Een maand later

Zaandam 27 Juni 2006
Hoe gaat het nu met ons na een ruime maand thuis? Natuurlijk vraagt iedereen aan ons of we ‘niet vreselijk moeten wennen’ en of we ‘het reizen niet onwijs zat zijn’. Voor diegene die de antwoorden nog niet gehoord hebben zullen we ze nog maar eens herhalen: JA, we moeten vreselijk wennen en NEE we zijn het reizen nog lang niet zat. Zo, da’s duidelijk. Om met het eerste te beginnen: natuurlijk is het even wennen om weer terug te stappen in een land met wisselend klimaat, waar bijna iedereen haast heeft en de wegen voller staan met auto’s dan er vliegen zijn in Centraal Australië. De dag na aankomst waren we al bijna te laat voor de bruiloft doordat we ons verkeken hadden op de file voor de Coentunnel en ook bij een andere afspraak waren we weer dit voor Nederlanders zo vertrouwde ochtendritueel vergeten: te laat! Welcome back.

Het weer is natuurlijk ook nog niet echt om naar huis te schrijven geweest. Werden we in Thailand nog jaloers gemaakt door het thuisfront dat het ‘zo lekker’ was; de eerste twee weken thuis moesten we binnenshuis (dikke trui en sokken aan) doorbrengen omdat het buiten akelig koud en vies nat was. Inmiddels hebben we gelukkig ook al wat beter weer gehad, maar terwijl we dit schrijven hangt er boven Zaandam weer een grauwe deken. Wat overigens super is, is dat we nog niet direct aan het werk hoefden. Mark start begin juli weer bij z’n vorige werkgever en Bianca is nog druk zoekende, hetgeen ons mooi de tijd geeft in een langzamer tempo te acclimatiseren. Opstaan als je wakker wordt, eten als je trek krijgt, naar bed als je het zat bent: pak alles zo als het komt, heerlijk. We hebben wel ons ritme van bijtijds opstaan erin gehouden, zodat we de dagen mooi kunnen benutten en ook al zachtjesaan kunnen wennen aan het moment dat we vroeg moéten opstaan. De dagen goed benutten is trouwens wel noodzakelijk ook, want we hebben natuurlijk vrij veel dingen te regelen: her en der terugdraaien van het correspondentieadres, belasting aangifte, bankzaken regelen, huisdieren terug halen, etc. etc. Inmiddels zijn we bijna door onze To Do-lijst heen en krijgen we ook meer tijd om die dingen te gaan doen die we ons tijdens de reis al voorgenomen hebben. Zo zijn we allebei begonnen aan een cursus Spaans bij een instituut in Amsterdam, heeft Bianca de weg naar de sportschool gevonden en is Mark druk doende om een nieuwe motor op de kop te tikken. Daarnaast lezen we veel en speuren we veel op internet en zodoende blijft de tv nog lekker vaak uitstaan (behalve uiteraard tijdens het WK). En wat dachten jullie van de foto’s uitzoeken? Al deze dingen zorgen ervoor dat we ’s avonds pas laat weer ons bed induiken om er toch de volgende morgen al weer vroeg uit te stappen om door te gaan met waar we gebleven waren.

Het zal jullie een beetje duidelijker zijn geworden: we vinden langzaam weer in onze draai, maar proberen wel duidelijk wat opgedane ervaringen vast te houden. De tijd zal het leren of we sterk genoeg zijn. Om op het reizen terug te komen: dat waren en zijn we nog lang niet zat!! De laatste weken in Thailand ga je je onbedoeld toch al bezighouden met en voorbereiden op de thuiskomst, maar dit moet niet verward worden met ‘het reizen zat zijn’. Hadden we nog een half jaar langer weg kunnen blijven dan hadden we net zo vrolijk doorgegaan. De plannen voor volgende tripjes spoken al door ons hoofd en toen we pasgeleden iemand hoorde praten over een expeditie naar Antartica ging het direct jeuken! Maar goed, om in lijn te blijven met onze goede voornemens: we zien wel. We willen graag terug naar Zuid Amerika en nogmaals naar Nieuw Zeeland staat ook hoog op ons verlanglijstje, maar mochten de positieve hervormingen in Nepal doorzetten dan is de kans groot dat we daar als eerste heen vertrekken. Nogmaals, we zien wel.

Nog even wat over ons: het westerse leven heeft duidelijk z’n invloed gehad, want inmiddels vliegen de kilo’s er al weer aan. De snackbar op de hoek draaide de eerste week overuren om aan onze behoefte te kunnen voldoen en menig restaurant is door ons al met een bezoekje vereerd. Minimaal één keer per week een slagroompunt van Landsaat en op de overige dagen wordt een gevulde koek ook als een tussendoortje gezien. Mark heeft z’n verloren kilootjes al dubbel en dwars terug verworven en ook Bianca moet gaan oppassen, dus binnenkort zullen we het luxe leventje maar een beetje minderen. Voor de rest voelen we ons toppie, dus tot zover ons beklag.

Velen hebben ons benaderd met de vraag hoe het nu verder gaat met het olifantenpark Elephants & Friends, waar wij een schokkende tijd hebben doorgebracht. We hebben goed nieuws: het draait super! Een Australische oud-vrijwilligster heeft het voor elkaar gekregen om iemand voor drie maanden naar het park over te sturen om het Engels van Phot en zijn staff bij te spijkeren en hen bij te staan in het runnen van de dagelijkse business. Deze hulp -Gary genaamd- is een gigant die al duizend-en-één zaken heeft opgepakt en aangepast. Zo zijn er contacten gelegd met een ander opvangcentrum in het noorden van Thailand met als resultaat een flinke donatie waardoor één van de olifanten vrijgekocht kon worden, is er meer informatie beschikbaar gekomen voor bezoekende vrijwilligers en wordt er met de burgemeester onderhandeld over de pacht van een aanpalend stuk grond. Jeemig wat gaat het hard maar wat is er ook nog veel te doen! Naast Gary hebben ook al diverse vrienden uit Nederland een bezoek aan Phot gebracht en dat alles draagt er sterk aan bij dat Phot vol vertrouwen is om het park voort te zetten. Kortgeleden hebben wij een emotioneel bezoek gebracht aan de ouders en familie van Dominique in België waar we naast stilstaan bij hetgeen er gebeurd was ook onze ogen hebben gericht op de toekomst: hoe kunnen we er voor zorgen dat Dominique’s droom blijft voortbestaan? We hebben besloten om middels een stichting alle hulpacties wat meer gecoördineerd te gaan laten verlopen en na te gaan denken over hoe eventuele ondersteuning aangeboden kan gaan worden. Er moet nog veel huiswerk gedaan worden, maar wees gerust: we komen er bij jullie op terug… trek de portemonnee maar alvast!!

Over een maandje ofzo zullen we nogmaals verslag doen van ons leven thuis, kijken of we dan nog steeds zo opgewekt en relaxed door het leven gaan…