De waarheid Zij

vlak voor vertrek
69 kilo schoon aan de haak; blubberconditie, maar op de goede weg (zal afgestraft worden tijdens klim Machu Picchu). Geestelijk oké, maar ernstig aan vakantie toe ;-). Ziet het meest op tegen...... klimmen in het algemeen en Machu Picchu in het bijzonder.

31 augustus 2005
Het gaat helmaal PRIMA! Op de insectenbeten na, die verschikkelijk gaan jeuken op de meest onhandige momenten, gaat het qua gezondheid ook prima. Ik ben niet ziek geweest, zelfs niet aan de radder (Zaans voor schijterij). De blubberconditie is een iets minder blubberconditie geworden, dus dat gaat de goede kant op. Ik heb alleen sinds Corcovado wat duizeligheid ervaren als ik opstond. Dit heb ik opgelost door telkens een kussen of een tas of i.d. onder mijn hoofdeinde te leggen zodat ik met mijn hoofd wat meer omhoog lig, dus dat ´probleem´ is ook opgelost. Ik ben het leven uit de rugzak nog zeker niet zat... ik vind het wel makkelijk dat je niet zoveel keus hebt wat je aan moet trekken. Ook heb ik geen heimwee naar Nederland. Natuurlijk mis je wel je ouders, familie en vrienden, maar gelukkig hebben we veel contact met ze dus dat is nog wel te doen. We zijn niet helemaal van ze verstoken gelukkig. Ik geniet elke dag weer met volle teugen en dat hoop ik voorlopig nog te blijven doen. Wel is het zo dat ik inmiddels al het junglegebeuren wel een beetje ´zat´ ben. Telkens weer het geglibber over junglepaden en uitglijden over boomwortels en bijna je nek breken over lianen en ander junglespul ,-). Ik ben toe aan een andere omgeving... Peru here I come!

1 oktober 2005
Peru was voor mij in het begin eigenlijk helemaal niet leuk. Ik zou het liefste weer teruggaan naar Costa Rica of doorreizen naar Chili. Het begon met dat koude hostel in Lima zonder warme douche. Over het algemeen was het koud, stoffig en ligt er heel erg veel vuil langs de weg en in de steden. Je moest in veel plaatsen heel erg op je veiligheid passen, want continue werden we gewaarschuwd voor berovingen, al dan niet met een mes op je keel of een pistool tegen je hoofd. Niet echt ontspannen dus. Pas in Nazca heb ik één moment genoten van mijn omgeving, maar dat was snel weer weg. In Cuzco voelde ik me echt thuis en daar is mijn vakantie door Peru dan ook echt begonnen. Ondanks dat Cuzco een stad is en ik daar meestal weer snel weg wil vond ik het geweldig. De sfeer was echt super. Ik ben uiteindelijk aangenaam verrast door de veelzijdigheid van Peru en ben zelfs zwaar onder de indruk geraakt door sommige plekken en mensen die we onderweg bezocht/ontmoet hebben.

Ik mis het fruit eten in Peru. Ondanks dat er veel fruit verbouwd wordt, kun je weinig goed fruit kopen. Tijdens de trekking door de Colca Canon heb ik wél kennis gemaakt met een voor mij nieuw soort fruit: granadiña. Errug lekker! Verder mis ik bruin brood. Je hebt hier alleen maar wit brood en het is meestal oud. Variatie in beleg hebben we ook niet niet echt gehad; meestal jam.

In midden- en zuid Amerika mag je geen wc papier door het toilet spoelen, daar is het riool niet tegen bestand (verstopping). Ik begin er nu eindelijk aan te wennen dat ik het papier in de afvalbak moet gooien. Het is nu echt een gewoonte geworden. Straks moet ik thuis weer wennen dat ik het gewoon mag doorspoelen ;-).

Ik vind het busreizen erg meevallen. Voor 10/12 uur draai ik mijn hand niet meer om! Als je bedenkt dat ik in Nederland niet eens voor een half uurtje in een bus ga zitten is dat heel wat... Het is eigenlijk best comfortabel en soms sparen we een slaapplek uit, da´s helemaal ideaal. Ik kom niet eens gebroken de bus uit.

Waar ik ernstig van kan genieten is een goeie douche. Als ik geen goeie douche heb, is het ook oké, maar áls ik een goeie heb... mmmmmm heerlijk gewoon. Hier is het gewoon niet zo vanzelfsprekend dat er water uit de kraan komt en dan leer je weer waarderen wat wij in Nederland zo vanzelfsprekend vinden. Een douche is overigens geen garantie dat je schoon wordt. Je loopt hier altijd met rouwrandjes onder je nagels. Ik heb het maar opgegeven om het steeds schoon te maken, want dat kun je elke vijf minuten wel doen. Je wordt ook makkelijker. Je stapt met vuile voeten in schone sokken en je draagt een week lang dezelfde broek. Heerlijk hahahaha. Ik hoor al een paar mensen denken.... bàh Bianca!!! Je went er aan zal ik maar zeggen.

Ik heb in Peru toch ook wel weer een paar grenzen verlegd. Dit varieert van het beklimmen van een paar bergen (met gemak een heuvel op in Cuzco +3300m) tot gewoon simpel (nou ja simpel) Spaans spreken tegen de mensen. Dingen vragen in het Spaans etc. (en dan ook verstaan wat ze terugzeggen haha). Zo leer je veel. Ik red me zo steeds meer alhoewel ik wel zou willen dat ik toch goed Spaans kon praten zodat je meer met de bevolking kunt babbelen. Dat mis ik best wel.

Sinds Peru drink ik regelmatig koffie!!! Ja ja, eerst moest ik er niets van hebben, maar nu lust ik het. Weliswaar geen zwarte koffie, er moet wel veel melk in en soms ook suiker maar ik drink koffie. In Arequipa hadden ze een hele lekkere capucino met slagroom. Mmmmmm.... heerlijk. Iets te veel capucino con crema gedronken en ook veeeeeel te veeeeel pie de manzana (appeltaart). In Chili ga ik dus maar weer op rantsoen, alhoewel mijn broek nog steeds erg los zit en ik mijn horlogebandje een gaatje strakker heb moeten doen. Ondanks dat ik waarschijnlijk aan het afvallen ben gaat het met de gezondheid helemaal prima; ben nog niet ziek geweest. Ook geen hoogteziekte of i.d. Ik mag niet klagen. Ik heb wel last van een hele droge huid. Ik heb nu dan ook maar een ouderwetse pot Nivea (zo´n blauwe) gekocht en daar smeer ik me maar mee in, want de vellen hangen er zowat bij haha.

Mijn haar wordt ook lang en ik krijg weer mijn eigen blonde kleur terug. Het echte blond bedoel ik dan, niet dat vale kleurtje wat ik had voordat ik mijn haar bruin/rood had laten kleuren. Ik weet nog niet of ik naar de kapper ga. Misschien laat ik het wel lang groeien.... totdat het me vreselijk gaat irriteren waarschijnlijk. We zullen wel zien.

En last but not least ben ik erg dankbaar dat wij het Zwitserse koppel, Roland & Ursula hebben ontmoet. Ik vond het een genot om naar hun verhalen te luisteren en ervaringen met hen te delen. We hebben een groot deel van onze tijd in Peru met hen opgetrokken en ik denk dat we er een goede vriendschap aan over hebben gehouden. Je komt zelden mensen tegen met wie je zo´n goede click hebt en met wie je zo op één lijn zit. Dit merkte ik keer op keer in onze gesprekken en de manier waarop we dingen ervaarden.

