De avonturen

Alajuela – Lima, 1 september 2005
Om 04.15 uur vanochtend stond de taxi al voor de deur om ons naar het vliegveld te brengen; om 07.10 uur zou namelijk ons vliegtuig naar Miami vertrekken. Bij de incheckbalie sloeg de schrik ons om ons hart; alle bagage werd opengemaakt en handmatig doorzocht... omdat Bianca’s flightbag bij de inbraak was stukgesneden, hadden we haar rugzak vakkundig verpakt in een vuilniszak en geheel dichtgetaped. Nu openmaken betekende nooit meer netjes dicht krijgen. Het geluk was weer eens aan onze zijde; de incheckbalie was vrij en aangezien alle controleurs nog bezig waren, mochten de eerstvolgenden in de rij zo doorlopen: wij dus! De vlucht naar – en de douaneformaliteiten in – Miami verliepen dit keer voorspoedig, waarna ons volgende vliegtuig naar Lima om 16.42 uur zou vertrekken. Zou, want ten gevolge van een stroomstoring op het vliegveld liepen we een uur vertraging op en kwamen we dus ook later dan gepland (pas om 22.10 uur) aan op Lima Airport. Gelukkig stond onze pick-up nog braaf te wachten, dus werden we keurig vervoerd naar ons hostel in Miraflores, één van de delen van Lima. Het van te voren gereserveerde hostel valt wat tegen; het is een kruip-door-sluip-door konijnenhol en de kamers zijn zeer eenvoudig: bedden met oude spreien, het is er zeer vochtig, niets aan de muur en een kouwe douche die volgens zeggen warm moet zijn. Ach, het is maar voor twee nachtjes...

Lima, 2 september 2005
Dit hostel heeft één pluspunt: gratis internet! Terwijl Bianca nog lekker lag te slapen zat Mark al vrolijk achter de pc mailtjes te versturen en de vaderlandse krant te lezen. Na het ontbijt (wat overigens geserveerd werd in een zeer mooie kitserige huiskamer, volgestouwd met talloze Jezus- en Maria beeldjes) hebben we een taxi genomen naar downtown Lima. Zoals elke stad hier heeft ook Lima een Plaza de Armas met daaraan gelegen een kathedraal (en in dit geval het presidentsgebouw) en dus togen we daarheen. Hierna besloten we naar een busstation te lopen, om te kijken of we alvast transport voor de volgende dag naar Trujillo konden regelen. Peru heeft een zeer uitgebreid busnetwerk, met evenzoveel busondernemingen met ieder hun eigen busstation; wij kozen eenvoudigweg voor degene die het meest dichtbij gelegen was, Cruz del Sur. Informatie inwinnen ging makkelijk en dus kochten we twee kaartjes voor de nachtbus naar Trujillo. Deze rit duurt 8-10 uur en zo hopen we twee vliegen in één klap te slaan: reizen en slapen (hopen we). Je kan kiezen uit diverse prijsklasses, variërend van grofweg houten banken (goedkoop) tot superdeluxe (duur). Wij kozen voor een semi-slaapbus, voorzien van wc en eetgelegenheid, dus van alle gemakken voorzien (kosten: 47 Nuevo Sol = € 12 p.p). We zijn van plan meerdere lange afstanden per bus af te gaan leggen in Peru, dus we kunnen mooi even kijken hoe dit gaat. Op kortere afstanden willen we wel kiezen voor de ‘gewone’ bussen. Na onze tickets gekocht te hebben zijn we weer teruggelopen naar de Plaza de Armas. We hadden inmiddels wel wat honger en dorst gekregen dus zijn we in één of ander vaag tentje gaan zitten in de ‘Kalverstraat’ van Lima. We bestelden daar ieder een sandwich en een zwarte koffie en een koffie verkeerd. Even later kregen we een bierpul gevuld met warme melk, een koffie kopje gevuld met heet water en een klein kannetje met zwarte drap... waarschijnlijk de koffie. Wij waren compleet in de war en namen de bestelling nog eens door met de serveerster. Zij vertelde ons dat we het kannetje koffie moesten verdelen over het water in het kopje en de melk in de bierpul; deze zaten allebei al flink vol, dus als er ook nog koffie bijmoest.... Nou ja, wij dan maar proberen en warempel... op wat geknoei na hadden wij allebei een heerlijk bak’je’ koffie! Na ons koffie-´verkeerd´-avontuur zijn we naar Monasterio de San Francisco gegaan om wat cultuur te snuiven. Dit klooster barst van de prachtige oude bijbelse muurschilderingen welke tevoorschijn zijn gekomen toen ze andere schilderijen van de muren afhaalden. Het hoogtepunt zijn echter de catacomben onder het klooster, waar zich de overblijfselen bevinden van naar schatting 70.000 overledenen, keurig gerangschikt naar beendersoort, zo is er bijv. een bak voor de ellepijp, het spaakbeen, het sleutelbeen, heupstukken én een lugubere put met schedels. Na iets meer dan een half uur stonden we weer buiten en hebben we nog even een klein rondje door de stad gewandeld. Daarna zijn we weer in de taxi gesprongen welke ons na veel pijn en moeite (de taxichauffeur wist de weg niet zo goed en kon ook geen kaartlezen) weer afzette bij ons hostel. Tegen 19.00 zijn we weer op pad gegaan op zoek naar een leuk en betaalbaar restaurant. We liepen langs een restaurant wat er heel duur uitzag en een restaurant waar niemand zat, dus we besloten verder te zoeken. Plotseling viel de stroom uit, waardoor onze keus in restaurants ook meteen beperkt werd. Uiteindelijk konden we toch nog redelijk in de buurt van ons hostel terecht bij een restaurant wat op de één of andere manier wel licht had. Ook hier was geen hond, maar we besloten hier toch maar te gaan eten. Ze hadden een heerlijk dagmenu dus dat bestelden we dan ook. Echter in heel rap Spaans legde de ober ons uit dat ze dat niet hadden. Oké, dan maar iets anders wat ze wel hadden. De ober vertelde ons dat het wél 20 min zou duren voordat het klaar was.... wij gingen nergens heen dus vonden het prima. Twintig minuten later kwam er toch een berg voedsel onze kant op, niet normaal. Een gigantische berg rijst, met daarbovenop een hele kipfilet. Dat krijgen we dus nooit op! We hebben een poging gewaagd, maar nadat we ons écht helemaal volgegeten hadden leek het alsof het bord nog niet aangeraakt was! Met een volle buik schreden we in het pikkedonker weer terug naar het hostel. Om 21.00 uur was er weer even licht, behalve in onze kamer overigens, maar na vijf minuten was het weer aardedonker overal. Dan maar naar bed.

Lima – Trujillo, 3 september 2005
Vandaag moesten we om 12.00 uur de kamer af. Dit hebben we tot de laatste minuut benut omdat we vanaf die tijd tot 21.45 uur zonder ´onderdak´ zullen zitten. Onze bus naar Trujillo vertrekt nl. pas rond die tijd. Nadat we onze tassen in het hostel opgeslagen hadden, zijn we het Mirafloresdeel van Lima gaan ontdekken. Na zo´n 45 minuten lopen kwamen we in het centrum. Wat ons opviel was dat alle restaurantjes en café´s welke om het park heen gevestigd zijn vrij duur zijn. Na een tijdje lopen zijn we toch één van de tentjes ingedoken. Het was tijd voor koffie, en omdat het weekend was namen we er ook een taartje bij. Na de koffie zijn we verschillende internetcafé´s ingedoken om te kijken of ze Frontpage hadden (dit is een programma wat we nodig hebben om de site zonder hulp van buitenaf te kunnen bijwerken) en daarnaast ook om wat bedrijfjes op te zoeken op het ´net´ en aan te schijven of er nog plaats is om de Inca Trail te gaan lopen later deze maand. Op beide fronten hadden we geen geluk. Geen Frontpage in de internetcafé´s en tot nu toe ook geen plaats voor ons om de Inca Trail te kunnen lopen. De berichten tot nu toe zijn dat er tot 22 oktober a.s. überhaupt geen plaats meer is. Er mogen per dag niet meer dan 500 wandelaars aan de trail beginnen. Je zou denken dat je dan nog wel een plekje kunt bemachtigen... maar helaas. We hebben inmiddels wel een andere trail gevonden. Deze duurt ook vier dagen en heeft als eindpunt Machu Picchu. Het is een trail wat heel erg in de schaduw staat van de Inca Trail, maar, naar het schijnt, veel mooier... Het lopen van deze trail, met alles erop en eraan (gids, ezels, eten, etc.) is wel heel erg duur, dus we weten nog niet of we het wel doen. Op een gegeven moment zijn we toch maar weer richting ons hostel gelopen. We wilden nog even wat inslaan voor in de bus en daarna wat eten. We hebben uiteindelijk gegeten bij de Burger King, want echt een leuk restaurantje konden we niet vinden. De meeste restaurantjes zijn vaak open aan de bovenkant (tussen raam en dak) dus is het steenkoud. De Burger King was gelukkig lekker warm en we konden van de voetbalwedstrijd tussen Peru en Venezuela genieten. Peru ging onderuit met 4-1.Tegen 20.00 uur zijn we naar het hostel gegaan en hebben we daar nog een kopje thee gedronken en gezellig gekletst met een Engels stel met twee kinderen die ook op wereldreis zijn. Zo ging de tijd lekker snel. De ´huischauffeur´ (Carlos) van het hostel was er toevallig ook en hij ving op dat wij naar het busstation wilden. We waren van plan met onze rugzakken gewoon langs de weg te gaan staan en een taxi aan te houden (er rijden er honderden nl.) maar, Carlos wilde ons wel wegbrengen voor 20 soles dat is ongeveer zes dollar. De grapjas... wij zijn vanaf het hostel naar het centrum van Lima gegaan voor 10 soles, en het busstation is daar vlakbij dus we dachten het toch niet. We maakten er een paar grapjes om en uiteindelijk wilde hij ons wel wegbrengen voor 10 soles. Oké, wij in de auto. Zitten we net en wijst Mark aan waar we heenwillen (er zijn nl. twee terminals van Cruz del Sur). Zegt Carlos, ohhh, maar dat is helemaal niet handig, want dat is aan de andere kant vanwaar ik woon... Hij dacht ons af te zetten en daarna meteen naar huis te gaan. Hier had hij dus niet zoveel zin in en regelde een andere taxi voor ons. Nou, die taxi kwam gelijk... via de buurtwacht van de straat geplukt... maar de taxi zelf was echt verschrikkelijk. Hij viel bijna uit elkaar. De binnenkant werd bij elkaar gehouden door tape en hij kraakte en piepte aan alle kanten. Moeten we daar in??? Nou, uiteindelijk hebben we ons er maar ingepropt en rammelden we, nog steeds voor 10 soles, op weg naar het busstation. We werden keurig bij de ingang afgezet. Er stonden twee flinke bewakers voor de ingang van het station, dus dat gaf ons zo ´s avonds laat wel een prettig gevoel. Een kwartiertje voordat de bus ongeveer vertrok moesten we onze bagage inchecken... we kregen een bonnetje wat correspondeerde met het bonnetje wat aan je tas werd vastgemaakt en daarna werden de tassen in de bus gelegd. Vlak daarna moesten we ons verplaatsen naar de ´vip lounche´, we hadden immers de luxe bus, dus vandaar dat we in een andere wachtruimte moesten wachten. Toen het tijd was om ook via een andere uitgang met vloerbedekking op de grond naar de bus te gaan, werd eerst gecheckt of we op de lijst stonden, vervolgens werd met een metaaldetector onze tas gecontroleerd en daarna werd ook nog ons gezicht op de film gezet, allemaal voor de beveiliging. Bij de bus werden we opgewacht door een heuse hostess. De bus was ruim en je kon flink met je stoelleuning naar achter. Eenmaal op weg kregen we een soort ontbijt uitgedeeld (cake en een broodje met beleg) en kregen we een kopje koffie en daarna werd de film aangezet. Net alsof je in een vliegtuig zit dus. Om 0.30 uur was het stil en donker in de bus, dus konden we af en toe nog onze oogjes dichtdoen en zakten we ook nog een paar keer echt weg.

