De avonturen

Rio de Janeiro - Auckland, 16 november 2005
Omdat onze vlucht pas in de middag vertrok, konden we het vanochtend nog even rustig aan doen. Eerst lekker uitslapen en daarna op ons gemak ontbijten. Daarna hebben we onze tassen weer georganiseerd en wat voedsel ingeslagen om de wachttijden op de verschillende vliegvelden door te komen. We konden het niet laten om ook nog even een heerlijke cappuccino te halen bij het cafeetje om de hoek (nu toch écht voor de laatste keer) en daarna was het al weer tijd om naar het vliegveld af te reizen. Dezelfde man die ons ook had opgehaald van het vliegveld en de busterminal, bracht ons ook nu weer weg, met de gebruikelijke race-mentaliteit. We waren dus keurig op tijd op het vliegveld. Het inchecken verliep vrij vlot en ook bij de douane konden we zo doorlopen: geen stempel in ons paspoort en ook het immigratieformulier werd niet ingenomen; in Rio doen ze niet zo moeilijk kennelijk. Het vliegveld van Rio stelt overigens nix voor. Een paar winkeltjes en een coffeebar en that's it. Er bleef dus niets anders over dan bij de gate te gaan zitten wachten totdat het tijd zou worden om aan boord te gaan. Ons vliegtuig vertrok precies op tijd en 5½ uur later stonden we weer op exact dezelfde plek als waar we twee weken geleden ook waren: Santiago Airport. Daar hebben we onze overgebleven Reais ingewisseld voor US Dollars en hebben we de rest van de tijd doorgebracht met koffiedrinken en kaarten. De tijd ging snel (we moesten ruim vier uur wachten) en voordat we het wisten zaten we al in het vliegtuig en taxieden we naar de startbaan. In de stoelen voor ons was een tv-schermpje gemonteerd en kon je zelf kiezen of je een film wilde kijken, muziek wilde luisteren of een computerspelletje wilde spelen. Ook het moment kon je zelf bepalen, zodat je niet hoefde te wachten tot een bepaalde tijd voordat een film zou beginnen. Helemaal fantastisch!! We hebben allebei nu eindelijk Mr. & Mrs. Smith gezien, na een paar mislukte pogingen eerder in de Peruviaanse / Chileense bussen. Erg leuke film. Het was inmiddels voor ons 02.00 uur geworden dus snel maar proberen om wat slaap te pakken.  

Rio de Janeiro - Auckland, 17 november 2005

Twilight Zone
???

Auckland, 18 november 2005
Om 04.30 uur landden we op het vliegveld van Auckland: Kia Ora Aotearoa! Dwars door de datumlijn heengevlogen zijn we niet alleen een dag kwijtgeraakt, maar ook nog eens een flink aantal uren teruggeworpen. Vergeleken met Brazilië zou het nu ergens in de middag moeten zijn, dus de man met de hamer zal in de loop van de dag wel op bezoek komen. Eerst door de paspoortcontrole, dan de tassen van de bagageband afplukken en daarna voor het eerst van ons leven in de rij staan bij "something to declare". Je mag een heleboel dingen niet invoeren in Nieuw Zeeland, omdat ze als de dood zijn voor ziektes etc. We hadden koffie, thee en snoep bij ons, alsmede een tent en onze wandelschoenen: allemaal goederen die onder de classificatie "gevaarlijk voor besmetting" vallen. De eetwaar was geen probleem, maar onze schoenen moesten uit om ontsmet te worden (de buitenkant) en onze tent is waarschijnlijk ook behandeld of getest, want deze moesten we afgeven en konden we tien minuten later weer ophalen. Na alle formaliteiten afgehandeld te hebben zijn we op zoek gegaan naar winkeltjes en een koffietentje op het vliegveld. Het was namelijk nog steeds erg vroeg en de bus naar het centrum ging nog niet. In een boekenwinkel vonden we eindelijk de Shoestring-versie van Lonely Planet voor Nieuw Zeeland en Austrailië (hier hadden we in Rio en Santiago al een paar keer tevergeefs naar gezocht). Hier waren we erg blij mee, want we hebben ons totaal nog niet kunnen inlezen in Nieuw Zeeland en hadden dus ook nog geen idee waar we terecht zouden kunnen voor een slaapplaats. Daarna hebben we bij een bakje koffie onze ouders gebeld om te melden dat we veilig aangekomen waren, waarna we op zoek gingen naar een bus die ons bij het door ons uitgezochte hostel kon afzetten. We hadden net in de LP iets gelezen over een bus die speciaal tussen het vliegveld en het centrum van Auckland rijdt en welke je voor de deur kan afzetten van ieder gewenst hostel. Deze shuttle-bus vonden we al snel en zo'n 45 minuten later stonden we voor Aloe Tree Backpackers Lodge. Er was gelukkig een kamer vrij, we moesten alleen tot 10.00 uur wachten want dan zouden de huidige bewoners uitchecken. Dit vonden wij uiteraard geen probleem. 
Het hostel bevindt zich in de wijk Parnell, op loopafstand van het centrum. Het hostel is gezellig ingericht en heeft een goed ingerichte keuken: er zijn genoeg pannen, borden, bestek etc. Er staan ook allemaal mandjes in rekken waar je je boodschappen in kunt doen zodat je het niet steeds mee hoeft te nemen naar je kamer. Verder staan er allemaal 'basisbenodigdheden' zoals kruiden, olie en thee welke je gratis mag gebruiken, waarschijnlijk achtergelaten door eerdere gasten. Ook doen ze aan recycling en zijn er wel vier ijskasten, een broodrooster en een magnetron. Zo'n goed georganiseerde keuken zijn we tot nu toe nergens tegengekomen, we gaan hier zeker gebruik van maken. Wat ook fijn is aan dit hostel is dat je gratis gebruik mag maken van het internet. Er zijn drie computers, dus kans genoeg dat je er één te pakken krijgt. Om de tijd te verdrijven totdat we op de kamer konden zijn we een stukkie gaan wandelen en enigszins per ongeluk kwamen we terecht in Queen Street, dé winkelstraat van Auckland. Onwijs gezellig! In een zijstraatje hebben we een vroege lunch genuttigd, waarna we weer terug zijn gelopen richting het hostel. Onze kamer was inmiddels klaar, althans we kregen een 'luxere' kamer dan de bedoeling was, maar wel voor dezelfde prijs. We hebben ons vervolgens lekker geïnstalleerd en een heerlijke douche genomen. Tegen het einde van de middag zijn we weer de stad ingedoken waar we op zoek gingen naar een internetcafé met Frontpage, zodat we eindelijk onze site weer eens konden bijwerken. Bij het eerste de beste cafeetje was het al raak en zo konden we eindelijk Chili afronden en de verhalen en foto's van Brazilië live gooien. Na afloop zijn we naar het Asian Foodcourt gegaan om een gezonde maaltijd te kunnen scoren, al betwijfelen we de 'gezondheid', want de kip zag er wel erg glazig uit.
Terug in het hostel waren we inmiddels flink afgepeigerd van al dat reizen en lopen en zijn we redelijk vroeg gaan slapen.

Auckland, 19 november 2005
Terwijl Bianca weer eens klokkie rond sliep, was Mark al om 04.00 uur wakker om te piesen en kon hij vervolgens niet meer slapen omdat er een 'bellbird' -die het geluid maakt van een hele irritante deurbel- in de boom bij onze slaapkamer zat. Om half zeven was hij het zo zat dat hij met de LP onder z'n arm maar de gezamenlijke woonkamer in is gevlucht om zich verder te verdiepen in Nieuw Zeeland en wat mailtjes te versturen. Om 09.00 uur kwam dan eindelijk ook Bianca uit bed gekropen... heeeerlijk geslapen. Aan het einde van de straat hebben we bij de supermarkt en een bakkertje ons ontbijtje bij elkaar gesprokkeld en opgegeten in het hostel. Na het ontbijt zijn we ons met behulp van een kaart van het Noordereiland, onze site en de LP eens gaan verdiepen in wat we nu eigenlijk willen en kunnen doen en hoe we dat gaan doen: auto huren of met de bus? We waren er al snel uit wat we willen zien, maar hoe we willen reizen is nog een probleem. De bus lijkt redelijk duur en de auto kun je vaak niet voor een enkele reis huren, negen van de tien keer moet hij weer teruggebracht worden waar je 'm opgehaald hebt. Dat laatste komt ons niet uit omdat wij ook nog over zullen steken naar het Zuidereiland. Daarnaast moet je voor een klein rot autootje al gauw NZ$ 45 (€ 27) per dag betalen. Dan komt er nog benzine bij en je moet nog ergens slapen: zo blijft er weinig over van ons dagbudget. Ietwat uit het lood geslagen liepen we naar het centrum op zoek naar meer informatie. Deze vonden we bij een informatiepunt van de ferries aan het Waterfront, alsmede bij DOC, een overheidsorganisatie die o.a. de nationale parken beheert en goedkope campsites aanbiedt - het lijkt een beetje op een V.V.V. Van deze bezoekjes zijn we heel veel wijzer geworden en het ziet ernaar uit dat we op het Noordereiland met de bus gaan rondreizen. Je kunt namelijk via een zogenaamde Flexipas reisminuten / uren kopen, waarmee je alle kanten op mag zolang je maar binnen het aantal vooraf gekochte uren blijft. Het werkt als een soort Prepaid telefoonkaart. Tussentijds kan je altijd nog uren bijkopen, maar dat zullen wij waarschijnlijk niet gaan doen. Wij zijn van plan een paar korte busritjes te maken, uitgesmeerd over twee weken, waardoor de Flexipas een betere optie voor ons is dan een huurauto, waar je toch iedere dag voor moet betalen, of je er nu in rijdt of niet. Je bent natuurlijk wel iets minder flexibel, maar dat nemen we maar voor lief. We waren weer helemaal blij geworden van de verkregen informatie en zijn nog even de stad verder gaan ontdekken. Zo kwamen we terecht bij Victoria's Market, een erg gezellige overdekte markt met allerlei leuke kraampjes tegenover het Victoria Park, waar mensen druk bezig waren cricket te spelen. Daarna zijn we in één van de vele Starbucks' aan Queen Street koffie gaan drinken en zo tegen 16.30 uur weer via Parnell Road terug naar ons hostel. Onderweg hebben we nog wat eten opgepikt dat we bij aankomst in het hostel gelijk klaargemaakt hebben: pasta!! Buiten in de tuin, onder het genot van het avondzonnetje hebben we het heerlijk op zitten peuzelen.


Auckland 20 november 2005
Om 10.00 uur stonden we al voor de deur van het Auckland Museum. Het museum is gevestigd in een prachtig gebouw, volledig symmetrisch opgetrokken en staat bovenop een heuvel met uitzicht over Freemans Bay. Het museum opende voor het eerst haar deuren in 1852 echter zij was toen nog gevestigd in een soort oude schuur. In 1922 hebben de architecten Grierson, Aimer en Draffin een wedstrijd gewonnen om het museum te mogen ontwerpen en uiteindelijk is op 29 november 1929 de opening van het huidige gebouw voltrokken. Inmiddels is er al een nieuw stuk aangebouwd en ook nu is men bezig met een nieuwe vleugel aan te bouwen, The Grand Atrium project wat in december van dit gereed moet zijn. Eenmaal binnen in het museum werden wij aangenaam verrast door de professionele manier waarop men de zaken heeft tentoongesteld, de aandacht voor de belichting en de opbouw. Er zijn drie verdiepingen die elk hun eigen verhaal vertellen. De eerste verdieping vertelt het verhaal van de mensen en laat fantastische Maori taonga (schatten) zien, weke worden gezien als de meest waardevolle ter wereld. Wij vonden het fantastisch om kennis te maken met deze cultuur alhoewel we toch nog wel wat (historische) informatie misten. De tweede verdieping vertelt het verhaal van de evolutie van Nieuw Zeeland alsmede de unieke natuur. We hebben hier voor het eerst de kiwi gezien, weliswaar in opgezette vorm, maar wel life size. De laatste verdieping is geconcentreerd rondom alle oorlogen, zowel binnen- als buiten Nieuw Zeeland en de rol van de Nieuw Zeelanders hierin. Erg indrukwekkend. Ze hebben zelfs een Memorial Hall ingericht met op de muren alle namen van Nieuw Zeelanders uit de Auckland regio die het leven hebben gelaten tijdens het gevecht voor de vrijheid. We hebben al met al drie uur rondgeslenterd in het museum. 
Zwaar onder de indruk en met knorrende maagjes liepen we weer terug naar Parnell Road, waar we het een en ander hebben ingeslagen voor de lunch en het avondeten. Na de lunch zijn we weer naar het centrum gegaan, dit keer met de bus om de tijd op te nemen hoe lang we er over zouden doen. Dit in verband met ons vertrek morgen. Met 5 minuten waren we er!! Dat hadden we niet verwacht, lopen duurde bijna een half uur! Bij het infocentrum in de ferrybuilding hebben we een flexipas voor de bus gekocht. Dit ging niet helemaal soepel omdat er dit keer geen capabele dame achter de counter stond (ze sprak zelfs slecht Engels). Uiteindelijk hebben we zelf met de busmaatschappij gebeld om de laatste details te bespreken en alvast een reservering te maken voor de bus van morgenochtend naar Thames. Na dit geregel zijn we op zoek gegaan naar een winkel waar ze slaapmatjes verkochten. We gaan namelijk voor het eerst na ons hike-avontuur in Torres del Paines weer kamperen. Na wat heen en weer geslenter vonden we dan eindelijk een winkel waar ze deze matjes verkochten en binnen 5 minuten stonden we al weer buiten mét de gewenste matjes onder onze armen. Vervolgens zijn we op zoek gegaan naar de busterminal waar we de volgende morgen moeten opstappen, dit om morgenochtend vroeg niet te hoeven ronddolen met de kans dat we de bus missen. Deze hadden we gelukkig zo gevonden en bleek goed georganiseerd, dus dat gaat helemaal goed komen. Na nog wat geïnternet te hebben zijn we weer terug gaan lopen naar ons hostel en hebben we een overheerlijke salade gemaakt. Tijdens het koken raakten we aan de praat met Alex en Claire, een Engels stel die voor drie maanden aan het rondreizen zijn in Australië en Nieuw Zeeland. We hebben al een paar keer leuk met hen zitten praten en toen we erachter kwamen dat we gelijktijdig met oudjaar in Sydney zouden zijn, hebben we meteen een afspraak gemaakt om elkaar daar te treffen. Het werd al gauw laat en aangezien wij morgen alweer vroeg op moeten en onze tassen nog in moeten pakken, zijn wij tegen tienen afgetaaid.


Auckland - Thames, 21 november 2005
Om 06.15 uur ging de wekker en binnen no-time waren we helemaal georganiseerd en liepen we richting de bushalte. De bus kwam vrijwel meteen en ruim voor tijd waren we al bij de busterminal waar we op ons gemak even een bakkie hebben gedaan. Onze bus vertrok op tijd en we hadden dit keer een vrouwelijke chauffeur met veel gevoel voor humor en zeer daadkrachtig. Om 09.15 uur kwamen we al aan in Thames. We hebben een camping uitgezocht drie kilometer buiten dit stadje en we hoefden maar te bellen en men zou ons komen ophalen. Wat een service! Wat we niet hadden voorzien is dat er 1986 Jaguar voor zou komen rijden!! Pfieuw... dat is nog eens een leuke pick-up, weer eens wat anders dan de Fiat Panda in Rio :-). De Jag werd bestuurd door de 75-jarige Jake, eigenaar van de camping. Jake's linkerbeen was kortgeleden afgezet (“chopped of, mate”) maar hij zag er de zonnige kant van in. 75 Jaar had ie met twee benen geleefd en hij zag dit nu als een nieuwe uitdaging. Is dit nu de typische Nieuw Zeelandse kijk op het leven? In de Jag kregen we een rondleiding over het campingterrein en uiteindelijk werden we op een keurig stuk gras afgezet, waar we onze tent mochten opzetten. Na het 'geoefen' in de Chileense Torres ging het opzetten nu als een speer en nog in één keer netjes ook. We worden er al behendig in! Na ons bij de receptie aangemeld te hebben zijn we ons ontbijt gaan nuttigen, want die hadden we vanochtend vroeg overgeslagen. We hebben hier de beschikking over een volledig geoutilleerde keuken, dus we kunnen ook hier weer ons eigen kostje koken. Daarvoor zullen we dan wel eerst eten moeten inslaan, want met een half potje Nutella en een theezakje kom je niet ver; daar kan zelfs Jamie Oliver nix van brouwen. Voor boodschappen moesten we terug naar het dorp, maar dat lag een stukje van de camping af. Geen probleem, de campingeigenaar heeft ook een paar mountainbikes staan waar zijn gasten gratis gebruik van mogen maken. Wel met een piepschuimen helmpje op, want dat is hier in NZ verplicht; niet dragen kost je een boete van NZ$ 75. Naar Thames toe fietsen is enigszins heuveltje af, dus dat ging wel lekker soepel. Vlot waren we dan ook in de hoofdstraat waar het barst van de winkeltjes. Eerst zijn we maar eens van de ene naar de andere kant gaan fietsen om te kijken wat Thames allemaal te bieden heeft. Het is niet zo heel erg groot, maar ze hebben wel alles, zelfs een aardige bioscoop. We zijn eerst neergestreken bij een leuk tentje welke en terras had op het balkon om te lunchen, om daarna bij de supermarkt eten in te slaan voor de komende twee dagen. Eindelijk kunnen we weer normaal eten en hoeft het niet pasta met tomatensaus te zijn. Ook lekker hoor, maar roerbakgroenten is toch ook wel een keertje lekker. De terugtocht naar de camping viel enigszins tegen. We hadden namelijk wind tegen en onze luie spieren protesteerden dan ook hevig. We waren erg blij toen we 'eindelijk' aankwamen. Het was prachtig weer, dus toen we onze spulletjes in de keuken hadden achtergelaten, zijn we ons met een kopje thee en een boek (oke, en een zak Werther's Echte) voor de tent in het gras gaan nestelen. De buurvrouw kwam later even gezellig kletsen. Zij is een gescheiden Nieuw Zeelandse die sinds drie maanden in een caravan op dit vakantiepark woont. We mochten spinazie uit haar tuintje halen en ook thee bij haar komen maken. Ze zag ons namelijk steeds naar de keuken aan de andere kant van het park lopen en vond dat we best bij haar mochten aankloppen want zij staat immers vlak naast ons. Blijkbaar vond ze het zo vervelend voor ons dat we steeds heen en weer moesten lopen dat ze even later aan kwam zetten met een thermoskannetje mét heet water. Wat een fantastisch mens! We hadden alleen onze theezakken nog in de keuken liggen, dus die ging Mark 'even' halen... om vervolgens heel lang weg te blijven. Bianca dacht inmiddels dat ie de thee in het dorp was gaan halen, maar daar kwam hij dan toch eindelijk aan. Hij was aan de praat geraakt met een Duitse dame die samen met haar man een hele mooie campervan had gehuurd. Ze vertelde dat ze dat geregeld hadden vanuit Duitsland voor 100 Euro per dag. Totaal hebben ze 3600 Euro neergeteld voor een ruime maand huur. Om er uiteindelijk ook nog eens achter te komen dat de camper niet volledig uitgerust was met kookspullen, borden, bestek, etc. Wij snappen om te beginnen niet dat je al zoveel geld uitgeeft voor een campervan, maar als hij dan ook nog eens niet 'af' is dan zouden wij toch wel wat stennis gemaakt hebben. Maar goed, deze mensen hebben zich erbij neergelegd en daar valt ook wel wat voor te zeggen, ze zijn tenslotte op vakantie. Hoewel, misschien was de dame toch wat van slag, want ze dacht dat Mark 25 jaar was! Hij deed haar denken aan haar zoon van die leeftijd: “auch so verrückt!” zei ze... Nou ja, uiteindelijk was Mark's ego weer gestreeld en konden we eindelijk ons bakkie gaan drinken. Tegen een uurtje of zes zijn we naar de keuken gegaan om ons kostje te bereiden. Twee andere stellen hadden op precies datzelfde tijdstip ook dat idee gekregen dus het was er een drukte van belang. Er was echter ruimte genoeg voor iedereen, ook voor het fornuis, dus ieder zocht een beetje zijn plekje. Al gauw werd de keuken gevuld met allerlei lekkere luchten, gesis van lekkere stukjes vlees in de pan en het ge-ping van de magnetron. Wij raakten aan de praat met Ank en Johan, een wat ouder stel uit Delft, nu woonachtig in Wageningen. Zij zijn voor drie maanden op reis in Nieuw Zeeland en tijdens ons gesprek ontdekten we dat ze erg bereisd en avontuurlijk bleken te zijn. Het was erg leuk om ervaringen met hun uit te wisselen. Zij gaan morgen naar Auckland om zich bij een groep te voegen om een tiendaagse trekking te gaan doen. Dit bleek al gauw dezelfde trekking te zijn die wij ook in eerste instantie wilden gaan doen, maar waar we uiteindelijk toch van af hebben gezien. Hadden we bijna in dezelfde groep gezeten! Zij gaan daarna nog vier weken naar het Zuidereiland om rond te trekken, dus misschien komen we elkaar nog tegen. We zijn in ieder geval erg benieuwd hoe ze de trekking gaan ervaren. Inmiddels was het flink gaan regen en ook voor de volgende dag wordt er regen voorspeld. Oh oh, dat moeten we natuurlijk niet hebben. Een tentje is leuk, maar dan moet het wel mooi weer zijn!! Omdat we geen kant op konden en we eigenlijk een beetje uit de keuken verjaagd werden door een volgende groep eters, lagen we al om 21.15 uur in onze slaapzakken. Met de regen die op het tentdak tikte, beloofde het een lange nacht te worden.