1 november 2005
Zoals ik moest wennen aan Peru, zo moest ik ook wennen aan Chili. De reden hiervoor was dat het zo ongelooflijk westers aandoet allemaal. Dat is echt wel heel wat anders dan het primitieve Peru. Mijn voorkeur gaat uit naar toch wat primitievere oorden geloof ik. San Pedro de Atacama, Pucon en Torres del Paines waren dat voor mij. Ik vond deze plekken echt fantastisch! Een voordeel van het zijn in de westerse wereld is wel (of eigenlijk een nadeel als je niet oppast) dat je in de supermarkt de meest lekkere dingen kunt vinden (naast de varkenskoppen die we ook tegenkwamen). Zo vond ik een werkelijk overheerlijk chocolaatje. Het heet Vizzio en het lijkt op de treets van vroeger, zeg maar de bruine M&M met pinda. Mmmmmmmmmm.... lekker joh! Ik heb me in kunnen houden en het maar twee keer gekocht (en dat heb ik ook nog eens moeten delen met Mark haha), maar eigenlijk wilde ik het wel elke dag ;-).

Het is ook schoner overal. Dat is dan wel weer prettig (maar aan vuiligheid wen je eigenlijk ook wel snel; het is niet anders). Ik merk dat ik schone nagels heb en dat mijn haar minder snel vies is (het blijft langer zacht). Verder is het wel handig dat hier in alle toiletten gewoon plee-papier hangt. Je hoeft dus nu niet meer overal een rol mee naar toe te slepen. Toch heb ik wel altijd een stukje papier in mijn broekzak voor het geval dat... Als we het toch over toiletperikelen hebben... een TIP voor de dames die langere tijd door midden- en zuidamerika willen reizen... neem een hele lading tampons mee!!! Deze zijn nl. bijna NIET te krijgen. Geheel onverwacht ging de rode vlag uit in Torres del Paines en natuurlijk had ik nix bij me. Ik kon er één krijgen van een andere wandelaar, maar toen was het toch echt einde verhaal. Gelukkig verkochten ze in een refugio tampons, maar natuurlijk wel tegen woekerprijzen. Ik heb nu echt de duurste tampons OOIT gekocht van meer dan 1 EURO per stuk!! Maar goed, beter iets dan niets.

Eindelijk hebben we een aantal keer bruin brood kunnen eten. Dat is toch wel een welkome afwisseling van al dat kleffe of droge witte brood. Ik ben het niet meer gewend wit brood te eten dus ik was erg blij toen we bruine bollen bij de supermarkt zagen liggen. Toch is het niet zo lekker als het bruine brood in Nederland, maar ik zou in Nederland ook geen Kattekse zeekaak eten en dat doe ik hier met regelmaat. Je moet toch wat nietwaar. Gelukkig hebben we het beleg voor op brood ook kunnen varieren. We hebben heerlijke Goudse kaas gevonden en ook lekkere paté in verschillende smaken. Dat is toch weer ff wat anders dan altijd maar jam, jam en nog eens jam. Dat komt op een gegeven moment je neus en je oren wel uit.
Ik mis nog steeds het lekkere fruit eten wat we deden in Costa Rica. Ik hoop dat straks in Brazilië ik weer helemaal los kan wat fruit betreft. Daar ben ik echt aan toe. Ik heb hier wel fruit gegeten hoor, af en toe heb ik echt geweldig lekkere appeltjes gegeten, maar vaak ziet het fruit er gewoon niet lekker uit. De bananen en appels zijn vaak beurs en de sinaasappels zijn droog. Exotisch fruit, zoals bijv. verse ananas kom je bijna niet tegen. Het kan natuurlijk dat we niet goed gegeken hebben, maar als je een heel land doorkuist dan zou je toch ergens lekker fruit tegen moeten komen zou je denken.
Koffie drink ik hier bijna niet. Ze kennen eigenlijk niet de koffie verkeerd die ik wel in Peru dronk. Hetgeen er nog het meest dichtbij komt is de café cortado, maar dat krijg je toch ook overal weer op een andere manier en dan moet ik er vaak een hele bak suiker in gooien... dat is ook weer niet de bedoeling. Ik hou het dus meestal maar bij thee.

De trekking in Torres de Paines vond ik echt geweldig. Ik ben erg trots op mezelf dat ik het allemaal gehaald heb. Het was op verschillende punten niet alleen fysiek heel zwaar, maar ook geestelijk. Je wilt eigenlijk opgeven en je denkt alleen maar aan die zware rugzak op je rug en wéér een heuvel op klimmen, maar je zet toch door en als je het dan eenmaal gehaald hebt dan voel je je euforisch. Ik denk dat ik wéér grenzen verlegd heb. Ik heb blijkbaar toch meer kracht in me dan ik dacht... Ook heb ik een techniek toegepast die mij helpt elke klim tot nu toe te overwinnen. Het is een kwestie van goed ademhalen en rustig aan doen. Zodra je dreigt buiten adem te raken dan ga je gewoon wat langzamer en alsmaar goed diep blijven ademhalen, liefst door je neus en uitademen via je mond. Deze techniek heeft ervoor gezorgd dat ik ook nog om me heen kon kijken en kon genieten van al dat moois om me heen. Dat geeft je dus ook geestelijke kracht waardoor je niet opgeeft. Het was dus niet alleen maar afzien. Alles bij elkaar vind ik dat ik een hele prestatie heb neergezet, als je nagaat dat ik ongetraind ben, een beetje verkouden ben, dus minder lucht heb, een zware rugzak op mijn rug en dat de rode vlag ook nog eens uitging... (de dames onder ons weten precies hoe je je dan kunt voelen... hahaha, de heren ook geloof ik want zij moeten het wel eens ontgelden in die periode haha).
Naast de ademhalingstechniek heb ik mezelf nog een andere techniek aangeleerd haha... nl. het snuiten van mijn neus zonder zakdoek. Ik was in Torres dus verkouden en tijdens het wandelen, met name als je meer dan normale inspanning moet leveren, dan komt er van alles los zeg maar en ik had geen zakdoek. Tja, dan maar één neusgat dicht en flink uitblazen via de ander (en andersom ook natuurlijk). Wel rekening houden met de wind natuurlijk hahaha. Ik leek wel een kerel, maar het luchtte wel op!

Dan de gezondheid. In Calama (ergens bovenin Chili) was een hightech weegschaal die ook je lengte aangaf. Wij wilde wel even weten hoe zwaar we nu waren. Bij mij gaf dat ding aan dat ik vier kilo was aangekomen en vijf centimeter was gegroeid. Huh?! Dat nemen we dus maar niet al te serieus. Verder, zoals gezegd, ben ik een beetje verkouden geworden. Dit is sinds Santiago en ik geef eigenlijk die vieze smog daar er de schuld van. Ik kreeg de tweede dag in Santiago pijn in mijn keel en ben daarna verkouden geworden. Het is nu gelukkig bijna weg. Verder ben ik in San Pedro de Atacama een dag ziek geweest. Zo voelde ik me nog helemaal fit en zo had ik ernstig behoefte om te gaan slapen. Ik ben toen ¨even¨ op bed gaan liggen om er voorlopig niet meer af te komen. Ik was niet alleen moe, maar kreeg ook koorts en had een rare maag. Toch had ik niets verkeerds gegeten. Ik denk zelf dat het wellicht een reactie was op de hoogteverschillen die mijn lichaam in Peru had ondergaan. Dan weer hoog, dan weer laag etc. Als je ziet wat die hoogte verschillen met je shampoofles doen, dan moet je lichaam toch ook wat te verduren krijgen... Gelukkig was het maar één dag. Daarna ben ik niet meer ziek geweest en dat wil ik graag zo houden.