Trujillo, 4 september 2005
Om 7.30 uur stapten we (niet eens zo heel erg gebroken) de bus uit. Onze tassen lagen helemaal onderop dus we moesten ff wachten. De locals die met de bus mee waren gegaan hadden nl. tig enorme tassen en dozen en kratten meegenomen. Natuurlijk stonden er weer tientallen taxichauffeurs ons op te wachten. Omdat Bianca de stad er niet heel erg vriendelijk uit vond zien toen we binnenreden, had ze geen zin om te lopen, dus zeiden we tegen één van de taxichauffeurs Si en reden we naar Casa de Clara, het door ons uitgekozen hostel hier in Trujillo. We hadden niet gereserveerd, maar we konden nog een kamer krijgen. Na een tijdje gekletst te hebben met Clara zijn we dan eindelijk naar onze kamer gegaan om ons op te frissen en een lekkere warme douche te nemen (het is nl. best koud in Trujillo). Ze hadden nl. ´hot showers´... Nou, NOT dus... wij klagen natuurlijk. Ze waren oprecht verbaasd dat er geen warm water was. We kregen een andere kamer, mede omdat onze kamer naast een kleine bar zat en we misschien last zouden hebben van de herrie. Oké dan. De kamer was veel groter, maar had een gedeelde douche. Deze douche was echt heet werd gezegd. Nou, je voelt ´m al... ook hier geen hete douche. Rrrrrrr. Vanavond maar opnieuw proberen. Om 10.30 uur zijn we met Clara en haar Engelse man Michael cultuur gaan snuiven. Als eerste zijn we naar Huacas del Sol y de la Luna gegaan. Het is een indrukwekkende tempel uit de Moche periode. Er zijn diverse muurschilderingen te bewonderen welke uiteraard allemaal hun eigen betekenis hebben. Naar het schijnt werden er nogal wat lugubere rituelen uitgevoerd welke ook allemaal terugkomen in de schilderingen. We hebben hier een hele tijd rondgelopen en ondertussen veel informatie gekregen over het hoe en wat door Michael. Rond half twee waren we weer bij Casa de Clara voor de lunch en na de lunch zijn we vertrokken naar Chan Chan, na eerst een kort bezoek gebracht te hebben aan La Huaca Arco Iris (beter bekend als de Drakentempel), een prachtig bewaard gebleven bouwwerk. Chan Chan is een gigantisch complex wat de hoofdstad was van het Chimu Empire. Het is de grootste pre Columbiaanse stad in Amerika. Er zouden ongeveer zo´n 60.000 inwoners hebben geleefd. Ook hier werden veel lugubere rituelen uitgevoerd. Zo werden de hogere priesters of koningen geofferd door jonge kinderen en dieren om te brengen. Er zijn heel veel botten van jonge meisjes gevonden. Verder werden gevangenen onthoofd en werden de hoofden als sieraden aan een soort riem om de middel gehangen tijdens de ´slachtings-ceremonie´. Het was niet echt een tijd waarin wij graag geleefd zouden hebben. Michael heeft ons ontzettend veel verteld en daar waren we erg blij mee. Anders is zoiets maar een hoop stenen. Het is erg interessant om de verhalen erachter te horen. Om een uur of vijf waren we weer terug bij onze Casa en kwamen we erachter dat we niet alle tempels gezien hadden. Clara zelf nam ons toen maar mee naar een heel klein oud parkje in de stand en legde iets uit over de geschiedenis ervan, daarna zijn we nog naar het Plaza de Armas gegaan waar een groot beeld staat wat is opgedragen aan het werk, de kunst en de vrijheid. Ook hier zat natuurlijk een heel verhaal bij en Clara vertelde het allemaal vol vuur. Daarna zijn we weer terug naar de Casa gegaan, want we waren het cultuursnuiven nu wel even moe. We verlangden naar een hete douche... En zo begon poging 394 voor een hete douche! En ja hoor... KOKEND HEET zelfs. Jipppiiiieeeee.... EINDELIJK!!! Nadat we beiden van een heerlijke douche hebben genoten zijn we wat gaan eten. Vanavond stond er geBBQde shaslik op het menu.... heerlijk! Na het eten zijn we in de zitkamer gaan zitten en hebben we wat gekletst met een ander Nederlands stel wat net was aangekomen. Zij waren al een tijd onderweg en in totaal zouden ze 8 maanden van huis blijven. Het is leuk om eens met een Nederlands stel te kunnen kletsen. We zijn ze nog niet veel tegenkomen tijdens onze reis. Het werd toch nog half elf ofzo voordat we in ons mandje lagen.

Trujillo, 5 september 2005
Lekker uitgeslapen tot 9.30 uur; wat een luxe. Na het ontbijt hebben we even geïnternet en in de loop van de middag zijn we op weg gegaan naar het centrum van Trujillo. De Plaza de Armas is werkelijk prachtig in het zonlicht. Om de Plaza staan allemaal in mooie felle kleuren geschilderde gebouwen, w.o. de okergeel met witte cathedraal. We zijn doorgelopen naar een kantoortje van een busmaatschappij om kaartjes te kopen naar Chimbote, een plaatsje wat twee uur onder Trujillo ligt. Vanaf daar moeten we een bus pakken naar Huaraz, onze volgende bestemming. We willen speciaal overdag naar Huaraz omdat je onderweg daarheen door een prachtig mooie pas rijdt. Het schijnt echt zeer de moeite waard te zijn, dus we zijn erg nieuwsgierig. Als we de bus van 6 uur pakken zijn we als het goed is rond 15.00 uur ´s middags in Huaraz. Mooie tijd vinden we. Een plaats in de bus naar Huaraz moet je reserveren en de hosteleigenaar bood aan om dit voor ons te regelen omdat je dit anders ter plaatse (dus Chimbote) nog moet doen. Dat vonden wij erg aardig van hem dus hebben we het aanbod graag aangenomen. Na al dit geregel (5 minuten) zijn we verder door Trujillo gaan slenteren en zachtjes aan naar ons hostel terug gegaan. ´s Avond zijn we alleen nog even de deur uit gegaan om een happie te eten en hebben we in het hostel nog wat ervaringen uitgewisseld met de andere gasten. Trujillo –

Huaraz, 6 september 2005
Voordat we de bus konden nemen die ons door de Cañon del Pato naar Huaraz zou brengen, moesten we dus eerst naar het plaatsje Chimbote. Wat een dump: overal gewoon vuilnis losgestort op straat, mensen en dieren hierin graaiend op zoek naar eten en / of bruikbare dingen, geen enkel huis leek afgebouwd en was eerder een verzameling op elkaar gestapelde stenen en het verkeer was reuze chaotisch. Hier zou je nog niet dood gevonden willen worden, echt verschrikkelijk! Snel wegwezen dus, al liep dit iets anders dan verwacht omdat de door onze hosteleigenaar geregelde pick-up in geen velden of wegen te bekennen was. Dan zelf maar vervoer regelen, wat goed ging; binnen tien minuten konden we al op weg. De busrit door de Cañon del Pato was zwaar maar zeer de moeite waard. Zeven uur lang hobbelen over een onverharde weg langs diepe afgronden in een volgepakt busje (27 personen) valt niet mee, maar het uitzicht op aan weerszijden gigantische rotspartijen maakte het afzien ruimschoots goed. Tientallen keren ging het pad door in bergen uitgehakte tunnels en zelden kwamen we bewoners tegen. Prachtig. Nog wat leuks over de bussen in midden- en zuid Amerika: te pas en te onpas komen straatverkopers aan boord die dan een stukje meerijden om hun waar te slijten. Vandaag hadden we iemand die een soort tijgerbalsem wilde verkopen maar niet voordat iedereen een likje voor proef had gekregen. Je kan je voorstellen hoe de bus stonk.... Toch was dit beter dan de pislucht die ergens achterin de bus (waar wij zaten) hing. Er was nl. op een gegeven moment een mannetje op de bus geklommen om mee te liften... blijkbaar moest hij nodig pissen en hing gewoon ff zijn swans over de rand van de bus. Hij lekte op de ramen... wij waren allang blij dat het raam dicht was anders hadden we helemaal onder gezeten, maar toen alles een beetje opdroogde in de zon kwam ook meteen de pislucht.... blèh. Gelukkig kregen we ´s middags bezoek van dames die limoenen en mandarijnen verkochten, dus de lucht klaarde weer wat op. Overigens eten de Peruanen hier gewoon limoenen zoals wij sinaasappels eten.... brrr. Ongeveer anderhalf uur voor Huaraz kregen we voor het eerst de besneeuwde toppen van de Cordillera Blanca bergketen te zien, voor ons als inwoners van het lage land zeer indrukwekkend. Ook zeer gevaarlijk, maar daar komen we later nog wel op terug. De Cordillera Blanca is 180 km lang en 20 km breed en bevat o.a. meer dan 50 bergtoppen van hoger dan 5700 meter (Europa: nul). Alleen in Azië zijn hogere bergen dan hier in de Andes te zien. Bij aankomst in Huaraz werden we benaderd door een paar standvastige touts (ronselaars) die ons probeerden in een of ander hotel te praten, zodat zij hun commissie konden opstrijken. Wij vroegen eerst maar aan een vrouwtje naar een cafeetje, zodat we even wat konden eten en drinken en zo de touts konden kwijtraken. Toevallig (??) bleek dit vrouwtje ook kamers te verhuren en toen wij een uurtje later naar buiten kwamen bracht zijn ons naar haar huis. We zitten super: een kamer met 5 bedden (formaat twijfelaar), een raam met uitzicht op de bergen en ontbijt inbegrepen voor slechts € 2,50 p.p. Wij waren zeer verbaasd over dit prijsniveau, omdat onze reisgids prijzen aangaf die beduidend hoger lagen. Het lijkt erop dat de hostels en restaurantjes in de reisgids een houding hebben van ´de toeristen komen toch wel naar ons´. We hebben nu al een paar keer meegemaakt dat de prijs/kwaliteitverhouding in veel ´warm aanbevolen´ tentjes te wensen over laat. We werden door de hosteleigenaresse direct uitgenodigd voor een kopje thee met de familie en wat andere backpackers. Al snel kwam het gesprek op het plaatselijke eten en kregen we de hosteleigenaar zo ver dat zij morgen voor ons een maaltijd met ´cuy´ gaan bereiden: cavia dus !!! we zijn erg benieuwd... ´s Avonds zijn we met Roland en Ursulsa (een Zwitsers stel, ook op wereldreis en al bij ons sinds Trujillo) een halve kip gaan eten en daarna nog een bakje gaan doen. Voor het eerst hebben we ook coca-thee gedronken, deze bladeren schijnen goed te helpen om hoogteziekte te voorkomen. Huaraz ligt op 3000 meter en inderdaad ben je na een trap oplopen al licht buiten adem, dus we gaan morgen rustig aan doen om problemen te voorkomen.

