen. Prachtig gezicht (en kkkoud)! Eenmaal in San Isidro was het zo´n tien minuten lopen naar een ander busstation vanwaar de bus vertrok naar San José. We hadden mazzel, want de volgende bus ging al over tien minuten. In drie uur tijd reden we naar San José. Nadat we uit de bus waren gestapt zijn we meteen in een taxi gesprongen die ons weer naar het busstation bracht voor de bus naar Alajuela. We waren blij dat we niet zijn gaan lopen, want we bevonden ons zo´n beetje in de achterbuurten van San José. Niet echt prettig dus om daar met volle bepakking rond te lopen. Met de bus naar Alajuela hadden we ook weer geluk. Er stond er al een klaar en zodra we zaten ging hij meteen weg. Drie bussen en acht uur later, waren we weer in ons vertrouwde hotel Coconut House. Niet lang na aankomst zijn we alweer op pad gegaan, want we hebben een hele waslijst aan ´klussen´ die we allemaal nog moeten doen, voordat we vertrekken uit Costa Rica; o.a. de site bijwerken en foto´s zekerstellen.

Alajuela, 31 augustus 2005
Vandaag is de laatste dag in Costa Rica. Morgen vertrekken we om ongeveer 7.00 uur met het vliegtuig naar Lima, Peru. We moeten drie uur van te voren aanwezig zijn, dus onze wekker gaat waarschijnlijk om een uurtje of 3.00/3.30 uur. Pffffff. Het enige wat we vandaag doen is de ´klussen´ verder afmaken waar we gisteren niet aan toe zijn gekomen. We zullen jullie niet vervelen met al deze beslommeringen dus voor wat betreft onze avonturen in Costa Rica is dit het einde. Het is mooi geweest...