16 november 2005
Na 3½ maand op pad nog steeds geen heimwee. Geen dag is hetzelfde en ik ben elke dag weer nieuwsgierig wat de volgende dag zal brengen. Ook het feit dat Nieuw Zeeland en Australië eraan zitten te komen zorgt ervoor dat ik nog niet naar huis wil. Ik denk ook dat het komt omdat ik zo veel contact heb met diverse mensen in Nederland. Ik ben blij dat e-mail en chatten is uitgevonden. Op deze manier is het thuisfront toch een beetje dichtbij. Als je via Messenger live contact hebt met mensen thuis dan geeft dat toch wel een speciaal gevoel. Toch merk ik ook dat na 3½ maand er al mensen beginnen af te haken.. Het is soms voor mij hier aan de andere kant van de wereld moeilijk te beseffen dat het leven in Nederland gewoon doorgaat. Terwijl ik hier elke dag nieuwe dingen meemaak, hebben jullie thuis gewoon een drukke baan, een gezin, sport en andere sociale verplichtingen. Voor je het weet is er weer een week voorbij en dan twee en dan drie en gaat dat langzaam over in een maand etc. Een mail sturen naar Bianca wordt dan steeds minder belangrijk. Je zegt tegen jezelf: dat doe ik morgen of volgende week wel ff… Voor mij duurt een week heel erg lang, maar voor het thuisfront is het alsof je knippert met je ogen en er is weer een maand voorbij. Dit doet mij des te meer beseffen dat je je tijd goed moet indelen om zoveel mogelijk uit het leven te halen als je maar kunt, zodat je met een goed gevoel kunt terugkijken en niet dat je op je sterfbed zegt: goh, wat is die tijd toch hard gegaan… of waar is de tijd gebleven…??? Niet dat iedereen nu zijn/haar tijd moet besteden aan mailtjes sturen naar Bianca haha. Alsjeblieft niet; deel je tijd in godsnaam in zoals jij dat wilt… het geeft mij alleen stof tot nadenken. Gelukkig blijven er nog genoeg mensen (je weet zelf wel of jij één van hen bent) over met wie ik regelmatig contact heb en langs deze weg wil ik hen zeggen dat ik het enorm waardeer dat jullie de moeite nemen om mij telkens weer berichtjes te sturen. Ik besteed telkens grote zorg aan mijn antwoorden en probeer ook altijd zo snel mógelijk te antwoorden, gewoon omdat ik blij ben dat jullie me niet vergeten zijn. Voor sommige mensen is het uit het oog uit het hart, maar voor jullie niet dus THANX!!!

Met de gezondheid gaat het nog steeds goed, alhoewel ik wel een paar keer rommelende darmen heb gehad. Dat is volgens mij niet zo gek, want Brazilië is toch weer anders qua eten en temperatuur. Daar moet je lichaam weer even aan wennen. Maar goed, geen noemenswaardige ongemakken dus. Ik moet wel wat beter mijn best doen om fruit te eten en water te drinken. Het fruit ziet er hier wel beter uit, maar echt variatie hebben ze niet. Het nodigt dus niet echt meer zo uit om fruit te eten. Eigenlijk ben ik stront verwend ook dat ik geen genoegen neem met appels en bananen hahaha. Ook kom ik niet aan de twee liter water per dag die je minimaal moet drinken. Ik heb besloten dat ik in Nieuw Zeeland weer de draad ga oppakken: fruit eten (ook de appels en bananen) en twee flessen water drinken!!!

Ik mis naast familie, vrienden en de kat nog steeds geen specifieke dingen van thuis, alhoewel ik de afgelopen paar weken wel een paar keer heel erge zin had om saxofoon te spelen. Ik ben blij dat we de MP-3 speler bij ons hebben zodat ik in ieder geval naar het geluid van een sax kan luisteren ipv dat ik het zelf produceer. Hahaha, dat is misschien maar beter ook i.v.m. het gehoor van mijn omgeving...

Ik ben erg blij met de kleren die ik heb uitgekozen om in mijn rugzak te stoppen. Er is nog geen moment geweest dat ik zo iets had van: jeetje waarom heb ik dat in godsnaam meegenomen. Waar ik wel spijt van heb is dat ik mijn eigen oude vertrouwde spijkerbroek niet meegenomen heb. Dit zorgt ervoor dat je je af en toe niet "de toerist" voelt. Inmiddels heb ik er één gekocht (in Peru al), maar dat is toch niet je eigen spijkerbroek. Misschien kan ik ergens anders nog een betere op de kop tikken.

29 december 2005
Ik beleef het reizen in Nieuw Zeeland in het bijzonder en het reizen in het algemeen nog steeds met erg veel plezier. Ik sta er wel eens verbaasd van hoe makkelijk je wordt met dingen zoals zaken waar je je vroeger aan irriteerde of hoe je hostelkamer ertuit ziet, of de douche schoon is, of het lopen in een smerige broek, of hoe je haar zit etc. Het zal me allemaal worst wezen. Ik merk dat ik steeds relaxter word en dat voelt fantastisch. Ik vind dat je dan nóg meer van het reizen kunt genieten. Ik heb dan ook nog steeds geen heimwee. Ook ik wordt alleen maar meer geprikkeld om nog meer te reizen. Met name in Nieuw Zeeland heb ik echt het gevoel gehad dat we veel te veel dingen overslaan. Zes weken Nieuw Zeeland is gewoon veel te kort. Er zijn zo onwijs veel mooie hikes te maken hier waar je sowieso al een paar dagen per hike voor uit kunt trekken. Daarnaast moet je soms incalculeren dat je moet wachten totdat het weer verbeterd, dus een week op één plek is echt geen luxe. Maar goed, dat is dus een goede reden om weer terug te komen naar Nieuw Zeeland.

Ik moest overigens wel een beetje wennen aan de overgang van Zuid Amerika naar Nieuw Zeeland. Ten eerste omdat het hier zo enorm Westers is. Ten tweede omdat je nu inene wél je best moet doen met Engels praten en niet dat "steenkolen-Engels" en ook het klimaat was ff wennen. Toch wel koud en regenachtig af en toe. We hadden verwacht, zeker op het Noorder Eiland, om wat mooier weer te hebben. Dat camperen had ik daarom ook al snel gezien. Veel te koud! Mijn slaapzak is gewoon niet goed genoeg hiervoor en ik was in staat om hem in de boom te hangen. Waarschijnlijk zullen we in Australië weer gaan kamperen. Daar zal ik waarschijnlijk wel weer klagen dat het te heet is, want het is daar hoogzomer hahaha... 't is ook nooit goed.

