De waarheid Hij

vlak voor vertrek
86 kilo schoon aan de haak;lichamelijk aardig in orde, op een zwabber enkel na. Geestelijk oké, al hebben sommigen daarover hun twijfels. Ziet meest op tegen...... tien maanden zonder zapper.

31 augustus 2005
Op een paar muggenbeten na ben ik aardig ongeschonden uit Costa Rica gekomen; in tengestelling tot thuis moeten de muggen hier Bianca hebben en niet mijn lekkere bloedsels. Verder heb ik 1x mijn hoofd hard gestoten aan een kapstok; deze had de eigenaar handig boven de wc opgehangen, voor mij ongeveer op borsthoogte. Denk je rustig op te staan na je ritueel, wordt je bijna aan een tak gespiest. Het heeft kortstondig gebloed, na ontsmetting is e.e.a. keurig genezen.
Eerlijk is eerlijk ik heb voorlopig wel effe genoeg natuurparken gezien; het is nu eenmaal dé reden om naar Costa Rica af te reizen. Ik verwacht in Peru meer afwisseling tussen natuur en cultuur, al ben ik totaal geen cultuurmens. Ach, je bent nooit te oud om te leren...
Bovenal geniet ik volop van alle dingen om me heen; het lijkt alsof we al maanden weg zijn, zoveel indrukken heb ik al opgedaan. Heerlijk om plaatselijke gerechten te proeven en errug leuk om de Spaanse taal te oefenen!
Ik kijk erg uit naar de meerdaagse wandelingen in Peru!!

1 oktober 2005
Even was ik bang dat Peru een grote afknapper zou worden toen we vernamen dat we de Inca-trail niet konden lopen; dit moest één van de hoogtepunten van onze reis worden. Gelukig maakte de 3-daagse trekking naar de bodem van de Colca Cañon dit ruimschoots goed, stukken minder toeristisch en heerlijk inspannend. Ik vind het super om af en toe even af te zien en daarnaast blijf ik ook zo een beetje in vorm voor de Nijmeegse Vierdaagse van volgend jaar! Dat we genoeg bewegen is te zien aan m´n gewicht; een weegschaal op straat wees uit dat ik nog steeds zo´n 5 kilo verloren ben in de afgelopen weken... kennelijk is actief reizen toch meer insapnnend dan de hele dag met je luie reet achter een bureau zitten :-) Helaas blijken de zwembandjes nog wat hardnekkig, maar dit komt waarschijnlijk ook door het vele appelgebak van de laatste paar weken.

Net als Costa Rica is ook Peru geen ideaal land voor lange mensen; ik blijf m´n hoofd stoten en ´s nachts krijg ik kouwe poten doordat m´n voeten over de rand van het bed steken. Ik ben bang dat dit de komende maanden nog wel zo blijft, slik. Met moeite kon ik een broek vinden in mijn lengtemaat (iets hoogwater, altijd makkelijk) maar er moest wel een riem aan te pas komen om te voorkomen dat ik met de broek op m´n knieën over straat loop.

Wat ik erg leuk vond aan Peru was de verscheidenheid aan mensen, al die mensen in traditonele kleding aan de ene kant tegenover de meer westers georiërenteerde bevolking uit de grote steden aan de andere kant. Vooral in Cuzco gingen beiden goed samen, al lijkt het er sterk op dat de mensen van het platte land wat minder bedeeld zijn. Goed om dan te horen dat in plaatsen als de Colca Cañon nog steeds de mensen kunnen bestaan van ruilhandel en afgesloten van de buitenwereld. Wel werden hier voorbereidingen getroffen voor de aanleg van electriciteit, dus of daarmee een einde komt (en of dat positief is) aan de afzondering is de vraag.

Of ik dingen mis? Niet echt. Wekelijks hebben we veel contact per email met onze ouders, vrienden en andere belangstellenden waardoor we niet het gevoel hebben alleen te staan. Verder bekijken we af en toe op het internet het nieuws zodat we een beetje bijblijven, maar aan de andere kant kunnen we hier toch weinig mee. Natuurlijk vind ik het leuk om de verrichtingen van het Ajax en het Nederlands elftal te volgen en gelukkig krijg ik van genoeg kanten hoe goed of slecht het weer eens was. Zelf sport beoefenen, dat mis ik wel een beetje. Ik had me voorgenomen om af en toe een sportschool in te kruipen, maar vooralsnog is het er nog niet van gekomen. Ach, een goed voornemen voor volgende maand.