Huaraz, 7 september 2005
Huaraz ligt ingeklemd tussen de Cordillera Blanca en de Cordillera Negra en om hier een goed beeld van te krijgen zijn we vanochtend een wandeling gaan maken naar een uitkijkpunt op een heuvel. Na een uurtje waren we op een plek aangekomen waar we een mooi uitzicht op de stad hadden en besloten Bianca en Ursula even hiervan te genieten terwijl Mark en Roland doorklommen naar een hoger gelegen deel om zo ook uitzicht te krijgen op de besneeuwde bergtoppen. (Ongemerkt waren we trouwens flik verbrand: de zon is lekker pittig hier in de hoge bergen en we ware ´s morgens glad vergeten ons in te smeren) Daarna zijn we wat snel afgedaald omdat onze gastvrouw om 14.00 uur het feestmaal gereed zou hebben. ´s Morgens had manlief drie levende cavia´s gekocht en toen we thuiskwamen lagen de stukken al lekker te sissen in de pan. Ook was men zo aardig geweest om de koppen voor ons te bewaren. Het geheel werd opgediend met zoete aardappelen, een salade en een lekker sausje dus aanvallen maar. De cavia smaakte niet bijzonder, eigenlijk iets naar kip maar dan wat elastischer. Zo zijn we weer een ervaring rijker maar voortaan houden we het maar gewoon bij kip. Zeker toen na afloop de dochter des huizes kwam aanlopen met een mini-cavia; wij schenen een zwangere cavia verorberd te hebben, stelletje barbaren!! Voor de liefhebbers hebben we hier het recept toegevoegd. Na dit culinaire hoogtepunt wilden we gaan uitbuiken in een thermaal bad, maar toen we daar per taxi aankwamen bleek de boel net gesloten. Vervolgens bracht de taxichauffeur ons naar het plaatselijke zwembad, maar deze zag er werkelijk niet uit... het leek wel een bouwput en was net groot genoeg om te watertrappelen. We zagen dus maar af van onze plannen. In Peru barst het van de Chinese tentjes, Chifa´s geheten. Voor relatief weinig geld kan je hier een knappe maaltijd scoren, dus besloten we met z´n vieren daar een vorkje te gaan prikken. Bianca had een kip met ananas in zoete saus en Mark kreeg een vrij pittige kip/groente combinatie voorgeschoteld. Overheerlijk en zeker voor herhaling vatbaar. In een ander tentje hebben we nog wat gedronken en geklets en zo werd het al snel weer laat. Waar we in Costa Rica meestal voor 21.00 uur gingen slapen, zijn we nu in één week al een keer of vijf pas tegen twaalven naar bed gegaan. Dit komt o.a. omdat we hier in Peru veel andere reizigers ontmoeten zodat je veel ervaringen uit te wisselen hebt. In ons hotel zitten nu o.a. andere mensen uit Nederland, Tsjechië en Israël; met de inwonende familie van de eigenaar erbij een mooi bont gezelschap.

Huaraz, 8 september 2005
Voor vandaag stond er een tour op het programma. We hebben afgezien van het plan om een meerdaagse tocht te gaan maken, omdat dit iets te veel tijd kost. Met de tour van vandaag wilden we wat hoogtepunten bezoeken, maar dit viel ons enigsizns tegen; eerst hebben we een uur in de stad rondgereden om vervolgens weer op de plaats van vertrek uit te komen (zonder aantoonbare reden), waarna we in ruim een half uurtje naar Carhuaz werden gebracht en bij een restaurantje werden afgezet, terwijl we daar nog geen behoefte aan hadden. Gelukkig verkocht men iets verderop schepijs (waaronder bierijs!!) dus hebben we daar maar wat van gekocht. Na weer een half uur kwamen we dan eindelijk tegen 11.30 uur bij de eerste bezienswaardigheid aan: Yungay, of beter gezegd de overblijfselen hiervan. Op 31 mei 1970 veroorzaakte een aardbeving een lawine op de naastgelegen berg Huascarán (+6768 mtr), waardor het dorpje in een tijdsbestek van 4 minuten bedolven werd onder 55 miljoen kubieke meter ijs, graniet, modder, etc. Circa 18.000 mensen vonden in Yungay de dood en liggen nog steeds onder een 2-8 meter dikke massa. De plaats waar ooit het dorpje stond is nu een grote gedenkplaats, Campo Santo geheten, en men heeft er een nieuw dorpje pal naast gebouwd. Wel een vreemd gevoel om daar rond te lopen wetende dat er heel veel doden onder je voeten liggen. Her en der in de regio kwamen we eerder al borden tegen van een evacuatie-route, dus kennelijk is het gevaar nog niet geheel geweken. Na dit enigszins ingrijpende bezoek zijn we verder gereden naar Parque Nacional Huascarán, waar zich op o.a. op 3850 meter hoogte prachtige bergmeren bevinden, de Llagunas Llanganuco; heldere meren tegen een een achtergrond van gigantische bergpartijen. Hier hebben we een uurtje rondgelopen om vervolgens weer de bus in te stappen. De twee hoogtepunten van de dag hadden we nu gehad dus waren we zeer benieuwd wat de tour nog meer in petto had: 3x drama !! Eerst werden we afgezet bij een duur restaurant om daar te gaan lunchen, vervolgens konden we ergens de ´allerbeste´ caramel proeven (en vooral kopen) en tenslotte kregen we de ´unieke kans´ om lokaal aardewerk te kopen. De gids / touroperator hoopt zo natuurlijk wat commissie op te strijken, maar voor ons hoeven zulke toeristische verkoopacties niet. Gelukkig kostte deze tour niet veel, maar een volgende keer gaan we wel proberen e.e.a. op eigen houtje te bezoeken en zo de dag nuttiger te kunnen besteden. Bij terugkomst hebben we wat rondgeshopt voor buskaartjes richting Lima, we stappen morgenavond om 22.00 uur op de nachtbus en zien dan bij aankomst wel of we direct doorreizen of een dagje blijven p

Huaraz, 9 september 2005
Pas om een uurtje of 11 zijn we actief geworden. We zijn naar het centrum gelopen om wat te gaan internetten; ongemerkt zaten we toch al weer snel twee uur achter de pc om mailtjes te versturen, nieuws te lezen en de website bij te houden. Daarna lekker lunchen op het terras in de zon. We zaten op een soort binnenplaats net achter de hoofdstraat, eigenlijk voor het eerst in Peru dat we een terras tegenkwamen en dan ook nog eens een gezellig terras. De rest van de middag hebben we eigenlijk een beetje heen en weer gependeld tussen ons hostel en het centrum. Roland, onze Zwitserse reisgenoot is flink ziek geworden en zo nu en dan gingen we even kijken hoe de zaken ervoor stonden: gingen ze nog mee naar Lima of was hij te ziek om te reizen? ´s Avonds zijn we met Ursula een hapje gaan eten en zo rond een uur of negen zijn we terug gegaan naar het hostel om Roland en onze spullen op te halen. Bij het hostel hebben we uitgebreid afscheid genomen van de hostelfamilie, we kregen een knuffel en men vroeg ons nog even een Nederlandstalige aanbeveling te schrijven, zodat zij ook ander reizigers naar hun hostel konden ´lokken´. Dit hebben we meteen gedaan, want het hostel en de mensen waren fantastisch. Na het afscheid zijn we met de taxi naar de busterminal vertrokken waar de bus om iets over 22.00 uur vertrok richting Lima. Al gauw gingen de lichten uit en konden we slapen, alhoewel...

Lima, 10 september 2005
Om ongeveer 06.30 uur kwamen we aan in Lima. Eerst zijn we een stukje gaan lopen om een bakkie koffie te scoren en om te bepalen wat we nu eigenlijk gingen doen: hier blijven of direct door naar Pisco, Ica of Nazca... We hebben besloten Pisco - en daarmee de Ballestas-eilanden - over te slaan omdat we het idee hebben dat dit uitstapje van twee dagen niet de moeite waard zal zijn. We reizen door naar Ica en dan nog een klein stukje verder naar Huacachina, een oase in de woestijn waar je in de duinen kunt sandboarden en in buggy´s kunt rondscheuren... goed om het adrenalineniveau weer een beetje op peil te brengen na al die culturele gezapigheid. Bianca bleef in de koffiebar even praten met Roland en Ursula terwijl Mark even naar een dichtbij gelegen busterminal toeliep om te kijken wanneer er een bus vertrok. Na een kwartiertje was hij terug met de kaartjes, echter pas voor de volgende dag. De eerste bus vertrok dagelijks om 12.00 uur en we hadden geen zin om nu 4 uur te gaan zitten wachten. We zijn dan ook met z´n vieren met de taxi richting de wijk Miraflores gereden en lieten ons afzetten bij The Flying Dog, een hostel middenin downtown Miraflores. Vlak voordat we er waren hebben we ook nog onbewust meegeholpen aan het klemrijden van een Peruaanse man die verzuimd had zijn belasting te betalen. Terwijl onze taxi stond te wachten voor het stoplicht werden we vanachter licht aangetikt. De taxichauffeur wilde uitstappen, maar werd door meerdere agenten teruggestuurd; men was net met vijf man in de auto achter ons gesprongen om de bestuurder de handboeien om te doen die geen kant op kon. Heel handig gedaan. We konden nog niet op de kamers terecht dus zijn we elders gaan ontbijten en hebben we nog wat rondgeslenterd naar het strand en een potje tafelvoetbal (Nederland - Zwitserland : 1-1) gespeeld. Om half één stonden we weer bij de vliegende hond en konden we gelukkig de kamers op en lekker een douche pakken. Mark en Roland hadden zich inmiddels op de poolbiljart gestort en wat potjes gespeeld en tegen zessen zijn we weer op pad gegaan voor ons avondeten. We hebben weer superlekker gegeten bij een Chifa (het wordt een beetje eentonig zo met al dat gechinees). Na het eten zijn Mark en en Roland weer doorgegaan met hun poolcompetitie en zochten Bianca en Ursula even een rustig plekje voor zichzelf, moe geworden van al dat mannengedoe.

Lima – Huacachina, 11 september 2005
Vanochtend hebben we het heel rustig aan gedaan. Pas om 09.30 uur gingen we ontbijten bij een tentje om de hoek van ons hostel en daarna hebben we nog even een bakkie gedronken. Om 11.20 uur hebben we afscheid genomen van onze Zwitserse vrienden en zijn we met de taxi naar het busstation gegaan. De taxi deed er vrij lang over, men was alvast gestart met het inladen van de bus toen wij aankwamen. Op zich ook weer niet zo heel erg, dat scheelde weer wachttijd. De busrit zelf duurde veel langer dan verwacht. Ten eerste duurt het ruim een uur om uit Lima te komen en daarnaast reed de chauffeur waarschijnlijk niet zo snel, want we reden er ruim anderhalf uur langer over dan van te voren aangegeven. Dat was een kleine tegenvaller, maar we kwamen gelukkig nog in het licht aan dus dat was oké. Toen we de bus uitstapten waren we verbaasd geen enkele taxi aan te treffen; in eerdere steden kon je de weg niet oversteken zonder opzij te moeten springen voor een horde taxi´s. Na een stukje gelopen te hebben kwam er dan toch één aan, welke we met een ander stel toeristen gedeeld hebben. Voor maar liefst € 0,75 (gedeeld door 2) werden we naar Huacachina vervoerd, waar het andere stel wel een knap hostel wist wat niet in de LP stond. Na een rondje om de oase gelopen te hebben kwamen we dan ook aan bij hostel Titanic, eenvoudig maar goed genoeg. Huacachina is heel klein en ligt tussen zandduinen ingesloten, met in het midden een klein meer met palmbomen er omheen. Heel idyllisch, alleen nu een iets te lage temperatuur om lekker te kunnen terrashangen. De grootste attracties hier zijn sandboarding en sandbuggy-en, beide gaan we morgen uit proberen. Als dat maar goed gaat...