Ik vond het supergaaf om hier auto te rijden, alhoewel het wel vaak erg concentreren is. Het links rijden is natuurlijk wennen, maar ook al die bochten in de bergen. Die steile hellingen op en soms maar afwachten hoe de weg er na een bocht of heuvel uitziet. Soms zie je gewoon helemaal nix, pas op het laatste moment. Die "one lane bridges" zijn ook vaak erg leuk... soms zie je hier dus ook niet of er al iemand aan komt rijden als jij voorrang moet verlenen. Maar het is allemaal goed gegaan. Het was een superervaring.

Met de gezondheid gaat het ook nog steeds goed. Ik ben alleen wel genadig gebeten door die verdomde sandflies. Wat een rotbeesten zijn het zeg. Het lijken onschuldige vliegjes, maar ondertussen... denk dat ik er wel een paar littekens van overhou. Als je eenmaal begint te krabben dan kun je nl. niet meer ophouden dus ik heb aardig wat wonden op mijn benen en voeten. Verder dus geen bijzonderheden eigenlijk. Het kan ook bijna niet anders met al dat Westerse eten en meestal hebben we zelf gekookt, dus dan heb je het helemaal zelf in de hand. Ben denk ik wel weer wat aangekomen, want we hebben relatief wat minder gewandeld en eigenlijk best wel veel gesnoepd. Dat is dus ook een nadeel van een Westers land je hebt er ALLES! En dus ook de "slechte" dingen. Het meer waterdrinken en twee stuks fruit eten is me ook niet helemaal gelukt, maar ik zit wel op de goede weg.

Ik ben ENORM blij met mijn tattoo. Dit is echt een droom van werkelijk jaren! Eindelijk heb ik er dan één en ik ben er super trots op. Het is iets waar ik me helemaal in kan vinden en het was de pijn meer dan waard. Met name op mijn "zijhammen" om het zo maar ff te zeggen was het vrij gevoelig en de bovenste rand op het midden van mijn rug. Poeh! Nare bijkomstigheid was wel dat Matt was overleden. Daar kreeg ik toch wel ff een kippenvel-momentje van.

Ik mis nog steeds niets in Holland al denk ik wel af en toe na hoe het zou zijn als ik weer terug ben. Ik weet zeker dat ik het qua werk anders aan zal pakken. Ik ga maximaal vier dagen werken en ik zal bij het solliciteren naar een baan zeker melden dat ik van plan ben om veel te reizen en dat ik toch wel elk jaar iets van vijf weken vakantie achter elkaar wil nemen. Ik zal dat gewoon op tafel leggen als een eis. Misschien een beetje arrogant, maar het leven bestaat uit meer dan werken alleen en de baas pikt eigenlijk al veel te veel tijd van je in. Ook zal ik wat meer op mijn uren gaan letten. Niet zo veel meer overwerken. Dat deed ik veel te veel, gewoon omdat ik het ook zo naar mijn zin had. Ik moet daar echt mijn balans in zien te vinden. Ook zal ik meer tijd besteden aan wat kleinere dingen, zoals de tijd nemen voor je ontbijt en je diner. Dat klinkt misschien een beetje stom, maar het ontbijt werkte ik weg in de auto op weg naar het werk of achter mijn buro en het diner was met een bord op schoot voor de tv. Ik zou ook wat vaker een kopje koffie willen gaan drinken op het terras, of zomaar even naar het strand rijden voor een korte wandeling, of wat vaker een bioscoopje pakken. Uiteraard hangt aan de meeste dingen ook een prijskaartje, maar je hoeft het ook niet elke week te doen... af en toe moet dat best kunnen vind ik!

Eerst echter nog verder met reizen. Nog ongeveer vijf maanden... heerlijk vooruitzicht! Kan er af en toe nog steeds niet overuit dat ik op wereldreis ben. Ooit was het een droom en nu beleef ik het gewoon voor het ech-ie. Alle dingen die je tijdens zo'n reis meemaakt dat is onbeschrijfelijk. We proberen het in de verslagen over te brengen, maar je moet het eigenlijk gewoon zelf beleven. Ik besef overigens heel goed dat onze verhalen af en toe een beetje lang zijn voor het thuisfront, maar dan sla je maar af en toe dingen over. Voor ons is het straks in ieder geval een mooie herinnering en hierdoor kunnen wij keer op keer deze prachtige reis herbeleven.

14 februari 2006
In de waarheid proberen we altijd een “persoonlijke noot” weer te geven over hoe wij het reizen persoonlijk beleven. In een verslag schrijf je immers niet alles. Ze zijn al lang genoeg (vinden sommigen haha). Ondanks dat ik probeer bij mijn “de waarheid-stukje” iets te schrijven hoe ik me voel en wat ik persoonlijk meemaak, merk ik dat het toch vaak luchtig is. Iemand heeft mij een paar keer gevraagd wat je nou voelt en wat je denkt tijdens zo’n reis en wat die ervaringen dan allemaal voor je betekenen. Ik zal proberen in dit de waarheid stukje er wat meer aandacht aan te schenken.

Allereerst wil ik beginnen bij onze aankomst in Sydney. Wat een geweldige stad is dat zeg. Het heeft erg veel indruk op me gemaakt. Er is zoveel te zien en te doen dat ik er eigenlijk meer onrustig van werd dan dat het me een relaxed gevoel gaf. Ik kon dan ook moeilijk mijn draai vinden in Sydney. Toch wil ik wel terug gaan om op mijn gemak de stad verder te ontdekken. Dit klinkt allemaal een beetje tegenstrijdig, maar ik moet gewoon nog een keer terug. In Sydney hebben we ook de jaarwisseling mogen meemaken. Dit is wel heel anders als thuis. Ik denk dat ik meer het 31-december-gevoel zou hebben als ik alleen thuis op de bank zou zitten dan met al deze mensen samen in Darling Harbour, Australië. Eigenlijk kwam voor mij pas HET gevoel toen Mark en ik de volgende ochtend samen in de tuin van het hostel symbolisch af zaten te tellen naar het Nederlandse nieuwjaar. Ik kreeg hier spontaan kippenvel van en miste op dat moment alle dierbare mensen om me heen echt enorm. Je visualiseert dan hoe iedereen klaar staat met champagne, de klok op tv en dan het vuurwerk… fantastisch! Ik wenste dat ik op dat moment even een tijdmachine in kon stappen en even terug in Nederland kon zijn. Het rondje bellen wat we daarna hebben gedaan was ook helemaal te gek. Het was heerlijk om weer de stemmen te horen van een aantal mensen die we al zo lang niet gesproken hebben.

Na Sydney zijn we de Blue Mountains ingedoken en daar heb ik ervaren dat ik behoefte heb aan bewegen! Ik had nooit gedacht dat ik ooit op dit punt zou komen… gewoon behoefte hebben om actief bezig te zijn. De mensen die mij een beetje kennen weten dat ik helemaal niet sportief ben… het hangt zelfs tegen anti aan… Ik snapte het nooit dat mensen altijd een kick kregen als ze bewegen en actief bezig zijn. Ik werd al moe bij de gedachte. Ik merk dus heel goed dat mijn lichaam aan het veranderen is en dat vind ik echt super. Eindelijk!
In de Blue Mountains heb ik ook mijn vliegennetje gekocht. Mark en Gert lachten mij een beetje uit, maar later zaten ze volgens mij toch wel te balen en Mark heeft zelfs bij Uluru ook een netje aangeschaft. Je wordt echt niet goed van die beesten. Het zijn er niet één, of twee, of drie, of tien, nee het zijn er tientallen tegelijk. Nu aan het einde van Australië kan ik wel zeggen dat ik de vliegen echt he-le-maal ZAT ben!!! Ze zitten echt overal, in je oren, in je neus, in je ogen, in je mond... overal. Af en toe ben je bang om diep adem te halen tijdens het wandelen omdat er anders tien achter in je strot zitten. Toen wij naar de stromatoliten liepen bij Hamelin Pool zag mijn arm werkelijk zwart van de vliegen. Niet normaal meer. Die vliegen waren voor mij de enige echte frustratie in Australië.