Geloof het of niet, maar het reizen maakt me iets rustiger. Natuurlijk voel ik nog vaak de drive om het liefst meerdere dingen tegelijk te willen doen om maar niets te hoeven missen, maar in de landen hier gaat alles gewoon een tandje langzamer en dus pas je je vanzelf wel aan. Hopelijk ga ik hierdoor ook wat meer rust naar Bianca uitstralen, want die wordt regelmatig moe van mijn drukdoenerij. Nog een goed voonemen dus, ik heb het er maar druk mee. Sinds een kleine maand bijt ik geen nagels meer. Normaal gesproken zit ik ongemerkt en onbehouwen te kauwen, maar momenteel groeien er een paar mooi witte dingen aan de uiteinden van m´n nagels. Wel gelijk de oorzaak van een probleem, want probeer ze maar eens schoon te houden hier. Shit, ik lijk nu wel een wijf...

Al met al was Peru voor mij een prachtige culturele afwisseling na al het groene geweld van Costa Rica, maar ook van archeologische vondsten raak je verzadigd dus ik hoop straks in Chili de ideale combinatie te kunnen vinden.

1 november 2005
Op het moment dat ik dit schrijf is m´n rug nog herstellende van de 4-daagse trekking door Torres del Paines. Het wandelen op zich vormde geen enkel probleem - sterker nog, ik vond het zelfs heerlijk om weer eens wat af te zien - maar die zware rugzak had ik toch iets onderschat; volgende keer maar eens kijken of we nóg minder bagage mee kunnen nemen op een dergelijke tocht: ik ben ook geen 33 meer! Hoe dan ook, deze wandeltocht was voor mij hét hoogtepunt van onze reis door Chili, tezamen met de hike door het park met die moeilijke naam in de buurt van Pucón.

Het duurde effe, maar na enkele dagen Chili heb ik me er bij neerglegd dat we hier niet alles zouden kunnen gaan meemaken, daar is het land té uitgestrekt voor. Terugkijkend op wat de afgelopen weken allemaal meegemaakt en gezien hebben vind ik dat we het nog keurig gedaan hebben en nog in een redelijk relaxt tempo ook. Heerlijk om af en toe een paar dagen op dezelfde plaats te verblijven, zodat je je rugzak wat verder kan uitpakken dan alleen maar de bovenste laag kleding en je je echt een beetje kan settelen in een kamer. Ongetwijfeld hebben we hierdoor wat zaken gemist, maar dit is waarschijnlijk wel de manier om het reizen langer vol te houden. Hadden wij hier onze jaarlijkse drie weken vakantie gehad, dan zouden wij ook ongetwijfeld meer aan de rat-race hebben deelgenomen. Nu bekijken we het gewoon op zo´n manier dat we dan maar een keer terug moeten keren om de rest te kunnen ontdekken. Een leuk vooruitzicht, toch?

Even over de lichamelijke conditie: 100% oke, op het rugprobleempje na. Ik ben bang dat ik tijdens de trekking nog wat gewicht verloren ben door de combinatie van weinig eten en veel inspanning, maar dat eten we de komende dagen er wel weer bij. Binnenkort zullen we wel weer eens op een weegschaal stappen en kijken wat de tussenstand is. M´n hoofd heb ik deze maand nauwelijks gestoten, dus of de mensen worden langer óf ik let meer op, wie zal het zeggen. Voorlopig moet ik me nog regelmatig in allerlei bochten wringen om niet klem te liggen in bed, maar het gaat de goede kant op.

