De avonturen

Perth - Singapore - Denpassar - Sanur, 15 februari 2006
Gisteravond hebben we toch nog geheel onverwacht wat campingspullen, w.o. onze tent, verkocht. We hebben alleen nog de twee stoeltjes en Bianca's slaapzak over. Deze liggen nu bij de Heks (Renée, manager Witch's Hat) op zolder. Zij zal ze aan iemand geven die ze nodig heeft... Het komt wel goed terecht. Om 8.00 uur gingen we met de shuttlebus richting het vliegveld. We waren de eersten dus we moesten nog wat rondjes door de stad maken om de rest op te halen. Het zat de chauffeur allemaal niet mee. Het verkeer zat tegen en er kwamen steeds wijzigingen in de hotels waar hij heen moest en dat steeds op het moment als hij al onderweg was naar dat hotel. Het maakte ons allemaal niet uit. Het was wel vermakelijk en wij hebben de tijd. Ons vliegtuig gaat pas om 11.30 uur. Eenmaal op het vliegveld hebben we eerst maar een bakkie gedaan. Voor de laatste keer waarschijnlijk goed genieten van een lekkere bak koffie, althans de luxere variant van koffie, cappuccino etc. Op ons gemak zijn we rond gaan lopen en zo zachtjes aan naar de douane gelopen. Eenmaal door de douane viel Mark zijn oog op TRS, Tourist Refund Scheme. Je kunt bij aankopen vanaf A$ 300,- een deel van de betaalde belasting terugvragen als je het land verlaat. Dit wilden wij wel proberen. We moesten alleen de bon en de camera laten zien en voila, het wordt binnen vijf dagen op onze creditcard gestort. Toch nog zo'n 10% van de aankoopprijs. Is mooi meegenomen. Toen wij stonden te wachten bij TRS zagen we dat onze vlucht al aan het boarden was. Wij hadden totaal niet in de gaten dat het al zo laat was geworden. Zijn wij dan echt zo relaxed geworden? Met een kleine vertraging zijn we richting Singapore vertrokken. Het was niet druk in het vliegtuig en we hadden vier stoelen voor onszelf. Ideaal. We hadden tijdens de vlucht weer een ruime keuze aan entertainment. Wij kozen allebei voor de docufilm Touching The Void. We hebben allebei het boek gelezen en het is onwijs leuk om nu de film te zien. Het plaatje is zeg maar compleet nu. Na ongeveer vijf uurtjes vliegen kwamen we aan op het gigantische vliegveld van Singapore. We werden blij verrast dat je overal op het vliegveld gratis gebruik kunt maken van internet. Daar hebben we dan ook meteen gebruik van gemaakt! We hebben ook sinds drie maanden weer eens de McDonalds-keten opgezocht. Toch wel weer lekker... alhoewel... Mark had een McSpicy die wel heel erg spicy was... de smaak was iets te overheersend en het zweet brak hem uit. Nou ja, alvast een voorproefje voor het hete Balinese eten. Ook hier ging het wachten weer snel. Voor we het wisten zaten we alweer in het vliegtuig, welke dit keer propvol zat. Alleen gingen de meeste passagiers door naar Melbourne en niet naar Bali. Helaas voor Bali. We stonden overigens verbaasd over de handbagage die sommige mensen meenemen. Echt niet normaal wat mensen meeslepen. Het zijn gewoon hele koffers. We snappen niet dat dat allemaal maar door mag als handbagage. De aankomst op het vliegveld van Denpasar was toch wel vertrouwd, ondanks dat we er alweer vijf jaar geleden voor het laatst zijn geweest. We vonden meteen onze weg naar het taxi-kantoortje buiten het vliegveld en sprongen even later in een gloednieuwe taxi, welke ons naar het Swastika Guesthouse bracht. Even een nadere verklaring van Swastika... het heeft in deze niets met de Nazi's te maken, maar het is een heel oud Hindu symbool wat staat voor welvaart en geluk. We werden bij het Guesthouse ontvangen door de nightmanager die vroeg: "are you Mr. Mark?". Nou, dat waren wij. We kregen een mooie ruime kamer toegewezen vlak bij het zwembad (dat wordt 's ochtends er zo inplonsen) en een eigen zitje. Met een Nederlandse "welteruste" door de nightmanager zijn we gaan slapen.

Sanur, 16 februari 2006
Tijdens het ontbijt moe28-Aug-2006 om ons heenkijken. Zijn we echt op Bali? Ja, we zijn er echt! Het is een beetje een gek gevoel. De vorige keer dat wij hier aankwamen, kwamen we overdag aan en waren we meteen volop "in" Bali. We hebben toen een tijdje voor de ingang van het vliegveld zitten wachten op de pickup die uiteindelijk niet kwam. Daarna hebben we zelf een taxi geregeld wat een beetje chaotisch ging. Dwars door de drukte van Denpassar naar Lovina Beach. We deden er drie uur over om daar te komen en er was veel te zien onderweg. Nu kwamen we aan in het donker, zijn vrijwel meteen in een taxi gesprongen en hup gaan slapen... dan ben je de volgende dag, als het licht is "opeens" in Bali. We besloten na het ontbijt maar eens goed de sfeer te proeven en zijn lekker een stukje gaan lopen. Wat ons opviel was dat er overal voor de winkeltjes en restaurants etc. offermandjes lagen. Dit konden wij ons van de vorige keer niet zo massaal herinneren. Het heeft vast te maken met het tourisme wat naar beneden is gegaan door de bommen in o.a. Kuta. We zijn via het Bonsai Café het strand opgelopen, waar we meteen door drie man werden benaderd voor massages en boottripjes. Gelukkig waren ze niet zo opdringerig als toen in Lovina en konden we gewoon een leuk praatje met ze maken. We zijn een heel stuk over de "boulevard" gelopen voordat we weer via een klein zijstraatje in de hoofdstraat terechtkwamen. Ons oog viel toen op de Swastika Bungalows, zeg maar de grote broer van het Swastika Guesthouse. We vroegen of we daar even een kijkje konden nemen. Misschien is het wat voor ons. Dat was geen probleem. Uiteindelijk werd het nog een grote rondleiding, want terwijl wij rondsnuffelden kwamen we Made (Madie) tegen die ons graag wilde helpen. Hij kon on wel een "special price" geven als we langer zouden blijven, maar hij kon ons ook helpen als we bijv. in een Homestay of i.d. wilde verblijven. We raakten met hem aan de praat over het lekkere eten van Bali en hij kreeg bijna letterlijk het water in zijn mond toen het gesprek kwam op Babi Guleng. Hij kon ook dat wel voor ons regelen voor een "special price". Wij denken er nog even over na. Toen we weer buiten stonden zagen we een onwijs leuk tentje, Joli, waar we meteen wat zijn gaan drinken. Hier gaan we zeker terugkomen, want er stonden allemaal lekkere dingen op het menu. Tot aan de lunch zijn we bij het zwembad van het Guesthouse blijven hangen. Met knorrende maagjes liepen we weer naar het Bonsai Café aan het strand voor een overheerlijke lunch. We hadden vanaf hier een prachtig uitzicht op het oosten van Bali, Nusa Caningan en de Badang Strait. Heerlijk relaxed! Terug in het Guesthouse hebben we weer heerlijk gerelaxed op onze eigen veranda en even later kwam Made langs, die het zich comfortabel maakte op het trappetje van onze veranda. Hij vertelde over een homestay van een vriend waar we even langs konden als we wilden. Misschien was het wat voor ons zei hij. Hij ging zelfs even het visitekaartje halen. Toen hij terugkwam vertelde hij ook dat hij ons wel naar Ubud wilde brengen. Dat kan dan alleen op vrijdag en zaterdag, want dan is hij vrij. Natuurlijk ook voor een special price. We zullen wel zien. We hebben nog alle tijd. Mark is 's middags wel even naar de homestay gelopen, want misschien is het inderdaad wat voor ons. Dit viel een beetje tegen. Waar we nu zitten is eigenlijk wel prima zo en we besloten dan ook hier te gaan onderhandelen over de prijs. We hebben er Rp 40.000,- per nacht afgekregen. Dit komt neer op zo'n 4 euro. Als je nagaat dat men hier ongeveer Rp 400.000,- verdient als je een goeie baan hebt, dan is die 4 euro best wel veel. Nou ja, dan geven we wel wat meer fooi. Voor het avondeten besloten we het dicht bij huis te zoeken. Het guesthouse heeft nl. ook een restaurant. Drie keer struikelen en we zijn er... Mark koos voor Nasi Goreng en Bianca voor de saté. Voor de insiders... de saté was bijna net zo lekker als die van Ma Kim.