Toen wij in de bus zaten vanuit Ayers Rock richting Alice Springs en ik uit het raam keek en de roodbruine vlaktes aan me voorbij zag schieten bekroop mij inene de gedachte: “Shit ik ben gewoon op wereldreis!!!”. Het was op dat moment heel intens en ik kan mij niet herinneren dat ik dat eerder deze reis zó heb ervaren. Ik ben gewoon hier aan de andere kant van de wereld ik heb al zoveel gezien en gedaan. Iets wat al jaren een droom was is nu werkelijkheid!!! Ik weet niet hoe het kwam wat dit intense gevoel getriggerd heeft, maar het was er zomaar opeens en het gaf me een geweldig gevoel van euforie. Onbeschrijfelijk.

We zijn inmiddels ruim een half jaar op pad, maar het lijkt alsof we gister pas zijn vertrokken. In het begin leken twee weken wel twee maanden, maar nu gaat de tijd snel. Toch kan ik me alles nog heel goed voor de geest halen. Ik hoef wat dat betreft niet onze verslagen terug te lezen om te bedenken wat we allemaal hebben meegemaakt. Ons wordt wel eens gevraagd wat tot nu toe het hoogtepunt is wat we hebben meegemaakt. Hier kan ik nooit antwoord op geven, want elk land heeft wel hoogtepunten gehad en de één doet zeker niet onder voor de ander. Ik heb bijvoorbeeld geweldig genoten van Corcovado in Costa Rica (hier kreeg ik die slang in mijn nek), ik voelde me enorm thuis in Cuzco, Peru, onze hike in Torres del Paines in Chili en de Foz do Iquaçu watervallen in Brazilië waren onbeschrijfelijk. Nieuw Zeeland was ook helemaal geweldig met wel iets meer hoogtepunten dan de rest van de landen. Hier wil ik ook zeker nog een keer naar terug, maar dat geldt ook voor Zuid-Amerika.
En dan nu Australié… hier had ik toch wel iets meer van verwacht. Het echte Australië-gevoel (wat dat dan ook moge zijn) heb ik niet echt gehad. Het zat ons een beetje tegen met het weer -cycloon Daryl- waardoor we onze plannen om hebben moeten gooien en waardoor ik niet heb kunnen duiken op het Nigaloo Reef (hier keek ik echt naar uit). Het leek wel of we de rest van ons verblijf in Australië last hebben gehad van Daryl en andere cyclonen die in het noorden huisden. We hebben niet veel mooi weer gehad, veel harde wind, af en toe flinke regenbuien en het is ook best heel koud geweest. Van alle Aussies die we spraken hoorden we dat deze zomer het weer een beetje “off” is. Helaas voor ons dus. Toch wil ik zeker terug naar Australië, maar dan wel op een andere manier. Ik wil dan een 4WD met een snorkel (zodat je door water kunt rijden) en verder uitgerust met alle gemakken om in de bush te kunnen verblijven en dan hup off road de gebaande paden af en lekker in de bush kamperen en af en toe een hostel induiken om te douchen maar that’s it. Lekker basic. Koken op een zelfgemaakt vuurtje en slapen onder de sterren (in een goede slaapzak uiteraard haha). Ik denk dat dat mij het ultieme Australië-gevoel zal geven.

Als je aan het reizen bent dan heb je ook veel tijd om na te denken. Te denken over alle dingen die je ziet en die je meemaakt en ook over hoe je je leven weer zult oppakken straks in Nederland en gewoon veel ontdekkingen over jezelf. Waar liggen mijn sterke punten, waar liggen mijn zwakke punten en welke dingen uit mijn verleden (opvoeding, dingen die je meegemaakt hebt) hebben invloed op wie ik nu ben. Wil ik daar dingen aan veranderen, wil ik het zo laten etc. etc. Aan welke (materiële) zaken hecht ik nou veel waarde en hoe pak ik dat op als ik straks weer thuis ben. Langzamerhand vallen alle puzzelstukjes in elkaar en ik ben ervan overtuigd dat ik als een ander mens zal terugkeren. Ik geloof niet dat ik inene de vaatwasser en de droger de deur uitgooi, maar ik bedoel meer dat ik geestelijk verrijkt ben, beter in mijn vel zit, meer zelfvertrouwen heb en gewoon sterker ben geworden. Het reizen geeft je een gevoel van vrijheid en onafhankelijkheid en dat is iets waar ik erg van kan genieten. Terugdenkend had ik in Nederland eigenlijk best wel moeite met al dat verplichte “gedoe” iedere keer (verjaardagen, kerst, sociale verplichtingen, moeten dit, moeten dat etc.). Het spontane is uit het leven van “nu” vandaan. Je kunt niet spontaan even bij een vriendin een bakkie halen. Je moet hier een afspraak voor over drie weken voor maken (nu moeten niet al mijn vriendinnen gaan gillen... het is niet persoonlijk bedoeld). Een weekendje weg met een stel vrienden is ook bijna onmogelijk dit moet maanden van tevoren afgesproken worden en zelfs dan… Als je aan het reizen bent leef je met de dag, soms met het uur, dat is geweldig. Ik ben het dan ook nog lang niet zat. Ik zit zelfs al plannen te maken voor volgende reizen. Toch weet ik ook dat ik realistisch moet zijn en ik niet mijn hele leven kan blijven reizen zonder te werken. Er zal toch gewerkt moeten worden om überhaupt te kunnen reizen. En als ik dan denk aan werken dan bekruipt me gelukkig niet een beklemmend gevoel, maar een gevoel van talloze mogelijkheden. Ik heb heel veel ideeën, sommige realistisch sommige niet, alhoewel… men zegt dat als je iets echt wilt, het je zal lukken. Dat zou ook op mij kunnen slaan... Zeker omdat ik nu steeds meer kom tot de kern van mezelf, denk ik dat ik een succes zal maken van hetgeen ik besluit na de wereldreis te gaan doen, wat dat dan ook moge zijn. 

"Je moet zingen alsof je het geld niet nodig hebt,
Je moet liefhebben alsof je nooit gekwetst zult worden,
Je moet dansen alsof er niemand toelijkt,
Je moet in het leven staan met hart en ziel, als je wilt dat het effect heeft"
[Suzanne Clark]

25 maart 2006
Na alle gebeurtenissen van de afgelopen tijd leek het me goed weer een "de waarheid" stukje te schrijven. Normaal doe ik dit nadat we een land verlaten en een nieuw avontuur beginnen, maar na Bali had ik geen "de waarheid" geschreven en Thailand doen we op een andere manier (we komen weer terug). Het is inmiddels ook alweer bijna een maand geleden, dus alles bij elkaar optellend... HET moment om weer wat persoonlijks te schrijven.