Thames, 22 november 2005
We zijn waarschijnlijk toch snel als een blok in slaap gevallen, want we hebben niet gemerkt dat het is opgehouden met regenen. We werden allebei rond 06.00 uur wakker en toen was het droog. We hoopten dat het droog zou blijven, maar na een half uurtje begon het wederom te regenen. Goed excuus om ons nog even om te draaien dus. Mark meldde om 07.05 aan Bianca dat het 07.05 uur was. Grrrr... zij was inmiddels alweer weggezakt en het kon haar eigenlijk nix schelen hoe laat het was. Het was in ieder geval weer droog, maar Bianca wilde toch nog even doorslapen... Mark pakte ondertussen maar een boek. Tegen 09.00 uur zijn we er dan toch uitgegaan. Het was prachtig weer; strakblauwe lucht en alleen in de verte een paar vage wolkjes. Een mooie dag om te wandelen vonden we... maar eerst ontbijten. We zaten heerlijk buiten in het zonnetje totdat we in de verte hele donkere wolken aan zagen komen. Binnen no-time begon het te hozen en moesten we schuilen in de keuken. Hier hebben we tot 11.30 uur gezeten! Er kwam weer een moeie blauwe lucht aan, dus we hebben ons gauw klaargemaakt voor de wandeltocht.  
Om 12.00 uur begonnen we aan het Rocky's Goldmine Trail. De eerste anderhalf uur was klimmen om op de top van de heuvel te komen. Het pad voerde door bos en af en toe kreeg je prachtige uitkijkjes te zien waar het bos even wat dunner was. Eenmaal op de top hadden we een prachtig uitzicht over de baai, Firth of Thames. Zowel links als rechts van ons zagen we regenbuien en onweerswolken. Hoe dan ook, we zouden er één op ons hoofd krijgen. Dit gebeurde sneller dan verwacht. We waren nog maar net met de afdaling begonnen of de donderwolken hingen al recht boven ons en begon het flink te onweren. Omdat wij het niet een heel prettig idee vonden om met onweer in een bos rond te lopen, versnelden we onze pas, wat wel direct resulteerde in glibber en glijpartijen, want het pad is natuurlijk niet een gewoon wandelpad. Je moet over boomstronken keien etc. en soms grote onmogelijke stappen maken... Maar goed, we hoopten een oude goudmijn tegen te komen zodat we konden schuilen. Deze kwamen we echter niet tegen en om het nog erger te maken begon het ook nog eens flink te hagelen! Toch besloten we maar door te lopen in de hoop nog steeds een mijn tegen te komen of in ieder geval maar richting uitgang te blijven lopen. Het pad werd steeds glibberiger en de hagel ging inmiddels over in regen. Met nog steeds versnelde pas denderden we door het bos. Op een gegeven moment werd het denderen iets te letterlijk genomen, want Bianca ging weer gigantisch onderuit, maar met nog steeds het gedonder boven ons, was er geen tijd om zielig te doen, dus hup tanden op elkaar en gaan! Nog steeds waren we geen oude mijn tegen genomen en we besloten het dan ook maar op te geven en op een normale manier verder te lopen. We waren inmiddels zeiknat en onze broeken begonnen af te zakken doordat ze zwaar waren geworden van de regen. Ondanks dit alles vonden we het nog steeds gweldig; wat een avontuur! We waren inmiddels bij een stroompje aangekomen wat we stroomafwaards moesten volgen. De route ging zigzag over het stroompje heen. Iedere keer was het weer een avontuur om over te steken omdat de stenen glibberig waren en er bijna onmogelijke stappen genomen moesten worden. Eén keer zagen we er even geen heil meer in. De keien die hier overwonnen moesten worden om aan de overkant te komen waren gewoon te groot en te ver uit elkaar. Na een technische blik van Ing. Mark, bleek er toch een mogelijkheid om naar de overkant te komen. Doordat Mark lange benen heeft lukte het hem met wat geglibber om de overkant te bereiken. Nu Bianca nog. Ook zij liet een technisch oog over de mogelijkheden glijden, maar dan die vanuit het oogpunt van kleine mensen. Ook Bianca zag op een gegeven moment mogelijkheid. Zo stond zij op een smal richeltje toen Mark haar galant te hulp wilde schieten. Nou, laat dat galant maar weg, want hij flikkerde bijna in de rivier. Hij kon zich nog net aan vasthouden, maar heeft wel natte voeten gekregen. Dit soort taferelen helpt natuurlijk niet om je staande te houden op een smal glibberig richeltje: eerst van schrik en daarna van het lachen. Ook Bianca ging dus bijna met het stroompje mee naar beneden. Maar nood breekt wetten en zorgt ook dat je in ene dingen kunt doen die je anders niet kunt, dus met een paar sprongen was ook Bianca aan de overkant. Yeah!! Dat hebben we maar weer mooi geflikt!!! De rest van de afdaling is zonder noemenswaardige gebeurtenissen verlopen. Eindelijk kwamen we dan een mijn tegen, maar inmiddels was het onweer en de regen verdwenen dus de mijn kon wat ons betreft de pot op. Rond drie uur waren we aan het einde van het pad en moesten we verder een gravelpad volgen. Voordat we verdergingen wilden we eerst met de zelfontspanner een foto van ons als verzopen katten maken. Toen Bianca, nadat de foto genomen was, de camera weer wilde pakken, flikkerde hij van het paaltje af maar bleef haken met de nekriem en kletterde tegen datzelfde paaltje aan, met als gevolg dat er wat onderdelen door de lucht vlogen, waar onder de voorlens. SHIT!!!!! Na enig speurwerk vonden we alle onderdelen en gingen we weer op pad. Terug naar de camping. Daar aangekomen zijn we snel een warme douche gaan pakken. Toen we allebei weer bij de tent kwamen dachten we onze kleren lekker in het zonnetje te kunnen hangen, maar er kwamen alweer donkere wolken aan en het begon als nel te regenen. Hup naar de keuken dan maar met wat leesvoer en wachen tot het ophoudt. Dit deed het dan eindelijk na vijfen. Als ie dan ook schijnt, dan is het ook wel meteen super aangenaam. Maar goed, lang konden we er niet van genieten want we gingen koken en daarna was de zon allang onder. Na het eten hebben we buiten nog wat gekaart, maar op een gegeven moment werd het toch wel koud en konden we het niet meer goed zien. We lagen dan ook weer vroeg op bed. Het was vanavond een stuk kouder dan gister. Allebei gingen we met koude voeten naar bed en het zag er naar uit dat ze waarschijnlijk niet warm zouden worden. Bianca had het na een uurtje al helemaal gehad met de kou. Haar slaapzak is gewoon niet geschikt voor temperaturen onder de 18ºC lijkt wel. Naast het feit dat ze al kleding aan had gedaan, heeft ze ook nog eens één van de isolatiematjes in haar slaapzak gestopt. Het aluminium van het matje hield de lichaamswarmte enigszins tussen Bianca en het matje, maar echt fijn was het niet.


Thames – Rotorua, 23 november 2005
Met koude voeten gingen we naar bed... en met koude voeten stonden we weer op! Wat een K-nacht!!! Brrrrr wat was het koud. Niet alleen koud, maar voor Bianca ook nog pijnlijk... ze heeft nl. een prachtig mooie pimpelpaarse blauwe plek op d'r linker bil zitten van de glijpartij van gister. Dit heeft de hele nacht “in de weg” gezeten. Volgens Mark heeft ze een nieuw record gehaald. De plek is zowaar 15 bij 5 tot 6 cm groot.
Het bleek een vochtige nacht geweest te zijn. Al onze kleren waren nog vochtig en onze schoenen waren ook nog nat. Toch maar in de koude natte schoenen stappen en de natte tent inpakken. Even snel ontbijten en daarna werd de “Jag” weer voorgereden (bluh!) en zo werden we weer in stijl naar het busstation gereden. Daar kwam de bus toevallig meteen aanrijden en vertrokken we precies op tijd. Na nog een overstap in een klein dorpje gemaakt te hebben, kwamen we om 12.20 uur aan in Rotorua, ook wel genoemd “Sulphur City” en inderdaad, toen we de bus uitstapten snoven we direct de geur van rottende eieren op. Mark blij, want dan vallen zijn geuren niet zo op zei hij met een smile van oor tot oor ;-). Als hostel hadden we gekozen voor Funky Green Voyager. Na een stukje lopen uit het centrum vandaan vonden we Funky Green. Ze hadden geen campsites meer dus we moesten “verplicht” in een kamer. Ach, wat vervelend nou... Er was nog maar één kamer beschikbaar. Het is eigenlijk geen kamer, maar een kleine caravan. Mark past net aan in het bed wat in de breedte van de caravan is neergezet. Ook hier hebben we weer een fantastische keuken tot onze beschikking en er is een grote supermakrt dichtbij. Dat biedt perspectief. Eerst maar eens installeren en de natte tent uithangen. Daarna hebben we een wasje in de wasmachine gegooid en zijn we naar de supermarkt gegaan. Jeetje mina wat een keus! Omdat er ook een wok in de keuken aanwezig is leek het ons een goed plan om weer eens een prutje bij elkaar te zoeken om te wokken. Na terugkomst bij het hostel hebben we ons met koffie, koekjes en allerlei folders en boekjes aan één van de picknicktafels in de tuin geïnstalleerd. We zaten heerlijk in het zonnetje onze plannen uit te werken voor ons verblijf in Rotorua, toen we werden aangesproken door een Nederlands stel uit Maastricht. Zij hadden en stationwagon gehuurd inclusief campingspullen en de mogelijkheid om in de auto te slapen voor maar NZ$40,- per dag. Dit vonden wij geen geld. We hebben meteen een kijkje genomen bij de auto en de gegevens opgeschreven van het verhuurbedrijf, want misschien is het straks wat voor ons op het Zuidereiland.
Op een gegeven moment kregen we trek en besloten we te gaan koken. Onze wokschotel was prima gelukt en weer “ouderwets” lekker; net als thuis! Na het eten hebben we in onze caravan nog een bakkie gedaan, maar al gauw ws Bianca aan het vechten tegen de slaap en gaf ze het op een gegeven moment maar op. Mark bleef nog even lezen en toen hij uiteindelijk het licht uitdeed om ook te gaan slapen zei hij plots: “hé, ik zie sterren!”. Ja hoor Mark, tuurlijk, welterusten. Wat bleek nou, er waren van die stickertjes op het plafond van de caravan geplakt die licht geven in het donker; een heuze sterrenhemel.


Rotorua, 24 november 2005
We hebben vanochtend eerst BBH-passen gekocht. Dit is een pas van NZ$, welke je in de bij BBH aangesloten hostels een korting kan geven van 2 tot 5 NZ$. Daarnaast zit er een telefoonkaart van NZ$20,- op en kun je korting krijgen bij diverse musea, op het gebruik van internet en buskaartjes. Erg handig leek ons. we zitten nu ook in een BBH hostel dus vreogen we of we de komende twee nachten ook korting konden krijgen, maar die vlieger ging niet op. Onze caravan heeft een vaste prijs omdat ze die alleen gebruiken als ze verder geen ruimte hebben. Nou ja, vooruit dan maar.
Daarna zijn we naar Te Puia gelopen, een Maori cultureel centrum waar zich ook de wereldberoemde Pohutu geiser bevindt. Gemiddeld barst deze elke dag zo'n 10 tot 20 keer uit en de uitbarsing duurt dan ongeveer 5 tot 10 minuten. Echter in 2000 was er een uitbarsting die 329 dagen en nachten heeft geduurd. Toen het gebied werd ontdekt waren er ongeveer 65 geisers, maar nu zijn er nog maar vijf. Dit komt doordat er in de omgeving allemaal hotels zijn gebouwd die de geisers gebruiken voor energie en spa-pools. Op een gegeven moment was het zo erg dat de geisers gewoon helemaal weg waren. Dit resulteerde erin dat er niemand meer naar het park kwam en ook de hotels leeg stonden. De hotels en het park hebben toen een afspraak gemaakt dat zij wat vaker de "normale" energievoorzieningen zouden gebruiken en zo kwam er weer leven in het geiserpark, kwamen de touristen weer terug en kregen de hotels ook weer klanten. 
Na ons kaartje gekocht te hebben konden we direct aansluiten bij een groep de van een Maori-dame een rondleiding van circa anderhalf uur kregen, inclusief een stukje uitleg over de Maori-cultuur. dit latste sprak ons we aan, want we willen graag ook wat mer te weten komen over de oorspronkelijke bewoners vn dit land. als eerste nam de dame ons mee naar een ontmoetingshuis waar we uitleg kregen over de Maori-gewoontes (zoals het tong-uitsteken = een begroeting) en de houtsnijkunst. Eenvoudig maar helder staken we zo het een en ander op. Hierna gaf de gids buiten een demonstratie hoe de Maori's aan de vezels voor hun kleren en andere benodigdheden komen. Met een grote schelp schrapen ze de "huid" van lange "flag"-bladeren zodanig af dat alleen de supersterke vezels overblijven. Het lijkt eenvoudig, maar als je ziet wat de Maori's allemaal van die vezels kunnen maken wordt toch wel duidelijk dat dit ook een kunst op zich is. Overigens wel een vrouwenkunst, want die mogen zich niet met het houtbewerken bezighouden, wat voor de mannen bedoeld is, en andersom geldt dit dus ook.
Vervolgens zijn we het park ingelopen, waar we eerst een kijkje hebben genomen bij een borrelende modderpoel Ngamokoiakoko genaamd. De modder is zo'n 90ºC het en wordt vaak gebruikt voor schoonheidbehandelingen, maar ook om de pijn van sportblessures te verlichten. Doordat het niet veel geregend heeft, is de pool enigszins uitgedroogd, waardoor het gebubbel minder actief is, maar toch wel apart om te zien. Onze gids leidde ons vervolgens naar de publiektrekker van dit park; de Pohutu geiser. In afwachting van het uitbarsten hiervan, namen we plaats op een uit steen uitgehouwen bank die door alle thermale activiteit aardig warm was. Zo warm zelfs dat je na een tijdje op moest staan, wilde je geen blaren op je kont krijgen. Inmiddels was de Prince of Wales Feathers geiser actief geworden, een teken dat ook Pohutu binnenkort zou ontwaken. Met onze camera in de aanslag wachtten we dit moment af en inderdaad vijf minuten later spoot Pohutu het warme water hoog de lucht in. Een indrukwekkend natuurverschijnsel, wat helaas moeilijk op de gevoelige plaat kan worden vastgelegd omdat op de achtergrond de lucht ook grijs was geworden in plaats van het door ons gewenste hemelsblauw. We hebben een tijdje naar Pohutu staan kijken en zijn vervolgens op onszelf een rondje door het park gaan wandelen om ook de rest van dit thermale wonderland te aanschouwen. Ten slotte kwamen we bij een huisje waar men twee kiwi's in een nachtelijke omgeving heeft rondlopen. Omdat de kiwi een nachtdier is was er maar een klein beetje licht in de "vogelkooi", maar we konden toch een kiwi zien rondscharrelen. Het is een vleugelloze vogel met een lange snavel en heeft lange veren en een paar sprietjes op zijn kop (het deed Bianca een beetje denken aan de tekenfilm captain caveman ;-)). Deze lange verden waren voor de Maori's van grote betekenis omdat ze daar vroeger veel kleding van maakten. 
Als laatste hebben we nog een kijkje genomen in het arts & crafts center waar Maori's bezig waren met verschillende houtsculpturen. Onze gids van vanochtend had ons al verteld dat de Maori's die hier nu bezig waren speciaal door hun "Tribe" hiernaar toe waren gestuurd omdat ze te vertrouwen waren dat ze ook weer terugkwamen om zo hun opgedane ervaring in de houtbewerking door te kunnen geven. Het is voor de Maori's erg belangrijk dat de kunst van de houtbewerking wordt doorgegeven en niet uitsterft. In het verleden kwam het nl. genoeg voor dat een "master craftsmen" zijn skills meenam in het graf en er op zo'n manier een heleboel geschiedenis verloren ging. Het houtsnijden is voor de Maori's nl. hetzelfde als schrift is voor ons.  Hierna was het weer tijd geworden om naar het hostel terug te lopen. Helaas voor ons begon het te regenen, eerst nog zachtjes, maar op een gegeven moment flink hard. Zeiknat kwamen we dan ook terug in he thostel, waar we ons omgekleed hebben en een broodje hebben gegeten. Pas tegen vieren werd het weer droog zodat we snel op pad gingen naar het centrum van Rotorua. Bianca kocht een nieuwe spijkerbroek omdat de andere steeds van d'r kont afzakt en bij een souvenirwinkeltje tikte ze een luke houten potje met een parfumsmeerseltje op de kop, wat we eerder al gezien hadden in het thermale park. Via een internetcafeetje kwamen we rond 19.30 uur weer bij het hostel aan, waar het in de keuken een drukte van belang was. Het leek wel of iedereen tegelijk wilde koken en eten. Gelukkig zijn er acht gaspitten, dus met wat gegoochel hebben we niet al te lang hoeven wachten. Ook het Nederlandse stel met de stationwagen waren druk aan het kokkerellen en omdat we toch de hele tijd aan het kletsen waren zijn we ook maar met zijn vieren gaan eten. Zij gaan ook richting Taupo, onze volgende bestemming, alleen een dagje eerder. Omdat zij ook de Tongariro Crossing willen lopen (een hike van zeven uur) hebben we afgesproken deze met zijn vieren te gaan lopen. We zullen elkaar weer treffen in Taupo. Tegen 22.00 uur werd de keuken afgesloten en hebben wij nog even de laatste dingetjes afgewassen toen we er achterkwamen dat we eigenlijk niet eens de namen wisten van "het-Nederlandse-stel-met-de-stationwagon". Gelukkig stonden ze nog buiten. Mark vroeg: "beetje rare vraag misschien, maar hoe heten jullie eigenlijk?" Hij: "Jan Willem" en zij "Marieke". Aangenaam kennis te maken!


Rotorua, 25 november 2005
Om kwart voor negen schoten we allebei pas wakker, na een vrij koude nacht. Van een hostelmedewerker hadden we gisteravond een electrisch kacheltje gekregen, maar evengoed ging Bianca midden in de nacht uit bed om een setje kleren aan te trekken tegen de kou. Na het ontbijt zijn we o pad gegaan om een wens van Bianca te vervullen: Zorben!!! Het is nu prachtig weer, wenig woken aan de lucht en geen nattigheid; ideale omstandigheden om in een grote plastic bal naar beneden te rollen. Met de bus gingen we naar het buiten de stad gelegen Agreodome, waar ook de enige Zorb-locatie van Nieuw Zeeland te vinden is. Na 15 minuten waren we er al en er kan direct gezorbt worden. Er kan gekozen worden voor een "droge" zorb, waarbij je in een harnas vastgemaakt wordt in de bal en een "hydro" zorb, waarbij je los ligt in de bal, maar waar je wel een emmer water als gezelschap krijgt om het wasmachine effect te vergroten. Deze hydrozorb is de meest populare zorb en wordt door iedereen aangeraden. Bianca koos echter voor de "gewone" zorb. Ten eerste had ze geen zin om nat te worden en ten tweede ga je in de gewone zorb echt over de kop en stuiter je als het ware van de berg af, terwijl je bij de hydrozorb meer in het water blijft drijven. Nou, over de kop ging ze. Terwijl het er vanaf de buitenkant gezien rustig aan toe leek te gaan, hobbelde en stuiterde de binnenkant, met daarin Bianca (met een smile van oor tot oor) alle kant op. Echt GEWELDIG!!! Toen de zorg weer stillag moest Bianca even blijven liggen om er achter te komen wat nou onder of boven was en om haar maag de tijd te geven weer op de juiste plek te gaan liggen ;-)). Daarna gleedt Bianca met een giga smile uit de zorb vandaan. ONWIJS!!! Fantastisch gewoon... super gaaf!!! Eigenlijk wilde ze nog wel een keer, maar misschien komen we het nog ergens op de wereld tegen. Voor nu was het even genoeg. Met de bus gingen we ook weer terug naar Rotorua, waar we direct zijn gaan lunchen in het hostel. De zon schijnt nog steeds, dus we wilden snel weer op pad om een mooie wandeling te gaan maken. Het lijkt af en toe wel een race tegen de klok, zo'n wereldreis ;-). Maar goed, we vinden het nog steeds leuk en dus liepen we even later in het Redwood Forrest, oftewel Whakarewarewa State Forrest Park. Dit gigantische bos ligt iets buiten Rotorua en is begin 1900 aangelegd door een houtbedrijf, die wilde zien welke boomsoorten het best zouden gedijen in deze regio. Een groot deel van het bos is dan ook in gebruil als leverancier voor de houtindustrie, uiteraard op duurzaam beherste basis. Het mooie van het voor het publiek toegankelijke deel van het bos is dat er dus een veelvoud an bomensoorten te vinden is. De naam "Redwood Forrest" komt door de vele Californische Redwood bomen die in het bos staan. In het park zijn vele wandelpden uitgezet, varierend in tijdduur van 1 tot 8 uur. Wij kozen voor een 3½ uur durende wandeling, zodat we mooi rond etenstijd terug zijn. De wandeling ging eerst door een stuk bos, om daarna flink steil omhoog te gaan nar een uitzichtpunt. Hier vanaf hadden we een mooi zicht op Lake Rotorua en de omrngende bergen. Wat is het hier toch mooi en groen. De wandeling ging verder, over dan een bospad, dan een houthakkerweggetje en dan weer lngs een beekje. Erg afwisselend en daardoor ook zeer leuk. Onderweg kwamen we twee keer een platgereden possum tegen, waarvan de levende variant een ware plaag vormt in Nieuw Zeeland. Er zjn er maarliefst 70 miljoen t.o.v. 3,5 miljoen mensen. Hier en daar kwamen we dan ook gifvallen tegen om dit antal plaaggeesten terug te dringen. Aaaaaach...
We hadden kennelijk snel gelopen, want binnen drie uur hadden we de wandeling al voltooid, terwijl we toch regelmatig gestopt waren om foto's te maken en van de omgeving te genieten. Worden we dan toch langzamerhand al echte hikers of, zoals ze in Nieuw Zeeland zeggen, trampers? Toen we het park uitliepen zagen we net de bus aan onze neus voorbij gaan, dus moesten we een half uurtje langs de kant van de weg zitten. We voelden ons net een stel zwervers.
Met een stel redelijk vermoeide benen zijn we bij terugkomst direct boodschappen gaan doen en daarna meteen de keuken ingedoken. Gisteren was het tussen 19.30 en 20.00 uur spitsuur in de keuken, dus we wilden vanaag voor de drukte klaar zijn. er waren alleen een par Israelische jongens aan het kokkerellen, die tot onze verbazing ook bacon gingen bakken, wat tegen de regels vn hun geloof is. De hosteldame maakte hier goedbedoelde opmerking over, maar de jongens keken toch even verschrikt op. Pas toen de hosteldame met een knipoog zei dat ze het niet verder zou vertellen klaarde de lucht weer wat op. Even later zagen we de Israeliërs buiten met één hand op het hoofd bidden, vast voor het eten van de bacon en het drinken van het bier. Wij hadden onze roerbakschotel zo verorberd en zijn 's avonds nog even Rotorua ingelopen om wat te internetten. Bijtijds zijn we gan slapen, want onze bus naar Taupo vertrekt morgen nl. al om 08.45 uur. Weer niet uitslapen dus...