Sanur, 17 februari 2006
Het heeft vannacht flink geregend en we werden dan ook wakker met wolken aan de hemel in plaats een vrolijk zonnetje. Na het ontbijt kwam Made weer langs met de vraag of we nog naar Ubud wilde. Wij willen nog niet naar Ubud, misschien volgende week. Made is erg op zoek naar dingen die hij voor ons kan regelen, want hij begon op een gegeven moment over dat hij nog wel een vriend had die tattoo's zet. We konden met hem mee naar de shop om te kijken in de fotoboeken. We hoefden niets te doen, alleen maar kijken. Mark zei dat Bianca al een tattoo heeft, welke ze uiteraard moest laten zien. Oooohhh, big! Hij wilde Mark vervolgens een tattoo aan laten smeren van een gekko, maar Mark is niet gek(ko)... geen tattoo voor Mark. Toen Made aanstalten maakte om weg te gaan vertelde hij nog dat hij ook gitaar speelt in het restaurant van het guesthouse, maar dat zo ook een kroeg kunnen zijn van een vriend... dat is ons nog niet duidelijk, want hij zegt bijna overal ja op ;-) Maandag zal hij de blues spelen en of we langskomen. Nou, dat vinden wij wel leuk dus we zien hem maandag weer. Nadat we een voorraad water ingeslagen hebben zijn we af gaan koelen in het zwembad en hebben we ons tot een uurtje of 14.00 bijna niet meer verroerd. We besloten te lunchen bij dat leuke tentje waar we eerder wat gedronken hebben, Joli. We kozen allebei de Nasi Goreng Special uit. Heeeeeerlijk. Wel pittig... er zaten errug veel rode pepertjes in, maar super lekker! Op de terugweg naar het guesthouse even gekeken hoe het internetten hier bevalt. Op zich prima, ongeveer 2 euro per uur. Er is frontpage aanwezig, maar geen usb-aansluiting, dus bij dit internetcafé kunnen we in ieder geval niet onze site bijwerken. Er zijn er gelukkig nog zat anderen, dus dat gaat vast wel goedkomen. Tja, de middag hebben we weer luierend doorgebracht. Wat een luxe. We zijn weer in het guesthouse gaan eten en hebben voor onzelf een soort mini-rijsttafeltje besteld van Gado Gado, Saté en Nasi Goreng. Het schijnt trouwens typisch Nederlands te zijn, een rijsttafel!!! Nooit geweten.

Sanur, 18 februari 2006
Vanochtend zaten we pas laat aan het ontbijt en waren verrast dat het "druk" was in het restaurant. Alle bewoners van het guesthouse, wel drie kamers, zaten tegelijk aan het ontbijt! Na het ontbijt weer lekker zwemmen en later heel decadent op onze eigen veranda koffie en thee laten bezorgen (dit kostte ons totaal € 0,85). Voor de lunch kozen we dit keer een leuk trendy Balinees tentje, met een wat onhandige ober, maar wel een hele lieve. Hij deed onwijs zijn best om de bestelling goed op te nemen, wat evengoed tot twee keer mis ging. Het eten was weer heerlijk. We hadden kip van de bbq, wat werd aangewakkerd met een ventilator in plaats van een traditionele Balinese waaier, maar ja dat hoort ook wel bij een trendy tentje... De kip was zo mals dat je het met een lepel van het bot af kon scheppen. 's Middags op onze veranda hebben we een lekker fruitsapje gedronken en hebben we tot aan het avondeten gelezen met af en toe een dip in de pool. Made kwam ook weer langs en vertelde dat zijn vrouw manicures doet... 't is maar dat we het weten. Hij bedoelt het allemaal goed, hij komt alleen af en toe zo rottig uit zijn woorden, waardoor hij wat moeilijk te begrijpen is. Toch maar weer lekker makkelijk in het guesthouse eten... zowaar een aantal tafeltjes bezet door gasten van andere hotels die hier komen eten. Natuurlijk hebben we weer heerlijk gegeten. In de loop van de avond begon het een beetje te regenen en onweren, maar onze veranda is overdekt, dus konden we nog lekker buiten blijven.