Huacachina, 12 september 2005
Vanochtend hebben we voor 11.00 uur een tour geregeld om met sandbuggy´s de woestijn in te trekken en te gaan sandboarden. Vanaf een hostel werden we naar een andere plek gebracht, waar de buggy´s klaar stonden. Het waren buggy´s voor vier personen. Wij gingen met twee buggy´s op pad, want naast ons waren er nog twee Chinezen en twee Israeliërs (en de twee chauffeurs; je mocht helaas niet zelf rijden... boehoe). Na een tijdje crossen (super gaaf!) kwamen we bij een oefenheuveltje om het sandboarden te proberen. Het werd één keer voorgedaan (dat zag er heel makkelijk uit) en toen moesten wij het proberen. Dat valt nog best tegen. Mark ging al meteen lekker, althans dat leek zo... na een paar meter viel hij plat op zijn ... en liet een prachtige afdruk in het zand achter (de rest van de dag heeft hij zand gegeten). Bianca bakte er helemaal nix van. Die heeft bijna alleen maar op d´r kont gezeten. Nadat je beneden was, moest je weer omhoog lopen; super zwaar in dat losse zand. Iedereen kwam hijgend en puffend boven, maar dat weerhield ons er niet van om nog een paar keer naar beneden te gaan, want het was toch wel erg gaaf. Mark kreeg het steeds beter onder de knie, maar Bianca ging nog steeds als een zak aardappelen (skiën bevalt haar beter). Het werd tijd om naar een andere locatie in de woestijn te gaan. Weer lekker racen! We stopten bij een oase om foto´s te maken. Deze lag prachtig tussen de zandduinen. Het is echt fantastisch om omringd te zijn door al die mooie zandduinen. Het is verbazingwekkend hoeveel verschillende kleuren je ziet. Na deze stop werd het tijd voor het ´echte werk´; we gingen naar een grotere zandduin om daar vanaf te sandboarden. Mark ging weer lekker en Bianca ging dit keer ook redelijk soepel naar beneden. Gelukkig werden we bij deze grote zandduin opgehaald met de buggy´s zodat we niet dat hele end naar boven hoefde te ploeteren. Toen we allemaal boven waren, werd er gezegd dat je ook op je buik naar beneden kon. Dit liet Bianca zich geen twee keer zeggen, ze stond meteen vooraan om het board te waxen en na wat instructies ging ze met een noodvaart naar beneden YIIIIHAAAA!!! Mark koos ervoor om gewoon staand naar beneden te gaan want hij werd er echt al heel handig in! Hierna zijn we allemaal nog een keer naar beneden gegaan (nog harder, jipppiiee) en daarna zijn we doorgereden naar de hoogste zandduin die aan de rand van Huacachina ligt. Vanaf hier kun je een mooie foto maken van het dorpje. De buggy´s stopten echter bijna helemaal onderaan de andere kant van de duinen, zodat je nog een giga eind in het losse zand omhoog moest klimmen om überhaupt iets van Huacachina te kunnen zien. Iedereen kwam amechtig hijgend boven, maar het uitzicht was geweldig, dus de klim was zeker de moeite waard. Je kon kiezen: óf met de boards naar beneden tot aan het dorp, óf terug naar de buggy en via een omweg met de auto terug naar het dorp. De zandduin lonkte, dus iedereen koos ervoor om met de boards naar beneden te gaan. Je mocht echter niet op je buik naar beneden, want je zou dan zoveel vaart maken dat je nog onmogelijk kon stoppen (je kan niet remmen in het losse zand schijnt) en je waarschijnlijk als een kanonskogel afgeschoten zou worden zo de oase van Huacachina in! Da´s niet echt de bedoeling, dus dan maar staand naar beneden (saai). De eerste paar meter ging nog wel, maar toen was blijkbaar de wax uitgewerkt, want je stond als een blok stil... niet meer vooruit te branden. Na wat knoeipogingen om toch nog glijdend naar beneden te komen, hebben we het maar opgegeven en zijn we gaan lopen. Na de boards weer teruggebracht te hebben snakten we naar een douche... overal zat zand, echt overal!!! Onderweg naar het hostel kwamen we twee Nederlanders tegen die we ook al in Trujillo hadden ontmoet. Na wat gekletst te hebben, hebben we snel een afspraak gemaakt om ´s avonds samen te gaan eten... die douche wilden we nu wel erg graag nl. Na de heerlijke douche zijn we eerst maar eens gaan eten. Het was inmiddels bijna 15.00 uur en onze magen knorden. Na de lunch zijn we met de taxi naar Ica gegaan om kaartjes te kopen voor de bus naar Nazca morgen. Na wat busmaatschappijen afgelopen te zijn, besloten we om met Saky in zee te gaan, omdat zij bijna ieder uur naar Nazca gaan. We hebben nog geen kaartjes gekocht; de bus gaat toch heel vaak dus van te voren reserveren leek ons niet nodig. Hierna zijn we Ica zelf ingegaan en zo rond een uurtje of zes zijn we met een soort tuktuk weer terug naar het hostel gegaan. De tuktuk was een echte rammelbak. Heuveltje op was echt even te veel.... de motor sloeg af en bijna gingen we met een rotgang achteruit weer terug naar Ica, maar gelukkig kreeg onze chauffeur hem weer aan de praat. Om 19.00 uur hadden we met Patrick en Eugenie afgesproken en zijn we heerlijk gaan eten in een superchique restaurant, waar we voor belachelijk veel geld, 60 soles (15 euro) hebben gegeten ;-).

Huacachina – Nazca, 13 september 2005
Onze bus naar Nazca zou vanaf de terminal van Saky om 8.30 uur vertrekken. Wij waren er keurig op tijd, maar achter het loket voor de tickets naar Nazca zat niemand. We wilden het bij het loket ernaast proberen, maar de man zei dat we toch echt bij het andere hokje moesten zijn. Oké, ff wachten dus. Toen kwam er een mannetje aan die heel hulpvaardig leek, maar ons eigenlijk naar een andere busmaatschappij wilde sturen. NOT... wij toch nog wachten. Op een gegeven moment kwam er uit het niets weer een andere man die ons ook wilde helpen om in de bus naar Nazca te komen. Nou ja vooruit dan maar, want het leek niet op te schieten. Onderweg naar de andere bus werd er gewisseld van ´helper´ en werden we verder geloodst... we zagen al een bus staan en we werden al gewuifd van kom maar, kom maar... maar onze ´helper´ wilde ons naar een andere bus brengen... Wij vonden het echter wel prima en staken over. We werden hartelijk ontvangen en zijn zonder kaartje de bus ingesprongen. We gingen vrijwel meteen weg (precies om 8.30 uur). Na een half uurtje rijden kwam toch het wuivende dametje om ons de kaartjes te verkopen. Gelukkig was het dezelfde prijs als waarvoor we het bij de rest van de busmaatschappijen zouden krijgen (7 soles, is geen geld, 1,75 euro). Na twee uur rijden kwamen we aan in Nazca, waar we direct belaagd werden door touts van een aantal hostels daar. Toevallig zat er ook één bij van een hostel dat we al uitgekozen hadden in de LP, dus we besloten met hem mee te gaan. De kamer zag er goed uit en ze hadden heet water. De prijs vonden we echter belachelijk, 40 soles (10 euro), maar lager dan 35 soles kregen we het niet. Vooruit dan maar. We zijn daarna lekker de stad gaan ontdekken en kijken of we wat tourtjes konden boeken. We slaagden voor een tour bij Tour Peru. Voor 20 soles konden we naar The Cemetary Chauchilla. Om 13.00 uur vertrokken we met onze privégids (dit hadden we niet verwacht) naar het kerkhof. Het kerkhof ligt zo´n 25 km buiten de stad en is eigenlijk ontdekt door de boeren die op het land werken. Zij zijn ook degenen die de graven hebben leeggeroofd. Wij (en de vele archeologen) vinden dat natuurlijk heel erg jammer, maar voor die boeren is het gewoon een kwestie van overleven. De bezittingen van de overledenen brengen voor hun geld op en geld betekent weer meer kans om te overleven. De uitleg van de gids was heel erg goed en de graven waren super indrukwekkend. Ze zijn nog steeds bezig om graven te onthullen, maar ze zullen geen waardevolle spullen meer vinden. Er zijn naast dit kerkhof waarschijnlijk nog veel meer plekken waar graven liggen. De kans is echter klein dat ze ontdekt worden door Archeologen zodat de bezittingen nog bewaard kunnen blijven. Waarschijnlijk zijn de boeren de archeologen voor.... Naast de boeren zijn er ook erg veel mensen die in de mijnen werken, op zoek naar mineralen én goud. Na ons bezoek aan het kerkhof zijn we daarom ook nog naar een bedrijfje geweest waar ze bezig waren de uit de mijn gehaalde stenen te breken, fijn te maken en te zeven om te kijken of er iets tussen zat. Alles gaat heel primitief en is super zwaar werk. Zoals het bij ons tig jaar geleden ging in de kolenmijnen zo gaat het er hier nog steeds aan toe, en de hele familie helpt mee... zelfs peuters. Nadat we terugkwamen in het hotel wilde Mark lekker gaan douchen, maar er was geen heet water. Bianca ging naar de receptie om te klagen en haar werd verteld dat er over 40 minuten wel warm water was. Oké dan eerst maar ff eten. We zijn inmiddels dol op Chifa´s geworden dus daar zijn we vanavond dan ook maar weer heen gegaan. Heerlijk gegeten. Terug in het hotel meteen weer de douche proberen. Nu was er niet alleen geen heet water, er was zelfs helemaal geen water! Bianca weer naar de receptie. De receptiedame ging mee naar de douche om het zelf te proberen en moest ook constateren dat er geen water was. Een heel verhaal in rap Spaans waar we in eerste instantie niets van begrepen, maar uiteindelijk kwam het erop neer dat er iemand de kraan open had laten staan en dat de boiler leeg was. We moesten nog een uur wachten. We konden wel een bak met heet water en een kopje krijgen zodat je het water of je heen kon gieten en je je alsnog kon wassen. NOT, Bianca werd een beetje pissed en we lieten de dame weten dat ze die bak water kon houden en dat we wel voor het water hadden betaald en dat het een dure kamer was etc. bla bla bla. Oké dame weer weg en wij besloten dan maar te wachten tot morgen ochtend en te gaan slapen. Slaat Bianca het bed open om te gaan slapen ligt er gewoon een vuile onderbroek!! Oké weer de dame van de receptie lastigvallen. Ze keek heel vies naar de onderbroek maar pakte hem toch weg en vertele ons dat we een andere kamer kregen. Uiteindelijk om een uurtje of 22.00 uur hadden we een andere kamer en konden we eindelijk slapen.

Nazca, 14 september 2005
Mark moest vanochtend vroeg op (6.30 uur) omdat hij over de Nazcalijnen ging vliegen. Bianca vond de lijnen wel best en bleef liever in haar bedje. Mark werd samen met een Duits koppel naar het vliegveld gereden, waar al een kleine 4 pers. Cessna stond te wachten. In 35 min. vloog Mark over zo´n 12 figuren (aap, kolibri, condor, etc.). Het vliegtuigje schommelde steeds van links naar rechts zodat iedereen goed foto´s kon maken. Er werd aangeraden om voor de vlucht geen ontbijt te nuttigen en Mark was erg blij dat hij dat inderdaad niet gedaan had. De Duitse jongen achter hem echter, had een stukje banaan gegeten, wat er dan ook vrij snel weer uit kwam. Nadat iedereen weer veilig op de grond stond werd er nog een korte film vertoond over Nazca en haar beroemde lijnen, wat overigens tot op de dag van vandaag nog steeds een misterie is. Er doen zich verschillende verhalen de ronde, van buitenaardse wezens tot boeren die God dankbaar waren en daarom deze tekeningen hebben gemaakt... we zullen het waarschijnlijk nooit weten. Om 8.30 uur was Mark weer terug in het hostel waar hij Bianca nog steeds in bed aantrof... Opstaan!!! Oké oké... eerst maar een douche. Deze douche was 3 min warm toen hij weer lauw werd en vervolgens koud (!#@%). Het ontbijt was ook al drie keer nix dus we hebben snel onze tassen gepakt en in de opslagruimte gezet. We zijn ff helemaal klaar met hostel Estrella del Sur.... Vervolgens moesten we voor de opslag 3 soles (€ 0,75) per tas betalen. Bianca werd meteen boos en zei dat we dat echt niet gingen betalen. Het ging niet om het geld, maar gewoon om het principe! Het was de dame achter de receptie duidelijk en we hebben dan ook niet betaald. Afijn, de rest van de dag hebben we in Nazca zelf doorgebracht. De tijd ging nog best snel. Toen we onze tassen in het hostel gingen ophalen kwamen we daar op de valreep nog Patrick en Eugenie tegen. Meteen maar weer tips en ervaringen uitgewisseld, overigens tot groot ongenoegen van een tout die net op het punt stond hun wat dure trips aan te smeren. Daarna zijn we met de taxi naar het busstation gegaan. Daar kregen we te horen dat de bus vertraging had omdat er een staking was in de buurt van Pisco, waardoor de weg geblokkeerd werd. De verwachting was dat er ongeveer twee uur vertraging zou zijn. Nou, dan maar weer terug naar de stad voor koffie en... taart! Uiteindelijk stapten we om 20.00 uur in de bus die vol zat met enigszins verhitte (letterlijk en figuurlijk) Peruanen. Door de wegblokkade zaten zij inmiddels al ruim elf uur in de bus, hetgeen ook te merken was aan de onaangename geur en temperatuur in de bus. Maar snel proberen te slapen en de geuren etc. proberen te negeren.