Vorige maand meldde ik nog dat ik nauwelijks dingen mis, maar inmiddels ben ik er wel achter gekomen dat een warme douche wel heeeeeel fijn is. Ik hoef heus niet elke dag te kunnen douchen, maar met die buiten(en soms ook binnen)- temperaturen van rond de 10 graden Celcius is een hete douche wel een vereiste! Gelukkig valt de kwaliteit van de hostels hier in Chili reuze mee, waardoor we meestal én een knappe kamer én een toffe douche hebben, twee punten voor Chili! Naast een knappe douche heb ik gemerkt dat ik toch wel erg graag een zonnetje op m´n harsens heb schijnen. Deze maand is de korte broek niet uit de tas geweest, het was alleen lekker warm in de Atacama-woestijn, voor de rest was óf de zon weg, óf het regende óf het was gewoon koud. Gelukkig hebben we op internet gelezen dat het in Rio 30 graden Celcius is, dus de zonnecréme kan weer tevoorschijn worden gehaald.

Oja, ook nog twee dingen die we een volgende keer anders zullen doen: geen vluchten meer dermate vastpinnen en geen tent meer meezeulen. Het laatste omdat we de tent eerst drie maanden voor Jan lul konden meezeulen voor ´m te gaan gebruiken; volgende keer kopen we ter plaatse wel een tent. Voor de goede orde: de tent is nu wel al z´n geld waard geweest! Het probleem ten aanzien van de vastgelegde vluchten is ook niet zo ingewikkeld, maar we voelen ons toch enigszins beperkt in onze vrijheid. Soms wil je gewoon nog net even een paar dagen langer ergens blijven om wat digen te bekijken, maar hierdoor zou ons schema teveel in de war komen. Natuurlijk kunnen we het vluchtschema wel laten aanpassen, maar ergens kom je dan toch in de knel te zitten. Let wel, we zijn blij dat we ditmaal voor deze opzet gekozen hebben - we hebben nu een mooie richtlijn om ons aan vast te houden - maar de volgende keer zouden we het alleen nóg beter doen!

Tot slot wil ik graag iedereen bedanken die ons regelmatig met emailtjes blijven bestoken, echt super. Zonder iemand te kort te willen doen speciale dank aan Moe Eijk voor de wekelijkse nieuwtjes, oud-collega (mag ik je al vriend noemen?) Ruud voor de schoftige roddels en voetbalklaagzangen en bollenpelvriendin Krijna voor haar lieve woorden! Lekker doorgaan!!!

29 december 2005
Bijna 5 maanden onderweg en het reizen nog steeds niet zat. Sterker nog, de drang om te reizen wordt alleen maar groter. Deels doordat we van andere reizigers tips krijgen over andere bestemmingen, maar ook doordat we het gevoel hebben dingen te missen in de landen die we bezoeken. Wat is nou zes weken Nieuw Zeeland? In zes weken kunnen we amper de Zaanstreek bereizen, dus laat staan dit toffe land dat zoveel te bieden heeft. Dus sorry thuisblijvers; ook na onze terugkomst zullen we nog regelmatig uitvliegen over de wereld. Misschien moet ik maar een baantje zoeken in de reisbranche en zo twee vliegen in één klap slaan... mmmm misschien in een eigen hostelletje in een leuk warm oord... ff doordromen nog maar.

M’n gezondheid? In Auckland heb ik voor het laatst op de weegschaal gestaan, die het keurige gewicht van 80 kilogrammetjes aangaf, schoon aan de haak. In de tussentijd hebben we vrij actief gedaan, maar ook zeker goed gegeten, dus ik denk dat de vrije val van m’n gewicht nu wel gestopt is. Moet ook wel, want met m’n blootgelegde ribbenkast op zo’n dun kampeermatje liggen is ook niet alles. Ik voel me er verder superbest bij, heb ook gemerkt dat met af en toe wat minder eten en drinken best een goede dag actief gedaan kan worden... grenzen verleggen en leren kennen vind ik toch wel tof, misschien moet ik volgend jaar met Peter en Jan maar eens de Goeree-tocht gaan lopen...

Verder bevalt het leventje me wel goed hier. Nieuw Zeeland is echt een outdoor-land en dus zijn de voorzieningen perfect voor een buitenbestaan. Wat ik ook erg prettig vind is dat Nieuw Zeeland een echt sportland is; men is helemaal gek van rugby (The All Blacks), cricket en adventure sports. Iedere morgen zie je mensen mountainbiken, hardlopen, etc. Ik zou me hier best thuis kunnen voelen denk ik, helaas is de Nieuw Zeelandse economie en werkgelegenhied niet zo rooskleurig.