Sanur, 19 februari 2006
Het lijkt wel alsof we elke dag op hetzelfde tijdstip wakker worden… tien voor negen… blink blink oogjes open. Tijd voor een nieuwe dag! Niet dat die veel verrassingen zal gaan brengen, want net als gisteren, eergisteren en de komende paar dagen zullen we weinig tot niets uitvoeren op Bali. Behalve dan natuurlijk genieten van al dat lekkere eten en het lekkere klimaat. Na het ontbijt zijn we voor de verandering maar weer eens een internetcafeetje op gaan zoeken. We hebben al bij twee cafeetjes vluchtig een blik op de computers geworpen, maar nog niet de juiste kunnen vinden om onze site bij te werken. Vandaag hadden we meer geluk. Binnenin het sjieke restaurant Zoo staan zowaar een paar knappe computers, uitgerust met de allerlaatste software, breedband-internet en een USB-verbinding! Zo kunnen we jullie toch ook maar weer mooi op de hoogte houden van ons verblijf op Bali. Het internetten kost ongeveer Rp 25.000 per uur (ongeveer € 2,50) wat wel wat duurder is dan bij de anderen, maar dan krijg je wel wat. Na onze mail gelezen te hebben zijn we ook nog een bakkie blijven drinken in het café-gedeelte, men serveert hier warempel cappuccino en café latté, uitproberen dus. Het smaakte heerlijk (eigenlijk was de cappuccino lekkerder dan in menig Australische koffiebar) alleen de rekening viel wat tegen: bijna Rp 40.000; daar kunnen we hier bijna voor dineren! Dan volgende keer maar weer zo’n gewone Bali-koffie bestellen, een lekkere pittige bak met een stug bezinksel op de bodem. Onderweg terug naar ons guesthouse zijn we bij wat dames gestopt die graag wat wilde verkopen, we moesten 'lookie lookie' doen in allebei hun winkels. Wat een aardige mensen hier zeg; we kregen gelijk een special price aangeboden terwijl ze ons nog maar net kennen :-) !! De business is hier wat dun gezaaid, dus we konden het niet maken om maar bij een dametje wat te kopen, de andere moest ook eten vanavond... zo gezegd, zo gedaan en na wat onderhandelen liepen we even later de winkeltjes uit met wat nieuwe t-shirtjes, een broekrok en twee prachtige batik-sarongs. Zij blij, wij blij. Het grappige is trouwens dat men hier op Bali een tasjescode heeft: krijg je bij je aankoop een wit plastic tasje dan heb je teveel betaald, bij een zwartwitte uitvoering had je een betere prijs kunnen behalen en bij een zwart tasje heb je scherp onderhandeld, tot op het bot. Krijg je geen tasje dan heb je eigenlijk te weinig betaald en dat wilden wij deze lieve mensjes niet aan doen. In één zwart en één wit tasje vertrokken we, dus hoewel de dames een paar keer 'me bankrupt' riepen denken wij dat we wel een handje geholpen met het opkrikken van de economie. Tot aan de lunch hebben we lekker op de veranda gezeten en liggen dobberen in het zwembad, wat een luxe. Ons middageten hebben we weer genoten bij Joli; Bianca aan de saté en Mark aan de ayam bacak. De saté werd leuk geserveerd op een mini-bbq, iets wat we ons nog konden herinneren van ons vorige bezoek aan Bali. De rest van de middag zijn we doorgegaan met zwembadhangen en relaxen tot het aan het eind van de middag begon te betrekken en te regenen. Om droog te blijven na al dat zwemmen nestelden we ons maar op onze veranda, waar we even later aan de praat raakten met een Noorse dame die een kamer boven ons heeft. Zij is in haar eentje voor 17 dagen naar Bali gekomen en vermaakt zich prima met het doen van allerlei uitstapjes en activiteiten. Wat een contrast met ons geluier maar gelukkig kon ze zich goed in onze positie verplaatsen. Zelf heeft ze ook al vrij veel gereisd en het was erg leuk om verhalen uit te wisselen. Daarnaast heeft ze een brede interesse in van alles en nog wat en kan ze zeer intrigerend vertellen, de middag vloog dan ook om. 's Avonds zijn we weer in het restaurant van ons guesthouse gaan dineren, waar we ons gesprek met Kaya (de Noorse dame) hebben voortgezet. Ook heeft ze ons thuisgebracht in de wondere wereld van Sudoku; dat is geen Noorse massagetechniek of Balinese vechtsport, maar een populaire vorm van denksport, een soort veredelde kruiswoordpuzzel. Mark was direct enthousiast en toen Kaya een paar ’beginners’-puzzels gaf zat hij vervolgens tot laat op de avond te etteren met cijfers en letters; Bianca had haar luikjes al lang en breed gesloten…

Sanur, 20 februari 2006
Vanochtend zijn we eens de andere kant van de straat ingelopen. Even kijken wat daar allemaal aan restaurantjes etc. is. We zijn een heel stuk de straat afgelopen en via een ander straatje kwamen we uiteindelijk bij het strand terecht. Na een stukje over de "boulevard" gelopen te hebben schoten we een zijstraatje in, met de bedoeling weer op de hoofdstraat uit te komen, maar we hebben iets niet helemaal goed gedaan waardoor we min of meer verdwaald waren. Uiteindelijk kwamen we uit bij een soort hoofdader aan de buitenkant van Sanur. Dit konden we ons nog herinneren toen we met de taxi hierheen werden gebracht en besloten deze straat dan maar af te lopen in de richting van het hotel. Het duurde voor ons gevoel eindeloos voordat we eindelijk een zijstraatje vonden waar we inkonden zodat we weer richting de hoofdstraat konden lopen. We verzandden in allerlei zijstraatjes en liepen zigzaggend richting het strand, dus dat moest wel goedkomen. Plots stonden we weer in de straat waar wilden zijn! Uiteindelijk zijn we ruim een uur aan het tippelen geweest, maar we hebben wel kunnen proeven van het gewone leven van Bali doordat we door de "woonwijken" heenliepen. Erg leuke ervaring! We vonden dat we wel een lekkere kop koffie verdiend hadden. We hadden ergens een bord zien staan bij een restaurant waarop aangegeven werd dat ze cappuccino hebben. Dit besloten we even uit te proberen. Het was een heerlijke koffie en we hebben er dan ook uitgebreid van genoten. Tijdens de koffie kwam het gesprek op Borneo, onze volgene bestemming. Dit is de laatste tijd al een paar keer onderwerp van gesprek geweest. Bianca twijfelde al een hele tijd of we er wel heen moeten gaan (is een gevoel, niet speciale reden) en Mark begon de laatste tijd ook te twijfelen. We hebben allerlei zaken de revue laten passeren en uiteindelijk besloten niet naar Borneo te gaan. Doordat we dit niet doen hebben we voor onszelf meer vrijheid gecreëerd en dat geeft een heel relaxed gevoel. Terug in het guesthouse is Bianca het zwembad ingedoken en Mark verder gegaan met Sudoku-en. Voor de lunch hebben we weer een ander eettentje uitgekozen. Mark heeft een gerecht gegeten dat Kolore heet en Bianca nam een sandwich, die uiteindelijk een beetje zwaar op de maag lag, dus terug in het guesthouse moest Bianca eerst even uitbuiken, terwijl Mark lekker ging zwemmen. Terwijl wij aan ons avondeten zaten kwam Made weer langs. Hij vertelde ons dat hij vanavond geen gitaar ging spelen omdat hij ziek was. Hij heeft de hele dag in bed gelegen en is niet naar zijn werk geweest. Hij moest zelfs naar de dr. en heeft allerlei medicijnen gekregen. Hij trad dus niet op. We kwamen er achter dat het optreden in een kroeg was, en niet in het restaurant van het guesthouse. Zijn vriend Seme valt vanavond voor hem in en hij zal waarschijnlijk volgende week weer spelen. Het was trouwens druk in het restaurant. Er zat een hele grote groep Nederlandse "overwinteraars", ofwel OBI's (Overwinteraars Bali Indonesië) en daarnaast waren er nog drie tafeltjes bezet. Erg leuk dat het zo druk is. Komt er tenminste nog wat geld binnen.