Rotorua - Taupo, 26 november 2005
Om 9.50 uur stapten we de bus uit in Taupo. Met regen waren we vanochtend vertrokken, maar hier is het gelukkig even droog. Gisteren hebben we reeds een kamer in een hostel gereserveerd omdat we al een paar keer net aan een kamer konden krijgen. Het is geen weer om in ons tentje te gaan liggen, dus we dachten er wijs aan te doen maar alvast een kamer te reserveren, ditmaal in het Rainbow Lodge hostel. Dit hostel ligt dichtbij de busstop, dus binnen 5 minuten stonden we al bij de receptie om ons in te schrijven. Dit hadden we amper gedaan of we zagen twee bekende gezichten aankomen: Jan Willem en Marieke hadden de nacht doorgebracht in hun gehuurde stationwagen, maar kwamen voor de komende nacht toch maar weer een 'normale' slaapplek zoeken. Ze haden geluk want er was net een kamer vrijgekomen en zo waren we weer herenigd. Direct maar wat gratis koppen koffie en thee gedronken en gezellig bijgekletst in de centrale living van het hostel. Het is een vrij groot hostel en ook hier weer een super-uitgeruste keuken: maar liefst 12 gaspitten!!. Daar moet op gekookt gaan worden, maar eerst gingen we de deur uit om een lunch in te slaan en buskaartjes te regelen. Morgen willen we namelijk de Tongariro Crossing gaan lopen, een heel bekende tocht van 7-8 uur door Lord-of-the-rings-vulkanisch landschap en onderdeel van één van de Great Walks of New Zealand, vergelijkbaar met de LAW-tochten in Nederland. Daarvoor moeten we dan wel eerst 2 uur reizen naar het startpunt, maar dat kan mooi op onze buspassen. Zóu mooi kunnen zijn, want bij het loket kregen we te horen dat de barre weersomstandigheden het lopen van de Tongariro Crossing niet mogelijk maken... grrrrr. Men verwacht dat de tocht pas vanaf dinsdag gemaakt kan gaan worden, maar zolang willen we niet wachten. Buiten begon het ook nog eens te regenen, dus het zat ons lekker mee vandaag. Bijna twee uur hebben we vervolgens gewacht in ons hostel tot de boel weer opklaarde, zodat we pas om 14.30 uur weer naar buiten gingen. We hadden een leuke route samengesteld, die ons via de Huka Falls naar de Crates of the moon zou voeren; een thermale plek net buiten Taupo. Onderweg kwamen we langs het Taupo Bungeejump-station. Deze bungee-lokatie is heel mooi op een klif, 47 meter boven prachtig blauw water. De plaats nodigde uit, echter het weer was niet voldoende mooi om Mark en / of Bianca tot een sprong te verleiden. Misschien op een volgende plek...
Na ruim een uur wandelen kwamen we aan bij de Huka Falls, een plek in de Waikato-rivier waar de brede rivier ineens door een smalle trechter wordt geperst, met flinke stroomversnellingen tot gevolg. Op zich niet zo bijzonder, ware het niet dat het water kristalhelder en turqoiseblauw van kleur is, wat een schitterend schouwspel geeft. Volop plaatjes schieten dus, vanuit elk mogelijke positie en daarna weer op pad naar onze volgende haltepunt, we waren nu pas op de helft. De Craters of the moon bereikten we zo'n 3 kwartier later, waar een oud mannetje ons vertelde dat de Craters vrij toegankelijk waren, maar dat een donatie erg gewaardeerd zou worden. Een mooie gelegenheid om ons muntgeld te lozen, dus hij blij, wij blij. De wandeling langs de Craters duurde 3 kwartier en voerde langs een grote borrelende modderpoel en vele stoompluimen. Het zuur van de thermale activiteit heeft ook z'n invloed gehad op de omringende flora die prachtig rood en geel gekleurd is. De Craters zijn pas rond 1950 ontstaan, toen door de ingebruikname van een powerstation het ondergrondse waterniveau veranderde met een toename van stomontsnappingen tot gevolg. Het was inmiddels al bijna 18.00 uur geworden en we hadden nog een flinke wandeling voor de boeg. Vlot stappend vlogen we terug over het wandelpad zodat de terugtocht en stuk rapper verliep dan de heenweg. Snel naar de supermarkt om eten in te slaan voor vandaag en morgen, want we hebben vanmiddag al besloten om morgen door te reizen naar het plaatsje National Park. Dit gehucht van 460 inwoners ligt naast het Tongariro National Park en vormt dus een goede uitvalsbasis voor het maken van wandelingen. Stilletjes hopen we erop dat we misschien maandag de Tongariro Crossing kunnen lopen en zo niet dan kunnen we in ieder geval een kortere wandeling proberen te maken in dit park. Veel eten inslaan dus want in een gehucht met 460 eters hebben ze vast geen mega-supermarkt. Vanavond hebben we in ieder geval lekkere broodjes hamburgers en slade naar binnen gewerkt.


Taupo - National Park, 27 november 2005
Toen we vanochtend opstonden was het nog steeds droog, maar het waaide wel flink stevig. Voor ons had het evengeod wel mogen regenen, want we gingen mee in de auto van Marieke en Jan Willem naar National Park, op twee uur rijden ten zuiden van Taupo. De weg erheen voerde iets omhoog en was vrij verlaten. Hoewel we slechts 700 meter boven de zeespiegel uitkwamen, leek de wind hier nóg harder en nóg kouder. Twee keer zijn we vliegensvlug de auto uitgesprongen om een fotootje te schieten, maar daarna doken we weer heel snel terug in de overvol gepropte Nissan. Om even voor elf uur meldden we ons bij de receptie van Howard's Lodge, dat gerund wordt door een Nederlands stel. Ook hier kregen we te horen dat het lopen van de Crossing niet mogelijk is, vooral veroorzaakt door de stormachtige wind; deze maakt de gevoelstemperatuur bovenop de berg minder aangenaam dan op Antarticia, volgens de receptioniste. Wel werd ons verteld dat het weer hier gigantisch snel kan omslaan, dus ook de betere kant op. We blijven dus hopen dat we morgen de Crossing alsnog kunnen gaan lopen. Vanmiddag wilden we uiteraard niet stil blijven zitten en dus zijn we in de auto naar het bezoekerscentrum van het Tongariro National Pak gereden om info in te winnen over mogelijke wandeltochten. Naast meerdaaagse wandeltochten heeft men ook een aantal kortere wandelingen uitgezet en daaruit kozen wij de twee uur durende wandeling naar de Taranaki Falls, een 20 meter hoge waterval in de Wairere-rivier. De wind wakkerde nog flink en we zagen ons dan ook genoodzaakt flink ingepakt op pad te gaan: trui aan, jas aan, pet op, alles werd uit de kast (rugzak) gehaald. Het was een vrij relaxte wandeling met hier en daar wel wat klimmetjes, doch niet al te zwaar. Het landschap variëerde nogal: zo liep je tussen metershoge warens en dan weer door ' Hollands' duingebied, al zal je de brokken lava niet aantreffen in de Kattekse duinen. Bij de Falls aangekomen hebben we even uitgerust en van de omgeving genoten, voordat we langs de rivier terug gingen wandelen. Af en toe zagen we een stukje van de omringende vulkanen door de wolken heen prikken, maar voor het grootste deel bleven ze keurig verscholen. In dit park zijn vele opnames gemaakt voor de Lord of the Rings film, maar helaas kunnen we er op deze manier weinig van zien. Nou hebben we ook allebei de film niet gezien, dus ze hadden ons ieder willekeurig stuk grond kunnen aanwijzen als filmset... In het hostel hebben we vervolgens een late lunch gegeten, waarna we ons heerlijk met een drankje hebben genesteld in de riante living, lekker bij de knapperende houtkachel. Dit hostel heeft ook nog een bubbelbad (buiten) en een sauna, maar daar hebben we geen gebruik van gemaakt. Wel hebben we gebruik gemaakt van het poolbiljart, waar Bianca van Mark de grondbeginselen kreeg uitgelegd. Tijdens het daarop volgende potje ' voor 't echie' verloor Bianca slechts netaan van Mark, maar de vraag is aan wiens spelkwaliteiten dit ligt. De uren vlogen voorbij en voor we het in de gaten hadden was het al bijna 21.00 uur. Echt veel zin om te gaan koken hadden we niet, maar een gezonde pizza zou er wel in gaan. Marieke en Bianca gingen het stormachtige weer trotseren (hadden ook de meeste lekkere trek?) en kwamen even later terug met twee overheerlijke pizza's. Smikkelen, afwassen en naar bed. Morgen om 07.00 uur horen we of de Crossing gelopen mag gaan worden... mocht dat het geval zijn dan moeten we direct naar de benzinepomp annex supermarkt om voedsel en drinken in te slaan voor deze pittige tocht. 


National Park - Wellington, 28 november 2005
Om 07.00 uur vanochtend stond Mark al met z'n slaperige hoofd bij de receptie om te horen of de Crossing gelopen kon gaan worden of niet. Vanuit de slaapkamer leek de wind iets te zijn afgenomen, maar het weerbericht van bovenaf de berg loog er niet om: storm, lagere vorstgrens en veel, heel veel regen: no way dus. Ten opzichte van gisteren was het weer zelfs verslechterd, waardoor ook de kansen voor de komende dagen flink zijn gedaald. Geen Tongariro Crossing dus voor ons, maar inpakken en wegwezen, op naar Wellington. Rond de klok van negen stapten we weer in de auto bij Marieke en Jan Willem, die ons een lift zouden geven naar Waiouru, waar wij op de bus zouden stappen naar Wellington. Ook zij gaan naar Wellington, maar zij willen onderweg nog wat sightseiing doen en wij moeten natuurlijk wel onze buskaarten opmaken. Even zullen onze wegen dus scheidden, maar voor vanavond hebben we allemaal een kamer geboekt in hetzelfde hostel. Het was inmiddels flink begonnen te regenen, waardoor we erachter kwamen dat de ruitenwissers nauwelijks functioneerden. Het vervangen viel tegen en duurde zo'n 20 minuten, maar toch kwamen we om 11 uur al in Waiouru aan. Tijd genoeg dus voor een bakkie thee / koffie met gevuld speculaas (Hollandse, hier gekocht) waarna Jan Willem en Marieke weer in de auto stapten en wegreden. 's Morgens hadden wij nog braaf verteld dat de bussen hier altijd op tijd reden, maar vandaag dus niet. Gelukkig stonden er nog meer mensen te wachten, anders waren we waarschijnlijk wel wat nerveus geworden, maar uiteindelijk kwam de bus zo'n drie kwartier te laat aanzetten. Een omgevallen tankwagen had de weg bij Rotorua geblokkeerd met deze vertraging tot gevolg. Voor ons niet zo'n probleem, want in plaats van half vijf kwamen we nu om kwart over vijf aan in Wellington, de hoofdstad van Nieuw Zeeland. Onderweg werd trouwens ons beeld dat wij vooraf van Nieuw Zeeland hadden bevestigd: groen, heuvelachtig, heel veel schapen en koeien en nagenoeg geen verkeer op de weg. Bij Wellington werd het wel ietsje drukker, maar nog steeds geen ring-Amsterdam taferelen. Wat een genot. De busdropte ons af bij het treinstation, wat zo'n 3 kilometer vanaf ons hostel ligt. Iets te ver om met volle bepakking te lopen vonden we en dus sprongen we een taxi in. Volgens ons had de Ethiopische chauffeur de meter op de toeristenstand ingesteld, want we moesten ongeveer 2x zoveel betalen als verwacht. Gelukkig niet zo schrikbarend (NZ$ 14) dus we lieten het er maar bij. In het hostel moesten we even de receptioniste overtuigen dat we toch echt een kamer gereserveerd haden (ook hier zit alles weer tjokvol) maar even later zaten we op de 2e verdieping in een kamer met stapelbed.'T is weer eens wat anders. Ook Jan Willem en Marieke waren inmiddels aangekomen, al leverde het zoeken naar een parkeerplaats voor de auto wel enige moeite op. Morgenochtend vroeg zullen zij hun auo naar een andere plek moeten verhuizen, waarschijnlijk naar een nabijgelegen parkeergarage.  Het hostel was dus vol en dat was duidelijk te merken in de keuken en gemeenschappelijke ruimtes. Hoewel dit hostel meer bedden heeft dan de hostels waar wij eerder verbleven, zijn de keuken en overige ruimtes niet evenredig meegegroeid. Volle bak dus en zo liepen we even later de deur uit op zoek naar een restaurant. Het hostel ligt aan de rand van het centrum, dus binnen de kortste keren liepen we al door straatjes met winkeltjes en restaurantjes te banjeren. Na een half uurtje doken we The Green Parrot in, een druk bezet restaurant vlakbij het Te Papa museum. Voor het eerst sinds lange tijd hebben we het gevoel echt uit-eten te zijn, wat bevestigd werd door de enorme borden eten die we kregen voorgeschoteld. Bianca de onbekende vis van de dag en Mark een Wiener Schnitzel ter grootte van z'n bord... pffff flink stouwen dus. Ongeveer om 22.00 uur waren we terug in het hostel waar Bianca op het bovenste bed ging slapen en Mark onderop nog wat ging lezen.


Wellington, 29 november 2005
Vandaag hadden we weer eens een regeldag: een dag om voorbereidingen te treffen voor de rest van onze reis, het bijwerken van de website, zaken thuis, etc. De dag begon met een bezoekje aan de Indonesische ambassade. In februari willen we vakantie gaan vieren op Bali, maar we hebben nog geen visum. Het verkrijgen van het visum is ook wat lastig, omdat het gehele proces zo'n 3 tot 5 dagen duurt en wij nooit zo lang op één plek blijven. Een medewerkster van het hostel was vanochtend zo aardig geweest om naar de ambassade te bellen en men vertelde haar dat als wij voor 11.00 uur vanochtend de aanvraag zouden indienen, zij hun uiterste best zouden doen om het visum morgenmiddag voor ons klaar te hebben!! Mocht het onverhoopt toch langer duren, dan stuurt de ambassade voor slechts NZ$ 7,50 de visa achter ons aan, waar ook in Nieuw Zeeland. Kijk, dat biedt perspectief!! De ambassade ligt op zo'n 20 minuten lopen van ons hostel en bij aankomst kregen we allebei twee documenten om in te vullen. Deze moesten we, tezamen met twee pasfoto's, kopie vliegtickets, paspoorten en 'voldoende-geld' verklaring weer inleveren en tegen betaling van NZ$ 60 p.p. moet alles nu op z'n pootjes terecht gaan komen. We zijn heel benieuwd of het gaat lukken voor morgen, want we hebben hier wel een beetje op gerekend bij het maken van onze reisplannen. Desnoods wachten we nog een dag, want er zijn voldoende opties om naar het zuidereiland te gaan: per vliegtuig, per ferry en trein, per ferry en bus... legio opties. Als het kan willen we direct doorreizen naar Christchurch om daar een huurauto te bemachtigen, zodat we op het zuidereiland meer flexibel zijn om te gaan en staan waar we willen. Voor het middageten hadden we weer afgesproken met Jan Willem en Marieke, want we hebben nog wat ingrediënten staan voor het eten dat we gisteren van plan waren te gaan maken. De keuken is tussen de middag minder druk bezet en zo konden we een stevige roerbakmaaltijd met tonijn maken én opeten natuurlijk. Pas rond 14.30 uur konden we weer op pad voor de volgende klus: het bijwerken van de website, speuren naar transportmogelijkheden en het versturen van e-mailtjes. Ruim vier uur hebben we doorgebracht in het internetcafé, maar dan waren we ook gelijk weer helemaal bij en volledig op de hoogte. Suf geworden van het schermpje-turen zijn we in een hip café aan de overkant koffie met taart gaan halen met een lekker lokaal biertje (Speight's) als toetje. Morgen krijgen we hopelijk weer een drukke dag, want dat zou betekenen dat het gelukt is met de visa voor Bali. Om 13.30 uur kunnen we pas bellen met de ambassade zodat we de ochtend nog vrij hebben om Welingon in te gaan.

Wellington, 30 november 2005
Onze 'vrije' ochtend in Wellington hebben we benut om weer eens wat cultuur op te snuiven: we hebben een bezoekje gebracht aan het Te Papa museum, waar net als in het Auckland-museum veel te zien is van de Maori's, van de eerste Europese-Nieuw Zeelanders en - wat wij heel leerzaam vonden - een uitleg over de geschiedenis van de 'Treaty', het document waarmee de Maori's hun land kwijtraakten aan de Engelse kroon. Het komt hier op neer dat de Maori's een andere vertaling van de overeenkomst kregen voorgeschoteld dan de Engelse vertaling, waardoor men eigenlijk gewoon genaaid is. In een expositie kregen we een uitleg over hoe er nu met de treaty wordt omgegaan, zo is er een commissie in het leven geroepen die zaken behapt als de teurggave van land, het instand houden van de Maori-taal en cultuur, etc. Heel langzaam boekt men vooruitgang, maar hoe de toekomst van Nieuw Zeeland er uit gaat zien is nog lang niet helder. In een andere deel van het museum kun je meer leren over de aarde en haar natuurverschijnselen: zo konden we plaatsnemen in een huisje waarin een aardbeving werd nagebootst en konden we zien welke 'schaal van Richter'' we konden behalen door op een plaat te springen. Erg leuk allemaal en we kwamen dan ook pas na 2½ uur weer buiten. Via de winkelstaat zijn we teruggegaan naar ons hostel voor de lunch, waarna we om 13.45 uur via de telefoon te horen kregen dat onze visa klaar klagen!!! Jippie, we kunnen naar Bali!!! Zover is het nog lang niet, maar af en toe moeten we nou eenmaal wat verder vooruit kijken dan we eigenlijk willen. Na het oppikken van de visa zijn we de stad weer ingegaan om de reis naar het zuidereiland te regelen. Doordat we een stuk hebben kunnen meerijden met Jan Willem en Marieke, hebben we nog wat uren over op onze buspassen, waardoor het voor ons goedkoper wordt om met de ferry en bus naar Christchurch af te reizen dan het vliegtuig te pakken, hoewel het laatste ook zeker niet duur is (NZ$ 115 pp.) De ferry kost NZ$ 52 p.p. en vertrekt om 08.45 uur, zodat we om 11.45 uur in Picton op het zuidereiland aankomen. Vanaf daar gaat om 13.00 uur de bus op weg naar Christchurch, waar we dan rond 18.30 uur zullen aankomen. Een mooie reisdag dus, maar dat geeft ons dan mooi de gelegenheid om wat meer van het land te zien. Verder zijn we ons ook nog wat gaan verdiepen in huurauto's, maar we hebben nog nix geboekt. Het bedrijf waar Jan Willem en Marieke hun auto hebben gehuurd zit ook in Christchurch, dus misschien komen we daar uiteindelijk wel terecht. Vanuit het interenetcafé zijn we wat outdoorshops gaan afstruinen, op zoek naar kooktoestellen. We denken er namelijk over om op het zuidereiland wat meer te gaan kamperen en dan wil je natuurlijk ook outdoor kunnen eten. Aan de andere kant, meestal hebben de campings ook wel een goed uitgeruste gezamenlijke keuken, dus we twijfelen nog of we nu eigen spullen moeten gaan aanschaffen of niet. Omdat we ook niet direct vonden wat we zochten hebben we maar besloten nog even te wachten. Veel zal ook afhangen van het weer, dus we zullen binnenkort ook maar eens de weersverwachtingen er op na gaan slaan. Met een kopje koffie/thee en koek en een stapel NZ-info hebben we ons later die middag teruggetrokken in de lounge van het hostel. Hier hebben we op een rijtje gezet wat we de komende 14 dagen willen gaan doen en zien en hoe we denken rond te gaan reizen. Op 16 December landt Gert op Christchurch Airport, hetgeen ons de kans geeft alvast in de bovenste helft van het zuidereiland rond te reizen. Er is van alles te doen, van walvis-spotten in Kaikoura tot aan het wandelen / kajakken in het Abel Tasman Park en het bewonderen van de gletsjers en hoge bergen in Arthur's Pass National Park. We verheugen ons er dan ook flink op. Na het plannen hebben we alvast een kamer gereserveerd in een hostel in Christchurch, zodat we in ieder geval van een bed verzekerd zijn.De hosteleigenaar bood aan om ons op te pikken bij de busstop, waar wij natuurlijk graag gebruik van maken! Op Bianca's vraag hoe we hem zouden herkennen antwoordde hij : "I'm a very handsome guy"... we zijn benieuwd. Na al dit geregel zijn we nog wat gaan lezen op de kamer en hebben we de rugzakken weer 'reisklaar' gemaakt.