Met mij gaat het dus goed en ik blijf met veel plezier uitkijken naar al het moois dat nog komen gaat. Nog belangrijker: hoe gaat het met ons samen? Ongetwijfeld zijn hier ook veel thuisblijvers in geïnteresseerd, aangezien zo’n tijdje weg ook vaak wordt gezien als ultieme relatie-test (naast Temptation Island, maar die was al vol ;-)). Normaal gesproken zien we elkaar amper thuis en zitten we dus 24 uur per dag op elkaars lip; een hele omschakeling. We komen nu dus ook toe aan de wat serieuzere gesprekken waar we thuis zelden tijd voor hebben / maken. Het blijkt dat we zelfs na tien jaar samen nog steeds wel eens verrassingen voor de ander hebben, wat toch wel frappant is. Aan de andere kant worden we nu ook meer met de nukken van de ander geconfronteerd, dus we leren elkaar nu echt goed kennen. ’Wees verdraagzaam’ schreef moe Eijk, dus dat proberen we naar anderen aan te houden maar ook naar elkaar. Bovenal genieten we samen van de reis en daar was het tenslotte allemaal om begonnen.

Ik mis dus nog niet zoveel dingen van m’n leventje in Holland, maar iets wat ik wel meer en meer mis zijn de gezellige avondjes doorzakken in Den Blauwen Bock en de Rode Haan. Gelukkig lopen deze tenten niet weg en hoop ik ze volgend jaar weer lekker op te kunnen pakken, met het goede voornemen om wat vaker tijd vrij te maken voor de gasten, (wandel)vrienden en overige drinkebroeders, dingen waar ik voorheen te weinig tijd voor vrij maakte. Het leuke van dit jaartje werkonderbreking is ook wel dat je tijd hebt om wat na te denken over het leven nu, het leven ’toen’ en de verschillen ertussen. Ik ben nuchter genoeg om te beseffen dat het leven niet één groot feest is en dat door enigszins tijd te steken in werk dit ook kansen creëert om dromen (zoals deze reis) te verwezenlijken. Zonder al te serieus te worden denk ik wel dat de balans tussen werk en privé met het voorgaande in het achterhoofd anders ingericht kan worden. Ik denk er dan ook hard over om volgend jaar een baantje te zoeken voor 4 dagen in de week ofzo, maar de tijd van een baantje zoeken is nog lang niet aangebroken, dus er kan gelukkig nog van alles veranderen de komende maanden.

Ik wens jullie een prettige jaarwisseling en kijk uit met vuurwerk en drank.

14 februari 2006
Zo, na bijna zeven weken maar weer eens een berichtje over het wel en wee van ons twee. Betreffende ‘hij’: hij mist het Aussie-gevoel. Het is hier allemaal best mooi en aardig, maar voor mij net niet bijzonder en uitdagend genoeg. Misschien zijn we wel verpest door de super-indruk die Nieuw Zeeland op ons heeft gemaakt, maar toch. Alles liep gewoon anders: de cycloon deed ons onze plannen wijzigen, de zomerse temperaturen waren meestal ver te zoeken, etc, etc. Het is niet aleen maar kommer en kwel geweest gelukkig, want als we ons verslag teruglezen dan zien we dat we toch nog wel veel gezien en gedaan hebben. Één van de (letterlijk en figuurlijk) hoogtepunten voor mij was de beklimming van Bluff Knoll, de hoogste piek van Western Australia. Lekker inspannend bezig zijn en als je dan op de top staat voel je je even de koning te rijk. Nou heb ik die top niet alleen behaald en daarmee wil ik even m’n bewondering uitspreken naar Bianca. Ik sta er versteld van hoe zij zich de afgelopen maanden conditioneel versterkt heeft! Af en toe moet ze mij zelfs aansporen om te gaan wandelen en zonder al te veel moeite loopt ze zelfs de steilste paden op, petje af!! Kota Kinabalu: here we come!!