Sanur, 21 februari 2006
Vandaag hebben we het eens anders aangepakt als voorgaande dagen. Normaal doen we rustig aan, maar nu zijn we direct gaan ontbijten toen we wakker werden. De reden: de zon schijnt!!! Na het ontbijten hup insmeren en liggen. We hebben nog niet veel zonneschijn gehad, dus we besloten er goed van te genieten. Natuurlijk druipt het zweet na vijf minuten al van je rug af en is het al bijna niet meer uit te houden, maar toch stoer blijven liggen... Na een uur waren we helemaal gaar en ging ook de zon weg. Kwam dat ff goed uit. Nou ja, niet helemaal, want de wolken werden dikker en grijzer dus dat voorspelde niet veel goeds. Het zag er heel dreigend uit, maar de regen zette niet eerder door dan toen wij in de loop van de middag in een internetcafé zaten. Vóórdat we gingen internetten hebben we geluncht bij een restaurantje waar we al eerder geweest zijn (met die onhandige ober). Uiteraard weer heerlijk gegeten. Mark koos voor de Siap Panggang Metoktok, iets met kip en een hele berg rode pepertjes. Hiet viel qua pittgheid uiteindelijk wel mee, maar het waren er zoveel dat Mark een groot deel heeft laten liggen ivm het eventueel aan de schijterij raken. Hij heeft al bijna elke dag last van een brandende ster door het hete eten dus moet ie het maar niet overdrijven met heet eten. Bianca koos dit keer voor een lichte maaltijd van roerbakgroenten, Tumis Sayuran. De rest van de middag hebben we weer doorgebracht met lezen, Sudoku en zwemmen. Om half zeven kreeg Bianca al trek dus zijn we even later het restaurant van het guesthouse weer ingedoken. Bianca koos voor Europees voedsel (zo staat dat op de kaart) in de vorm van een pepper steak en Mark wilde nog wel een keer de saté proberen. Die is dan ook wel errug lekker! Made kwam ook nog even gedag zeggen. Hij bleef niet lang, want hij was nog steeds ziek. Hij was vandaag ook nog niet wezen werken. Maybe tomorrow!

Sanur, 22 februari 2006
Na het ontbijt zijn we een stukje gaan lopen en hebben we geprobeerd het straatbeeld een beetje vast te leggen. We kwamen uit bij een offerplaats waar het een drukte van jawelste was. Er werd zelfs iemand ingezegend met heilig water. We vonden het een beetje onbeleefd om foto's van alle rituelen te maken en we wilden ze ook niet storen om te vragen of het mocht, dus hebben we op een afstand heel even staan kijken en hebben ze toen met rust gelaten. Tijdens onze wandeling kwamen er alweer dreigende wolken aan zweven en toen wij een bakkie zaten te doen bij Joli barstte het in alle hevigheid los. Op straat gaat het leven echter gewoon door. De enigen die in het straatbeeld ontbreken zijn de touristen... Terug in het guesthouse hebben we weer decadent een bakkie koffie laten bezorgen op onze veranda. De mensen van het guesthouse laten ons regelmatig blijken dat ze erg blij zijn dat we lang blijven. Dit betekent voor hun commissie. Business is very bad zeggen ze alsmaar en dat geloven we graag, want het is zoals al eerder gezegd overal erg rustig. Tja, toen was het alweer tijd om te lunchen ;-). We kozen dit keer voor een wat sjieker tentje. We kregen een welkomstdrankje en knoflookbrood. Mmmmjammie. Mark koos voor Rendang (erg pittig draadjesvlees) en Bianca koos voor Nasi Campur. Dit bleek een verzameling van een aantal gerechtjes te zijn, waar onder ook een beete rendang. Heerlijk. Na de lunch een bakkie gedaan bij Randy's... we dachten laten we eens gek doen haha. Normaal gaan we na de lunch meteen weer terug naar het guesthouse, maar nu hadden we trek in een cappuccino en die is een stuk goedkoper bij Randy's dan bij Zoo (het internetcafé / restaurant). Naast Randy's had Bianca een leuk houten armbandje gezien welke we na de koffie daar ook hebben gekocht. Pffff onderhandelen over € 0,60... en dan nog een wit tasje (is te veel betaald) krijgen!!! 's Middags weer aan onze conditie gewerkt in het zwembad (ja ja, elke dag zwemmen we baantjes om toch nog een beetje beweging te krijgen... het is niet zomaar zwemmen en lui doen haha). Tegen een uurtje of vijf kwam Made weer langs met wat foldertjes voor tourtjes. Wij hebben alleen nog steeds geen zin in tourtjes. Wij vertelden hem dat we voor morgen Babi Guling wilden bestellen in het restaurant van het guesthouse. Made wist echter een beter tentje en hij zou dat wel voor ons kunnen halen (in Denpassar) en we konden het dan opeten in het restaurant van het guesthouse. Wij vonden dit een beetje vreemd... je eigen eten meenemen??? Niet volgens Made, maar hij ging het toch maar even vragen. Het kan! We hebben hem geld meegegeven (Rp 150.000) en zijn heel erg benieuwd. Wij wisten dat Made zijn vrouw in een Spa werkt, maar doet ook aan huis volgens hem en wij zijn daarin wel geïnteresseerd en vroegen wanneer zijn vrouw langs kon komen voor een massage. Hij gaat het thuis overleggen en we horen nog van hem. Uiteraard hebben we 's avonds weer in het restaurant van het guesthouse gegeten. Bianca had Cap Cay (is eigenlijk Chinees) en Mark Balinese Chicken Curry. De mensen vragen al of we Bintang en Diet Coke willen... we durven geeneens meer nee te zeggen ;-).