Wellington - Christchurch, 1 december 2005
Pfff... om 07.00 uur ging de wekker. We hadden toch vakantie? O nee, we zijn aan het reizen, da's wat anders ;-). We heben ons met de taxi af laten zetten bij de Lynx Terminal, vanwaar onze Interislander Ferry vertrekt. Het inchecken lijkt een beetje op het inchecken op het vliegveld: je laat je ticket zien, je krijgt een boarding pass, je bagage wordt gelabeled en verdwijnt op de loopband. Op de boot zijn we meteen naar het bovenste dek gegaan voor een mooi uitzicht over de baai en Wellington. Stipt op tijd (08.45 uur) begon de boot zich los te maken van de kade. Toen er eenmaal een beetje de vaart in zat werd het koud op het dek en zijn we binnen een warmer plekje op gaan zoeken. Na twee uurtjes varen gingen we al door de Marlborough Sounds heen. Aan weerskanten verschenen bergen. Helaas hadden we geen mooie blauwe lucht, anders was het waarschijnlijk nog mooier. Om 11.45 uur, precies volgens schema, meerden we aan in Picton. Onze reis door de Cook Strait is erg soepel verlopen. We hebben ons laten vertellen dat het nog al eens flink kan spoken in de Cook Strait en dan is zo'n overtocht helemaal niet leuk. In de ferry terminal is er net als op het vliegveld, een bagageband en nadat we onze bagage hiervan af geplukt hadden, zijn we een plekje op gaan zoeken om even te lunchen. Tegen enen liepen we richting de opstapplaats voor de bus, welke al klaar stond en om 13.00 uur vertrokken we richting Christchurch. Na een uur of twee rijden stopten we net even boven Kaikoura om bij een zeehondenkolonie te gaan kijken welke je vanaf de weg kon zien. Een tiental New Zealand Fur Seals lagen heerlijk in het zonnetje te luieren. Daarna zijn we doorgereden naar Kaikoura zelf voor een wat langere pauze. Wij hebben daar alvast inkopen gedaan voor het avondeten. Na nog eens een paar uur in de bus kwamen we dan om even voor half zeven aan in Christchurch. Daar werden we opgepikt door "the handsom guy" (dat viel best mee, of tegen, dat kan ook) - hij stelde zich voor als Graham - en werden we naar Tranquil Lodge, even buiten het centrum gebracht. Daar kregen we een mooie ruime kamer toegewezen en hebben we ons maaltje bereid. We raakten aan de praat met een Zwitsers stel, van wie de dame net gister een Maori Tattoo had laten zetten. Het was echt een prachtige tattoo, heel gedetailleerd en het mooie was dat er een persoonlijk verhaal schuil gaat in deze tattoo. Er werd bij haar eerst een soort interview afgenomen en dan ging de tattookunstenaar nadenken over het design (en eventueel advies vragen bij een Maori) en de volgende dag werd de tattoo bij haar gezet. Het heeft zo moeten zijn dat Bianca deze dame tegen het lijf is gelopen, want zij wil al jaren een tattoo, maar heeft het nooit gedaan. In eerste instantie omdat dierbare mensen in haar omgeving erop tegen waren, maar ook omdat ze niet precies wist wat die tattoo dan moest zijn. In Peru begon Bianca al een beetje te spelen met de gedachten van een Maori Tattoo, want het moest iets persoonlijks zijn, iets wat bij haar past en niet zomaar een roosje of een dolfijn of i.d., ook niets mis mee natuurlijk, maar het moest echt een diepere betekenis voor haar hebben. Nou, voila! Meteen maar het adres gevraagd van de tattookunstenaar en morgen gaan we hem maar eens opzoeken om te kijken of we een afspraak kunnen maken..


Christchurch - Hanmer Springs, 2 december 2005
Omdat we vanochtend toch wel het een en ander te regelen hadden, zijn we om 08.00 uur opgestaan. Als eerste moesten we een huurauto regelen, vervolgens langs de tattooshop en als laatste wilden we nog op zoek naar een outdoorshop om toch nog een gasbrandertje en pannen te kopen. Toen we eigenlijk op het punt stonden van uitchecken kwam het gesprek met Graham, de hosteleigenaar, op huurauto's. We vertelden hem dat we bij een bepaald bedrijf, waar hij dus nog nooit van gehoord had, een stationwagon konden huren voor NZ$35,- per dag. Hij zei dat hij ook nog wel een verhuurbedrijf wist, waarvan hij zeker wist dat ze betrouwbaar zijn en dat hij wel even voor ons wilde bellen om te informeren. Zo gezegd zo gedaan en even later vertelde hij ons dat we bij dat bedrijf ook een stationwagon konden huren voor NZ$35,-. Eigenlijk was de auto NZ$45,-, maar Graham heeft het naar NZ$35,- weten te lullen (het bewijs zagen we later in een folder, dus het was geen lulpraatje). We hoefden nu alleen nog maar te zeggen of we het wilden en dan zou hij ze bellen om te bevestigen en ons er ook nog eens naar toe brengen. Wij hoefden hier niet lang over na te denken, dus terwijl wij onze spullen in gingen pakken, ging Graham bellen met het verhuurbedrijf. Even later kwam hij terug dat we ons nog even niet hoefden te haasten, want er werden eerst nog nieuwe banden onder de auto gezet (!). Zo tegen 10.30 uur werden we door Graham afgezet bij Ace, het verhuurbedrijf, waar onze auto al rijklaar stond: een hele mooi zwarte Mazda Capella met aan de achterkant geblindeerde ramen; handig voor als je allemaal spullen achterin hebt liggen. Wat minder handig is, althans in ieder geval even wennen, is dat het een automaat is. We hebben geen van beiden ooit in een automaat gereden. Na alle formaliteiten afgewikkeld te hebben, konden we dan plaatsnemen in de auto en kregen we een korte uitleg over de auto zelf. Het is eigenlijk heel makkelijk, maar je moet het bovenal gewoon doen: "learn as you drive" zei de dame die ons de boel uitlegde. Oke dan! Mark mocht het spits afbijten en dat deed hij keurig: vanuit de garage meteen aan de goede kant van de weg terechtgekomen en in een keer de richtingaanwijzer gevonden. Ze rijden hier niet alleen aan de "verkeerde" kant van de weg, maar ze hebben in de auto ook nog eens alles "verkeerd" om gemaakt ;-). Heelhuids zijn we bij het hostel aangekomen en hebben we al onze spullen ingeladen, waarna we op pad zijn gegaan voor missie nr. 2, de tattooshop. We liepen hier in een keer op af en werden vrolijk onthaald door degene achter de receptie. Bianca vertelde van de dame uit het hostel en dit konden ze zich nog herinneren. De tattookunstenaar, Zane Swanston (www.zealandtattoo.co.nz), hoorde Bianca hierover vertellen en maakte zich los van het kunstwerk waar hij mee bezig was. Hij vond het fantastisch dat wij zijn werk zo mooi vonden en hij vond het nog mooier dat Bianca ook een Maori Tattoo wilde. Hij werd zelfs zo enthousiast dat hij - tot groot ongenoegen overigens van diegene die momenteel in de "pijnbank" zat (geheel begrijpelijk) - Bianca al het interview begon af te nemen zonder dat ze daar echt een afspraak voor had gemaakt. Je zag aan deze man dat hij echt passie heeft voor zijn werk én de Maori cultuur. Naar mate Bianca meer vertelde over de dingen die zij belangrijk vindt in het leven werd Zane enthousiaster en bleef hij maar "awesome" zeggen. Je kon aan hem zien dat er al verschillende beelden door zijn hoofd schoten. Hij zag het al helemaal voor zich wat voor elementen hij uit de Maori kunst kon gebruiken. Het uiteindelijke design zullen we pas zien als we weer terug zijn in Christchurch. Bianca heeft een afspraak gemaakt voor 16 december om 12.00 uur. Spannend!!!
Missie nr. 3 was kampeerspullen kopen. We kwamen terecht in een winkel waar ze toevallig uitverkoop hadden en zo konden we wat spulletjes goedkoop op de kop tikken. De gasbranders bleven echter duur, dus zijn we op zoek gegaan naar een andere outdoorshop. Uiteindelijk bij een andere outdoorwinkel toch maar twee gasbranders gekocht, alhoewel we ze niet echt goedkoop konden krijgen. Nou, eindelijk waren we dan klaar en zijn we terug naar het hostel gelopen; onderweg nog ff gestopt voor "fish and chips". Daar zijn we de auto ingespronen en zetten we koers naar Hanmer Springs, een dorpje met maar 750 inwoners, maar wel de plek op het Zuidereiland om te genieten van thermal hot springs. Maar ook om te wandelen in Hanmer Forrest. Na zo'n anderhalf uur rijden waren we er al. We wilden vannacht weer kamperen, dus kozen we een holiday park uit met campsites en de nodige voorzieningen. Onze tent stond weer snel en daarna zijn we neergeploft in het gras om te lezen en te genieten van het mooie weer. Na het avondeten zijn we richting het Thermal Reserve gelopen om te voelen hoe heet de thermale baden hier zijn. Het schijnt dat men al 100 jaar gebruik maakt van deze thermale wateren. De lokale legende vertelt dat de thermale wateren zijn ontstaan doordat er stukken vuur uit de lucht zijn komen vallen na een eruptie van Mount Ngauruhoe op het Noordereiland (?!). Wij hebben alle baden uitgeprobeerd, ook de zwavelbaden (rotte eieren lucht) en hebben tegen de tijd dat het bad dichtging nog even een cappuccinootje genomen in het Thermale Cafe voordat we helemaal opgekikkerd weer terugliepen. Doordat we helemaal fris waren, gingen we pas na 23.00 uur slapen. Het was inmiddels al aardig afgekoeld...


Hanmer Springs - Kaikoura, 3 december 2005
Nou, 't ken net! De kou was net aan te behappen. Veel kouder moet het niet worden. We weten niet precies hoe koud het was, maar waarschijnlijk was het zo rond een graad of 12. Zodra de zon begon te schijnen werd het al snel warmer zodat we om 08.30 uur naast de tent stonden. Meteen maar de boel ingepakt en gaan ontbijten, want om 10.00 uur moeten we van de campsite af. Stipt om 10.00 uur stonden we bij de receptie om uit te checken, maar daar zei de mevrouw: "oooohh, no rush to check out for tents...". Rrrrr, hebben we ons daarom lopen haasten. Nou ja, nog even gauw bij de bookexchange ons Zorro-boek ingewisseld voor een ander leesboek en daarna op weg naar Hanmer Forrest, want we wilden voordat we naar Kaikoura gingen nog even wandelen. We kozen voor een combinatie van de "Upper Dog Stream Track" en het "Jollife Saddle Track" van zo'n 2,5 uur. Het was een erg mooie wandeling door bos en open velden met langs de paden allemaal gele bloemen. Halverwege kon je nog even naar een soort uitkijkpunt klimmen waar je een fantastisch uitzicht had op Hanmer Springs met de bergen op de achtergrond. Na anderhalf uur stonden we aleer bij de auto (?!). Nou ja, op zich niet heel erg, want het dreigde de hele ochtend al te gaan regenen en we hadden eigenlijk geen zin om een nat pak te halen. Na nog een lunchstop in het dorp gingen we dan toch op weg naar Kaikoura. Niet lang nadat we opweg gingen, begon het te regenen, dus we hadden het goed getimed. Op de kaart lijkt de weg recht en dachten we dat we er wel in een uurtje konden zijn, maar de weg bleek vol haarspeldbochten, zodat we er een uur langer over gedaan hebben. Voordat we uit Hanmer Springs weggingen hadden we alvast onze slaapplek voor vanavond gereserveerd in de Sunrise Lodge. Het enige wat we nog konden krijgen was een cabin achter het hostel voor NZ$ 60,- per nacht, maar dan hebben we wel een eigen keuken en badkamer. Dit vonden wij wel goed klinken... wel een beetje duur... maar we gaan hier in Nieuw Zeeland toch al over ons budget heen, dus een paar nachten wat luxer maakt ook niet uit. Toen we aankwamen bij het hostel werden meteen hartelijk ontvangen door Diane die ons de cabin liet zien. Het ziet er echt fantastisch uit, dus we hebben ons weer lekker geïnstalleerd. Zelfs de auto kunnen we voor de deur parkeren. Helemaal geweldig. We wilden goed gebruikmaken van onze privékeuken, dus gingen we tegen het einde van de middag naar de supermarkt om flink wat in te slaan... en wie komen we daar tegen? Jan Willem en Marieke! Meteen was het weer gezellig en hebben we elkaar weer ff geupdate van onze avonturen. Zij hebben inmiddels twee dagen Queen Charlot Track in de Marlborough Sounds achter de rug. Dit is een trek van vier dagen, maar je kan er ook stukjes van doen. Ze gaven ons nog een leuke tip voor accommodatie. Vanaf hier gaan onze wegen toch echt een andere kant op, dus we denken niet dat we ze nog tegenkomen... maar ja, we dachten ze ook niet hier tegen te komen dus...
Met bijna NZ$ 100,- vreetwerk ingeslagen te hebben, reden we weer terug naar "ons huis", waar we meteen zijn gaan koken: pasta! Maarrr, dit keer echt pasta zoals thuis en geen dit-is-het-net-niet-helemaal-maar-wel-lekker-pasta! Jammie. De rest van de avond hebben we lekker gerelaxed. Nou ja, niet helemaal, want toen Mark onder de douche stond, schoot steeds de schakelaar uit, waardoor Mark geen water had en waardoor Bianca de hele tijd heen en weer liep om de schakelaar weer om te zetten...

Kaikoura, 4 december 2005
Zoals eigenlijk wel gebruikelijk, was Mark eerder op als Bianca. Terwij zij nog lag te slapen, had hij inmiddels voor vanmiddag een Whale Watch tour geboekt. We werden pas om 12.15 uur verwacht, dus hebben we de rest van de ochtend gerelaxed. Ter voorbereiding hebben we wel alvast de batterijen van de camera opgeladen en een fotokaartje leeggemaakt, want het zal je toch maar gebeuren als je een walvis ziet en je kunt er geen foto van maken.
We stonden ruim voor tijd bij Whale Watch Kaikoura, maar daar moesten we nog een hele tijd wachten voordat we weg gingen. De boot had nl. vertraging opgelopen dus werden we onderwijl vermaakt met een videofilm. En wie komen we daar tegen terwijl we zitten te wachten? Jawel hoor! Jan Willem en Marieke! 'T is toch niet te geloven?! Zij zitten echter op een boot na de onze, dus misschien komen we ze nog tegen op het water... Met een touringcar werden we naar de haven gebracht, waar we aan boord gingen van de Wheketere, een supermoderne boot, met enorm veel Pk (kan tot 40 knopen) en allerlei geavanceerde apperatuur aan boord. Amper een paar meter uit de kust vandaan werd het zo'n 800 meter diep en werd het steeds dieper, tot ruim 1100 meter. Dit stuk word de Grand Ocean Canon genoemd en hier bij Kaikoura is een van de paar plekken op de wereld waar zoiets bestaat. Het stikt er van de "marine life", o.a. 16 soorten inktvis (w.o. de Giant Squid die wel 18 meter lang kan worden), ong. 10 soorten walvis en drie soorten dolfijnen. Ook een ruime hoeveelheid zeevogels komen hier voor, w.o. de albatros welke een spanweidte heeft van ruim vier meter. Niet lang nadat we onderweg waren, werd er een walvis gespot (m.b.v. een hydrofoon). Wat een fantastisch gezicht zeg. Hij (er komen hier alleen maar mannetjes voor) lag totaal relaxed te drijven op de golven en ontluchtte af en toe zijn blowhole. Het was een spermwhale (potvis) van ongeveer 18 meter. Spermwhales worden ongeveer 20 meter, dus dit was een vrij groot exemplaar. Na een tijdje verdween hij zonder ons "de staart" te geven onder het oppervlak en gingen wij weer op zoek naar een andere walvis. Toen we wegvoeren werden we heel kort even vergezeld door drie Dusky Dolphins. Als een speer schoten ze door het water en sprongen ze een paar keer boven het water uit, waarna ze even zo snel als ze gekomen waren, weer verdwenen. De tweede walvis spotten we ook al snel en deze lag ook heerlijk relaxed op de golven te deinen. Na een tijdje ging deze walvis ook naar de donkere diepten van de oceaan (met 180 km per minuut), maar gaf ons wel "de staart". Wauw!!! Wat een gaaf gezicht. Dit zie je dus op alle foto's waar walvissen op staan, die prachtige staart die nog net boven het water uitkomt. Helemaal te gek. Na wat rondgevaren te hebben vonden we weer de "eerste" walvis. Er werd ons verteld dat hij lag te slapen. Dit doen ze nadat ze gegeten hebben, zo'n één tot anderhalve ton, om in alle rust de boel te laten verteren. Eén helft van hun hersens blijven dan nog wakker om te kunnen blijven ademen. In principe kan een walvis niet heel lang onder water blijven, maar het langst wat gemeten is is twee uur en veertig minuten. Het diepst wat ooit gemeten is waarop een walvis is geweest is 3190 meter. Omdat Wally lag te slapen, kregen we wederom geen "staart". Hij zakt gewoon suf naar beneden. Inmiddels waren we al twee uur aan het varen en werd het zo langzamerhand weer tijd om terug te gaan. We werden op een gegeven moment vergezeld door een andere boot van Whale Watch Kaikoura op welke boot we, inderdaad zoals voorspeld, Jan Willem en Marieke zagen. Joehoe... ;-) ff zwaaien dus en daarna vol gas terug naar Kaikoura. Mark spotte tijdens het varen nog een spermwhale langs de boot, maar er werd helaas niet meer gestopt. Op zich niet heel erg, want we hadden al heel veel mazzel gehad door drie walvissen te zien.
In het hostel hebben we ons met wat minder spectaculaire dingen beziggehouden zoals een wasje draaien en wat relaxen. Voor het avondeten hadden we nog wat rijst nodig (waren we gister vergeten), dus togen we naar de supermarkt in het dorp. Niet te geloven... komen we weer Jan Willem en Marieke tegen! We zeiden nu maar tegen elkaar: "tot de volgende keer!".
Na nog even een cappuccino te hebben gedronken op het terras zijn we weer teruggegaan naar het hostel en zijn we meteen begonnen met koken: weer een heerlijk roerbakprutje en garlic bread a la Mark.


Kaikoura, 5 december 2005
Een lekker rustige ochtend, met opnieuw mooi weer! We hebben op ons gemak ontbeten en daarna hebben we eens ons budget onder de loup genomen. Het geld gaat hier best hard, alhoewel het nog steeds goedkoper is als Europa. Het leek ons daarom goed even goed na te gaan wat we nog krijgen voor kosten hier in Nieuw Zeeland en straks in Australië. Zoals het er nu naar uit ziet gaan we wat Nieuw Zeeland betreft ongeveer € 1.300,- over het budget heen. Dit lijkt niet zo veel ten opzichte van ons hele budget, maar het is wel een maand leven in Azië! Dan klinkt het toch weer anders. Na wat rekenwerk lijkt het vooralsnog gewoon mogelijk alles door te zetten, ook al gaan we dan over ons budget heen. We hebben geen van beiden zin om de handdoek eerder in de ring te gooien omdat het geld op is. Desnoods stoppen we nog wat eigen geld in de reis. Maar genoeg over ons budget. We zijn 's middags een wandeling gaan maken op de Kaikoura Peninsula. Deze trek bestaat uit een stuk langs de kust en een stuk op de klif boven de kust. Het stuk langs de kust kun je alleen lopen als het laag water is. We wisten niet of dit het geval was, maar nadat we dit gecheckt hadden bij het infocenter bleek dat we nog ruim de tijd hadden voordat het hoog water werd. Om er zeker van te zijn dat we het zouden redden met het tij, zijn we eerst langs de onderkant gelopen. Normaal is dit de zeebodem en dus geen pad waardoor het erg lastig lopen was, maar het was wel prachtig. Na elke bocht kreeg je weer een mooi plaatje. Na twee uur lopen kwamen we dan eindelijk bij het stuk waar je over de klif liep. Ook hier werden we weer getrakteerd op prachtige uitzichten. Na bijna drie uur lopen zaten we weer in de auto op weg naar het dorp. We zijn meteen maar doorgereden naar de supermarkt om eten in te slaan. We hebben weer een heerlijk maal in elkaar gedraaid, wat we onder het genot van een super lekkere Chardonnay uit Nieuw Zeeland hebben opgegeten.

Kaikoura - Marlborough Sounds, 6 december 2005
Ons einddoel voor vandaag: de Marlborough Sounds, bovenin het Zuidereiland; meer specifiek Cowshead Campground. Jawel, we gaan weer kamperen. Tegen tienen vertrokken we richting Picton, onderweg nog even gestopt bij een zeehondenkolonie. Wat is het toch fijn om een zeehond te zijn. Heerlijk luieren in de zon en af en toe een duik nemen.
We reden weer door prachtig landschap en we kwamen bijna niemand tegen. Heerlijk. Rond lunchtijd kwamen we aan in Picton, waar we bij het infocentrum wat informatie hebben ingewonnen omtrent het hoe en wat ten aanzien van campsites in de Marlborough Sounds. Er is nl. bij de campsites geen receptie of iets dergelijks, alles werkt via "zelfregistratie". Er werd ons ook nog verteld dat het drinkwater niet drinkbaar is. Wij hadden hier al rekening mee gehouden gelukkig. Maar je kunt het natuurlijk ook extra lang koken. We zijn ook nog even Picton zelf ingelopen. Dit stelt niet veel voor eigenlijk. Het was bijna uitgestorven. Eigenlijk best gek, want Picton is de gateway naar het Noordereiland en hiervandaan gaan alle bussen en treinen verder het Zuidereiland in. Aan een picknicktafel in een parkje hebben we lekker gelunched en hebben we voor het eerst onze kookspullen gebruikt om koffie en thee te maken. Dat ging helemaal prima. Na de lunch hebben we alvast wat zaken geregeld voor ons verblijf in het Abel Tasman park. We hebben onze overnachtingen geregeld, een kajaktocht en ons vervoer in en uit het park. Omdat alles snel volloopt zijn we genoodzaakt een paar dagen vooruit te kijken en al het een en ander te boeken. Het is even niet anders. Vanaf Picton zijn we de "scenic route" opgegaan richting de Queen Charlot Track. De weg ging als een kronkel door de Sounds heen, met geen enkel recht stuk meer. Alleen maar bochtjes. Alhoewel dit intenseif rijden is, is het wel een heel mooie route. Na ongeveer twee uur rijden zagen we plots het bord van de Cowshed Campground en moesten we er ook meteen af.... remmen....!! De campsite zag er goed uit, maar er was helemaal geen mens. Dit hadden we niet echt verwacht. Er is verder helemaal niets, alleen een toilet en thats it. We vonden een informatiebord waar ook meteen de registratie was. In een bak vonden we een plasticzakje en een labeltje. Je moest het een en ander invullen en dan de label aan je tent hangen of in je auto leggen; het geld moest in het zakje en in weer een andere zuil gegooid worden. Ze gaan er hier blijkbaar vanuit dat er allemaal eerlijke mensen rondlopen. Nu is het wel zo dat de mogelijkheid bestaat dat er gecontroleerd wordt. Als je je dan niet hebt geregistreerd, kun je een flinke boete krijgen. Mark ontdekte dat er aan de overkant van de weg nog een stuk campground was, wat er leuker uitzag - het lag aan het water - en er stond nog een tent, dus stonden we (en zij ook) niet meer zo alleen. Na wat geprik met haringen in de grond, vonden we eindelijk een plek waar we de haringen ook daadwerkelijk de grond in konden krijgen zodat we de tent op konden zetten. De tent stond weer in een mum van tijd, dus al snel waren we water aan het koken voor een bakkie. We kregen gezelschap van een paar nieuwschierige eenden, die waarschijnlijk dachten dat we eten bij ons hadden, maar helaas we hadden nix voor ze. Het was nog steeds lekker weer, dus we zijn heerlijk in het zonnetje voor de tent gaan zitten. Op een gegeven moment begonnen onze maagjes te knorren dus zijn we gaan koken: pasta uit ee pakkie, even water toevoegen, koken en klaar. Terwijl wij bezig waren met het eten, kwamen er wat jongelui aangelopen met een soort van begeleider. Zij begonnen met tenten opzetten en naarmate de tijd verstreek, kwamen er meer jongelui aanlopen. Daar ging onze rust! De groep is uiteindelijk uitgegroeid tot 25 personen met 4 begeleiders. Eén van de begeleiders wees de groep erop dat ze rekening moesten houden met andere mensen, maar echt veel zin had het niet. Jeugd... zucht! ;-). Pas tegen elven werd het een beetje stil in het kamp.