Nazca – Cuzco, 15 september 2005
Met een vertraging van 7½ uur zij we uiteindelijk aangekomen in Cuzco, waar we ons gesetteld hebben in een hostel in de wijk San Blas. De busreis verliep dus allesbehalve vlekkeloos. Eerst dus al de drie uur vertraging en vervolgens kregen we om 5.30 uur ´s morgens een klapband (dachten wij tenminste). Direct gingen de chauffeur en twee andere collega´s aan de slag om e.e.a. te verwisselen. De reserveband werd tevoorschijngehaald; een prachtig gladgesleten exemplaar die het predikaat ´thuiskomertje´ verre van waardig was (overigens was elders onder bus een al even rot exemplaar aangebracht?!). Om onverklaarbare redenen verdween de reserveband weer in de achterbak en konden we na ruim een half uur gewoon weer instappen en op weg gaan. Mmmmm... Even later stopte de bus er met een grote schok weer mee! Weer een hoop mensen naar buiten, de chauffeur druk heen en weer rennend en we vingen iets op van ´wachten op petroleum´. Sommige passagiers, kennelijk diegenen die al dichtbij hun eindbestemming waren (wij moesten nog ruim vijf uur) geloofden het wel en pakten een toevallig passerende taxi. Ook nu trad een wonderbaarlijke genezing op, want wederom startte de chauffeur na een half uur gewoon motor en zonder iets gedaan te hebben vertrokken we weer om vervolgens vijf minuten later bij een tankstation te stoppen. Een Engels meisje dacht dat we wel weer een tijdje zouden stilstaan en glipte snel de wc van het tankstation in, niet wetende dat de chauffeur het op zijn heupen had en er vol gas vandoor ging!!! Lichte paniek bij haar vriend, mede omdat we de chauffeur niet tot stoppen konden krijgen: het was een dubbeldeksbus en de chauffeur zat beneden in een hermetisch afgesloten cabine. Na veel geschreeuw stopte eindelijk de bus, waarna een medewerker van het busbedrijf terug ging lopen om het meisje op te pikken, terwijl de bus koers zette naar een iets verderop gelegen tankstation. Het was voor ons erg onduidelijk wat er aan de bus mankeerde en of we hiermee Cuzco wel zouden bereiken. Er werd alleen wat diesel bijgetankt, maar verder deed men niets. Mark vroeg aan de chauffeur over hoe en wat, maar die zei alleen ´esta bien´ en dat we op het meisje moesten wachten en dan door zouden gaan naar Cuzco. Goed, na een half uur werd het meisje herenigd met haar vriend, stapten we in en gingen we vervolgens weer verder.... om 5 minuten later wéér te stoppen, nu bij een soort ´Kwikfit´. Opnieuw werd de reserveband tevoorschijn gehaald, maakte een rondje om de bus en verdween weer in de achterbak!?!? Kon het nóg gekker?? Jawel!! Sommige passagiers waren het gedoe zo zat dat zij naar het politiebureau waren gelopen om hun beklag te doen en nu kwam oom agent polshoogte nemen. We vingen iets op van veiligheid voor de passagiers, onverantwoordelijk rijgedrag en het was duidelijk dat zowel de chauffeur als de agent kwader en kwader werden. Er kwamen al rap nog drie agenten aangelopen en e.e.a. dreigde uit de hand te lopen. In al deze tumult ving Mark iets op van een man die plaats had in een andere bus voor 15 personen. Hup, snel bagage verzamelen en langs de kant van de weg gaan staan en inderdaad, er kwam een andere bus, ook op weg naar Cuzco. Wij snel de bus in en gaan... Nadeel was alleen dat we precies naast het veelvuldig gebruikte toilet zaten (giga pislucht!!!), maar de bus reed als een zonnetje. Onderweg werden we nog één keer 20 min opgehouden door een opgebroken weg, maar zo kwamen we om half drie ´s middags, na een busreis van 18½ uur aan in Cuzco. We pakten een taxi naar de wijk San Blas, waar we wat hostels bekeken hebben en we uiteindelijk zijn neergestreken in hostel Mirador del Inka. Na ons opgefrist te hebben zijn we gaan lopen naar o.a. de Plaza de Armas, hebben we wat informatie over tours ingewonnen en zijn we wat boodschappen gaan doen (chips en cola). Daarna zijn we weer terug naar ons hostel gelopen en hebben we het ons gemakkelijk en gezellig gemaakt met muziek, chips en cola en hebben we nog wat gekaart totdat we het om 21.30 uur welletjes vonden. Morgen gaan we maar eens plannen maken voor de komende dagen.

Cuzco, 16 september 2005
De wijk San Blas, waar ons hostel zich bevindt, ligt op één van de heuvels rondom Cuzco. Gelukkig nog redelijk aan de voet van de heuvel, maar desalniettemin zijn we iedere keer licht buiten adem als we teruglopen (Cuzco ligt op 3326m en dat merk je best wel). Het is erg leuk om rond te slenteren in Cuzco. Speciaal de wijk San Blas staat bekend om de kunstenaars die er rondzwerven. Je komt er dan ook vele artgalleries tegen met prachtige kunstwerken. Verder zijn er in heel Cuzco talloze smalle steegjes met evenzovele winkeltjes en restaurantjes welke je betreedt via piepkleine deurtjes, maar waarachter vaak veel ruimte schuil gaat. De panden zijn grotendeels gebouwd op de restanten van de oude Incabouwwerken, wat prachtig is om te zien. Je breek echter je benen over de talloze vrouwtjes in traditionele kleding en kinderen die je van alles willen aansmeren van ansichtkaarten tot wollen mutsen en natuurlijk de bekende foto van de vrouw naast de lama, de prijzen schijnen te varieren van US$ 0,30 tot US$ 36,- (!?). Al met al is Cuzco best zwaar toeristisch ingesteld. Wij vinden dat niet zo leuk eigenlijk, maar we proberen er een beetje doorheen te kijken en te genieten van deze prachtige stad. Machu Picchu is een beetje het ´melkkoetje´ van de overheid, waardoor een bezoekje flink in de centen loopt. Wij dachten dit deels te kunnen omzeilen door het vervoer zelf te regelen, maar het pakte weer eens anders uit: aanstaande maandag, dinsdag en misschien ook woensdag is er een staking van het openbaar vervoer (lijkt Nederland wel!). Twee reisbureautjes vertelden ons dat de eerstvolgende twee-daagse tour naar Machu Picchu pas mogelijk was vanaf 22 september, hetgeen zou betekenen dat wij nog ruim een week in Cuzco moeten blijven. Vooral Mark had geen zin om zo lang te wachten en dus vroegen we de reisbureau´s dan maar een één-daagse tour te regelen voor morgen of overmorgen; ook onmogelijk, geheel uitverkocht !#@%&. Met flink de balen en nog niet wetend wat te doen, liepen we terug naar ons hostel. De eigenaren hiervan hadden ons gisteren verteld iedere tour te kunnen regelen, dus besloten we hen eens te vragen naar de mogelijkheden en wat denk je.... geen probleem!!! Eén telefoontje later was alles geregeld en worden we morgen om 6.00 uur opgehaald voor een dagje Machu Picchu. Waarschijnlijk kunnen we maar 3½ uur ter plekke rondbanjeren, maar ja beter iets dan niets. Het kan toch niet zo zijn dat áls je in Peru bent je Machu Picchu moet missen! Zowel het lopen van de Inkatrail (volgeboekt) als het zelf regelen van vervoer (staking) naar Machu Picchu zijn in het water gevallen... nu maar hopen dat de US$ 140,- p.p. de moeite waard zijn én dat het echt allemaal gaat werken via onze hosteleigenaar... we zijn nog een beetje sceptisch... Nog zo´n geldpluktruck van de overheid: om musea, kerken en oude inkasites te mogen bezoeken, moet je voor € 18,- p.p. een touristenkaart aanschaffen. Op zich ook weer niet zo heel duur, ware het niet dat nou net een paar topattracties weer buiten deze regeling vallen en dus ter plekke een toegangsprijs betaald moet worden. Pffff om moe van te worden. Met deze kaart hebben wij vandaag alleen het voormalig Santa Catalina klooster kunnen bezoeken, maar deze hing alleen maar vol met kromgetrokken religeuze schilderijen, met een wel heel rare weergave van de dood van Jezus (niet gekruisigd, maar volledig opengesneden middels talloze kleine sneetjes; hele bloederige schilderijen). De komende dagen hopen we ons geld wat meer uit de kaart te kunnen halen (ja, ja, we blijven toch Hollanders). Naast het Machu Picchu geregel en ons cultureel uitstapje hebben we verder niet veel uitgevoerd. Wel hebben we nog te horen gekregen dat het door de staking niet duidelijk is wanneer we verder kunnen reizen; het ziet ernaar uit dat we hier nog wel even moeten blijven. Gelukkig zijn er nog voldoende mogelijkheden om bezig te blijven, dus voorlopig laten we alles maar op ons afkomen.

Cuzco - Machu Picchu – Cuzco, 17 september 2005
Het was even spannend vanochtend of we écht wel opgepikt zouden worden bij ons hostel. Om 6.30 uur was er nog niemand en we zouden tussen 6.00 en 6.30 uur opgehaald worden. Wij wisten dat de trein naar Aquas Callientes tussen 6.00 uur en 6.35 uur vertrok, dus we waren een beetje in de rats of het allemaal wel goed ging en niet ons geld verdwenen was. Maar uiteindelijk om even over half zeven werden we opgehaald en weggebracht naar de opstapplaats. Toen we daar aankwamen werd ons duidelijk dat we niet vanaf Cuzco met de trein naar Aguas Callientes gingen, maar vanaf Ollantaytambo. Hiervoor moesten we eerst nog even twee uurtjes met de bus. Aangekomen op het treinstation van Ollantaytambo was het een complete chaos. Tientallen touringcars stonden zigzag door elkaar en honderden mensen baanden hun weg richting ingang treinstation. Uiteraard stonden er bij de ingang van het station talloze kraampjes met etenswaar, wollen mutsen en wandelstokken en werden er door diverse vrouwtjes choclo´s aangeboden, dit zijn gekookte maiskolven met boter (het ruikt heel weeïg dus we hebben het nog niet geprobeerd). Eenmaal in het station moesten we op zoek naar onze wagon. Alle wagons waren er behalve die van ons... wagon F stond nog op een ander spoor. Het duurde een hele tijd voordat er een lokomotief kwam om wagon F voor de andere wagons te zetten en wij konden instappen. De trein zag er super uit. Heerlijke stoelen en een tafeltje in het midden. Tegen tien uur vertrok de trein en reden we tot aan Aquas Callientes door een prachtig landschap met ruwe bergketens waartussen woestkolkende rivieren stroomden. Bij aankomst in Aquas Callientes was het een stukje lopen naar de bus welke ons naar Machu Picchu heeft gebracht, daar aangekomen kregen we ons ticket en konden we eindelijk deze prachtige oude Inkastad met onze eigen ogen gaan bekijken. We hebben ontzettend genoten van deze ervaring, al hebben we wel af en toe onze gids even links laten liggen (erg langdradig verhaal) om zelf even rond te gaan slenteren door de ruïnes en zo nu en dan weer even aan te haken bij de groep. Helaas moesten we ook weer terug naar Cuzco dus aan het eind van de middag zijn we weer terug gegaan naar het station waar onze trein zo tegen half vijf weer vertrok naar Ollantaytambo. In Ollantaytambo stond onze bus alweer te wachten en na wat oponthoud omdat één of andere stupide buschauffeur zonodig achteruit door een veel te smal straatje wilde rijden, gingen we op weg naar Cuzco. Toen we aankwamen zijn we eerst nog even wat gaan eten voordat we terug zijn gegaan naar het hostel en na een warme douche ons bed in zijn gedoken; verder dromen van Machu Picchu!