Sanur, 23 februari 2006
Vanochtend was er weer volop zon, dus na het ontbijt gelijk plat. Pakken wat we pakken kunnen!!! Het wordt toch snel weer heet, dus afblussen in het zwembad dan maar. We hebben gelukkig nog steeds het rijk alleen. Is voor ons natuurlijk super, maar voor de mensen die hier werken natuurlijk niet (geen commissie). De schoonmaakster en tevens serveerster blijkt een schoonzus van Made te zijn. Wat een klein wereldje. Ze vertelde dat haar man drie jaar geleden overleden is. Dit is dus de broer van Made. Nog maar begin 40 en overleden aan een hart probleem. Ze duidde hem trouwens aan als No. 1. Made is No. 2. Voor de rest hebben we weer lekker op de veranda gehangen. We hebben allebei Sudoku al aardig onder de knie, straks moeten we op zoek naar een moeilijker boekje. Voor de lunch gingen we maar weer eens langs bij het Bonsai Café aan het strand. Het was zowaar druk. Met volle buikjes zijn we weer teruggewaggeld naar het guesthouse en speelde zich weer het bekende ritueel af: veranda-hangen, lezen, zwemmen, sudoku. Made kwam om 17.00 uur trots de Babi Guling laten zien. Hij kwam net uit Denpassar vandaan. Om 19.00 uur schoven we aan tafel en werd het eten gepresenteerd. Een grote schaal met Babi Guling, met stukken crispy varkenshuid en een oor (Made like.. Made extra pay money for ear... mmmm). Verder nog een soort soepachtig iets... Made noemde het bananasoup en het was gemaakt van bananenbladeren... errug pittig en tot slot nog twee boemboes... waarvan er één niet pittig was (volgens hem dan... pfffff zweet, zweet) en de andere heel pittig (die hebben we maar grotendeels overgeslagen... denk aan de brandende ster). Wij bestelden dan bij het restaurant de rijst en het drinken zodat zij ook nog inkomen hadden. Made had ook zijn gitaar meegenomen en verraste ons met fantastisch gitaarspel en een super mooie stem. Hij kon echt goed zingen, alhoewel hij de Engelse woorden niet goed uitsprak en wij goed moesten luisteren of hij nou in het Engels zong of in het Indonesisch (uiteindelijk bleek het Take me Home Country Roads van John Denver te zijn). Maar dat maakt nix uit, want hij deed het met zo ontzettend veel overgave en passie dat het gewoon heerlijk was om naar te luisteren. Hij was echt helemaal in zijn element. Het eten was trouwens veel te veel en omdat Babi Guling een bijzonder (en duur) gerecht is hebben we de rest aan het keukenpersoneel gegeven, die er nog heerlijk van hebben zitten smullen. Het ging op een gegeven moment flink hozen en Made had geen beschermhoes voor zijn gitaar. Althans het was een gitaar van een vriend dus hij wilde niet het risico lopen dat er iets gebeurde met de gitaar (een nieuwe kost ong. Rp 450.000, is meer dan een maandsalaris) dus heeft de gitaar bij ons in de hoek overnacht.

Sanur, 24 februari 2006
En soms moet er "gewerkt" worden... na het ontbijt zijn we gaan speuren op internet naar mogelijke vluchten richting Nepal. Nu we niet naar Borneo gaan willen we eerst Nepal aandoen en dan goed (ongeveer vijf weken) en daarna afsluiten in Zuid-Oost Azië omdat we toch ook vanuit Bangkok weer naar huis vliegen. Het viel allemaal nog niet mee. We hadden trage een internetverbinding en niet alle maatschappijen hebben een e-ticketservice. We zijn dus niet echt heel ver gekomen. We gaan waarschijnlijk morgen naar het Grand Bali Beach hotel omdat zich daarin kantoortjes van een aantal vliegmaatschappijen bevinden. We hebben onze frustratie weggedronken met een cappuccino en een ice cappuccino bij Joli en zijn daarna teruggelopen naar het Guesthouse. We hadden toch best wel veel tijd besteed in het internetcafé met ons (niets opgeleverde) speurwerk dus het was al snel weer lunchtijd. Deze keer dus nix ff hangen en relaxen en zwemmen etc., maar meteen weer in de benen want we moeten weer lunchen ;-) pffff wat is het leven van een backpacker toch zwaar (ahum... laat dat backpacker zijn maar ff weg... we zijn hier gewoon de rijke tourist... de koning te rijk). We kozen weer voor een ander tentje en hebben beiden Nasi Goreng besteld. We concludeerden dat tot nu toe dit de lekkerste Nasi Goreng is die we in Bali gehad hebben. Voor het eerst hebben we ook een ander verhaal gehoord voor het wegblijven van de touristen. Dit keer niet het verwijt aan de bommen, maar gewoon dat het "low season" is. Terug in het guesthouse heeft Bianca zich uitbuikend op het terras geïnstalleerd met een boek en heeft Mark weer de dagelijkse baantjes gezwommen. Tegen vieren kwam Made met vrouw en zijn twee kinderen langs. Wayan ging als eerste Bianca masseren. Made vertrok en zijn dochter (14 jaar) en de kleine baby bleven keurig bij het zwembad wachten. Na een uur fijngeknepen (of is het fijn geknepen) te zijn kwam Bianca weer naar buiten en was het de beurt aan Mark. Ook hij werd flink onder handen genomen. Het is af en toe best pijnlijk, maar je merkt gewoon dat je daarna losser en vrijer in je vel zit en waren we ook nog eens lekker zacht door de massageolie. Heerlijk! Om 19.30 uur hadden we afgesproken met Kaya om te gaan eten en om daarna naar Ogo Ogo te gaan. Dit is een danswedstrijd hebben wij ons laten vertellen. Made kwam weer langs, maar ging ook vrij rap weer weg om petrol voor zijn scooter te halen. Later kwam hij weer terug en wilde met ons naar een karaokebar. Hij vertelde dat de Ogo Ogo zo goed als afgelopen was dus dat het niet veel zin meer had om daar nog heen te gaan. Wij hadden geen zin om naar de karaokebar te gaan dus bleven we lekker kletsen. Made schijnt vier jaar aan de universiteit Indonesisch Dansen gestudeerd te hebben. Daarnaast kreeg hij ook acteerles, muziekles en schilderen c.q. kunst. Althans, dat is onze vertaling, want Made is af en toe een beetje vaag en komt moeilijk uit zijn woorden. Zo weten we ook nog niet zeker of hij ons nou heeft uitgenodigd om maandag een ceremonie bij te wonen waarbij zijn jongste kind word gezegend. Er schijnen drie ceremonies te zijn voor pasgeborenen. Eéntje ervan is in ieder geval als hij zes maanden oud is en dat is voor Made jr. a.s. maandag. De eerste ceremonie is klein, de volgende groot en de laatste heel groot en kost ook het meest, iets van Rp 4 miljoen. Maar het kan ook net andersom zijn... dus dat de grootste eerst is. Zoals gezegd, Made is af en toe erg vaag... je komt er gewoon niet doorheen en hij zegt bijna overal ja op. Wij (inclusief Kaya) hadden het erg naar ons zijn met beppen en Made werd een beetje ongeduldig hij wilde zingen (practice!) en had zin in zijn gratis Bintang (dit krijg je als je gaat karaoke-en), maar wij hadden nog steeds geen zin in karaoke, dus ging hij alleen. Wij kregen op een gegeven moment op subtiele wijze de rekening onder ons neus geschoven... het werd tijd om te gaan, het restaurant ging dicht. Oké dan maar.