Marlborough Sounds, 7 december 2005
En om half acht was het tuig alweer wakker! We zijn nog even een uurtje blijven liggen, maar tegen die tijd was het hele kamp al op stelten, dus zijn wij er ook maar uitgegaan. We hebben het in ieder geval niet koud gehad vannacht, dus dat is ook wel weer fijn. Het tuig moest om 10.00 uur klaar zijn om te vertrekken, maar wij zagen dat echt niet gebeuren. Ten eerste reageerden ze totaal niet toen de verschillende begeleiders tegen hun praatten en te tweede waren ze allemaal andere dingen aan het doen dan een tent afbreken. Op een gegeven moment begon de tijd te dringen, maar er stonden nog steeds tenten. Totdat er iemand met een auto kwam die zei dat alle tenten en rugzakken binnen tien minuten in de auto moesten zijn, anders moesten ze het zelf dragen. Dit was "the magic word" en stipt op tijd kon de groep vertrekken en was de rust weer teruggekeerd. Wij hebben toen nog even in alle rust een bakkie gedaan voordat we onze plannen gingen maken voor vandaag. Die plannen werden snel duidelijk toen het begon te regenen. We besloten naar het begin van de Queen Charlot Track te rijden om te kijken of daar een leuke campsite was en het weer nog even een kans te geven. Als één van beiden tegen zou vallen, dan zouden we doorrijden, helemaal de sounds uit en een campsite in de bergen opzoeken. Eenmaal onderweg werd het prachtig weer en besloten we de plannen weer om te gooien een een kijkje te nemen in Mistletoe Bay. Vanaf hier kun je nl. mooie wandelingen maken en het schijnt ook een mooie plek te zijn om te camperen. Nu weten wij toevallig dat de groep tuig ook hier naartoe gaat, dus we gaan hier vooralsnog maar niet camperen. We misten echter het bordje met Mistletoe Bay erop, en voordat we het in de gaten hadden waren we alweer de Sounds uit. Omdat het toch echt heel mooi weer was geworden, besloten we terug te rijden. We waren ook nog een campsite aan het begin van de Queen Charlot Track voorbijgereden. We wilden deze campsite gebruiken als "back-up" slaapplaats ivm het tuig. Desnoods zouden we weer terugrijden naar Cowshed om daar te overnachten. Nou, uiteindelijk vonden we onze "back-up" kamping, maar je mocht er alleen overdag je tentje neerzetten en dus niet overnachten. Dit viel dus al gauw af. Door naar Mistletoe Bay dus! Geen wonder dat we er voorbij gereden zijn, want de bordjes staan maar aan één kant van de weg en dat is de weg als je binnen komt rijden en dus niet op de terugweg. Na een afdaling kwamen we bij een parkeerplaats aan en vanaf hier moest je nog tien minuten lopen naar de kamping en werd de weg afgesloten met een hek. Eenmaal beneden bleek de kamping op een fantastische lokatie te liggen, inderdaad aan een baai met prachtig turqoise water en omringd door bergen. Vanaf hier kun je een aantal korte wandelingen maken. Helemaal prima dus, maar ja het tuig zou hier ook camperen... We zagen wat grasvelden bij de campsites vandaan en besloten te informeren bij de caretaker of we daar mochten camperen. Het was even zoeken, maar uiteindelijk vonden we de caretaker. Hij was in de weer in de bush en baande zich een weg naar ons toe. Het bleek een gigantisch grote dikke man te zijn. Erg handig dachten wij meteen als het tuig weer eens gaat lopen keten. Zo'n man maakt meer indruk dan die vier begeleiders bij elkaar. Hij begreep onze zorg volkomen en we konden dan ook bij hun vandaan ons kamp opzetten. We konden ook gewoon met de auto naar de baai rijden. De sleutel zat in de brievenbus bij de parkeerplaats waar we onze auto hadden achtergelaten. Toen we met de auto voor het hek stonden, bleek de sleutel niet op het hangslot te passen. Er lag ook nog een hangslot los op een paal en daar paste de sleutel wel op. Iemand had op de één of andere manier het verkeerde hangslot aan de ketting gehangen. Er hing ook nog een cijferslot aan maar die zat ook op slot. Mark is toen weer naar beneden gelopen en kwam even later terug met de "vermoedelijke" code van het cijferslot. De caretaker wist het nummer nl. niet meer zeker. Hij had het echter goed onthouden dus konden we met de auto door het hek. Toen we aan kwamen rijden zagen we de eerste van de groep kids al bij het water zitten... shit! haha ;-) We kozen een mooie plek uit, blak aan het water. De rest van de groep druppelde langzaam binnen en Bianca hield scherp in de gaten waar ze zouden gaan staan met hun tenten. Gelukkig gingen ze hun kamp opzetten op de main campground, ver bij ons vandaan. Pfieuw! Wederom was de groep weer duidelijk aanwezig, maar wij hadden er weinig last van. Je zag echter een paar andere gasten op de kamping één voor één een rustiger plekje opzoeken om wat te kunnen lezen. Wij hebben ons vermaakt met kaarten en zijn onze tent ingegaan toen het donker werd.


Marlborough Sounds - Motueka, 8 december 2005
Weer geen koude nacht. Wat een feest!
We hebben het lekker rustig aan gedaan vanochtend. Tijdens het ontbijt werden we vergezeld door een wel heel nieuwschierige eend die ongelooflijk dichtbij kwam. Zij ging bijna op schoot zitten. We hadden nog wat water in een pannetje zitten en daar heeft ze heerlijk uit gedronken. Ze voelde zich blijkbaar wel relaxed bij ons, want ze zat op een gegeven moment helemaal een beetje te knikkebollen. We zijn zo rond 09.30 uur vertrokken richting Motueka, welke plaats we gebruiken als uitvalsbasis voor de Abel Tasman Track. Eerst moesten we nog de Sounds uit via de ons inmiddels bekende slingerweg. We zagen diverse dode possums op de weg liggen. Ze waren vrij vers, dus waarschijnlijk afgelopen nacht of vroeg in de ochtend doodgereden. Bianca heeft er zelfs één langs de kant geschoven. Als een Kiwi (de Nieuw Zeelander) dit gezien had, dan had hij waarschijnlijk naar zijn voorhoofd gewezen. Er zijn nl. 70 miljoen possums in Nieuw Zeeland en vormen een ware plaag. Ze maken dingen stuk en eten gigantische hoeveelheden voedsel. Daarnaast zijn ze ook een ernstige bedreiging voor de echte Kiwi (de vogel), want possums eten nl. hun eieren. De possum is geen oorspronkelijke bewoner van Nieuw Zeeland. Een Australiër heeft de possum ooit hierheen gebracht. En bedankt dus! De Kiwi's kunnen deze beesten wel schieten en zullen geen mogelijkheid uit de weg gaan om er één te doden. Als ze een possum op de andere helft van de weg zien lopen, zullen ze, met gevaar voor eigen leven, proberen de possum dood te rijden. Eenmaal weer op de "motorway" hield het geslinger niet echt op. Pas vlak bij Motueka werd de weg weer een beetje normaler. Er stond niet echt goed aangegeven wanneer we nou precies in Motueka waren aangekomen dus waren we het hostel, The Happy Apple, voorbijgereden. Even later parkeerden we dan toch netjes voor de deur. Wij waren op het moment de enige gasten, dus lekker rustig. Alle voorzieningen waren weer fantastisch én er was een pooltafel, dus we hebben eerst even een potje gepooled. Daarna zijn we het dorp ingegaan om boodschappen te doen en te internetten. Helaas geen Frontpage, dus weer geen mogelijkheid om de site te updaten. Teruggekeerd in het hostel hebben we wat gerelaxed en genoten van een prachtige zonsondergang. Doordat het vandaag zulk mooi weer was, waren er bij de diverse cactussen in de tuin van het hostel bloemen gaan bloeien. De hele tuin rook ernaar. Echt heerlijk. Helaas duurt dit niet lang, want na drie dagen vallen de bloemen er al af. Toen de zon onder was, zijn we onze tassen gaan herpakken voor onze trekking door het Abel Tasman National Park, waar we de komende drie dagen zullen verblijven. We kunnen gelukkig weer een groot deel van onze spullen achterlaten in de Happy Apple, maar toch zijn onze tassen weer best zwaar. Het lijkt wel of we meer hebben als in de Torres del Paines. Toen we een en ander weer georganiseerd hadden zijn we een paar potjes gaan poolen, met chips en bier binnen handbereik. Zowaar was Bianca weer een waardig tegenstander voor Mark en heeft ze zelfs twee potjes gewonnen.

Abel Tasman Track, 9 december 2005
Om 08.30 uur meldden we ons bij Kaiteriteri Kayak, waar we voorgesteld werden aan onze gids voor vandaag, Brett, een surf dude van 21 jaar. Toen onze groep compleet was (8 man incl. Brett), werden we met een watertaxi naar Onetahuni gebracht, waar op het strand de kajaks al voor ons klaar lagen. Na een korte instructie gingen we te water: Bianca achterin als de kapitein want zij bediende de pendalen voor het roer en Mark voorin als navigator. Het was ff wennen, maar al gauw hadden we de slag te pakken en gingen we soepeltjes richting Tonga Island, waar zich een zeehondenkolonie bevindt. Er lagen er tientallen te suffen in het zonnetje en af en toe hoorden we wat geschreeuw achter de rotsen vandaan komen. Dit bleken jonge zeehondjes te zijn die door hun moeder tussen de rotsen in holletjes gestopt worden ter bescherming. Er worden momenteel veel zeehondjes geboren, waardoor we niet te dichtbij het eiland mochten komen. Na een rondje om het eiland gekajakt te hebben, peddelden we naar Bonk Bay voor een cappuccino. Ja hoor, zeiden wij toen Brett dit zei. We geloofden niet dat we een cappuccino zouden krijgen, maar Brett hield vol en verrasten ons door allerlei spullen uit zijn kajak te toveren waarmee hij inderdaad een cappuccino voor ons kon maken. Nooit gedacht dat we op een verlaten strand zouden zitten met voor je een turqoise zee en een capucciono (mét chocoladesprinkels) in je hand! Aan de lunch was ook gedacht. We hadden allemaal een papieren zak gekregen met een heerlijk broodje kip, wat snoeperijen en fruit. Na een tijdje zijn we weer de kajak ingesprongen en zijn we langs de kust richting Bark Bay gepeddeld. Daar zullen we ons kamp opslaan. We waren nog niet lang onderweg of we zagen een zeehond in het water, vlak bij onze kajaks. Het beest stoorde zich totaal niet aan de vier kajaks die rond hem dobberden en deed op zijn gemak allerlei kunstjes. Echt fantastisch om een zeehond van zo dichtbij te zien dat je hem bijna aan kunt raken. We hoefden alleen maar even ons hand uit te steken, wat we natuurlijk niet gedaan hebben. Er stond inmiddels een flinke stroming en er waren aardig wat golven, waardoor het kajakken meteen intensiever werd. Om onze spieren nog even te laten rusten zijn we gestopt bij een heel idyllisch plekje, wat je alleen kunt bereiken met laag water. Hier zou Brett, als hij de juiste vrouw heeft gevonden, haar ten huwelijk vragen. Hij vond het de perfecte plek, en dat was het ook. Het weer bij deze plek weggaan, moest met volle aandacht gebeuren, want er was nog steeds een flinke golfslag en er waren allemaal rotsen in de omgeving dus voor je het in de gaten hebt klap je op zo'n rots en rol je om, met als gevolg een nat pak. Maar "team Holland" kregen het goed voor elkaar en waren binnen no time bij de rotsen vandaan, ondanks dat we vergeten waren het roer weer naar beneden te doen. Kun je nagaan wat een vakmanschap (bluh!). We zagen weer een zeehond, hier vaarden we zelfs bijna overheen, maar ook deze zeehond interesseerde het geen bal dat er kajaks om hem heen zwermden. Hij deed net als die andere zeehond op zijn gemak allemaal kunstjes. Echt fantastisch. Ook onze gids haalde zo nu en dan wat kunstjes uit, wat als kolen op vuur werkte, voor "team Austria", een stel jonge Oostenrijkers uit onze groep. De gids zei nog "don't follow me", maar de Oostenrijkers lachten en gingen toch achter Brett aan tussen een paar rotsen door. De Oostenrijkers werden door een golf op een rots gesmeten en toen de golf weer terugtrok, rolden ze om. Verbazingwekkend snel waren ze uit de kajak, zelfs voordat ze het water raakten hadden ze zich al losgemaakt. Je had die koppies van ze moeten zien toen ze omgingen... Echt komisch, maar dat beseften we ons pas achteraf. Eerst moesten ze in veiligheid gebracht worden, want ze dreigden tussen de rotsen en de kajak bekneld te worden door de golven die nog steeds op de rotsen beukten. Maar dankzij het adequate optreden van Brett, zat team Austria al weer snel veilig in hun kajak en kon er weer gelachen worden.
Brett had nog een verrassing voor ons in petto. Hij wilde ons nl. een afgelegen waterval laten zien, aar je achterlangs kon lopen. We hadden nog wat tijd over, dus konden we dit uitstapje maken. We kajakten achter Bark Bay (onze kampplaats) langs een lagoon in tot we niet verder konden. Daar moesten we een heel stuk over glibberige stenen omhoog klimmen voordat we bij de waterval aankwamen. Het was een kleine waterval met daarachter een open ruimte en daar weer achter een soort grot waar je doorheen kon kruipen. We gingen eerst door een spleet in de rotsen waardoor je in de open ruimte kwam en waar je tot bijna je middel in het koude water kwam te staan. Daarna verdween Brett als eerste de grot in. Bianca volgde als derde en zag geen hand voor ogen. Stapje voor stapje ging ze verder en toen haar ogen een beetje aan het donker gewend waren, zag ze de andere opening. Vlak achter Bianca kwam Mark: Joehoe, waar ben je?. Ook hij zag natuurlijk geen hand voor ogen en ging op goed geluk achter het stemgeluid van Bianca aan tot dat ook hij de opening zag. Hier moesten we ook weer doorklauteren, waarna je weer bij de waterval zelf stond. GAAF!!! Na dit avontuur zijn we teruggevaren naar Bark Bay en hebben we daar ons kamp opgeslagen. Brett maakte een vuurtje en met zijn allen hebben we tot ongeveer 22.30 uur gezellig zitten kletsen bij het kampvuur.


Abel Tasman Track, 10 december 2005
Na een zware nacht kropen we om acht uur 's morgens weer uit onze slaapzakken. Vannacht hebben we kennis gemaakt met de possum-problematiek in Nieuw Zeeland... van de 70 miljoen stuks liepen er enkele rond op onze campsite, tot in onze voortent aan toe. Gisteravond hadden we al een paar grote exemplaren zien rondscharrelen, maar 's nachts schrok Mark wakker van geritsel in de voortent en moest hij een paar keer hard op de tent slaan om de possum te doen afdruipen. Van Mark's herrie schrok ook Bianca wakker en zo lagen we samen met een bonkend hart bij te komen. Omdat we verder een rustige nacht wilden hebben ging Mark de tent uit om ons voedsel op te bergen in de koelbox van het kajakbedrijf zodat ons eten veilig zou zijn tegen indringers. We waren echter vergeten dat er ook nog brood en fruit in onze rugzakken zat en zo werden we om half vijf wakker van een possum die uit de boom kwam kruipen, op de grond plofte en onder ons tentzeil doorkroop... opnieuw waren er een paar harde klappen voor nodig om het beest te doen afdruipen. Vlak daarna begon het te regenen en werd het al licht en hebben we geen last meer gehad van onze nachtelijke bezoekers. Na het ontbijt vertrok onze kajakgroep weer, terwijl wij op ons gemakkie een bakkie gingen doen op het vrijwel verlaten strand van Bark Bay. Pas over elven gingen we op pad naar Anchorage Bay, waar we opnieuw onze tent zullen gaan opbouwen. Het Abel Tasman track is een goed begaanbaar wandelpad en voert langs diverse strandjes, baaitjes en over kliffen. Niet heel zwaar om te lopen, maar af en toe zaten er toch wat flinke hellingen in het parcours én we hadden onze volledige bepakking op de rug, dus het was evengoed nog wel inspannend. Vlak voor Anchorage Bay kwamen we aan bij Torrent Bay, waar het geluk met ons bleek te zijn: het was laagtij, zodat we over de drooggevallen bedding konden lopen in plaats van de langere hoogtij-route. Wel moesten de schoenen even uit, maar het scheelt toch gauw zo'n ½ tot 1 uur lopen. Voor tweëen kwamen we al aan in Anchorage Bay waar we een plekje opzochten in de schaduw, geluncht hebben en vervolgens weer de tent gingen opbouwen. Het leek vrij rustig op de campsite, maar even later druppelde de ene na de andere kajakgroep binnen, waardoor het flink druk werd. Toen wij terugkwamen van een bezoekje aan het strand stonden we ineens tussen allerlei ander tenten ingesloten, waarin een groep Canadese vrouwen was neergestreken. Flessen wijn werden opengetrokken en terwijl wij onze instant-pasta gingen bereiden kwam bij hun al aardig de stemming erin. Redelijk vroeg waren we klaar met eten en koffiedrinken en zijn we nog een stukje gaan wandelen om de tijd door te brengen. Onze speelkaarten zijn we vergeten mee te nemen en om nou om 20.00 uur al naar bed te gaan is zelfs Bianca te gek. Toen wij uiteindelijk wel onze slaapzak indoken en net begonnen weg te dommelen, kwamen de Canadese vrouwen ook terug van een strandwandeling... sommige hadden nu toch wel wat teveel wijn naar binnen getikt wat voor enig kabaal en hilariteit zorgde. Eentje struikelde er nog over onze stormlijn, dus na een possum hadden we nu bijna weer iets in onze voortent gehad. Gelukkig bleef onze tent overeind en konden we rustig verder slapen. Ons voedsel en afval hebben we in een kajak-compartiment mogen stoppen, dus de kans is klein dat vannacht een possum onze tent uitkiest om op onderzoek uit te gaan.


Abel Tasman Track, 11 december 2005
Vóór achten waren we allebei al wakker vanochtend en zo stonde we om negen uur al klaar voor de vier uur durende tocht naar de uitgang van het Abel Tasman National Park bij Mahanau. Volgens de weersvoorspellingen krijgen we regen en wind vanmiddag, maar nu schijnt in ieder geval nog lekker het zonnetje. Om 16.00 uur worden we pas opgepikt door het kajakbedrijf, dus we hebben tijd genoeg om de wandeling te voltooien en onderweg volop te genieten. Want genieten dat is het hier: prachtige goudgele stranden, blauw zeewater, groene bebossing... te mooi om te beschrijven, misschien dat de foto's verklaren wat wij hier zien en voelen. Onze dag begon met een redelijk steile heuvel, maar daarna was het pad redelijk vlak waardoor we lekker door konden lopen. Na twee uur lopen stelde Bianca voor om effe te stoppen voor een bakkie thee en kwamen we er aan de hand van de kaart achter dat we al flink opschoten. Ook gisteren waren we al ruim binnen de voorgeschreven tijd op onze eindbestemming, maar vandaag sloeg werkelijk alles: de vier uur durende tocht liepen we in nog geen drie uur!! We snappen er niets van, want we lopen wel gestaag door maar zeker niet hard. Nu kwamen we om half één al aan bij de uitgang... dat werd dus drie en een half uur wachten op een uitgestorven plek. Maar gelukkig heeft iemand - zeer slim - een cafe/restaurantje geopend en wie zat daar te lunchen... Brett, onze kajakgids. Het werd een leuk weerzien en toen Brett na een half uurtje vertrok om te gaan werken zijn wij buiten op het terras wat blijven eten, drinken en op ons vervoer wachten. Terugkijkend op de track kunnen we stellen dat het inderdaad eenvoudig begaanbaar is en zeer mooi om te lopen. Wij hebben nu in drie dagen iets meer dan de helft gezien maar als we hier nog een keer terugkomen willen we zeker de track helemaal gaan lopen. 15 Uur wandelen... als we ons kwad maken kan dat op een mooie zomerdag, haha. Onze auto stond gelukkig nog 'heel' op ons te wachten in Kaiteriteri (inbraak in toeristenauto's is hier heel populair) en zo waren we rond 17.30 uur terug in de Happy Apple, waar we ditmaal een kamer met queensize-bed toebedeeld kregen! Voor het eerst in bijna vijf maanden kan Mark languit in bed liggen en hoeft Bianca niet bang te zijn voor een deken-tekort: plenty! Aangezien we 's middags al warm gegeten hebben (hamburger met patat) konden we het vanavond simpel houden: puddingbroodje, knoflookbrood, chips en bier... dat ging er wel in na drie dagen kamperen. Na het eten zijn we weer achter de pooltafel gedoken en hebben we nog wat gekaart. Voor de verandering was het geluk weer eens aan Mark's kant...