Op Bali heb ik mij reuze vermaakt. Ik vond het heerlijk om te luieren (dat gaat mij erg goed af... altijd al haha), de mensen vond ik fantastisch, het eten is natuurlijk helemaal geweldig en met name het feit dat ik gewoon echt even aan mezelf toe ben gekomen deed me erg goed. Ik heb ook eindelijk weer lekker kunnen lezen... gewoon aan één stuk ipv elke keer een beetje, dat vond ik erg fijn. En Sudoku (wat ik dankzij Kaya op Bali ontdekt heb) vind ik echt helemaal geweldig. Ze zijn alleen nu hartstikke op en we hebben geen nieuwe meer gevonden, dus dat is wel jammer. De ceremonie die we mee hebben gemaakt met Made jr. vond ik heel erg indrukwekkend. Ik vond het heel bijzonder dat wij als buitenstaanders zo close bij de familie betrokken waren. Toen wij op jacht gingen naar de juiste kleding en we vertelden dat we naar de ceremonie gingen werd er oprecht verbaasd gereageerd door mensen. Het was blijkbaar heel bijzonder dat wij daarbij aanwezig mochten zijn. Zo voelde het dus al, maar die wetenschap versterkte het nog meer. Bali was sowieso een land waar ik erg graag naar terug zou willen, maar na ons laatste bezoekje heb ik mezelf de belofte gedaan op regelmatige basis terug te keren. Ik ben zelfs voornemens om Indonesisch te gaan leren zodat je meer met de bevolking kunt babbelen. Maar eerst wil ik nog Spaans leren...

En dan Thailand... Het was wel ff wennen toen we in Bangkok aankwamen. Toch weer een heel andere cultuur als Indonesië. Sowieso na twee weken rust is de drukte van Bangkok natuurlijk ff wennen, maar ik moet zeggen dat ik me wel vermaakt heb die eerste paar dagen. Ik was wel blij dat we daarna naar Damnoeng Saduak en Kanchanaburi zijn gegaan. Met name Kanchanaburi vind ik een geweldige plek om te vertoeven... wij hadden natuurlijk ook wel een fantastische kamer op de River Kwai dus dat helpt ook wel. Het maakte het plaatje compleet. We waren van plan om rond de omgeving van Chiang Mai te gaan helpen in een olifantenkamp om te kijken hoe het is om een Mahout te zijn. Dit zou pas gebeuren als we Laos en Cambodja reeds achter ons hadden gelaten. Bij toeval zagen we een foldertje in het guesthouse naast ons van Elephants & Friends. Wij hadden meteen al door dat dit veel kleinschaliger zou zijn als die bij Chiang Mai en dat trok ons wat meer aan. We hebben er dan ook niet veel tijd overheen laten gaan om Dominique op te bellen en een afspraak te maken. We hadden nooit durven dromen dat ons verblijf in het kamp zo dramatisch zou verlopen... Toch wil ik niet te lang stil blijven staan bij de negatieve kant van zaken. Ik wil mij concentreren op alle positieve zaken: onze ontmoeting met Dominique bijv. Wat een geweldig mens! Ik zie haar nog steeds voor me, enthousiast vertellend over de olifanten, over Lilly en de andere dieren. Hoe het was om de zieke olifanten weer op de been te krijgen, hoe ze omging met Ari en met de Thaise cultuur. Ik zie nog de sprankeling in haar ogen... ze vertelde alles met heel veel passie. Ik heb vanaf de eerste dag al meteen een enorm respect voor haar ontwikkeld, gewoon door wie zij is, wat ze gedaan heeft en hoe ze met alles omgaat. Heel dapper allemaal. Althans, ik zie het als dapper voor haar was het "gewoon", wat alleen maar versterkt hoe bijzonder ze was.

Naast mijn ontmoeting met Dominique vond ik het geweldig om zo met de dieren in het kamp bezig te zijn. Het was voor mij een unieke ervaring. Ik ben nog nooit zo close met olifanten in aanraking geweest. Ik vond het echt geweldig. Heel bijzonder. Maar ook het omgaan met de andere dieren was geweldig. Ik ben dol op dieren dus ik was echt helemaal in mijn element. Lilly de waterbuffel is geweldig. Ze wilde op een gegeven moment met me spelen... tja dat gaat natuurlijk wat lastig met die grote horens... maar ik vond dat wel een heel bijzonder moment, want ze was voor nieuwe mensen toch ook wat schuw en blijkbaar vond ze mij dus wel aardig. En dan die puppies en katjes. Geweldig. Ik vond het ook heel bijzonder om voor die ene pup te zorgen. Uiteraard betreur ik het heel erg dat de pup uiteindelijk niet beter is geworden. Het was een heel moeilijk besluit om de pup te laten stikken, ook omdat ik weet dat het gewoon een hele brute dood is, maar ik moest gewoon iets doen. Het was voor de pup echt verschrikkelijk... ze had té veel pijn. Ik ben ervan overtuigd dat ik de juiste keuze heb gemaakt.

Nadat Dominique was overgebracht naar de tempel in Ayuthaya is er voor ons weer een hele andere wereld opengegaan. We zijn zo intens betrokken geweest bij alle Buddhistische taferelen, dat is echt ongelooflijk. Ik heb dit echt als heel erg bijzonder ervaren. Jammer alleen dat ik er zo weinig van weet. Ik was al onder de indruk van het Buddhisme sinds onze reis met de Trans-Mongolië-Express, maar ik ben voornemens als ik thuis ben mij echt in het Buddhisme te gaan verdiepen. Er bestaat misschien wel een boek Buddhism for Dummies haha. Er is in ieder geval wel een boek Buddhism for Busy People, dus misschien ga ik dat wel als eerste aanschaffen.
Ik ben ook erg dankbaar voor de gastvrijheid die wij hebben mogen ontvangen van de familie van Phot. Er werd heel goed voor ons gezorgd. De mensen hier geven alles op om het ons zo comfortabel mogelijk te maken. Echt niet te geloven. Ik was ook erg blij om Paul en Daisy te mogen ontmoeten. Daisy is de kleinere uitvoering van Dominique en daarom was het wel even raar toen ik haar voor het eerst zag. Ik vind het enorm dapper van haar dat zij als vertegenwoordiging van de familie naar Thailand is gekomen. Het is niet mis wat zij allemaal heeft moeten incasseren. Het lijkt me heel gek om onder deze omstandigheden naar een ander land af te reizen en je dan ook nog eens, naast het rouwen, bezig te houden met allerlei praktische zaken. Nogmaals heel dapper. Ook onwijs tof dat Paul haar vergezeld heeft. Ongetwijfeld is hij een hele grote steun voor Daisy. Wij hebben Paul en Daisy in ieder geval leren kennen als twee fantastische mensen, die ik vrijwel direct in mijn hart heb gesloten. Ik betreur het zeer dat wij elkaar maar zo kort en onder deze omstandigheden ontmoet hebben. Ik had het graag anders gezien. Gelukkig is België niet ver weg en zullen wij elkaar spoedig weer ontmoeten.