Sanur, 25 februari 2006
We zijn helaas meer de enigen in het guesthouse. Ons blokje van drie kamers is bezet en aan de andere kant van de gang is ook een kamer bezet. Verder zijn er boven minstens nog drie kamers bezet. Jeetje wat een drukte. Dit was ook meteen te merken bij het ontbijt. Na het ontbijt zijn we naar het Grand Bali Beach hotel gelopen. Dit konden we via de "weg" echter niet vinden, dus besloten we maar via het strand te gaan. Het heet immers niet voor niets het Bali "Beach" hotel, dus dat moet goedkomen. Toch op een gegeven moment maar even vragen en ja hoor we hadden het gevonden. Het zag er echter helemaal niet "grand" uit. Je verwacht toch ook iets van sjiek en mooi en groot, maar het was niets van dat alles, nou ja, het bleek uiteindelijk wel groot want we hebben een heel eind moeten lopen voordat we eindelijk de lobby vonden waar de kantoortjes van vliegmaatschappijen zich bevinden. Het deel waar wij als eerste liepen bestond uit allerlei vervallen bungalows. De straat zag er slecht onderhouden uit en overlal woekerde onkruid. Het was wel lekker rustig... het leek wel een soort dorp opzich. Na een tijdje lopen kwamen we wat meer in het echte hotelgedeelte en uiteindelijk vonden we dan ook de lobby. Dit zag er meer uit als "grand". Veel marmer, mooie bloemstukken, houtsnijwerk etc. We vonden ook het kantoortje van Qantas en een kantoortje van Thai Airway's. We hadden gedacht dat er nog meer maatschappijen waren, maar dat bleek niet het geval. Voor ons was alleen Thai Airways interessant. We hebben hele goede informatie kunnen krijgen voor een eventuele vlucht naar Nepal (Kathmandu) en er blijken genoeg mogelijkheden te zijn. Nu alleen nog even uitvissen wat voor ons de beste (en goedkoopste) mogelijkheid is. Terug in het guesthuis raakten we aan de praat met een Engels stel wat naast ons een kamer heeft. Zij vertelden ons dat de situatie in Nepal wat onrustig is. Zij wilden daar ook heen, maar hebben er vanaf gezien. Wij gaan dus eerst maar eens de website van het Ministerie van Buitenlandse Zaken checken vóórdat we een ticket richting Nepal boeken. Dit doen we meestal wel als we naar een ander land gaan, maar nu gaan we het wat dieper uitpluizen en meerdere bronnen raadplegen. Dit zijn we meteen 's middags voordat we gingen lunchen gaan doen. We hadden alleen weer te maken met een trage internetverbinding dus lukte het niet om de benodigde informatie te vinden. Toen we uit het internetcafé stapten zei Bianca dat ze trek had in pannekoeken (we hadden ergens een bord zien staan dat er Hollandse pannekoken waren). Wij togen dus naar dat restaurant, maar uiteindelijk koos Bianca voor een Tuna Sandwich en Mark voor Nasi Goreng. De rest van de middag weer lekker luieren en aan het begin van de avond nog een poging gewaagd op het internet om informatie in te winnen over Nepal. De berichten zijn niet zo goed. Nederland geeft een negatief reisadvies en Engeland zegt grote problemen te verwachten. Wij balen hier enorm van, want Nepal was toch wel iets waar we naar uitkeken. Echt een hoogtepunt. Nou ja, verder niet over nadenken maar. Nepal bewaren we gewoon voor een andere keer. We hebben meteen de knop omgezet om verdere teleurstelling niet te laten overheersen en gaan ons nu concenteren op Zuid-Oost Azië en dan in het bijzonder Thailand, Laos en Cambodja. De boeken hebben we al (van Engelsman in Perth gekregen) dus dat gaat helemaal goedkomen. Toen wij zaten te eten kwam Made weer langs. Hij begon weer over de ceremonie en wij hebben nu net zo lang doorgezaagd totdat we zeker wisten dat we welkom waren en wat we dan aan moesten trekken. Zowel de man als de vrouw moet een Sarong aan. De man moet dit nog aanvullen met een knielange Sarong (Sadur) over de gewone Sarong en een Udang (hoofdtooi). Na het eten hebben wij ons door Made over laten halen eindelijk een keer mee te gaan naar de karaokebar. Dit leek een vage en donkere bar te zijn ergens achteraf in een steegje. De serveerster was erg blij om touristen te zien en was reuze geïnteresseerd in ons alleen ze sprak geen woord Engels, alleen Moon Café is best café in Sanur. Ze was bijna niet weg te slaan bij Bianca en moest steeds aan haar zitten (Bianca ging er bijna wat van denken in zo'n louche tent), maar ze was verder heel aardig. Er kwam echter op een gegeven moment een man binnen en ze ging er als een speer van door om bij die man te gaan zitten. Mmmmm... is het misschien toch een hoerentent? Made maakte het allemaal niets uit, want hij was helemaal in zijn element. Uit het grote karaokeboek had hij op een briefje een aantal nummers geschreven die hij wilde zingen (practice) en had de microphone al in zijn hand. Geweldig. Hij deed echt super zijn best en we merkten hoe het kwam dat hij zo verrot Engels zong... het gaat soms te snel en hij spreekt het letterlijk uit. Maar hij is heel gedreven in het oefenen van de nummers, dus uiteindelijk komt het misschien wel goed... Even over tienen gingen wij weer terug naar het guesthouse, met weer een ervaring rijker!