Motueka - Punakaki, 12 december 2005
Het queensize-bed is heerlijk bevallen! Zo heerlijk zelfs dat we met moeite op tijd konden uitchecken; zoals vrijwel overal in Nieuw Zeeland moeten we ook hier om 10.00 uur van de kamer af. Gelukkig mochten we nog wel van de gezamenlijke ruimtes gebruik maken, dus konden we eerst nog lekker ontbijten voordat we op pad gingen. Vandaag willen we naar het aan de westkust gelegen Punakaiki rijden, een tochtje van zo'n vier en half uur. Voordat we op weg zijn gegaan zijn we eerst nog wat boodschappen gaan doen maar om 11.15 uur reden we met een volgeladen en volgetankte auto weg uit Motueka. We hebben er voor gekozen weer een stukje scenic-route te pakken, ditmaal dwars door de Motueka-vallei. De afstanden zijn hier niet echt groot, maar door de vele haarspeldbochten, éénbaansbruggen en steile klimmen en afdalingen zijn de reistijden wel wat langer dan op het eerste oog gedacht. Gelukkig hebben we ruim de tijd vandaag en dus stuurde Bianca ons rustig en behendig over de weg. Zoals gebruikelijk zijn we onderweg één keer gestopt om wat te drinken en zijn we een keertje aan de kant gegaan om een wat gehaaste tankwagen te laten passeren; ongelooflijk dat er bijna geen verkeer op de weg is en dat dan net die ene andere weggebruiker een bumperklever moet zijn! Gelukkig gaf het aan de andere kant ons wel de mogelijkheid om onze goede daad voor vandaag te doen: de bestuurder van een auto met ontplofte radiateurslang was erg blij met onze fles water! Zo rond half drie kwamen we uit de bergen vandaan bij de kust aan, vanwaar het nog een half uurtje rijden is naar Punakaiki. Wel wat vreemd om onderweg waarschuwingsborden voor overstekende pinguins te zien, maar ook vandaag zijn we weer aangekomen zonder dieren te hebben platgereden (overigens hebben we wel wat van die vervelend stekende sandflies vermorzeld). Vannacht slapen we in het Beach Hostel, inderdaad heerlijk gelegen aan het strand. We kregen een ruime, frisse kamer toegewezen waar we dus een deel van onze bagage heensleepten, de rest bleef keurig achter in de auto. Heerlijk zo'n extra bergruimte alleen vragen we ons nu al af hoe we alles straks mee krijgen naar Australië. Het hostel heeft op één hoog een ruime veranda met seaview en verder is er ook nog een gratis spa-pool beschikbaar... dat gaat helemaal goedkomen. Na even op adem te zijn gekomen zijn we een stukje gaan wandelen naar de Pancake Rocks (daarover morgen meer), kocht Mark stieken een boek over Maori-tattoos voor Bianca en hebben we wat zitten mijmeren over wat te doen morgen. Op de terugweg naar Christchurch wilden we namelijk stoppen in Arthur's Pass National Park, maar er is helaas geen accommodatie beschikbaar om te overnachten. We hebben dan ook besloten hier een nachtje langer te blijven én een dagje eerder naar Christchurch af te reizen om wat zaakjes te regelen en wat rust te pakken. Het nachtje-langer-blijven in Punakaiki geeft één probleem: er is geen winkel te bekennen, dus voor het eten zijn we aangewezen op één van de twee eettentjes: één van de twee serveert alleen ontbijt en lunch, de ander diner... moeilijk kiezen dus. Terug van onze korte wandeling zijn we heerlijk de spa-pool ingedoken die inmiddels al goed op temperatuur was. Lekker om even te bubbelen met uitzicht op zee... misschien ook wel iets voor ons dakterras thuis?


Punakaiki, 13 december 2005
Gisteravond hadden wat jongelui besloten een feestje te houden... op zich nix mis mee, want we liggen ver van de gezamenlijke living af, maar we liggen wel naast de wc, met als gevolg dat we tot diep in de nacht last hadden van het geluid van doortrekkende toiletten. Gelukkig hadden wel al besloten niet naar de Pancake Rocks te gaan tijdens het "vroege" hoogwater, dus we konden wat langer in bed blijven liggen om de gemiste nachtrust te compenseren. Zo kwam het dat we pas over elven buiten stonden en op weg gingen naar de Pancake Rocks, de reden waarom Punakaiki op de touristenkaart van Nieuw Zeeland staat. de Pancake Rocks zijn, zoals de naam al zegt, een rotsformatie die verdacht veel op stapels pannenkoeken lijken. Miljoenen jaren geleden vormden zich op de zeebodem lagen dode schelpen wat onder grote druk van o.a. het water samengeperst is en waartussen zich ook zachtere lagen van zand en mineralen bevonden. Door de jaren heen zijn de rotsen door de zee bloodgelegd, waarna door weer en wind de zachtere zandlagen als eerste zijn wegge-erodeerd, met tot gevolg dat de hardere schelpenlagen nu als inderdaad een soort pannenkoeken op elkaar liggen. Een heel bijzonder natuurverschijnsel, dat in een wandeling van ongeveer een half uurtje goed te bekijken is. Vanaf ons hostel is het mar tien minuten lopen naar de rotsen, dus de auto bleef onaangeroerd vandaag. Terwijl we stonden te kijken naar de rocks, zagen we tot onze verbazing een paar Hector dolfijnen langszwemmen. Fantastisch! Na ons bezoekje aan de rocks zijn we gaan "caven". Huh?! Nou, er is een grot vlakbij de rocks, waar je gewoon zelf, zonder begeleiding in kunt en waar glow-worms te zien zijn. We waren goed voorbereid, want we hadden een hoofdlampje en een kaars bij ons, maar eenmaal binnen bleek dat niet echt genoeg, want het was echt heel erg donker. We zagen bijna nix. Het zag er in het begin ook helemaal niet toegankelijk uit en doordat we niets zagen twijfelden we een beetje of we wel verder moesten gaan. We lieten ons echter niet kennen en zijn op avontuur gegaan. Je kon toch nog best een eindje de grot in lopen en dat was eigenlijk best wel spannend. Je zag heel erg weinig en hoorde van alles, met name het gedrup en gestroom van water. Je had geen idee waar het vanaan kwam en of je wellicht bij je volgende stap tot je knieen in het water zou staan... Uiteindelijk konden we niet echt meer verder, dus zijn we weer teruggegaan, overigens zonder ook maar één glow-worm te zien.
Terug in het hostel hebben we op de veranda lekker wat gekletst met koffie en thee en zijn op een gegeven moment nog even de zee ingedoken. Het water was super koud, maar als je eenmaal door was was het heerlijk en konden we met de golven "spelen" zonder dat je in ademnoodkwam door het koude water. Het begon helaas te regenen dus lekker op het strand liggen was er niet meer bij. Terug naar het hostel dan maar en douchen. Ons avondmaal hebben we "verplicht" genuttigd in de plaatselijke Taverne, die overigens te koop bleek te zijn. Even speelden we met de gedachte om het te kopen.... maar we hebben er toch maar vanaf gezien ;-). De rest van de avond hebben we weer heerlijk op de veranda gezeten en genoten van een prachtige ondergaande zon.


Punakaiki - Christchurch, 14 december 2005
Ook in het Beach Hostel in Punakaiki moesten we weer om 10.00 uur uitchecken en dat deden we dan ook braaf. We zijn direct doorgereden naar (weer) de Pancake Rocks, dit keer om de Blow Holes in actie te zien. Door de zee en de wind zijn er gaten in de Pancake Rocks geslagen waar met hoog water het zeewater met brute kracht doorheen wordt geperst, wat resulteert in een soort van geisereffect, soms wel tot 20 meter hoog zegt men. Nou, hoog water was het stipt om 10.28 uur en wij waren er helemaal klaar voor, ware het niet dat de zee bijna spiegelglad was en het water dus niet met brute kracht door de Blow Holes geperst werd. Jammer, maar helaas. Hier moeten we dus óók weer voor terugkomen. Zo langzamerhand moeten we bijna onze hele reis weer overdoen door alle dingen die we "gemist" hebben.
Nou, dan maar op weg naar Christchurch. De weg voerde ons weer door allerlei prachtige landschappen. We hadden ervoor gekozen om via Arthurs Pass naar Christchurch te rijden en hadden verwacht dat de pass redelijk moeilijk begaanbaar zou zijn (slingerwegen), maar dat viel allemaal best mee eigenlijk, alhoewel we op een gegeven moment wel in een hele grote mistbank terecht kwamen. We zagen dit van verre al aankomen, want de mist hing al laag in de bergen en boven de weg. Het was een prachtig (en spooky) gezicht om van veraf te zien. Gelukkig hadden we er tijdens het rijden niet erg veel last van, dus konden we nog steeds "het mooie" ervan inzien. Dichtbij Christchurch hoorden we op de radio van een gigantische verkeersopstopping in Christchurch zelf vanwegen spoorbomen die niet meer opengingen. Wij wisten niet precies van welke kant we Christchurch binnen zouden rijden, maar gelukkig kwamen wij niet in de verkeersopstopping terecht. Bij toeval gingen we in één keer helemaal goed, mede doordat Mark wat dingen van de vorige keer herkende. Bij het hostel werden we weer hartelijk onthaald door Graham en hebben we ons weer geïnstalleerd. Daarna zijn we de stad ingegaan op zoek naar een internetcafé om de site weer bij te werken. Na wat zoeken vonden we het juiste café en hebben we een start gemaakt met bijwerken. Tussendoor hebben we heerlijk gegeten bij een Nieuw Zeelandse Chifa (gewoon een Chinees dus hier). Super lekker en betaalbaar, het leek ff of we weer terug waren in Zuid Amerika haha. Pas laat in de avond liepen we weer terug naar het hostel en tot onze verbazing kwamen we op een paar hoeken van de straat hoertjes tegen! Dit hadden we niet echt verwacht. In het hostel nog ff een potje gepooled en daarna was het wel weer genoeg voor vandaag.


Christchurch, 15 december 2005
Over vandaag valt eigenlijk weinig bijzonders te schrijven. 's Morgens hebben we een klein beetje uitgeslapen, hebben we een klein wasje gedraaid en hebben we een klein beetje boodschappen gedaan. Anders dan in de andere tot nu toe bezochte landen hebben we hier nóg minder rustpauzes tussen het reizen door omdat er gewoonweg zoveel te zien en doen valt. Het dagje extra in Christchurch komt ons dan ook wel lekker uit eigenlijk. Ook gunstig voor de thuisblijvers, want hier kunnen we eindelijk onze website weer eens bijwerken. "Effe" tien dagen reisverslag inkloppen, wat andere zaakjes regelen en de middag was alweer bijna om. Christchurch doet overigens erg Engels aan met zijn vele pubs, maar wij kozen voor Starbucks om een lekkere cappuccino te scoren... gelijk voor de laatste keer! In Auckland was het bakkie schuim bij Starbucks al slecht bevallen en nu kregen we allebei een lauwe bak chocomel voorgeschoteld. Daar gaan we niet meer heen, of zal driemaal scheepsrecht zijn? Weet iemand trouwens waarom er in Nederland geen vestigingen zijn van deze wereldberoemde keten?
Terug in het hostel hebben we ons diner bereid en ons verbaasd over het eten van een andere bewoonster. Deze dame, ruim boven de tachtig (80!!) woont al zes maanden in het hostel en volgt een studie Engels aan de Universiteit (hoe bedoel je trage leerling) hier in Christchurch. Oké, ze ziet er wat vreemd uit met d’r bochel en haar kleren die met naald en draad bij elkaar worden gehouden, maar dat ze ook nog rotte paprika’s (helemaal bruin en slijmerig) zou eten hadden we niet verwacht. Bianca had de neiging om ze weg te gooien voor de vrouw, maar aangezien ze studeert aan de Universiteit zal ze niet dement zijn dus kan ze zelf wel beslissen of iets goed is voor haar of niet. Wij namen na het eten nog een lekkere Hollandse gevulde koek bij de koffie en gingen bijtijds slapen. Morgen een belangrijke dag: eerst krijgt Bianca haar tattoo opgeprikt en 's middags komt Gert aan, met.... stroopwafels!!!


Christchurch, 16 december 2005
Om 11.15 uur gingen we op weg naar Zealand Tattoo, waar Bianca om 12.00 uur een afspraak had om een langverwachte droom in vervulling te laten gaan. We wilden een kwartiertje vroeger aanwezig zijn, zodat we misschien ook iets vroeger klaar zouden zijn en samen Gert van het vliegveld konden ophalen. Helaas liep het wat anders.... De tattoozaak bleek nog gesloten. Even wachten dus maar, bakkie halen, opnieuw wachten... om 12.30 uur was de deur nog steeds dicht. Een telefoontje bleef onbeantwoord en dus leek Bianca’s droom in het water te gaan vallen. Nog eenmaal besloten we langs de zaak te lopen en bij de buren wat informatie in te winnen. Toen Bianca bij de buren vroeg of diegene misschien wist of de tattooshop nog openging vandaag kreeg zij het antwoord dat dat waarschijnlijk niet het geval was om dat er eerder die week iets ernstigs was gebeurd waardoor de zaak gesloten was. Shit dacht Bianca (beetje egoïstisch misschien), maar warempel, toen kwam iemand de deur openen van de zaak. Yes!!! De man die de deur opende kwam wat afwezig over en vroeg wat we kwamen doen en wat voor tattoo etc. Hij was duidelijk helemaal niet op de hoogte van hoe of wat. De euforie dat de zaak openging verdween dus weer snel. Bianca vertelde de man over het interview wat ze gehad had en dat ze graag het design wilde zien. De man begon allerlei laden te doorzoeken en sprak ondertussen met een andere klant. We vingen toen op dat er iemand is overleden. Bianca vroeg toen meteen of het degene was met wie zij twee weken geleden gesproken had. We waren er alsmaar vanuit gegaan dat dat de eigenaar, Zane, was, maar dit bleek Matt te zijn en hij was inderdaad afgelopen dinsdag overleden aan een overdosis drugs. Zane, met wie we nu van doen hadden, vertelde dat Matt niet gelukkig was en nu "in a happier place" was. Wij konden het ons moeilijk voorstellen dat hij zo ongelukkig was omdat hij echt vol leven was en heel erg gepassioneerd praatte over de Maori tattoo’s. Bij nader inzien was hij misschien wel iets te hyper en stond ie misschien stijf van de pillen of i.d. Maar goed, dit gaf toch wel een beetje een rare sfeer, want Zane was duidelijk van slag. Hij heeft Matt zelf gevonden in zijn apartement dus dat lijkt ons niet echt een prettige ervaring. Zane kon het design niet vinden en besloot zelf een nieuw design te maken. Hij klaarde wat op toen hij zich weer op zijn werk moest concentreren zodat Bianca weer wat meer vertrouwen kreeg. Zane nam opnieuw het interview af en vertelde Bianca hoe hij dacht dat de tattoo er ongeveer uit zou gaan zien. Vervolgens begon hij te tekenen en met een half uurtje liet hij een prachtig design zien waar Bianca zich helemaal in kon vinden. Toen was het tijd om op te stoel te gaan zitten... Oh, oh! ;-). Eerst tekende Zane met een penseel het design op Bianca haar rug waarna het echte tattoëren begon. Zane vertelde Bianca dat het voelde als een krab van een kat, maar dat vond Bianca iets te veel onderschat.... althans bij de "lange lijnen" moest Bianca toch wel ff flink op haar kiezen bijten. Na een uur zat de tattoo erop en kon Bianca het kunstwerk aanschouwen: Prachtig!!! De komende dagen goed vet houden met crème, niet te lang douchen en oppassen met zeep.
Terwijl Bianca nog op de tattoostoel lag, was Mark al naar het vliegveld vertrokken om Gert op te halen. Gert had al ge-smst dat alles volgens plan verliep en inderdaad stapte hij om 15.15 uur door de deur op Christchurch Airport. Erg leuk om na ruim vier maanden weer eens iemand van het thuisfront te zien! Snel in de auto terug naar het hostel, waar inmiddels ook Bianca met haar kunstwerk was aangekomen. Met zijn drietjes hebben we koffie gedronken, stroopwavels gegeten en lekker bijgepraat, waarna Gert zich ging opfrissen en we de stad in zijn gelopen voor ons avondeten. Bij Sergeant Peppers Steakhouse, volledig in Beatles-stijl ingericht en nostalgische muziek op de achtergrond, hebben we alledrie een lekkere steak gegeten en een lokaal biertje geproefd om ons weerzien te vieren. Daarna gingen de lampjes redelijk vlot uit en zijn we op tijd gaan slapen. Voordat we gingen slapen hebben we nog globaal ons reisplan samengesteld en zo zullen we morgen als eerste naar het hoogste punt van Australasia op zoek gaan: Mount Cook


Christchurch - Mount Cook, 17 december 2005
Voordat we echt op weg gingen hebben we eerst boodschappen gedaan, zodat we ook nog wat te eten hebben bij Mount Cook, want een supermarkt heb je daar niet. Na de boodschappen zochten we Motorway 1 op richting onze eindbestemming. Deze keer was er veel verkeer op de weg en het was eigenlijk ook helemaal niet zo’n mooi stuk om te rijden. Ongeveer op de helft zijn we gestopt voor een bakkie en de lunch. Na de lunch werd de omgeving mooier en mooier en hadden we een prachtig uitzicht op verschillende besneeuwde bergen. Op een gegeven moment kwamen we bij Lake Tekapo, wat bekend staat om de mooie blauwe kleur van het water. Het was inderdaad fantastisch dus zijn we even gestopt voor een paar foto’s.
Wij dachten dat Lake Tekapo mooi was, maar toen we even later een bocht omreden en Lake Pukaki in ons vizier kregen, zeiden we alledrie WAUW! Dit meer was nog véél mooier. We konden helaas niet stoppen, dat was verboden, waarschijnlijk te gevaarlijk, dus zijn we bij de eerste de beste mogelijkheid gestopt. Echt supermooi gewoon. Moeilijk konden we ons losmaken van al dat moois, maar ook Mount Cook lonkte in de verte. We hadden vandaag echt veel mazzel, want Mount Cook was bijna wolkenvrij. Naar mate we dichterbij kwamen werd het mooier. Toen we eenmaal naar onze cabin op het Glenntaner Park Center reden was hij helemaal vrij, dus hebben we ff de auto aan de kant gegooid om een foto te maken. Het moment kan nl. zo weer voorbij zijn. Meestal is het zo met dit soort highlights dat ze verborgen zijn in de mist. Wij hebben nu dus erg veel geluk. Onze cabin bleek ingericht met vijf stapelbedden (tien personen dus in totaal) en heeft een prachtig uitzicht op Mount Cook. Mark past overigens niet in bed, dus hij heeft zijn matras alvast op de grond gelegd... Wij vinden het hier alledrie erg mooi en al gauw kwam het gesprek op een nachtje bijboeken. Gert en Mark zijn toen gaan informeren bij de receptie omtrent de mogelijkheden, ook qua weer, activiteiten en waar we eten kunnen krijgen, want we hebben maar voor één dag eten bij ons. Nou, het weer zou "fine" worden, er was nog plek en eten was ook geen probleem. Blijven dus!
De rest van de middag hebben we rustig doorgebracht op het bankje (in de schaduw) voor onze cabin. Gezamenlijk hebben we ons eten gekookt en opgegeten natuurlijk, waarna we de grove planning voor de komende 14 dagen gemaakt hebben. Er zit nog wel wat rek in het schema, maar het staat vast dat we nog een hoop gaan zien de komende tijd. Nu goed uitrusten dus, zodat we morgen fris van start kunnen gaan. Voorals voor Gert, die natuurlijk nog de lange vliegreis in zijn benen heeft zitten en nog niet alle slaap heeft in kunnen halen. Vroeg slapen dus. Om 22.00 uur ging het licht uit.