Van een hoogepunt naar een persoonlijk dieptepunt: m’n mislukte duikavontuur. Graag had ik hier m’n duikbrevet gehaald om zo nóg een passie (naast reizen!) met Bianca te kunnen delen, maar het wilde gewoon niet één, twee, drie lukken met op m’n gemak onderwater kunstjes vertonen. Ik heb altijd al twijfels/angst gehad om met meer dan tien meter water boven me rond te zwemmen en door deze cursus ben ik in ieder geval verder overtuigd geraakt: duiken is een serieuze sport en ik kan dat niet zomaar leren in een paardaagse stampcursus. Wel ben ik blij dat ik m’n duikkennis heb kunnen verbetern en ik hoop evengoed straks op Bali of Borneo een duikje te kunnen maken, dan maar met begeleiding en niet zo diep. Achteraf ben ik wel van mening dat ik m’n beslissing om te stoppen op het verkeerde moment heb genomen: door m’n pestbui na de eerste dag heb ik de knoop doorgehakt op emotionele in plaats van rationele gronden. Misschien had een nachtje slapen geholpen, maar ja: als hadden komt...

Het voordeel van dit duikavontuur is dat ik ook medisch gekeurd ben en ik blijk nog steeds in blakende gezondheid te verkeren! De weegschaal gaf 85 kg aan, hetgeen betekend dat de 13 weken ‘westerse wereld’ de vijf verloren Zuid-Amerikaanse kilo’s terug hebben bezorgd. Ik ben heel benieuwd wat straks de eindstand is na 3-1/2 maand Azië; van rijst en noedels word je toch niet dik? Over eten gesproken: sinds Australië ben ik een cornflakes-fan geworden! Na een noodgedwongen portie tijdens een vlucht hebben we sindsdien bijna dagelijks cornflakes gegeten. Niet de gewone droge brokken, maar een tropical-versie met o.a. mango. Toppertje!

Nog meer leerpunten: tijd en afstanden doen me weinig meer. Honderden kilometers (om)rijden, uren wachten; het maakt allemaal weinig uit als je tijd genoeg en geen verplichtingen hebt. Het was heerlijk om de afgelopen vijf weken rond te kunnen reizen zonder enige verplichting. Ideaal en het mooie is dat we ook voor Azië geen verplichte vluchten moeten halen of op een bepaalde datum aan een tourtje moeten deelnemen. Hopelijk kunnen we het geleerde ten aanzien van tijd en afstand ook straks thuis toepassen, zodat we wellicht wat vaker in de auto stappen voor een gezellig weekendje weg!

Nog iets zorgwekkends: onbewust zijn we vast erg vies geworden! We hebben nu al een paar keer meegemaakt op terrasjes dat wij een enorme aantrekkkingskracht op vliegen hebben, terwijl de overige gasten ongemoied hun hapje/drankje kunnen nemen. Dit is geen toeval meer. Toch vreemd, want we douchen bijna dagelijks... misschien moeten we onze kleren wat vaker wassen dan 1x per maand?

Terug naar Australië: ondanks de diverse tegenvallers wil ik hier best nog wel eens terugkomen om ander delen van dit immense eiland te ontdekken, op zoek naar het ware outback-gevoel. Vooralsnog heeft Nieuw Zeeland het ruimschoots gewonnen van hun buren...

25 maart 2006
Tja, hoe voelen we ons op dit moment? Laten we eerst nog maar even teruggaan naar Sanur op Bali: wat voelde ik (wij) ons daar lekker. Aardige mensen, lekker eten, relaxte sfeer... eigenlijk zou ik me daar morgen willen vestigen en het lekker een tijdje uitzingen, maar aan de andere kant bestaat er een grote kans dat de boel gaat vervelen.Diep in je hart zou je alle mensen daar wel een handje willen helpen om uit het dal te komen na de bomaanslagen, maar dat gaat helaas niet. Ik vond het in ieder geval erg leuk om wat nader met de mensen kennis te maken waardoor we ook wat meer van de Balinese cultuur te weten zijn gekomen. Het lijkt me in ieder geval een goed idee om snel weer terug te keren naar Bali voor een korte vakantie, misschien volgend jaar winter ofzo. 