Sanur, 26 februari 2006
Het is niet alleen druk geworden in het guesthouse, er is zelfs een zotte Nederlander geweest die vanochtend vroeg z’n handdoekje is gaan neerleggen op een ligbed bij het zwembad, om zo dit plekje te claimen voor later op de dag… het is toch zeker de Costa Brava niet hier? Wegwezen, oprotten met die lui! Na het onbijt zijn we even op onze veranda gaan zitten en zijn we aan de praat geraakt met Nyoman, de schoonzus van Made. Zij vertelde ons wat meer over het leven op Bali en over wat zoal de kosten van een opleiding zijn. Echt in detail zijn we niet gegaan en zij wilde ook niet te klagerig over komen denken we, maar het komt hier op neer dat ze met de inkomsten van haar werk in ons guesthouse net de computerles en de Engelse les van haar oudste (14 jaar) zoon kan betalen. We vragen ons echt af hoe zij in hemelsnaam rond kan komen, misschien gesteund door familie ofzo? Wel vonden we dat we direct een goede bestemming hadden gevonden voor Mark’s ongebruikte snorkelsetje, met een beetje geluk past Joman’s zoon de flippers ook al. Hierna zijn we achter de computer gekropen om een vlucht te regelen van Singapore naar Bangkok voor a.s. woensdag. Gelukkig barst het hier in Azië ook van de budget-vliegmaatschappijen en zo konden we voor € 45 p.p. een enkeltje boeken. We komen dan wel pas laat aan in Bangkok, maar dan zijn we wel direct op onze plaats van bestemming in plaats van een overnachting in Singapore. Terug in het guesthouse hebben we gedag gezegd tegen Kaya die terug ging naar Noorwegen en zo kwam het dat we door alle bezigheden pas laat (tegen 14.30 uur) voor de lunch aanschoven bij Randy’s. Mark hield het weer eens bij nasi terwijl Bianca zich op een bord fried noodles stortte. Voorlopig raken we nog niet uitgekeken op de Aziatische keuken en dat is maar goed ook, want waarschijnlijk eten we de komende drie maanden niet anders. Bij terugkomst in het guesthouse was het zwembad weer ouderwets verlaten en terwijl Bianca zich op de veranda nestelde in een spannend boek, plompte Mark even in het zwembad. Aan het eind van de middag kwam Made langs om ons wat uitleg te geven over de ceremonie van morgen en dan met name voor wat betreft de kleding. Sarongs hebben we vorige week al gekocht en Made heeft voor Mark een traditionele udang gekocht, zo’n Balinees hoofddeksel. We zijn er echter nog niet, Mark moet nog een sadur aanschaffen (dat doet Made voor hem... good quality), een soort halve sarong en Bianca wil nog een knap blousje scoren, wat men hier een kabaja noemt. Dat wordt dus morgen weer een bezoekje brengen aan de shops. s’ Avonds (weinig verrassends, we geven het toe) hebben we weer heerlijk gegeten in ons guesthouse. Voor de verandering ging Mark als eerste slapen; Bianca zat zo in haar boek verdiept dat pas om 00.30 uur het bedlampje aan haar kant uitging; het boek was uit...

Sanur, 27 februari 2006
Na gegeten te hebben zijn we maar direct naar de shops toegelopen om de ontbrekende kleding voor de ceremonie aan te schaffen. De vorige keer hadden we hier bij twee winkeltjes wat gekocht en hadden we een aardige vrouw overgeslagen, die ons wel als eerste in haar shop had uitgenodigd. Vandaag waren we dan ook van plan bij haar wat te kopen. Het was nog vroeg en de meeste verkoopsters zaten dan ook nog in hun shop in plaats van langs de straatkant om klanten te lokken, maar zodra wij langs de eerste shop liepen werden we opgemerkt en kwam iedereen naar buiten denderen: ’look in my shop !’ Het allerlaatste winkeltje bleek van ’onze’ dame te zijn en zij stond nieuwsgierig af te wachten of we dit keer echt bij haar zouden komen, haar gezicht zag je opklaren toen we recht op haar afliepen. Helaas had ze niet direct een goede blouse voor Bianca, maar die kon ze wel binnen een uurtje regelen. Nu moesten we maar alvast wat anders kopen... "for good luck" wat een schatjes niet? We kochten voor Mark een mooie blouse en voor de baby twee leuke t-shirts en dit keer gingen we maar wat "harder" onderhandelen, hetgeen ons een mooi zwart tasje opleverde. Een vroege verkoop betekent geluk voor de verkoopsters, dus waarschijnlijk gaf ze om deze reden wat sneller toe. Om een uurtje te overbruggen zijn we wat gaan drinken in het Zoo Cafe en zijn we kort terug geweest in ons guesthouse, waarna we weer bij Wayan (zo heet de verkoopster) langsgingen om te kijken of ze inderdaad een mooi blouse voor Bianca op de kop had weten te tikken. Dat was gelukt en naast een prachtige witte kabaja had ze ook nog een bijpassende blauwe shawl klaargelegd, het plaatje was compleet. Even weer afdingen met het gebruikelijke drama-theater en uiteindelijk beide partijen weer happy, wat kan het leven toch eenvoudig en mooi zijn! Inmiddels was het al 12.30 uur geworden en over een half uurtje zou Made ons al komen ophalen, opschieten dus. Een aardige meid in het guesthouse hielp ons met aankleden en -al zeggen we het zelf- we zagen er uit als door een ringetje te halen! Iets over enen stond inderdaad Made op de stoep met een plastic tasje met gebraden kippen en eenden onder z’n arm. Voor Mark had hij nog een sadur gekocht en nu waren we echt klaar voor de ceremonie. We sprongen met z’n drieën in een bemo en tuften naar het huis van z’n broer toe, vanwaar de familie zou vertrekken naar de plaats van de ceremonie. Wij kregen als eregasten de mooiste stoelen toegewezen en terwijl wij van een bakkie koffie/thee met kroepoek genoten, gingen de vrouwen de manden met offergave alvast naar de tempel brengen. Nyoman was ook aanwezig en zij bracht ons even later door smalle steegjes naar de tempel, waar als eerste alle offergaven door een priester zouden worden ingezegend. Deze kwam even later aanlopen, wikkelde zich in de juiste doeken en nestelde zich, na zich gereinigd te hebben met heilig water, op een kussen waar hij hardop begon te bidden, onder voortdurend geklingel van een belletje in z’n linkerhand terwijl hij met z’n rechterhand de offerspullen zegende door heilig water te sprenkelen, houtjes te verbranden en allerlei blaadjes/bloemetjes te werpen. Vervolgens werden deze offergave door de vrouwen weggehaald en verdeeld over diverse altaren binnen de tempel. Hierna was het de beurt aan Made en Wayan om te bidden en toen zij hiermee klaar waren werden lokken haar van de baby geknipt en verdeeld over de offerstukken. Als we het goed begrepen hebben is