Mount Cook, 18 december 2005
In tegenstelling tot gistermiddag, was Mount Cook en haar omgeving vanochtend in een dikke grijze wolkendeken gehuld. So much voor de "fine" weather dus! We waren van plan om vandaag met een Zodiac naar de Tasman Glacier te gaan en op eigen houtje een wandeling te maken van een uurtje of anderhalf á twee. Als eerste reden we met de auto naar Mount Cook Village, omdat daar een bezoekerscentrum is, ingericht voor Mount Cook National Park. Onderweg begon het licht te regenen, wat ons deed besluiten om van het boottochtje af te zien en alleen een wandeling te gaan maken. In het bezoekerscentrum was informatie verkrijgbaar over de diverse wandelingen en uit het ruime aanbod kozen wij een langere wandeling dan in eerste instantie de bedoeling was, nl. de Hooker Valley Track, die ons uiteindelijk naar de Hooker Glacier zou voeren. Bij het luxe Heritage Hotel kochten we een paar sandwiches voor onderweg, waarna we met de auto naar de start van de track reden. De wandeling begon over een goed aangelegd grindpad, maar na de eerste hangbrug overgestoken te zijn veranderde de ondergrond in een mix van keien, zand, modder en gras. Vooral de keien zorgde ervoor dat je continue moest kijken waar je je voeten neerzette, om struikelpartijen te voorkomen. Het landschap was vrij ruig en van de bergen stroomde vele watervalletjes, veroorzaakt door de smeltende sneeuwlaag bovenop de bergen. Na weer een half uurtje lopen kwamen we aan bij een tweede hangbrug, waaronder een snel stromende rivier voer die vanaf de Hooker Glacier kwam en naar het gletsjermeer van Mueller Glacier stroomde, om uiteindelijk gezamenlijk Lake Pukaki te voeden. Vanaf deze hangbrug was het nog bijna een uur lopen naar onze eindebestemming, Hooker Glacier. Toen we hier aankwamen werden we verrast door een flink aantal ijsschotsen die in het gletsermeer dreven, "vers" afgebrokkeld van de gletsjer. De aanblik van de gletsjer voldeed echter niet aan de bekende foto’s uit fotoboeken, waarop altijd hagelwitte sneew etc. te zien is: door de vele lawines is de toplaag van de gletsjer een grijze laag van keien, kiezels, grind etc. Daaronder echter bevindt zich gelukkig wel het bekende witte ijs, dat af en toe azuurblauw leek. Ook de schotsen in het meer hadden gelukkig hun schone kleur en spiegelden prachtig in het water. Aan de voet van de gletsjer hebben we onze lunch gegeten, waarna we weer terug zijn gaan lopen. Onderweg klaarde het weer langzaam op, verdwenen de laaghangende wolken en kwamen er steeds meer besneeuwde bergtoppen tevoorschijn. Een paar keer hoorden we het geluid van lawines, maar deze waren helaas niet waarneembaar. Zonder brokken kwamen we weer aan bij de auto, waarna we terug zijn gereden naar onze cabin. Eerst maar lekker bijkomen onder het genot van een drankje, waarna Bianca (ja ja, niet Mark) nog even een extra wandelingetje ging maken naar Pukaki Lake. Het duurde iets langer dan verwacht; pas na zo’n anderhalf uur kwam ze terug. Het pad was wat lastig begaanbaar en de rand van het meer bleek verder weg dan verwacht. Ze heeft dus niet eens het water kunnen bereiken, maar het was evengoed een lekkere wandeling geweest. Aangezien we geen eten meer in voorraad hadden, waren we veroordeeld tot het nuttigen van een maaltijd in het restaurantje van de campsite, waar we tot onze lichte verbazing overheerlijke Fish & Chips kregen voorgeschoteld. IJsje toe en het feest was weer compleet. ‘s Avonds hebben we een plaatsje veroverd op twee van de vele bankstellen in de gezamenlijke ruimte en hebben we wat zitten lezen, plannen maken en TV gekeken: Chicago – The Movie met Catherine Zeta Jones, Renée Zellweger en Richard Gere. Helaas werd op een gegeven moment de film om de tien minuten onderbroken door een reclameblok zodat we maar besloten naar bed te gaan. O ja, en het bier was op...


Mount Cook - Queenstown, 19 december 2005
Gert en Bianca waren voor de wekker (8.30 uur) wakker, maar tot Bianca’s grote verbazing lag Mark nog heerlijk opgerold in zijn slaapzakje te knorren. Normaal is hij altijd eerder wakker... Dat kan dus niet! Bianca maakte heb dan ook maar bruut wakker: hup opstaan!!! ;-)).
Alles ging voorspoedig vanochtend, zodat we een uurtje later al in de auto zaten richting de Tasman Glacier. Gister hadden we het tochtje met de Zodiac laten "varen", maar we wilden toch nog wel even een kijkje bij de gletsjer nemen. Om bij het lookout punt te komen moesten we eerst zo’n 20 minuten klimmen. We hadden alledrie onze slippertjes aan en dat was in het begin dan ook geen probleem, maar het laatste stuk was geen grindpad meer maar stukken rots wat dus een beetje rottig lopen was op slippertjes. Eenmaal boven was het zicht niet echt spectaculair. De gletsjer was helemaal bedekt met aarde, grind en rotsen, net als bij de Hooker Glacier eigenlijk. Nix 'an dus. We waren blij dat we gister het boottochtje niet gedaan hadden. Na deze onderbreking gingen we dan toch op weg naar Queenstown. Onderweg zijn we twee keer gestopt: één keer voor de lunch en één keer voor een lookout waarvan we de afslag op een haar na gemist hadden (bijna met twee wielen door de bocht). Bij de lookout kregen we Roaring Meg te zien, een prachtig blauwe snelstromende rivier. Om een uurtje of drie, half vier, kwamen we aan in ons hostel, waar we weer aparte kamers hebben. Toen Gert zijn kamer opende stonden er nog een stel koffers en er lag een slaapzak op bed. Deze kamer was duidelijk bezet. Gert kreeg gelukkig een andere kamer, welke groter was dan de kamer van Mark en Bianca! Hij heeft gewoon drie plekken waar hij uit kan kiezen om te slapen de mazzelaar. Tijd voor een bakkie!
Na het bakkie zijn we het stadje ingegaan om een tweedaagse cruise te boeken door Milford Sounds voor overmorgen en daarna hebben we even wat e-mails beantwoord en boodschappen ingeslagen. We hadden alle drie berenhonger gekregen dus hebben we meteen de vuren gestookt. De rest van de avond hebben we wat gelezen en muziek geluisterd.


Queenstown - Manapouri, 20 december 2005
Vandaag zijn we in Manapouri, een heel klein dorpje vlakbij Te Anau. In zo’n 2½ uur zijn we hier naartoe gereden. Toen we aankwamen bij Freestone Backpackers was onze cabin nog niet klaar dus maakten we eerst even een bakkie met ons gasbrandertje. We hebben een onwijs leuk huisje. Het is eigenlijk één ruimte met bedden, een eethoekje en een keuken. Wat onze cabin zo uniek maakt is dat het op een berghelling staat met uitzicht op Lake Manapouri en de bergen. Op onze eigen veranda kunnen we dus heerlijk van het uitzicht genieten. De eigenaar van dit complex heeft acht jaar geleden dit stuk grond gekocht en heeft toen van de bomen die hij gekapt heeft een aantal cabins gebouwd. Momenteel is hij bezig zijn eigen huis te bouwen helemaal bovenop de berg achter de cabins. Om een uur of vier zijn we vertrokken naar Te Anau zelf. Vanaf hier vertrekt nl. onze boot naar de Glowworm Caves. Toen we eenmaal op de boot zaten wisten we weer waarom we geen fan zijn van tourtjes. Het is gewoon veel te massaal (met 60 man op een bootje), maar goed we hadden geboekt, dus nu moesten we er ook maar het beste van maken. Bij de Caves kregen we eerst een korte film te zien waarna één voor één groepen de Caves in gingen. Wij waren één van de laatsten die naar binnen gingen. Bij de ingang moest je goed op je hoofd passen want het was superlaag. Er stroomde een gigantische hoeveelheid water door de grotten en er vormden zich ook diverse watervallen, wat er heel spectaculair uitzag. Met een bootje werden we van het ene naar het andere plaform gebracht waarna we weer in een ánder bootje moesten plaatsnemen. Dit bootje bracht ons dieper de grotten in en zodra je omhoog keek zag je duizenden glowworms. Dat was echt een fantastisch gezicht. Het was net alsof je naar een sterrenhemel zat te kijken. Het tochtje was maar kort dus al snel stonden we weer buiten, waar het goot van de hemel. We vonden alle drie de tour heel leuk maar hadden er toch ook wat meer van verwacht. De prijs-kwaliteit verhouding klopte niet helemaal. Terug in de cabin hebben we meteen ons avondmaal bereid en daarna voetjes omhoog en relaxen.


Manapouri - Milford Sounds (Cruise), 21 december 2005
Onze cruise door de Milford Sound begint pas om 16.30 uur dus we hebben nog de hele dag om leuke uitstapjes te maken onderweg naar de Sounds toe. Het is ongeveer 125 km rijden en er zijn diverse bezienswaardigheden, varierend van een waterval tot hele tracks van ongeveer 3 uur. Onze eerste stop was echter Te Anau om te tanken want er is vanaf hier tot Milford geen tankstation. Er wordt geadviseerd om met een volle tank te starten omdat het toch 250 km in totaal is en je dus onderweg nog wel eens weggetjes in kunt slaan en het bergje-op is etc. De benzine gaat dan best hard. Naast tanken hebben we ook nog wat zaken voor de komende dagen geregeld. Omdat we in het hoogseizoen zitten zijn we genoodzaakt ver vooruit te denken om er zeker van te zijn een slaapplekje te hebben en dat we de gewenste tour kunnen doen. Zo hebben we ons onderkomen voor de komende vijf dagen al vastgelegd en hebben we een hike geboekt op de Franz Jozef Glacier voor 24 december a.s. De 25ste kwam ons eigenlijk beter uit maar ja, dan is het kerst dus zijn vele touroperators gesloten, zo ook Alpine Guides met wie wij de hike doen. Zelfs met het zo vroeg boeken van accommodatie kunnen we niet precies krijgen wat we willen. Dit is echt ff wat anders dan Zuid-Amerika waar je overal naar binnen kunt lopen. Na een tijdje aan de telefoon gehangen te hebben om alles te regelen zijn we dan echt op pad gegaan. We zijn als eerste gestopt bij een uitzichtpunt over Eglington Valley. Wij dachten er van bovenaf op te kijken maar we stonden al in de Valley (!). Hierna zijn we naar de Mirror Lakes gereden. Deze mirror-den echter niet zo erg omdat er een windje stond maar we hebben toch nog wel een paar leuke foro’s kunnen maken. Voor de lunch wilden we stoppen bij Lake Gunn maar het stond niet zo lekker aangegeven wanneer je er af moest, dus prompt reden we de afslag voorbij. We besloten er dan maar bij de eerste de beste picknickplaats af te gaan en wat denk je? Dit weggetje bracht on precies aan de oever van Lake Gunn terwijl je bij die andere plek waar we voorbij waren gereden alleen van bovenaf naar het meer kon kijken. Het was dus niet zo erg dat we hier terecht waren gekomen. De lunch hebben we een beetje gehaast naar binnen gewerkt omdat het begon ter regenen. Snel weer de auto in dus. We zijn daarna nog een paar keer gestopt bij wat mooie punten in hebben we bij één van deze stops eindelijk de Kea ontmoet. Dit is een papegaai en wordt ook wel de Mountain Clown genoemd. De Kea is dol op rubber dus ruitenwissers, deurrubbers en schoenen moet je goed in de gaten houden. De Kea die wij ontmoetten had een mank pootje en deed een beetje zielig dus waarschijnlijk hadden we van dit exemplaar niet veel te vrezen. Hij liet zich gewillig fotograferen voordat we weer verder gingen naar de Chasms. Dit is een rotsformatie welke is uitgesleten door water wat er erg fotogeniek uitzag. Helaas zorgde het opspattende water voor een nevel, waardoor je het allemaal niet zo goed op de gevoelige plaat vast kon leggen. Dit was onze laatste stop voor de "gevreesde" Homer tunnel... En waarom is Homer tunnel nou een gevreesde tunnel, nou: omdat er geen licht is, geen wegmarkering is, het erg steil is, tweerichtingsverkeer heeft en omdat er water naar beneden valt. Genoeg om enigszins nerveus van te worden nietwaar? Gelukkig bleek de situatie rond de tunnel echter sterk verbeterd. Ten eerste was er een stoplicht zodat er elke 15 minuten telkens maar één stroom verkeer door de tunnel ging. Dat loste ook meteen het probleem met het ontbreken van de wegmarkering op. Daarnaast was er licht en het vallende water viel ook mee. De steilheid was daarnaast ook nog best te behappen dus eigenelijk was het gewoon een eitje! Na de tunnel was het nog maar een klein stukje naar Milford. Daar aangekomen hebben we de auto hopelijk (naast dieven lopen hier ook Kea's rond) op een veilige plek geparkeerd en hebben we nog even een bakkie gedaan voordat we aan boord konden van “The Friendship”, een niet zo heel grote boot met plaats voor 12 gasten. De bemanning bestond uit twee man: Kearen, de kapitein van slechts 23 jaar en Carolyn, een wat oudere vrouw met drie volwassen kinderen, die voor het eten zorgde. We kregen uiteraard een welkomstpraatje en werden naar de slaapvertrekken geleid. Aan de achterkant van het schip ware twee compartimenten met elk zes slaapplekken (twee boven elkaar). Het zag er allemaal vrij klein en krap uit maar zowaar bleek Mark er prima tussen te passen. Je moet alleen niet wakker schrikken en rechtop willen gaan zitten... Je ligt dan gauw weer met je hoofd op je kussen, waarschijnlijk bewusteloos en met een giga bult op je kop.
We voeren rap de haven uit en zetten koers naar de monding van de Sounds. Onderweg werden we getrakteerd op mooie uitzichten en zagen we tientallen watervallen de Sounds in kletteren dankzij de heftige regenbuien die we gisteren hadden. De kapitein stuurde de boot op een gegeven moment direct onder één van de watervallen en kon je een wens onder de waterval doen. Nog voordat de boot onder de waterval was was de helft van onze groep, waaronder Mark, echter al zeiknat en vluchtten ze naar binnen. Mark heeft evengoed een wens gedaan maar hoogstwaarschijnlijk zal die dus niet uitkomen. Na een uurtje varen waren we al bij de monding met de Tasmanzee en gingen we weer terug en nog een stukkie verder door, waar we voor anker zouden gaan voor de BBQ. De skipper attendeerde ons op een gegeven moment op dolfijnen. Hij zag nl. wat gesplash in de verte en voerde het schip langzaam die kant op. Het bleken Dusky dolphins te zijn en ze waren helemaal door het dolle heen. Ze maakte achterwaardse salto's, sprongen over elkaar etc. de één haalde nog gekkere capriolen uit dan de ander. We zagen er eerst maar een paar, maar het bleek een hele school te zijn. Het was echt onwijs gaaf om te zien! Een en ander gooide echter een beetje de planning van kok Carolyn in de war want die was al begonnen met het grillen van het vlees maar ze had al vaker met dit bijltje gehakt want toen we eenmaal voor anker gingen hadden we nog gewoon warm BBQ-vlees. We hebben het ons heerlijk laten smaken. Na de BBQ gingen we met skipper Kearen nog een klein stukje varen in een sloepje en gingen we aan land om naar een mooi uitkijkje te lopen. Het stukje naar het uitkijkpunt moest gelopen worden over de Milford Track, één van de Great Walks van Nieuw Zeeland. Kunnen we toch nog zeggen dat we de Milford Track hebben gelopen haha. Toen we weer op de Friendship arriveerden had Carolyn het toetje klaargezet. Wat wij niet wisten was dat Kearen vandaag 23 jaar is geworden en wat Kearen niet wist, was dat Carolyn eraan gedacht had en kaarsjes in de taart had gestoken die Kearen uit moest blazen, uiteraard nadat wij voor hem hadden gezongen. Niet lang na het toetje gingen er al een aantal mensen naar bed, het was inmiddels al tegen tienen geworden. Wij bleven echter nog wat kletsen met een Duits stel. Dat werd nog gezellig ook (raar maar waar). Reiservaringen uitwisselen blijft gewoon leuk. Ruim na elven gingen we naar onze kooien. Ff lastig in bed komen (je moet wel een beetje lenig zijn om enigszins "galant" in bed te kunnen komen) en slapen. Dit was echter wat lastig, want er waren minimaal twee mensen in het andere compartiment die luid en duidelijk snurkten.


Milford Sounds (Cruise) - Manapouri, 22 december 2005
Nou, met gesnurk gingen we naar bed en zo stonden we ook weer op. Niet normaal meer gewoon. En het ergste is nog, het kwam niet van een kerel, maar van een vrouw... nou ja vrouw? Het evenbeeld van Hanna Tokkie, mogen we dat vrouw noemen??? Voor het ontbijt hadden we diverse cereals, bacon, roerei en toast, en na het ontbijt was er een mogelijkheid om even te gaan kayakken. Onder andere Gert en Mark zijn even gaan peddelen. Het was heerlijk rustig op het water en een beetje fris, maar verder ideale omstandigheden. Om 09.00 uur werd het anker opgehaald en gingen we weer terug naar de kade. Onderweg spotte de skipper een paar zeehonden en na een sluipmaneuvre (wat lastig is met zo'n boot met zware motor) konden we heel dichtbij vier jonge zeehonden komen die met elkaar aan het spelen waren. Wat een fantastische beesten. Helaas doken ze op een gegeven moment onder en kwamen ze niet meer boven dus vaarden we door. Een half uurtje later stonden we weer op de kade en namen we afscheid van Carolyn en Kearen. Samen met het Duitse stel zijn we naar de auto gelopen, waar we ook afscheid van hen hebben genomen. De auto stond er nog en was ook niet aangevreten door Kea’s.
Terug naar Manapouri wilden we de touristische uitstapjes bezoeken die we op de heenweg gemist hadden en zo stonden we na een klein half uurtje alweer bij de uitgang van de Homer tunnel om nu aan de andere kant van de weg een Nature Track te lopen. Niet zo heel indrukwekkend en het begon ook weer te regenen, dus we "vlogen“ over het pad terug naar de parkeerplek. Daar waren ook twee Kea’s geland, die (ondanks de waarschuwingsborden) door toeristen gevoerd werden. Toen de toeristen hiermee stopten waren ze het er duidelijk niet mee eens en vlogen ze op het dak van de auto, om vervolgens aan de deurrubbers te gaan knagen. Tja, je wordt er niet voor niets voor gewaarschuwd. Het laatste wat we zagen was dat de auto de Homer tunnel in reed, mét de twee Kea’s op het dak... het zal ons benieuwen of de auto de andere kant van de tunnel gehaald heeft. Voor de volgende stop, de Humboldt Falls, moesten we van de hoofdweg af, om vervolgens 17 km over een gravelpad te rijden naar the middle of nowhere... ook wel weer een leuke ervaring. Tijdens de korte hike van 15 min. kwamen we het Duitse stel weer tegen en hebben we even staan kletsen. Door naar de Humbodt Falls, die wel hoog (200 mtr) en mooi waren, maar je kon er helaas niet dichtbij komen voor een leuke fotoshoot. Inprenten dus maar in ons geheugen en pech voor de thuisblijvers. Na de Falls zijn we toch ook nog maar een keer gestopt bij de Mirror Lakes. Deze waren nu wat meer aan het spiegelen, maar het was nog steeds niet geweldig. Nu hadden we de meeste bezienswaardigheden wel gehad en zijn we nog een laastete keer gestopt bij Cascade Creek om een zelfgestookt bakkie pleur te doen voordat we de auto weer parkeerden in Te Anau. Hier hebben we boodschapen ingeslagen en zijn we wat kleins gaan eten in een leuk tentje, Naturally Fiordland geheten en aanbevolen door het Duitse stel. We waren dan ook niet echt verbaasd hun er ook aan te treffen en tijdens het eten hebben we hun nog wat hosteltips gegeven. Zij doen nl. het Zuidereiland in tegenovergestelde volgorde dan ons. Voor de derde keer hebben we daarna afscheid genomen van ze en zijn wij teruggereden naar Freestone Bakcpackers, waar eigenaar Jimmy ons nu een andere cabin toewees, exact hetzelfde als de vorige, maar dan in spiegelbeeld uitgevoerd én met een net iets mooier uitzicht vinden we alledrie. Alle bagage werd weer de berg opgesjouwd, waarna we binnen zijn gaan lezen, kletsen, reisverhaal bijwerken etc. Eigenlijk waren we gedwongen om binnen te gaan zitten, want het was buiten zo hard gaan waaien dat veranda-loungen geen optie was. Nou ja, het huisje is ook hartstikke knus en de middag vloog voorbij. 's Avonds toverde Gert een lekkere pasta op tafel en als dank hiervoor hebben Mark en Bianca hem thuisgemaakt in de wonderekaartwereld die Shit Head heet. Al gauw had Gert het spel door en het bleek met zijn drieën nog leuker te zijn dan met zijn tweëen. Doe er wat bier, wijn, chips en muziek bij en je krijgt een hele lollige avond. Buiten was het inmiddels flink gaan regenen, dus nu maar hopen dat we er niet uit hoeven om vannacht te piesen.

Manapouri - Wanaka, 23 december 2005
Nou, Gert en Mark moesten van al dat bier wel een paar keer eruit vannacht, maar omdat het flink regende én de toiletten beneden aan de voet van de heuvel lagen, besloten beide heren (nadat ze eindelijk de deurknop in het donker gevonden hadden...!) maar onder het afdankje zo de veranda af hun behoefte te doen... gemak dient de mens.
Even over half tien vertrokken we op weg naar Wanaka, zo’n 100 km boven Queenstown gelegen en dus, volgens de reisplanner, goed voor een tochtje van zo’n 4½ uur. Terug richting Queenstown kozen we voor een alternatieve route en we konden weer lekker doorjakkeren, alleen vlak voor Queenstown kwamen we achter een tankwagencombinatie te zitten die we met geen (veilige) mogelijkheid konden passeren. Gelukkig ging de tankwagen op een gegeven moment een andere kant op en dat was waarschijnlijk maar goed ook, want wij kozen de scenic-route via de Crown Range om naar Wanaka te rijden. Vanaf de snelweg stonden we direct bijna stil op een supersteile helling!!! Met een harde slakkengang kropen we naar boven, waarna de weg iets vlakker werd, om vervolgens nog steiler te worden voordat de afdaling begon. Onze autorijkwaliteiten worden hier wel op de proef gesteld, maar we blijven het reuze leuk vinden om in Nieuw Zeeland auto te rijden. Onverwacht vroeg (binnen drie uur) kwamen we al aan in Wanaka, waar we onderak geboekt hebben in hostel Wanaka Backpaka. De eigenaren hiervan zijn wars van grote groepen jeugdige reizigers, dus hebben ze veel tweepersoonskamers in plaats van dormrooms en wordt er rustige klassieke kerstmuziek gedraaid in de ruime lounge. Hoe bedoel je een "jongerenontmoedigingsbeleid"?
We werden nog gewaarschuwd voor inbraken in hostelkamers. De afgelopen dagen is er een spoor van inbraken geweest in Wanaka en zelfs gisteren nog eentje in het hostel waar wij nu verblijven. Opletten dus! Na de lunch zijn we Wanaka ingelopen om wat te emailen, waarna Bianca een deel van het reisverslag is gaan inkloppen en Gert en Mark de kerstboodschappen zijn gaan inslaan. We zullen kerst doorbrengen in het gehucht Fox, waar ze vast geen megasuper hebben. Hier inslaan dus en zo werd de winkelwagen volgestouwd met het gebruikelijke kerstvreetwerk. Na de boodschappen in de koeling van het hostel te heben ondergebracht werd Bianca weer opgepikt en zijn we lekker in het zonnetje op een terrasje wat gaan drinken. Het avondeten werd een pizza met knoflookbrood en tegen half acht kwamen we terug in het hostel. In de lounge viel ons oog op een eenvoudig-ogende houten schuifpuzzel, waar je door het schuiven van de blokjes het ene grote blok (het Noordereiland) naar onderen (het Zuidereiland) moet verplaatsen. Het léék heel eenvoudig, maar onze beide ingenieurs en mevrouw de directie assistente hadden toch maar liefst anderhalf uur nodig om het puzzeltje op te lossen.... om er vervolgens achter te komen dat men geen flauw idee had hoe wij tot de oplossing gekomen waren... dom geluk dus? Het was inmiddels al laat geworden en dus kropen we onder de wol, ongetwijfeld zouden we dromen van schuivende blokjes...