Cuzco 18, september 2005
Een heerlijk relaxte dag vandaag! Eerst stuitten we vanochtend per ongeluk op een ceremonie op het Plaza de Armas, waar de vlaggen van Peru en Cuzco gehesen werden. Dit ging gepaard met enig militair vertoon en een parade van plaatselijke hotemetoten en werd afgesloten met het volkslied en saluutschoten, zeer indrukwekkend om te zien. Eigenlijk mag zoiets ook wel in Nederland vinden wij, een beetje vertoning van vaderlandse trots. Na de militaire parade kwam er een optocht van alle lokale kinderdagverblijven; hoogste tijd om op te stappen dus. Na de ceremonie zijn we bij een leuk cafeetje uitgebreid gaan ontbijten (eigenlijk meer brunchen aangezien het al bijna 12.00 uur was). Echt een superontbijtje met alles erop en eraan: bolletjes, pannekoek met banaan, thee, fruitsalade, vruchtensap; het kon niet op. Daarna zijn we eerst maar even gaan uitbuiken in het internetcafé om direct maar een deel van ons reisverslag in te kloppen, om vervolgens een uurtje in het park neer te strijken om lekker te genieten van het felle zonnetje. Even later bedachten we dat het wel leuk zou zijn om weer eens een filmpje te pakken. Echte bioscopen heeft men hier niet, maar wel zogenaamde movie-café´s waar je onder het genot van een hapje en / of drankje van een film kunt genieten, dus gingen we op pad om te kijken welke films er draaiden. Wij kozen voor de film ´Sahara´. Nooit van gehoord, maar er speelden twee bekenden in dus wie weet is het wat. De film begon pas om 15.30 uur, dus zijn we eerst nog maar wat gaan slenteren door de straten van Cuzco. Terug in het café begon de film al rap en konden we de avonturen van twee schatzoekers volgen en die van een dokter (Penelope Cruz) die op zoek was naar de bron van een epidemie. Uiteraard lopen de twee verhalen uiteindelijk samen, the guy gets the girl en eind goed al goed. Na de film zijn we weer terug gegaan naar ons hostel om ons op te frissen voor het avondeten. We zijn vanavond gaan eten in ´The Fallen Angel´, een super trendy restaurant. Echt supergaaf. We hebben gegeten aan een badkuip gevuld met goudvissen en een glasplaat er boven op, we zaten op een soort bed met talloze kussentjes en er werd relaxte lounche muziek gedraaid. Er hingen trendy schilderijen aan de muur en verder puilde de tent uit van allerlei kitsch, glitter en glamour. Echt helemaal goed. Ter afsluiting hebben we bij een ander café een bakkie gedaan, waarna we weer terug naar het hostel zijn gelopen. Daar raakten we aan de praat met de eigenaar over de staking van morgen en overmorgen. Hij vertelde dat het niet verantwoord is om met een taxi naar een lokatie buiten de stad te gaan omdat er wegblokkades zijn en de kans bestaat dat de taxi bekogeld zal worden met stenen. Volgens de eigenaar word namelijk iedereen geacht mee te staken, in ieder geval in de grotere steden. De kans bestaat nu dus dat we de komende twee dagen niets kunnen doen. Balen, maar zoiets gebeurt nou eenmaal. Overigens gaat men staken omdat men het niet eens is met de gigantische prijsstijgingen van de afgelopen tijd. Zo kost benzine in Peru bijna even duur als in Nederland, terwijl bij ons de salarissen toch wel flink hoger liggen en zelfs wij al klagen. De 2e dag van de staking schijnt de boel al wat af te zwakken, dus we hopen dan alsnog iets te kunnen ondernemen; we hebben al een leuke paardrijtocht gezien.

Cuzco, 19 september 2005
Gaap! Weer een luierdag... Mark is ´s ochtends een ontbijtje gaan halen welke we lekker op onze kamer met een muziekje erbij hebben opgepeuzeld. Daarna hebben we diverse musea bezocht -tja, je moet wat- (museo Archeológico Coricancha, museo Inka en museo de Historia Regional), afgewisseld met koffie drinken op het terras en mensen kijken op de Plaza de Armas. Vanwege de staking was het erg rustig in de stad omdat er ook bijna geen toeterende taxi´s rijden, terwijl je normaal de straat niet over kan steken zonder voor je sokken te worden gereden. Heerlijk!! Morgen gaan we weer actief doen, we gaan dan namelijk te paard vier Inca ruïnes bezoeken in de Sacred Valley. ´s Avonds in ons hostel werden we aangenaam verrast door de aanwezigheid van Roland en Ursula, de Zwitsers waarmee we eerder een tijdje waren opgetrokken. Ze waren net aangekomen in Cuzco (vanwege de staking moesten ze het laatste uur te voet afleggen; geen pretje in de steile straatjes met je volle bepakking op je rug) en hadden hetzelfde hostel als ons uitgezocht. We zijn ´s avonds gaan eten met ze en het was meteen weer gezellig. Het leek hun ook leuk om te gaan paardrijden, dus dat hebben we meteen geregeld. Een supergezellige avond.

Cuzco - Sacred Valley – Cuzco, 20 september 2005
We zijn vanochtend eerst met z´n viertjes gaan ontbijten in de stad, voordat we met de taxi naar de opstapplaats voor de paarden werden gebracht. We kregen allemaal een gezond uitziend paard en in een slaapverwekkend traag tempo gingen we op weg naar de eerste ruïne, Tambo Machay genaamd. Hier hadden we het meest van verwacht, maar deze viel uiteindelijk flink tegen. Er zouden ceremoniële baden zijn waar nog steeds kristalhelder water doorheen zou lopen en nog wat werkende fonteinen. Het enige wat wij gezien hebben is een klein pisstraaltje tussen een paar stenen vandaan. Daarna zijn we naar de volgende ruïne, Puca Pucara, gegaan. Ook deze was niet bijzonder, maar je had wel een mooi uitzicht over de vallei. Vanaf hier zijn we weer op de paarden gesprongen richting Zona X, een niet zo toeristische site bestaande uit rotsen en tientallen smalle doorgangen en nissen, waarin de Inca´s zich schuilhielden voor de Spanjaarden. De volgende site - Q´enko - hebben we overgeslagen omdat dit ons niets leek en zo kwamen we aan bij Sacsayhuaman, ook wel ´Sexy Woman´ genoemd. Niet omdat deze ruïne op een mooie vrouw lijkt, maar omdat zo de naam beter te onthouden is. De echte vertaling betekend zoiets als ´Satisfied Falcon´, stukken minder interessant. We waren het er allemaal over eens dat dit de topper van vandaag was. Dit gigantische bouwwerk ligt op een heuvel vlak buiten Cuzco en bood dan ook een mooi uitzicht over de stad. Bij hun verovering hebben de Spanjaarden de meeste stenen van dit fort gebruikt om elders in Cusco huizen te bouwen, maar de grootste stenen zijn wijselijk op hun plaats gelaten. Ongelooflijk hoe de Inca´s deze rotsblokken op hun plaats hebben gekregen en dan ook nog eens keurig passend. Het was inmiddels al 15.30 uur geworden, terwijl onze toer maar tot 14.00 uur zou duren. Snel dus terug naar onze gids die al met een taxi bij de uitgang stond te wachten. Bij terugkomst hebben we eerst een bakkie met gebakkie gedaan, want het is tenslotte feest vandaag: Bianca is jarig!! Hierna hebben we ons even opgefrist om vervolgens weer naar downtown Cuzco te vertrekken om wat te internetten... helaas, het netwerk lag overal plat en de storing zou minimaal tot 23.00 uur duren. Roland kon nog wel een foto-cd-tje branden om naar huis te sturen en zo konden wij nog even genieten van foto´s van hun tocht naar de Galapagos-eilanden. Erg mooi om te zien dus misschien wel iets voor één van onze volgende reizen. ´s Avonds hebben we heerlijk gegeten bij een eettentje vlakbij ons hostel; Mark heeft voor het eerst een Alpaca-steak gegeten (lijkt op lamsvlees, dus wellicht binnenkort ook verkrijgbaar als Alpca-shoarma?) terwijl Bianca een heerlijke pizza uit de steenoven naar binnen werkte. Tijdens het eten kreeg Bianca van Roland en Ursula een houten dolfijntje aan een kettinkje voor haar verjaardag; het dolfijntje had Roland zelf uit één of andere noot gesneden, natuurlijk met zijn Zwitserse zaklmes (véél beter dan onze Amerikaanse Leatherman volgens hem). Hoe dan ook, erg knap gedaan en dan ook een bijzonder cadeau. Zo vloog de avond weer om en werd het al snel laat... gelukkig hebben we besloten nóg een dagje langer in Cuzco te blijven, dus we kunnen ons morgen lekker rustig aan gaan voorbereiden op de tocht naar Puno en het Titicaca-meer.

Cuzco, 21 september 2005
Gistermiddag hebben we bedacht dat we toch nog een nachtje langer in Cuzco blijven. Ten eerste vinden we het erg gezellig met Roland en Ursula en ten tweede wilden we op ons gemak even onze site bijwerken. Dat hebben we dan ook vanochtend gedaan en om 14.00 uur hadden we weer afgesproken met Roland en Ursula om te lunchen. Daarna zijn we voor de verandering een beetje rond gaan wandelen in de stad en hebben we lekker her en der koffie gedronken. We hadden zin om ´s avonds weer naar de film te gaan: ditmaal kozen we voor Hostage met Bruce Willis. Ursula houdt niet zo van Bruce Willis en dom geweld, dus zij ging internetten (dit kan ze uren volhouden volgens Roland) en wij zijn met zijn drietjes het movie-cafe ingedoken. Het ws best een aardige film (niet te veel bij nadenken, dus echt iets voor ons) en toen we weer buiten stonden was Ursula nog druk aan het tikken: ze was pas bezig met haar tweede mail!! Dat is de pest als je geen weblog bijhoudt, je kan iedereen persoonlijk op de hoogte gaan houden van je avonturen... leve www.inmundusveritas.nl !! Inmiddels hadden we wel honger gekregen dus hebben we een restaurantje opgezocht.. voor de verandering weer eens een Chifa ;-). We hebben de afgelopen dagen niet echt gezond gegeten vanwege niet veel eetlust (heeft met de hoogte te maken) en omdat we een paar keer nauwelijks groenten bij ons eten kregen. Een Chifa is dan een goede plek om weer eens wat pitemientjes binnen te krijgen en het is ook nog eens redelijk betaalbaar. Een Chifa is echter geen goede plek voor koffie dus zijn we na het eten nog een cafeetje op gaan zoeken waar men wel goede koffie op tafel kon toveren. We zijn neergestreken bij Jack´s café, waar we nog 20 minuten mochten blijven (het was inmiddels al over half elf)... Eenmaal weer terug bij het hostel spraken we af om pas de volgende morgen afscheid te nemen van onze Zwitserse reisgenoten. Zij moeten ook vroeg op, want ze gaan naar Machu Picchu en wij vertrekken om 08.00 uur al met de bus naar Puno. Wel hebben we alvast afgesproken dat we elkaar weer zullen treffen in Arequipa over een paar dagen, om samen de tocht naar de Colca Cañon te gaan ondernemen.