dit de eerste keer dat de baby geknipt werd. Tot slot kreeg het kind nog even een hanenkooi over zich heen geplaatst, moest er een grote levende haan even tegen de baby "praten" en kwamen andere kinderen aanlopen met goudvissen in zakjes water. Even waren we bang dat de haan ter plekke ritueel geslacht zou worden, maar alle dieren overleefden gelukkig deze middag. Van alles mochten we foto’s maken, wat we dan ook volop gedaan hebben. We waren er alleen niet zeker van of een vrouw dit wel mocht doen, dus heeft Mark de honeurs waargenomen. Dit bleek waarschijnlijk een goede keuze, want Bianca kreeg het teken dat ze een beetje achteraf moest blijven. Het had dus waarschijnlijk niet gepast geweest als Bianca de foto's zou maken. Uiteraad respecteren we dat! Toen de ceremonie afgelopen was zijn we naar het huis van Nyoman gelopen, die ons ook erg graag haar huis wilde laten zien. Ongelooflijk dat de mensen het hier zo op prijs stellen als je interesse in hun leven toont. Speciaal voor ons werden er twee colaatjes gekocht bij een buurtwinkeltje en terwijl we ons in bamboe-stoelen nestelden op haar veranda, kwam Nyoman aanlopen met fotoboeken van haar man’s crematie. Het viel ons al snel op dat de foto’s van vorig jaar waren, terwijl wij eerder hadden begrepen dat haar man al drie jaar dood was. Het antwoord was schokkend: er was geen geld geweest om haar man eerder te cremeren, zij heeft eerst twe jaar moeten sparen om de plechtigheid te kunnen bekostigen! De foto’s -inclusief die van het twee jaar oude lijk- waren zeer indrukwekkend en gaven ons een goed inzicht hoe een dergelijke plechtigheid hier plaatsvindt. Made kwam vervolgens langs met een stuk gezegende kip en wij moesten als echte Balinezen ons maaltje eten: op de grond en etend met de (gewassen) rechterhand. Naast kip had Made ook wat witte rijst neergezet en een klein prutje gemaakt van pepertjes, ui en een handje zeezout: HEET !! maar lekker en met wat bluswaterr was het goed te doen. Hierna namen we afscheid van Nyoman en sprongen we weer in de bemo terug naar het guesthouse. Nog onder de indruk plonsten we het zwembad in om wat baantjes te trekken, maar het leek wel of het zwembadwater stroop was en of onze benen van lood waren; we kwamen niet vooruit. We waren dan ook snel klaar met zwemmen en zijn toen maar weer op ons terrasje neergestreken. ’s Avonds zijn we wat vroeger gaan eten en hebben we ons tegoed gedaan aan een uitgebreid diner. Nog steeds waren we allebei moe en vroeg gingen we dan ook al slapen...

Sanur, 28 februari 2006
Mark is vanochtend na het ontbijt naar de kapper gegaan om zijn lange manen weer wat in te laten trimmen. Het adres van de kapper hadden we van Made gehad. Het zal je niet verbazen dat dit ook weer familie is. Bianca toog alvast naar het internetcafé om weer wat in te kloppen en een uurtje later stond Mark alweer vers geknipt voor haar neus. Het zag er goed uit... Mark was er wat onzeker over (de knipdame had hem met wat ambachtelijke gereedschappen onder handen genomen), maar Bianca overtuigde hem ervan dat het niet leek alsof de ratten eraan gevreten hadden ;-). Mark heeft zich vervolgens gestort op het uitzoeken van de foto's en is ze meteen naar de ditigale fotoshop even verderop gaan brengen. Zo kunnen we de foto's van de ceremonie nog aan Made geven voordat we weer uit Bali vertrekken. Zo hebben we de ochtend rustig doorgebracht in het Zoo Café en op de terugweg naar het guesthouse hebben we de foto's opgehaald bij de printshop. Helaas is de kwaliteit van de afdrukken niet zo goed als we thuis gewend zijn, maar het gaat om het gebaar en voor Balinese standaarden zal het waarschijnlijk wel goed genoeg zijn. We hadden ook wat foto's gemaakt van Nyoman en haar zoontje dus die hadden we ook laten afdrukken voor haar; ze was er erg blij mee en bleef ons maar bedanken voor alles en dat we ook naar haar huis gekomen waren. Ze gaf ons ook haar adres en beloofde ons een keertje een brief te sturen, maar omdat haar Engels ook niet zo goed is moesten we dan maar niet op de fouten letten. Voor onze laatste lunch op Bali gingen we even na waar we het leukst/lekkerst gegeten hebben en we waren het er allebei over eens dat we maar het 'sjieke' tentje nog eens met een bezoekje moesten vereren. Wederom heerlijk gegeten (allebei Babi Kecap) en toen zijn we maar weer eens het zwembad ingedoken, waarschijnlijk ook voor het laatst. Even braaf baantjes gezwommen, even gedold in het water en toen op de veranda neergestreken. We hadden nog één fles dure Shiraz wijn over uit Australië en die wilden we niet mee gaan zeulen naar Thailand, dus opentrekken maar dat ding. De glazen haalden we uit te de keuken van het guesthouse, waar de serveersters ook interesse hadden in de foto's van de ceremonie. Natuurlijk wilden ze ook zelf op de foto dus even later kon Mark weer naar de photoshop om wat afdrukken te laten maken. He he, eindelijk aan de wijn. Chippie er bij voor de gezelligheid en het feest was compleet. Later raakten we aan de praat met een vrouw uit Australië en voordat we het wisten stond Made al weer voor onze neus: we waren te laat met eten! Voor onze laatste avond hadden we gisteren alvast Ayam Betutu besteld, gegrilde kip met Balinese kruiden. Dit moesten we een dag van te voren bestellen omdat de bereiding wat tijd vergt, maar de kokkin had keurig haar best gedaan. De kip kwam in z'n geheel op tafel, gevuld met een lekker kruidenmengsel en we kregen er ook nog een soort groentenflats bij. Heerlijk, dit moeten we thuis ook eens gaan maken! Inmiddels hadden we aan Made de foto's overhandigd en hij was er erg blij mee, al laten mannen dat misschien wat minder merken. Hij ging ze direct naar z'n vrouw brengen die aan het werk was in de spa, dus dat zat wel goed. Bij het afrekenen hebben we alvast afscheid genomen van een paar serveersters met de belofte dat we hier snel weer terug gaan komen. Met wederom een volle buik rolden we terug naar de kamer waar we onze rugzakken nog maar eens grondig zijn doorgelopen om te kijken wat we wel en wat we niet gaan meenemen naar Azië. We laten ons lange ondergoed maar achter en verder ook nog wat lakens, t-shirts en kleine spulletjes. Echt lichter zijn onze rugzakken niet geworden, omdat we toch ook wel weer het een en ander hier gekocht hebben. Straks in Bangkok gaan we eerst maar weer wat spulletjes naar huis sturen...