In Thailand kwamen we vervolgens wat moeizaam op gang na het geluier op Bali. Ook het warme klimaat droeg hier aan bij; we moeten er denk ik maar aan wennen alles met een tandje lager te moeten gaan doen hier. Wel vond ik het erg leuk om weer meneer de backpacker te zijn, ploeteren in het openbaar vervoer, zwetend met de rugzak op over straat, heerlijk! Hoog tijd dat het luxe leventje afgelopen was!

Vervolgens alle gebeurtenissen rondom Dominique; deze hebben op mij een diepe indruk gemaakt, nooit eerder heb ik van zo dichtbij de dood meegemaakt. Ongelooflijk dat het leven soms zo onrechtvaardig en onvoorspelbaar kan zijn. Nu, veertien dagen later, speelt nog steeds het 'had-ik-maar'-gevoel regelmatig op. Of dat helemaal terecht is weet ik niet, maar het zal wel bij het verwerkingsproces horen. Waar ik wel van onder de indruk ben is de saamhorigheid van de Thaise familie en de wijze waarop zij elkaar helpen in dergelijke tijden, onbeschrijflijk diepgaand en voor elkaar klaar staand! Ook was ik erg dankbaar voor de aanwezigheid van Dominique's zus Daisy en zwager Paul hier tijdens de crematie.

Naast dat we elkaar steun hebben kunnen geven klikte het bijzonder goed met hen en ik hoop dan ook van ganser harte dat we na onze reis nog eens samen een hapje kunnen gaan eten. Naast de Aziatische gastvrijheid die ik al eerder omschreef, was ik ook zeer verbaasd omtrent de openheid van het Boedhisme. Niet alleen tijdens de plechtigheden rondom Dominique, maar ook in het dagelijkse wel en wee bij het bezoeken van tempels. Een tikkeltje mysterieus voor mij als Christen, maar zo openstaand voor andere geloven zullen niet veel andere geloven zijn denk ik.

Tijdens ons verblijf op het olifantenkamp ben ik er wel van overtuigd geraakt dat een olifant helemaal mijn type huisdier is: het kan tegen een stootje en heeft niet van die onverwachtse, speelse uithalen net als honden en katten waar ik me iedere keer het lazarus van schrik. Nog ff nadenken waar we het dier gaan stallen, één nachtelijke tocht naar Artis en blij is Mark...

Nog even een korte tussenstand van mijn lichamelijke wel en wee: door de gebeurtenissen van de afgelopen dagen ben ik weer vier kilo kwijtgeraakt. Deels zal dat ook wel te wijten zijn aan het warmere klimaat hier; de eetlust staat op een heel laag pitje. Ook is bij mijn een licht ijzertekort geconstateerd, maar behoudens wat extra happen groente hoef ik daar niet al te zwaar aan te tillen voorlopig. Overigens was het een lichte tegenvaller voor me dat ik m'n zebravoeten niet kon kwijtraken op Bali door het bewolkte weer. Nu, bijna een maand later hebben we amper nog ons briuine kleurtje... op de onderarmen na dan. Misschien moeten we nog maar een weekje strandhangen inplannen voor we terugkeren want zo kunnen we natuurlijk niet thuiskomen...

Ter afsluiting: met dat warme weer moet je wel vaker een biertje drinken... hopelijk ben ik op tijd in vorm om gezellig met de gasten het WK in gepaste stijl (dronkenschap) te kunnen volgen...

6 mei 2006
Hoe we het ook wenden of keren; het einde van onze reis komt in zicht. Hoewel ik het reizen nog niet zat ben (integendeel zelfs), heb ik toch ook wel zin om naar huis te gaan. Tijdens de afgelopen maanden hebben we allebei zoveel interesses, inspiraties en ideëen opgedaan, dat we staan te popelen om een deel hiervan in de praktijk te gaan brengen. Zo wil ik me nog wat meer gaan verdiepen in het maken van websites, hebben we beide zin om een cursus Spaans en Vinologie op te pakken, zijn er wat dingen thuis die we willen aanpassen om ons leven nóg aangenamer te maken: een hele lange lijst met things to do.