Ik ben heel erg onder de indruk geraakt van ALLES wat er is gebeurd. Ik heb tijdens het verblijf in het kamp en ook daarna weer erg veel geleerd. Ik ben ervan overtuigd dat alle positieve en negatieve ervaringen mij weer sterker maken. Het helpt je jezelf te vormen en bewuste keuzes in het leven te maken. De dood van Dominique heeft nog maar weer eens benadrukt hoe belangrijk het is om NU te leven. Ik ben erg blij dat wij Phot en zijn familie hebben kunnen helpen en dat wij ook als communicatiekanaal naar België en Nederland hebben kunnen fungeren. Ik kan me alleen maar bij benadering voorstellen hoe het moet zijn om zover hiervandaan zulk verschrikkelijk nieuws te ontvangen en gewoon niet te weten wat er allemaal is voorgevallen en wat er allemaal staat te gebeuren. Ik ben blij dat wij het voor iedereen die niet hier is geweest een beetje hebben kunnen ophelderen. Maar ook voor ons - wij hebben er immers met onze neus bovenop gezeten - blijft het nog steeds allemaal ongelooflijk en niet te bevatten.

Maar goed, het klinkt heel hard, maar het leven gaat verder! We moeten niet te lang achterom blijven kijken. We leven in het heden en niet in het verleden. Wat er gebeurd is in het verleden geven we een plekje en nemen we mee. We leren ervan en worden er sterker van! Het “Shit-ik-ben-gewoon-op-wereldreis!!!-gevoel” (zie vorige Zij-stukje) moet weer ff terugkomen, maar ik ga er wel voor. Straks in Cambodja zal ik wel weer de "drive" terugvinden. Er is nog zoveel moois te zien en te bleven... we hebben nu de mogelijkheid, nu de kans, dus dat moeten we met beide handen aangrijpen!!!

Het primitieve in Azië bevalt mij ook wel weer zo na alle westerse dingen in Nieuw Zeeland en Australië. De smerige randjes onder mijn nagels zijn weer terug en ik voel me weer de hele dag smerig. Heerlijk! hahaha. Onze kleren zien er inmiddels niet meer uit. Ze zijn verkleurd, er zitten vlekken in die er niet meer uitgaan en aan sommige kledingstukken zit gewoon een geur... dat wil je niet weten. Gaat waarschijnlijk niet meer weg haha. Dat hoort er allemaal bij. Ik ben het uit-de-rugzak-leven nog niet zat, ik merk dat het eigenlijk al een gewoonte is geworden. Ik denk er niet eens meer bij na. Ook het verkassen van plek naar plek doet me helemaal niets. Al vond ik het op Bali wel heerlijk om twee weken op dezelfde plek te zijn. Tijdens onze reis hebben we wel eens mensen gesproken die het reizen moe zijn geworden na zo lang van huis te zijn geweest, maar bij mij is het alleen maar erger geworden. De lijst van dingen die ik wil zien en doen is alleen maar langer geworden. Ik heb geen idee hoe ik dat straks moet gaan combineren, maar de lust om te reizen zal er zeker blijven. Nog steeds is het ook zo dat een goeie douche belangrijk is. Op de één of andere manier gaat dat toch wel als een rode draad door deze reis heen. Het is het enige waar ik écht veel waarde aan hecht. Ik kan best even zonder, maar daarna moet ik gewoon weer een lekkere douche hebben. Je voelt je na een douche weer zo goed, dat is onbeschrijfelijk.

En dan mijn gezondheid. Dat gaat nu wel weer goed, maar in die week in het olifantenkamp heb ik nog nooit zo vaak de first aid kit tevoorschijn gehaald: als eerste had ik een lelijke blaar op mijn vinger omdat het touw van een paardje uit mijn handen schoot. Daarna beet de puppie onbedoeld in mijn vinger (ze kreeg een spastische aanval). Toen moest ik hem weer tevoorschijn halen omdat ik de slippers van Naath had geleend en er een giga blaar tussen mijn tenen zat. Als klap op de vuurpijl sneed ik ook nog in mijn vinger met een zakmes. Natuurlijk met al die viezigheid moest ik de pleisters elke dag vervangen, dus de pleisters gingen hard zo. Daarnaast kreeg ik naast de wondjes die ik al had van het lossen van de ananasbladeren vreemde bultjes op mijn been. Ik dacht dat het irritatie was van de wondjes, maar toen Anna het ook bleek te hebben en zij niet met de ananasbladeren in aanraking was geweest moest het wel iets anders zijn. Inmiddels heb ik speciale zeep en zalf gebruikt en het gaat een stuk beter al zijn er nog steeds mensen die verschrikt naar mijn benen kijken. Verder heb ik natuurlijk last gehad van mijn maag en is er een kortstondige (1 dag) verkoudheid opgekomen, waarschijnlijk te wijten aan de airco in Bangkok. Maar alles gaat nu weer goed. Ik voel me helemaal prima. Al moet ik zeggen dat de "trek" in eten nog niet erg aanwezig is, maar dat heeft met de warmte te maken. O ja, in het ziekenhuis in Bangkok hebben ze me ook gewogen: 72,8 kilo. Woehaaaa, die weegschaal is vast niet goed hahaha. Dat zou dus betekenen dat ik heel erg ben aangekomen. Nou ja, al die TimTam's die ik in Australië heb gegeten moeten natuurlijk ergens heen. Toch klopt het niet helemaal met de omvang van mijn lichaam. Die is gewoon minder geworden. Mijn kleren zitten ruimer dus... Het zijn vast allemaal spieren die ik ontwikkeld heb haha ;-). Thuis ga ik maar weer op mijn eigen weegschaal staan. Lijkt me beter.

Ter afsluiting: Ik hoop dat het “Shit-ik-ben-gewoon-op-wereldreis!!!-gevoel” weer snel terugkomt, anders trek ik (Mark mag ook mee haha) mij terug op één of ander eiland wat begint met Ko en ga ik bruinbakken, want het bruine is er allemaal een beetje af en als we thuiskomen willen we er natuurlijk wel als twee zwartgeblakerde wereldreizigers uitzien om iedereen de ogen uit te steken ;-)))

¡Pura Vida!

6 mei 2006
En hoe gaat het nou met ons, ruim een maand verder? Als ik voor mezelf spreek (want daar is het stukje “Zij” immers voor), kan ik zeggen dat na de perikelen rondom Dominique ik toch weer aardig de “drive” om te reizen en nieuwe avonturen te beleven, heb teruggevonden, al moet ik wel toegeven dat dit even geduurd heeft. Ik weet niet precies wanneer het omslagmoment precies is gekomen, maar volgens mij was dit ergens toen we van alle luxe aan het genieten waren in het Evason op Phuket en dan met name denk ik de gesprekken die we gevoerd hebben met Iske over hoe het nou is om zo lang op reis te zijn. Ik moet wel zeggen dat het vlammetje al wat aangewakkerd was doordat we het Argentijnse en Duits/Zwitserse koppel hebben ontmoet in Tad Lo (Laos). Ik werd heel erg enthousiast van hun verhalen en vrijheid. Ik sprankel nu weer van de ideëen en Mark en ik hebben zelfs een lijst gemaakt van landen die we allemaal nog (of nog een keer) willen zien en ik kan je verklappen, die lijst is erg lang! Je zou denken dat de lijst na zo’n lange reis korter is geworden, maar het is juist het tegenovergestelde. We hebben als het ware alleen maar aan (bijna) alle landen die we bezocht hebben “gesnuffeld”. Ik zou ook graag een keer een wat langere reis in mijn eentje willen maken. Ik heb nu al zóveel alleen reizende vrouwen ontmoet en ik ben daar zó vreselijk jaloers op dat ze dat doen (durven), dat ik dat ook eens wil proberen. Het gaat ook zeker een keer gebeuren, ik weet alleen niet wanneer en waarheen. De lijst met landen die Mark en ik nog willen bezoeken komt niet helemaal 1-op-1 overeen, dus wellicht zit er iets tussen.