Cuzco – Puno, 22 september 2005
Eerst afscheid genomen van Roland en Ursula: hasta luego amigos!! Vervolgens zijn we door de hosteleigenaresse naar de taxi gebracht waar we een stevige knuffel van haar kregen en ze het niet droog hield. Bianca moest door dit onverwachte emotionele moment ook even een traantje wegpinken, waarna we dan eindelijk de taxi in konden. Al rap zaten we in de bus welke richting Puno ging, alleen het duurde nog bijna een uur voordat we goed en wel op pad waren. Het was niet helemaal duidelijk waardoor de vertraging kwam, maar toen we eenmaal gingen, gingen we ook goed. Om een uurtje of drie ´s middags kwamen we aan in Puno, waar we door een tout een gratis taxi kregen aangeboden als we maar even in "zijn" hostel wilden gaan kijken. Kijken kan altijd dachten we... het hostel was niet naar ons zin en dus gingen we op zoek naar een ander hostel. Dit viel niet mee, want andere varianten waren aardig aan de prijs, in tegenstelling tot hetgeen vermeld in de Lonely Planet. Uiteindelijk zijn we terecht gekomen in Hospedaje Samary voor 25 soles per nacht met een gedeelde badkamer. We hebben onze tassen in de kamer gegooid en zijn direct een Mate de Coca gaan halen. Puno ligt namelijk nog hoger dan Cuzco (3830 m) dus kunnen we wel weer wat drugs tegen de hoogteziekte gebruiken. Het schijnt overigens dat je een heel woud Coca-bladeren moet opeten om enigzins onder invloed te raken, maar een paar bladeren in je thee werkt (o.a.) goed tegen de hoogteziekte en het is nog lekker ook. Evengoed is het verboden in Nederland, dus we kunnen het helaas niet opsturen. Daarna zijn we even door de stad gaan slenteren. Het was een drukte van belang want er ging een grote optocht door de stad met allemaal vrolijk uitgedoste grote groepen dansende mensen, met diverse muziekbands in hun achterhoede. Dit soort taferelen komen bijna dagelijks voor in Puno, al door de inwoners zelf de folklore-hoofdstad van Peru genoemd. Als inwoner zou je er bijna gek van worden om bijna iedere dag een paar uur lang hetzelfde deuntje te horen, maar als toerist is het wel leuk om naar te kijken. Voordat we weer terug zijn gegaan zijn we nog bij wat touroperators binnen gestapt om een tour voor morgen te boeken; we willen nl. de beroemde drijvende eilanden van Uros bezoeken en de indrukwekkende oude begraafplaats van de Colla´s (een tak van de Incas), Sillustani genaamd. ´s Avonds hebben we voor het eerst sinds lange tijd weer een 3-gangenmenu naar binnen gewerkt, ditmaal typisch Peruaans. Bianca had een overheerlijke forelschotel en Mark ging weer voor de Alpaca-steak. Heerlijk...

Puno - Uros Islands - Sillustani – Puno, 23 september 2005
Met gepiep en gekraak werden we wakker (zodra je je hoofd of een ledemaat beweegt kraakt het bed aan alle kanten) en Mark had zoals gewoonlijk weer alle dekens! Nu weten we ook weer waarom we thuis allebei een eigen dekbed hebben. Op het programma voor vandaag stond als eerste een bezoek aan de Uros eilanden, ook wel The Floating Islands genoemd. Deze eilanden drijven in Lake Titikaka en zijn gemaakt van riet, totora genaamd. De onderkant van de eilanden is gemaakt van blokken met de wortels van de totora. De Uros mannen duiken hiervoor naar de bodem en snijden de wortels in de blokken los en vervoglens komt het boven drijven. Daarna worden de blokken aan elkaar geknoopt en zo ontstaat de basis. Hier bovenop wordt een 2 tot 3 meter dikke laag riet kruislinks aangebracht en voila het eiland is klaar om er huisjes (ook van riet) op te bouwen. Er zijn ongeveer 46 eilanden in Lake Titicaca, waarvan 20 rieteilanden met in totaal 2100 bewoners. De rieteilanden komen allen aan de Peru-zijde van het meer voor, De Boliviaanse buren hebben er zeker weinig vertrouwen in... Lake Titikaka is op een bepaald punt 250 meter diep en is in totaal 8500 m2 groot. Titi betekend ´puma´ en kaka schijnt iets van ´sterk´ te betekenen. (De Uros mensen zien Lake Titikaka als het middelste en sterktse stuk van een steen). 60% van de dit meer is Peruaans grondgebied en de rest behoort Bolivia toe. Zo, genoeg aardrijkskunde / biologie voor vandaag. We hebben hier nog een boottochtje in een traditionele rietboot gemaakt en wat rondgewandeld op twee eilanden, een bijzondere ervaring. Je mocht niet te dicht langs de kanten lopen, want daar zijn de eilanden het zwakst en bestaat de kans door het riet te zakken. Om de eilanden drijvend te houden moeten de bewoners regelmatig (1x per 2 maanden) een verse laag riet aan de bovenzijde aanbrengen. ´s Middags zijn we naar Sillustani gegaan. Dit is een begraafplaats van de Colla´s. Deze mensen leefden rond Lake Titicaca nog voor de Inca´s. Zij begroeven hun overledenen in graftorens, Chullpa´s genaamd. Deze torens waren of rond of vierkant of gedeeltelijk ondergronds. Hoe hoger de toren, hoe belangrijker de persoon. In één toren kan een hele familie begraven zijn. De ingang van de toren is altijd aan de oostzijde, waar de zon opkomt. De lichamen werden gemummificeerd en in foetushouding hoog in de toren in een nis geplaatst, met het gezicht naar het oosten. Met het lichaam werden ook diverse geschenken begraven; men geloofde sterk in reïncarnatie en op deze manier trachtte men dit te bereiken. De grootste toren is maar liefst 12 meter hoog en zover je kan kijken rijzen de torens als paddestoelen uit de grond. Na terugkomst in Puno zijn we eerst even langs het hostel gegaan om ons op te frissen. Daarna hebben we buskaartjes geregeld voor de tocht naar Arequipa van morgen, we vertrekken alweer om 08.00 uur. Arequipa is onze laatste bestemming in Peru voordat we de grens met Chili oversteken. Er is veel te doen en te zien in Arequipa, dus we verwachten daar een dag of vijf te blijven.

Puno – Arequipa, 24 september 2005
Bienvenido Arequipa, ciudad blanca! Mmmmm, alleen de gebouwen rond de Plaza de Armas zijn wit... niet echt een witte stad dus... Om een uurtje of 14.00 zaten we al op het terras aan de koffie, de reis vanuit Puno was voorspoedig verlopen. In plaats van met één van de grotere, gerenommeerde busmaatschappijen te reizen hadden we nu een kaartje bemachtigd voor de bus van een lokale uitbater. Goed, de stoelen waren iets minder, maar de prijs is ongeveer de helft minder en voor 6 uurtjes is het goed vol te houden. MP3-speler op en genieten maar. Men vertoonde ook wel films tijdens de reis, maar de DVD-speler liep 2x vast en vervolgens zit iedereen een uur lang naar de kop van Clint Eastwood te kijken... Eén ding valt op aan de films in de bus: het zijn altijd bloederige films! Of het nu ´s morgens vroeg is of dat er kinderen in de bus zitten, dit maakt allemaal niks uit. Geweld en bloed is het credo... Gelukkig konden we genieten van een prachtig uitzicht onderweg, het landschap varieerde van groen tot rotsachtig tot compleet dor. Desalniettemin werden we op een klein uurtje afstrand van Arequipa getrakteerd op een magnifiek plaatje: uit het niets verscheen er in een open vlakte een bergketen (Chachani, +6075 m) met daarnaast - heel alleen, de vulkaan El Misti (+5822 m). Het was echt een zeer spectaculair gezicht. Toen we eenmaal doorkregen waar we naar keken, konden we niet meer een mooie foto maken van dit alles; helaas. Maar vooruit, liever de herinnering dan alleen een foto en geen idee hebben wat het was. In Arequipa aangekomen gingen we direct naar het hostel wat door de eigenaren van ons voormalig hostel in Cuzco was aanbevolen en daarna zijn we de stad gaan verkennen en dus op het terras beland. Op de heenweg hadden we reeds diverse hostels gezien die dichterbij het centrum liggen, dus op de terugweg hebben we wat van deze hostels bekeken. Zo stuitten we op een hostel waar we voor een bedrag van 14 soles (= € 3,50) per nacht, met gedeelde badkamer kunnen verblijven: een koopje!! We hebben de kamers bekeken en deze zien er prima uit (wel een beetje stoffig). Bij terugkomst in ons hostel hebben we direct gezegd dat we in plaats van twee nachtjes maar één nachtje zullen blijven. Hier zitten we nl. voor 35 soles per nacht, dat scheelt toch best wel veel. In Cuzco waren dat toch vier koppen koffie met taart !!

Arequipa, 25 september 2005
Nou, we zitten in Gran Hospedaje hoor! De kamer is fantastisch. Heel erg sober ingericht: bed, kaptafel, bureautje en een tafeltje met een teil om je te kunnen wassen. De kamer heeft een onbewerkte houten vloer en witte muren. Er hangt één schilderij. Je komt de kamer binnen door dubbele deurtjes met aan de binnenkant luikjes en de deur gaat op slot met een hangslot. De hospedaje is inderdaad gran, het heeft twee verdiepingen, maar via allerlei kleine trappetjes kom je op verschillende binnenplaatsjes en niveau´s. Er zijn iets meer dan 30 kamers. De sfeer is goed en vanaf het dakterras hebben we uitzicht op Chachani en El Misti, met hun besneeuwde toppen, wat een heel apart effect heeft als je nagaat dat het in de stad bloedheet is. Na onze verhuizing en nog wat huishoudelijke zaken gedaan te hebben, zijn we naar het Santa Catalina klooster gegaan. Het klooster is in 1580 opgericht door een rijke weduwe, Maria de Guzman genaamd. Alleen nonnen van de rijkste families mochten in het klooster leven, uiteraard na een grote donatie. Het was overigens traditie dat alleen de tweede dochter van deze rijke families naar het klooster gingen. Elke non had één tot vier slaven en ze hadden regelmatig feestjes en partijen waarbij muzikanten van buitenaf uitgenodigd werden. Als we de verhalen mogen geloven dan leefden ze er flink op los. Hier kwam echter in 1871 een einde aan. In opdracht van de paus kwam zuster Josefa Cadena even orde op zaken stellen. De slaven mochten weg of bleven aan als non en alle materiële zaken werden naar huis gestuurd. Vanaf dat moment leefden er zo´n 450 nonnen binnen de muren van dit klooster wat in totaal 20.000 m² beslaat (een stad in een stad). Deze nonnen kwamen nooit buiten de muren van het klooster. Communicatie met de buitenwereld ging via een speciale hal vlakbij de ingang van het klooster. In deze hal was in het midden een dikke muur gemaakt waarin ramen zaten. In deze ramen zaten weer houten roosters waar je net aan door heen kon kijken. Aan de ene kant zaten de nonnen en aan de andere kant zaten de 'burgers'. Ook werden er wel eens goederen uitgewisseld. Hiervoor was speciaal een soort draailuik in de muur gebouwd. Ook hier was het onmogelijk om elkaar te zien. De voorraden werden binnengebracht aan de zijkant van het klooster, waarnaast, heel handig, een grote ruimte was gebouwd met ovens, stellages en andere zaken om direct een en ander te kunnen verwerken. Alles wat er zich binnen de muren van het klooster afspeelde bleef een mysterie totdat in 1970 de burgemeester van Arequipa heeft afgedwongen dat het klooster haar deuren moest openen voor het toerisme. Tot op de dag van vandaag leven er nog steeds 30 nonnen in de leeftijd van 18 tot 80 jaar in een voor het publiek afgesloten gedeelte van het klooster. Zij leven naar horen zeggen nog steeds even sober als 100 jaar geleden. Dit is opzich niet zo heel erg onvoorstelbaar omdat de vernieuwingen hier minder snel gaan als in onze Westerse wereld. Het klooster zelf ziet er overigens erg idyllisch uit; er zijn allemaal smalle straatjes, hoekjes, nisjes, binnenplaatsjes en talloze trappetjes die nergens heen gaan. Alles is geverfd in helder blauw en terracotta. Er zijn veel muurschilderingen, kunstwerken en originele voorwerpen behouden gebleven. Alles bij elkaar heel indrukwekkend om te zien en dus al gauw goed voor een paar uren ronddolen. De rest van de middag hebben we doorgebracht met door de stad slenteren, koffiedrinken, tourinfo inwinnen en lekker in het zonnetje zitten op de Plaza de Armas. Ook de avond hebben we niet veel gedaan: alleen even in de stad gegeten en daarna terug naar het hostel waar Mark zich alvast is gaan inlezen voor Chili en Bianca zich heeft vermaakt met muziek luisteren.