Terugkijkend op de laatste maanden stonden deze voor mij gelijk aan een “snuffel”-tocht. Een beetje proeven van allerlei landen zonder alles te willen zien, zodat we goed kunnen bepalen waar we nog een keertje terug willen keren. Het reizen ging dus een flink tandje lager, maar waarom ook niet? Het bleek zelfs een ideale manier van reizen, mits je maar voldoende tijd hebt. Waarschijnlijk gingen we ook een tandje lager omdat de grote afsluiter - Nepal - niet kan worden bezocht. Iets om naar uit te kijken viel weg en daarom hebben we alles maar op zijn beloop gelaten… heerlijk. De tien dagen Cambodja waren wel voor even genoeg, maar in Laos en Thailand wil ik zeker nog eens terugkomen. Vooral Laos is nog zo onontdekt, heerlijk primitief en de bewoners laten je ook super met rust. Heel wat anders dan in de toeristische plekken van Cambodja en Thailand. Eén ding heb ik wel opgestoken in ZO-Azië: ik heb er geen probleem mee dat de hygiëne-standaard hier beduidend minder is dan in het westen, maar wat me wel zorgen baart is het gebrek aan voldoende medische zorg. Thailand kunnen we hier buiten laten, maar het geldt zeker voor Cambodja en Laos. Jaarlijks sterven nog vele mensen aan bijv. Malaria, waar toch goede behandelmethodes voor bestaan en het aanblik van de tandartsruimte gewoon op de markt in Stung Treng (Cambodja) straalde niet veel vertrouwen uit. Een oplossing hiervoor heb ik 1-2-3 niet, maar hopelijk verandert de situatie snel. Je moet er niet aan denken om daar een blindedarmontsteking te krijgen.

Bewondering heb ik gekregen voor de vele dames/meiden die solo op pad zijn. Natuurlijk nemen ze zo hun voorzorgsmaatregelen (net als ons) maar toch is het heel wat om als westerse vrouw solo te reizen door landen waarin iedere kerel denkt dat westerse vrouwen altijd beschikbaar zijn. Aan de andere kant ontmoet je zo wel veel meer andere (solo)reizigers dus het heeft ook zeker wel zijn leerzame kanten. Ons zou het ook wel wat lijken om eens te ervaren hoe het nou is om op eigen houtje te reizen… maar dan wel in een westers land. We hebben inmiddels al een héééééle lange lijst met nog-te-bezoeken landen, dus wie weet zit daar nog wat tussen.

Zonder discussie vind ik het samenreizen nog wel steeds heel bijzonder. Door de maanden heen zijn we meer aan elkaar gewaagd geraakt, ik heb wat trekjes van Bianca overgenomen en zij wat van mij, miniatuur kudde-gedrag ten top. Nog een voordeel van samen reizen is ook dat je straks thuis iets te delen hebt; regelmatig hebben we van solo-travellers gehoord dat zij het toch wel missen om hun ervaringen met anderen te kunnen delen. Gelukkig hebben we de foto’s nog…

Met de gezondheid blijft het wonderbaarlijk goed gaan. De schijterij is weggebleven (afkloppen) en op een bloedzuiger-aanval en een lichte oorontsteking na, zijn er geen noemenswaardige incidenten geweest; zelfs het dagelijkse hoofdstoten is geen regelmaat meer! Ik zal wel blij zijn als ik straks thuis wat meer kan bewegen/sporten, want volgens mij zit alles muurvast. Na het fitnessen in Phuket had ik dagenlang spierpijn en toen de massage-dame haar volle gewicht moest gebruiken om mijn schouders los te krijgen wist ik wel weer genoeg. Misschien dat het oppakken van ons wekelijkse zwemuurtje maar tot één van de eerste acties moet gaan behoren. Het maandelijkse kopje “gewicht” moet ik maar even laten voor wat het is. Ik heb namelijk geen idee, maar het kan nooit zoveel afwijken van de vorige keer, want er is alleen maar noodels en rijst naar binnen gegaan. Op sommige foto’s lijk ik wel wat magerder, maar daar komt vast verandering in wanneer we op bezoek gaan bij moe Eijk ;-).