Wanaka - Fox Glacier, 24 december 2005
Vanmiddag hebben we om 13.45 uur een gletsjerwandeling geboekt. Het is weer ongeveer 4 tot 4½ uur rijden, dus we zaten om 07.30 uur al in de auto. We wilden nl. Ook nog op ons gemak lunchen en het is nog een half uurtje rijden van Fox naar Franz Jozef, waar wij de wandeling zouden gaan doen. Ondanks dat we "op tijd reden“ zijn we toch nog een paar keer gestopt op een paar mooie punten. Het weer liet dit ook toe. We hadden nl. Een strak blauwe hemel. Geen wolkje te bekennen. Nu maar hopen dat dit zo blijft vandaag voor als we op de gletsjer gaan wandelen. We zijn echter ook een paar punten voorbij gereden helaas, waar onder een benzinestation. Dit is misschien niet echt een "mooie“ bezienswaardigheid, maar wel een hele belangrijke. Maar goed, we hadden nog een halve tank, dus we moeten het wel kunnen redden.
Op een gegeven moment zegt Mark inene, nadat hij in het foldertje van de gletsjerwandeling had zitten lezen, dat we niet op Franz Jozef gaan wandelen, maar op Fox en dat de touroperator bij ons hostel om de hoek zit! Nou jaaaa... lopen we ons dáár zo voor te haasten?! Hadden we maar beter moeten lezen ;-). Onderweg kregen we toch nog een kleine onverwachte onderbreking. Er liepen nl. allemaal koeien op de weg die vervolgens breeduit op de weg naar ons gingen staan kijken. Met geen mogelijkheid konden we er langs en er zat ook niet echt beweging in de kudde, totdat de eigenaar van deze beestenbende in een truck aan kwam rijden vergezeld van twee honden. Kleine paniek onder de koeien, maar ook een beetje in de auto, want het leek er even op dat ze óver de auto heen wilden. Gelukkig was er één wijze koe die het voortouw nam en de kudde om de auto heenleidde. De twee honden hadden duidelijk hun werk niet gedaan en één van de honden kwam nog bijna onder de auto ook de sukkel. Toen we weer optrokken om weg te rijden ging opeens het benzinelampje branden (oeps!). We hadden blijkbaar toch meer benzine verbruikt dan verwacht met al die steile hellingen waar we overheen moesten. We moesten nog zo’n 30 km tot Fox en we hadden eigenlijk geen idee of we dat zouden redden en hoe het zat met de reservetank(inhoud) etc. Er zat niets anders op dan verder te rijden met toch wel een beetje een onprettig gevoel. We hoefden echt niet de illusie te hebben dat we al snel een tankstation tegen zouden komen, want de eerste was gewoon in Fox en niet eerder. Zo rond half twaalf reden we Fox binnen en daar was ook meteen het tankstation. Jippiiieee! Er ging 44 ltr in... dus we hebben waarschijnlijk een tank van 50 ltr... dus we hadden nog best door kunnen rijden haha.
Fox bestaat maar uit één straat, dus ons hostel, Ivory Towers, hadden we zo gevonden. We konden nog niet de kamer op dus hebben we eerst op ons gemak geluncht, waarna we ons zijn gaan melden bij Alpine Guides. We hadden nog ongeveer een uur voordat we daadwerkelijk weggingen, dus dat gaf ons mooi de tijd om nog de laatste boodschappen voor ons kerstmaal te kopen en ons te installeren in het hostel, want we konden inmiddels op onze kamer. We hadden overigens nog steeds prachtig weer, dus dat ging helemaal goedkomen straks met de gletsjerwandeling.
Keurig op tijd meldden we ons weer bij Alpine Guides, waar boots en crampons (van die sneeuwijzers) uitgedeeld werden. Bianca kon haar eigen schoenen aanhouden, maar bij Gert en Mark slipten de crampons eraf, dus moesten ze boots lenen van Alpine Guides. Deze zaten voor geen meter helaas. Met de bus werden we naar de Fox Glacier gebracht en werd de groep in tweëen verdeeld zodat iedere gids ongeveer 14 man onder zich had. Wij hadden gids Matt, een erg drukke jongen, maar wel professioneel. Hij wist ons in korte tijd begrijpelijk te vertellen hoe dat nou werkt met zo’n gletsjer. Voordat we op de gletsjer konden moesten we eerst nog een stuk lopen en klimmen. Voor de normale toerist hield het pad op een gegeven moment op, maar wij gingen de "gevaarlijke“ zone in. Na nog een klim werd het dan eindelijk tijd om onze ijzers onder te binden en we kregen allemaal een prikstok mee. Matt ging voorop, ondertussen wild in het ijs hakkend om de reeds bestaande traptreden wat beter te maken en geultjes te hakken om het smeltwater af te laten vloeien. Het is zo onwijs gaaf om op zo’n gletsjer te lopen, ook wetende dat dat ding gewoon beweegt en dus elke dag verandert. Dit was op sommige plekken ook gewoon echt zichtbaar doordat het wandelpad opgezwolgen is door ijs. Bovenop de geltsjer zag je wat meer echt witte en blauwe stukken zonder al die rotsresten die we op de andere gletsjers hebben gezien. Alles schitterde prachtig in het zonnetje, wat nog steeds vel brandde. We zijn nog door een hele gave ijstunnel (tje) gelopen van blauw ijs. Dit was echt super gaaf! We hebben in totaal ongeveer anderhalf uur op het ijs gestaan. Voor ons alle drie een onvergetelijke ervaring.
Toen we weer in het hostel waren hebben we eerst weer ff een bakkie gedaan, waarna we weer op pad zijn gegaan naar het Matheson Lake. Dit meer schijnt prachtig te spiegelen in de late namiddag en/of de vroege ochtend. Het was maar tien minuten rijden vanaf Fox en daarna nog 20 minuten wandelen en eenmaal bij het meer aangekomen kregen we een prachtig plaatje "voorgespiegeld“. Doordat het nog steeds zulk prachtig weer was, spiegelden Mount Tasman en Mount Cook (welke we ook al van de andere kant hadden gezien) in het water. Omdat de zon al aan het zakken was had je ook nog eens prachtig licht. Kortom perfect dus. We zijn vandaag enorme mazzelaars. Én mooi weer tijdens de wandeling én Mount Tasman en Cook zonder wolken én een prachtige spiegeling in het spiegelmeer! Helemaal voldaan kwamen we weer terug bij het hostel, waar we aan het eten zijn begonnen welke we buiten in het zonnetje (nog steeds) op hebben kunnen eten. Wat een TOPdag!


Fox Glacier, 25 december 2005
Op kerstochtend besloten we het rustig aan te doen. Deels omdat het natuurlijk kerst is, maar ook omdat alles gewoon vanwege kerst dicht is. Eerst lekker uitslapen dus en pas laat ontbijten. Je merkte dat de overige hostelbewoners het ook allemaal wat rustiger aandeed, want iedereen ging pas laat ontbijten en de sfeer was heel relaxed. Helaas begon het te regenen dus hebben we ons een beetje teruggetrokken om te gaan lezen. Om half twaalf kwamen de eigenaren van het hostel met kerstkadootjes (wij hebben een scheetkussen, een tol en een opmaaksetje gehad), christmas crackers en hadden ze wijn, chips en snoepjes neergezet. Erg leuk gebaar en daar hebben we dankbaar gebruik van gemaakt. Daarna zijn we weer verder gegaan met lezen en hebben we nog wat gekaart. Op een gegeven moment kregen we toch wel trek en zijn we aan ons "kerstdiner" begonnen: sla met bacon, pijnboompitjes en croutons en daarnaast hadden we toastjes met paté, brie en tapenade. Dit werd allemaal weggespoeld met bier en wijn, dus het feest was compleet. We zijn begonnen met buiten te eten, maar het begon al gauw te betrekken en weer te regenen zoals het eigenlijk al een beetje de hele dag door had gedaan. We hebben aardig zitten schranzen (zoals het hoort met Kerst, toch?), want we hadden niet eens ruimte over voor het toetje. De rest van de avond hebben we weer doorgebracht met lezen en tv-kijken.

Fox Glacier - Arthurs Pass, 26 december 2005
Na het druilerige weer van gisteren waren we vanochtend enigzins verrast een vrijwel strak blauwe hemel aan te treffen. Voordat we richting Arthur’s Pass zouden afzakken wilden we nog even een blik werpen op Franz Josef Glacier. Franz is kleiner dan Fox, maar wel totaal anders van horen zeggen. De 25 kilometer hadden we per auto snel overbrugd en iets later parkeerden we de auto bij het begin van het wandelpad naar de gletsjer. We waren redelijk vroeg en er waren dan ook nog weinig andere toeristen aan het wandelen, mooi zo. Na een kwartiertje kregen we al mooi zicht op de gletsjer, die in tegenstelling tot Fox direct steil omhoog gaat. Inderdaad geeft dit een heel ander beeld op de gletsjer. Je kon ook nog een wandelpad volgen naar de rand (terminal) van de gletsjer, maar wij vonden het wel best zo. Ooit zullen we ook hier terugkomen en dan zullen we zeker deze gletsjer van dichtbij gaan bekijken, misschien wel via de populaire heli-hike waarbij je bovenop de gletsjer wordt afgezet. Ook hier blijft dus weer genoeg over om van te dromen. Na ergens aan de rand van een meer het dagelijkse bakkie te hebben gedaan, zijn we rond enen gestopt in Hokitika, zeg maar het laatste knappe dorp voor de afbuiging van de weg naar de oostkust. Daar hebben we boodschappen ingeslagen, geld gepind en de benzinetank weer gevuld, zodat we zonder problemen onze reis kunnen vervolgen.
Vlot reden we vervolgens naar Otiga, onze stopplaats voor vandaag aan de rand van Arthur’s Pass National Park. We hebben hier een klein hostel gevonden, bestaande uit twee kamers met drie respectievelijk vier bedden en een gedeelde ruime keuken en zithoek. Het hostelletje is schitterend gelegen, wel vlak naast de doorgaande weg van de oost- naar de westkust, maar met een prachtig uitzicht op de bergen. Vanuit de woonkamer kijk je gewoon tegen een wand van beboste berghellingen op, heel indrukwekkend en je voelt je ook direct hartstikke klein. Toen we aankwamen was er geen mens te bekennen en hebben we alvast maar het huis gecheckt, maar gelukkig bleken de eigenaren in het naastgelegen huis te verblijven. De eigenaar heette ons welkom met een halve liter blik bier in de hand, die de rest van de dag ook aan z’n hand vastgeplakt leek te zitten. Z’n vrouw wees ons de weg en gaf ons wat uitleg over het huis en de omgeving, waarna we ons lekker geïnstalleerd hebben. Naast harde wind is het buiten ook begonnen met regenen, dus we doen waarschijnlijk niets meer vandaag en hebben ons maar tegoed gedaan aan de ingeslagen koeken. Inmiddels was er nog een gast aangekomen, Alex uit Duitsland, met wie we af en toe wat hebben zitten ouwehoeren maar verder hebben we weinig uitgevreten. Beetje poolen, beetje douchen, beetje drinken… lekker lui dus. Af en toe zagen we de eigenaar voorbij schuifelen met een biertje in z’n hand óf onderweg een biertje te halen (een paar keer zagen we hem zelfs voorbij komen in de auto met een biertje aan het stuur), wat een kleurrijk figuur. Grote dreadlocks, coole houding…. nix aan de hand.
‘s Avonds hebben we ons weer tegoed gedaan aan een overheerlijke roerbakschotel en hebben we allemaal wat zitten lezen. Er is nog wel een gast aangekomen maar die is niet van z’n kamer af gekomen, dus lekker rustig. Alex bleek zowaar een aardige Duitser, want hij bood ons een stuk van z’n chocola aan… mmmmmmmm wat zit daar achter ????

Arthurs Pass - Christchurch, 27 december 2005
Hoewel het tot diep in de nacht is doorgegaan met regenen, was het vanochtend prachtig weer toen we opstonden; hoogste tijd dus voor een laatste hike in Nieuw Zeeland. De eigenaresse van het hostel had ons een leuke tocht aangewezen – The Bealey Valley track – die vlakbij zijn startpunt had. Na het ontbijt reden we hier zo naar toe en waren we snel op weg. Naar wat wisten we niet, maar het moest een leuke, redelijk vlakke wandeling worden… dat viel nog wel tegen. In het begin was het pad even vlak, maar kort daarna moesten we over boomstronken en keien klauteren, totdat we uiteindelijk bij een drooggevallen rivierbedding stonden. Routepijlen waren nergens meer te bekennen en dus gingen we op ons gevoel maar stroomopwaarts over de rotsen klauteren, onder het motto van we zien wel waar we uitkomen. Om kort te zijn, we kwamen dus nergens uit. Na een uurtje waren we het rotsen klauteren wel zat en toen we ook nog eens mensen tegenkwamen die terugkwamen omdat ze enigszins verdwaald waren geraakt, vonden wij het ook wel welletjes. Omkeren dus en dezelfde weg terug. Uiteraard hebben we nog wel een paar foto’s geschoten, want ook vanuit de rivierbedding werd ons een prachtig uitzicht geboden op gletsjers aan de ene kant en een muur van bergen aan de anderen kant. Even over twaalven kwamen we weer aan bij de auto, waarna we in een klein half uurtje zijn doorgereden naar de rand van een meer waar we ook al twee weken geleden gestopt waren, net als nu om te lunchen. Het is goed te merken dat de vakanties hier begonnen zijn, want zowel op de weg als bij de vele stopplaatsen langs de weg is het een stuk drukker dan enige weken geleden. Ook dus ietsje meer opletten tijdens het rijden, want we hebben de wegen niet meer zo voor ons alleen en ook het klakkeloos doorrijden over een éénwegsbrug is er niet meer bij.
Na de lunch reden we in zo’n twee uur naar Christchurch terug, terug naar de Tranquil Lodge waar we dezelfde kamers kregen toegewezen als veertien dagen geleden. Ook maar direct de auto uitladen, want die moeten we morgen weer inleveren: wat een bende kwam eruit. Hoe moeten we dat in hemelsnaam allemaal meekrijgen naar Australië? Nou ja, eerst maar een nachtje laten liggen op het extra bed, misschien valt het morgen allemaal wel mee. Na een douche gepakt te hebben was het dan eindelijk zover: ons weerzien met Fred en Petra, nog meer wereldreizigers en dan ook nog eens van het thuisfront!! Zij zijn anderhalve maand voor ons vertrokken (www.reismetonsmee.nl) en de laatste keer dat we hen gezien hadden was op hun afscheidsfeestje ergens eind mei! Superleuk om elkaar zo aan het andere eind van de wereld te ontmoeten en het werd dan ook een leuke avond. Rustig begonnen met een bakkie en een Hollandse kano, doorstappend naar het lokale bier en ondertussen lekker ouwehoerend en luisterend naar kerstmuziek, want het was tenslotte een after-X-mas-party. Rond 21.00 uur zijn we naar de stad gelopen om een happie te eten en kwamen we terecht bij Little India, oftewel lekker pittig eten. De tijd vloog voorbij en pas over elven stonden we weer buiten met vurige kelen… gelukkig hadden we de ‘medium’-variant gekozen voor het menu en niet de ‘spicy’, dat hadden we waarschijnlijk niet overleefd.
Bij terugkomst in ons hostel hebben we direct afgesproken om morgen nogmaals een bakkie te gaan doen. Waarschijnlijk weer voor de laatste keer voorlopig, want de volgende keer dat we elkaar zien zal waarschijnlijk in Holland zijn. Maarrrrrr, je weet nooit of plannen nog zullen wijzigen…


Christchurch, 28 december 2005
Redelijk bijtijds zaten we al aan het ontbijt vandaag. We hebben weer het een en ander te regelen en daar willen we op tijd klaar mee zijn omdat we voor vanmiddag weer hebben afgesproken met Fred en Petra. Om even voor half tien stapten we dan ook voor de laatste keer in ‘onze’ Mazda. Mark zou ‘m gaan inleveren en Gert en Bianca zouden in de stad uitstappen en alvast naar het internetcafé gaan. Het liep ietsje anders… het auto-inleveren was snel gebeurd (kilometerstand opschrijven en kijken of de tank vol was) maar toen Mark teruggelopen was en bij het internetcafé aankwam, bleek deze gesloten en Gert en Bianca in geen velden of wegen te bekennen… Ook twee zoekrondjes langs terrasjes en andere internetcafés leverde nix op, dus van pure wanhoop is Mark maar naar de kapper gegaan om na vijf maanden de takkenbos weer eens onder handen te laten nemen. Ook toen deze klus geklaard was ging Mark weer op zoek naar de rest (hij kwam onderweg weg Fred en Petra tegen), wederom zonder resultaat en pas toen hij de moed wilde opgeven kwamen daar vrolijk Bianca en Gert aangelopen. Inderdaad hadden zij terrasgehangen en ge-internet, kennelijk hadden we elkaar net gemist… ook hadden zij wel ge-smst naar Mark maar het geluid van onze mobiel staat uit omdat we regelmatig midden in de nacht sms-jes krijgen van het thuisfront… Maar goed, we waren dus herenigd en konden dus aan de slag. In het internetcafé waren ook Fred en Petra hun foto’s aan het bewonderen dus nu waren we echt compleet. Gert en Bianca storten zich op het reisverslag terwijl Mark de foto’s ging organiseren en na een ruime anderhalf uur zat het grootste deel erop en zijn we op een terras gaan lunchen, lekker onder het pittige zonnetje. Christchurch is toch wel een heel leuke stad met al haar terrassen, Ierse, Schotse & Engelse pubs en verscheidenheid aan winkels. Als uitvalsbasis voor het zuidereiland is het ons zeker heel goed bevallen. Na de lunch konden we uiteindelijk wel terecht in ‘ons’ internetcafé, vanwaar we de site echt konden bijwerken. Gert ging ondertussen Christchurch wat verder ontdekken terwijl Bianca en Mark de laatste hand legden aan de site-update. Dit viel nog niet mee omdat we toch een 14-daagse achterstand hadden opgelopen en we geen half werk wilden afleveren, dus toen Gert na anderhalf uur terug kwam waren we nog niet klaar. Omdat we ook om 17.00 uur met Fred en Petra hadden afgesproken in ons hostel, zijn Gert en Mark alvast terug gegaan en rondde Bianca de boel knap af. Rond 17.15 uur was iedereen in het hostel en konden we lekker buiten in het zonnetje doorgaan waar we gisteren gestopt waren: lekker bijlullen, ervaringen uitwisselen, biertje drinken en Nederlandstalige muziek luisteren. Super!! Wel een paar keer hebben we tegen elkaar gezegd hoe uniek het wel niet is om allebei op wereldreis te zijn, in tegengestelde richting te reizen en om dan aan de andere kant van de wereld elkaar te ontmoetten. Daar moet op gedronken worden, en nog eens en nog eens…
Petra en Fred hadden ‘s morgens al geopperd om te gaan bbq-en en aangezien het weer nog steeds super was en d’r een grote gasbarbeque klaar stond bij ons hostel, waren we het er snel over eens: we gaan bbq-en. Bianca en Petra gingen naar de supermarkt om inkopen te doen en de heren bewaakten de barbeque. De barbeque was flink aangekoekt en verroest achtergelaten door de vorige gebruikers, maar effe een stukkie aluminiumfolie er over en je zag er nix meer van, aansteken dat ding. Moeizaam kwam de barbeque op gang, maar even later begonnen de worsten (verse, niet van de heren) te verkleuren en werden ook de hamburgers en de kipsatés aangevoerd. De dames hadden ook nog eens een lekkere salade en een pan pindasaus op tafel getoverd, dus ons geluk kon niet op. Mark achter de barbeque, Fred achter de muziek: leve de lol. Deze lol bleef ook aanwezig toen de barbeque langzaam de geest gaf (gas op ?) want toen konden we alles mooi binnen in de keuken in de oven gaar maken. Met moeite kregen we het eten op en toen we nadat er ook nog eens een mega-bak ijs op tafel kwam zaten we echt propvol. Het restje ijs gaven we aan een paar andere hostelbewoners als smartegeld voor onze luidruchtige aanwezigheid , waarna het tijd werd om zachtjes aan afscheid te nemen. Onze wekker gaat morgen om 03.30 uur dus nog een paar uur slaap pakken zou prettig zijn. In stijl werd de muziek afgesloten met ‘Niemand in de stad’ van De Dijk en vervolgens werd alles keurig opgeruimd. Bij de auto werd afscheid genomen in de wetenschap dat we elkaar heel misschien eind mei nog gaan treffen in Bangkok, maar anders zeker half juni in Nederland want dan zijn we alle vier (waarschijnlijk…) weer thuis. Al was ons weerzien nu maar kort, we hebben er in ieder geval reuze van genoten. Voor ons een leuke afsluiting van Nieuw Zeeland en voor Fred en Petra hopelijk een leuke boost om weer volop door te gaan. Voor het slapen hebben we nog de rugzakken ingepakt en een lekkere douche genoemen waarna we tegen 23.00 uur gingen slapen. Over drieënhalf uur gaat de wekker… zucht.