Eerst hebben we deze reis echter nog af te maken. Dat schiet al heel erg op en aan de ene kant heb ik nog geen zin om naar huis te gaan, maar aan de andere kant is het toch ook wel weer leuk. Enerzijds om familie en vrienden weer te zien, maar anderzijds ook om alle dingen op te pakken die we in de loop van de reis bedacht hebben om te gaan doen als we thuis zijn, zoals bijv. Tai Chi, cursus Spaans en Indonesisch, wat meer verdiepen in de vaderlandse geschiedenis (want bijna overal waar we geweest zijn komen we onze eigen vaderlandse geschiedenis tegen en eigenlijk weten we weinig van wat die Hollanders in eigen land en daarbuiten allemaal uitgespookt hebben) en zo is er nog een hele lijst! Eén ding is in ieder geval zeker: reizen zal altijd bovenaan mijn lijstje van favoriete interesses staan. En om te reizen zal er eerst geld verdiend moeten worden. Tja en dat betekent werken. Omdat de terugreis er nu aan zit te komen zijn we toch alweer een beetje om ons heen aan het kijken naar banen en we hebben hier en daar al wat visjes uitgegooid. De kunst zit hem alleen niet in het vinden van een baan – want daar maak ik me absoluut geen zorgen om – maar in het vinden van een baan die bij me past, die ik leuk vind, die me stimuleert en die me voldoening geeft. Ik ben er niet zo zeker van of ik die voldoening kan vinden in de functie die ik nu al sinds mijn 15e heb bekleed (in alle varianten en op allerlei levels). Misschien wordt het wel tijd voor iets anders…

Om erachter te komen wat dat anders is, moet ik nog even op “ontdekkingsreis”. Dit keer niet over de wereld, maar door mijn hart. Iemand zei ooit eens tegen mij: “In Corus Veritas”. Het is niet helemaal correct Latijn, maar het moet zoiets betekenen als: de waarheid ligt in je hart… en die waarheid moet ik even zien te vinden. Dit geldt niet alleen op het gebied van mijn loopbaanplanning, maar ook de algehele ontdekking naar/van mezelf. In de loop van de reis ben ik hier (af en aan) intensief mee bezig geweest en heb ik er een soort project van gemaakt, wat ik (met dank aan Mark) “Kotobuki” (Japans voor “leef lang en gelukkig”) heb genoemd. Mark is tijdens mijn zoektocht een grote steun gebleken en mede dankzij hem kom ik steeds verder met project Kotobuki en wordt het me daardoor steeds duidelijker wat ik belangrijk vind in het leven, wat ik wil bereiken, waarom ik ben wie ik ben en wat ik eventueel aan mezelf wil veranderen. Ik denk dat het straks wel even wennen zal zijn voor mijn omgeving dat ik dingen anders zal doen (anders in het leven sta), maar de grootste inspanning zal waarschijnlijk bij mijzelf vandaan moeten komen door veel geduld te hebben en mijn omgeving de tijd te gunnen te wennen aan de “nieuwe” Bianca. En als mensen er niet aan kunnen wennen dan is dat pech. Ik zie het dan maar als een natuurlijk selectieproces van vrienden en kennissen etc. Uiteindelijk zullen de mensen overblijven die er voor mij persoonlijk wel toe doen. Zo wordt zeg maar het kaf van het koren gescheiden. Ik ben absoluut niet meer van plan om mijn energie te verspillen aan mensen die mij op de één of andere manier een negatief gevoel geven. Ik vind het belangrijk dat mensen mij aardig vinden en waarderen, maar niet ten koste van mezelf. Ik ban negatieve energie uit mijn leven!

Als ik het heb over energie, dan schiet mij meteen iets te binnen, iets wat losstaat van het bovenstaande. Ik begin te denken dat ik een bepaalde energie uitstraal die mensen aantrekt en dan bedoel ik dit in de meest letterlijke zin van het woord, dus zoals een magneet een paperclip aantrekt. Ik ben niet alleen in deze gedachte, ook Mark valt het op! Telkens als we op straat of waar dan ook lopen, moeten mensen (mannen, vrouwen of kinderen) altijd recht op mij aflopen, ook al lopen ze aan de andere kant van de stoep. Normaal ben ik altijd degene die opzij gaat… vaak zie ik het gewoon aankomen en is er genoeg tijd om een botsing te vermijden, maar ik ben het eens gaan uittesten door gewoon te blijven lopen waar ik loop en ja hoor, met een bocht komen de mensen gewoon recht op mij af en ze kijken ook nog naar me dus ze moeten zien dat ik er loop en toch lopen ze tegen me op! (Mark kiest al wijselijk de tegenovergestelde kant van de stoep ;-)). Echt ongelooflijk!

Ik moet toch ook nog iets vertellen over die wazige types die we met name in Azië zijn tegengekomen. Ik heb het hier dan niet over de locals, maar over de toeristen. Er lopen hier mensen rond in hippiekleren en lange (rasta)haren, die denken dat ze daadwerkelijk hippie zijn en er heel "cool" bijlopen, maar dat is gewoon niet zo. Je ziet gewoon dat het onnatuurlijk voor ze is en ze thuis gewoon altijd in nette kleren of i.d. lopen, maar hier in Thailand (met name) denken ze dat ze helemaal hip zijn en opgaan in de massa door zich als hippie te “verkleden”, terwijl het enige wat ze bereiken het tegenovergestelde is. Het is eigenlijk gewoon lachwekkend. En het is niet zo dat je er af en toe één ziet, nee er lopen hier gewoon massa’s rond!

En dan nog even over de gezondheid. Op het moment voel ik me topfit, maar dat is wel even anders geweest. Het begon in Don Det (Laos) omdat ik daar iets te veel Mekong binnen heb gekregen. Rommelende darmen en weinig eetlust. Pas tot een paar dagen geleden heb ik mijn eetlust weer teruggekregen. Die rommelende darmen waren gelukkig al eerder verdwenen. Mijn gewicht is ook weer oké… in het Evason heb ik op de weegschaal gestaan en daar was ik weer 70 kilo. Dat is weliswaar het gevolg van weinig eten, maar toch. Hoe het is gesteld met mijn conditie weet ik eigenlijk niet. Ik merk wel dat ik met heuveltje op niet heel veel problemen heb, dus dat zal wel goed zitten, maar de behoefte om te bewegen… zoals ik die had in bijv. Nieuw Zeeland en Australië is totaal verdwenen. Het zal waarschijnlijk met de warmte te maken hebben. Ik ga dit in Nederland straks wel weer oppakken. Goed nieuws is ook dat ik aan het zweten ben. Degene die mij een beetje kennen weten dat ik eigenlijk altijd alleen maar een rood hoofd krijg bij inspanning, maar nu heb ik zelfs zweetparels op mijn bovenlip en lopen er stroompjes zweet langs mijn nek naar beneden. Dit heeft als voordeel dat ik lang niet zo’n rood (tot paars aan toe) hoofd krijg als ik normaal krijg omdat het vocht zich nu eindelijk een uitweg vindt. Ik moet alleen toch wel heel erg veel drinken, want zodra ik ga bewegen ga ik vocht vasthouden. Hier valt bijna niet tegen in te drinken… Verder dus geen problemen en dat wil ik graag zo houden.