Arequipa, 26 september 2005
Onze eerste missie voor vanochtend was post versturen... De envelop hadden we gisteren al gekocht en deze hebben we gevuld met de Lonely Planet van Costa Rica en een berg theezakjes voor de tante van Bianca. Die tante van Bianca spaart theezakjes, wij weten nog steeds niet waarom ;-) maar we zijn inmiddels zo gedrilled dat overal waar we komen, we altijd uitkijken naar thee en we altijd de zakjes bewaren! Nou, het postkantoor hadden we snel gevonden. Het pakje versturen kostte ons bijna 100 soles, dat is zo´n € 25,-!!! Erg duur geintje dus... Nu maar hopen dat het ongeschonden Nederland bereikt. Aan het begin van de middag hebben we weer een museum bezocht. Een zeer interessant museum mogen we wel zeggen, nl. Museo Santuarios Andios. Hier kun je Juanita, the ice princess bewonderen. Juanita was een Incameisje in de leeftijd van ergens tussen de 12 en 14 jaar, welke 500 jaar geleden geofferd is aan de goden. De goden in deze zijn de bergen die voor allemaal onverderf kunnen zorgen (lawines, vulkaanuitbarstingen etc.). Volgens de Inca´s doen de bergen dit als ze boos zijn en dan kunnen zij niet anders dan een jong kind offeren om de god weer tevreden te stellen. Om voorbereid te zijn op het offeren van kinderen, was er een soort van instelling voor de 'uitverkoren' kinderen. Kinderen van 3 tot 4 jaar werden hier heen gebracht. Het mochten alleen kinderen zijn zonder geestelijke of lichamelijke afwijking, zelfs een moedervlek of andere onvolkomenheden waren niet goed genoeg. Het moest een volledig 'puur' kind zijn. Voor families en deze kinderen was het een voorrecht in plaats van dat het straf was. Het bracht je nl. dichterbij de goden, wat echt het ultieme was wat je kan bereiken. De kinderen werden overigens uitermate goed verzorgd, ze kregen het beste voedsel en genoeg drinken, ze kregen de beste opleidingen en werden zo klaargestoomd voor een eventuele offering. Juanita was één van die kinderen. Zij kwam ook nog eens uit een rijke familie. Dit was te zien aan de sieraden die ze bij zich had en haar kleding. Het was zelfs zo dat er op haar een doek is gevonden in de kleuren rood en wit wat aangeeft dat waarschijnlijk haar vader een priester was. Dit is het hoogste wat je kunt bereiken in de Inca wereld. En zo, klaargestoomd en opgetooid, trad Juanita, meer dan 500 jaar geleden haar dood tegemoet. Met een heel gevolg en onder leiding van een priester is zij in een paar dagen naar het hoogste punt van de berg Ampato (+6288m) gelopen. Niet zoals wij op zware schoenen, loopijzers, loopstokken en dikke kleding, maar gewoon op slippers en het ceremoniële gewaad wat ze aanhad. De Inca´s moeten zeer goede bergbeklimmers zijn geweest. Bovenop Ampato heeft er een ceremonie plaatsgevonden met als uiteindelijk resultaat de dood van Juanita door middel van een harde klap op haar hoofd. Waarschijnlijk was Juanita al redelijk verdoofd door de hoogte en de vermoeidheid, maar ze kreeg ook nog een speciaal drankje toegediend waardoor ze in een s12-Sep-2006 foetushouding gebracht en in diverse doeken gewikkeld waarna ze daar, op 6288m, voor de goden is achtergelaten in een ondergrondse graftombe, omringd door verschillende materiële en symbolische zaken voor het hiernamaals. Het vermoeden is dat de offering heeft plaatsgevonden na een uitbarsting van de vulkaan naast Ampato. Daarna is de vulkaan afgekoeld (zou de offering geholpen hebben???) en werd ook de temperatuur op de berg kouder, waardoor Juanita onder het ijs verdween. In 1992 stuitte Miguel Zaraté, een lokale bergbeklimmer welke ook een eigen tourbureau heeft, op overblijfselen van een ceremoniële offeringsplaats. Pas in 1995, na een nieuwe uitbarsting van de vulkaan -waardoor de ijskap wederom smolt en de berg haar geheimen prijsgaf- heeft hij archeoloog Johan Reinhard kunnen overtuigen op expeditie te gaan. Toen ze eenmaal op de top van Ampato waren aangekomen vonden ze echter alleen een ingestort platform waar het lichaam gelegen moet hebben. Door stenen van het platform te laten rollen hebben ze uiteindelijk het lichaam van Juanita gevonden. Doordat Juanita al die tijd in het ijs gezeten heeft, is haar lichaam bijna in zijn geheel bewaard gebleven. Al haar ingewanden, nagels, haren en haar ogen zijn nog in goede staat. Uitsluitend één kant van haar lichaam is niet helemaal goed meer. Dit komt omdat deze kant, nadat ze gevallen is, ongeveer drie weken in de zon gelegen heeft. Ze was weliswaar nog helemaal ingepakt, maar ze werd toch blootgesteld aan de hitte van de zon. Tot op de dag van vandaag wordt er nog steeds onderzoek verricht op Juanita. Elk jaar van januari tot april is zij in een onderzoekscentrum in Arequipa en kun je een andere ijsmummie bewonderen, welke ook in de bergen bij Arequipa is gevonden. Er zijn waarschijnlijk nog veel meer graven, maar doordat alles flink bevroren is, bemoeilijkt dit het zoeken. Na onze indrukwekkende ontmoeting met de ijsprinses (en het verhaal erachter) zijn we even teruggegaan naar ons hostel en tegen 16.30 uur gingen we weer op pad om ten eerste een tour te regelen voor morgen. We wilden gaan mountainbiken, maar de touroperator waar we de tour hadden gezien vertelde ons dat de groep voor morgen al vol zat. Toen moesten we op zoek naar een ander. Er zijn er genoeg en al snel vonden we een touroperator die de tour had die we wilden en voor nog een paar dollar goedkoper ook! Vervolgens zijn we naar de Cathedraal op de Plaza de Armas gelopen om een kijkje binnenin te nemen. De Cathedraal in Arequipa, welke is gebouwd in 1656, is één van de minder dan 100 Basilieken ter wereld welke de vlag van het Vaticaan mag voeren. De Cathedraal is twee keer bijna volledig verwoest geweest, één keer door brand en één keer door een aardbeving. Verder is het de enige Cathedraal in Peru die over de gehele lengte van een Plaza de Armas rijkt. Binnen in de Cathedraal was het mooi, maar niet bijzonder. Wat wel prachtig was om te zien, was het gigantische orgel achter in de Cathedraal... Na dit uitstapje zijn we gaan shoppen en hebben we een USB-stick gekocht (om onze foto´s op te zetten), een riem voor Mark en een zakmes met een broodzaag. We missen onze gestolen Letherman nl. best wel als we weer eens zelf voor ons ontbijt of lunch zorgen. Samen met het versturen van de (en nog te versturen) post, hebben we veel geld uitgegeven in Peru. Zoals het er nu naaruit ziet blijven we ook nog eens twee dagen langer in Peru, dus de verwachting is dat we aardig over ons budget heengaan. Hulp is welkom...

Arequipa, 27 september 2005
De dag veranderde voor Bianca al snel in een kleine nachtmerrie. We hadden een mountainbike tour geboekt welke ons naar verschillende leuke plekken net buiten de stad zou brengen. Om ongeveer 10 uur kregen we een helm en een fiets en hup go! Dit ging Bianca al iets te snel, maar vooruit... Het eerste stuk ging door de rete drukke stad, wat flink oppassen geblazen was. Na een tijdje gingen we plotseling naar links en meteen was daar een giga heuvel waar je op moest fietsen. Mark had het moeilijk, maar na even zijn slag te pakken te hebben ging hij als een speer alhoewel hij wel evengoed met een bonkend hart boven kwam. Voor Bianca ging het iets minder 'als een speer'. Zij was totaal niet voorbereid op deze heuvel, zat te klooien met de versnelling en werd afgeleid door een vrachtwagen met grote wielen en fluitende mannen (dat laatste is dan wel weer leuk, maar dat wekte op dat moment alleen maar irritaties op). Afin, Bianca heeft zich niet gauw gewonnen gegeven, maar op een gegeven moment was het toch klaar. Onze gids kwam terug en vroeg een hijgende Bianca of het Okay was, waarop Bianca zei: NO!!! ;-). Boven aangekomen even uithijgen en een foto maken van El Misti (erg mooi gezicht). Daarna weer verder over wegen met allemaal keien en los zand. Erg zwaar om te fietsen. Je werd alle kanten opgeslingerd zodat je continue bezig was met corrigeren om niet op je plaat te gaan... Na nog een paar heuvels had Bianca het helemaal gehad. Ze kreeg gewoon geen lucht meer. Lopen dus, maar ook dat ging moeizaam. Toen we weer wat in de bewoonde wereld kwamen zag Bianca een taxi en greep meteen haar kans. De fiets werd op het dak vastgebonden en daar ging ze terug naar de stad. Mark en de gids gingen stoer verder op hun mountainbikes..... weliswaar terug naar het centrum, maar toch! Zo eindigde ons mountainbike avontuur iets eerder dan gepland. Inmiddels hadden we ook onze plannen voor de komende dagen iets omgegooid: Roland en Ursula komen pas vandaag aan in Arequipa en willen eerst een dagje op adem komen voordat we op ons grote trekkingavontuur naar de Colca Cañon gaan. Om toch niet te veel tijd te spenderen in Peru (en daardoor minder tijd over te houden voor ons bezoek aan Chili) zullen we morgen onze website bijwerken en dan na terugkomst van de trekking direct de volgende morgen de bus naar Chili pakken. Over bussen gesproken, gisteren zijn er in de buurt van Ica, waar wij 14 dagen geleden waren, twee bussen frontaal op elkaar ingereden, met 18 doden en vele gewonden tot gevolg... alle namen van de betrokkenen stonden op internet, maar zover wij konden zien waren er geen toeristen bij betrokken. Dit zet je wel weer even aan het denken, maar toch zullen wij de komende tijd nog van de bus gebruik blijven maken. Het is een ideale manier om van A naar B te komen en tegelijkertijd van het landschap te genieten (of te slapen) en aangezien de wegen hier goed en vrijwel leeg zijn, achten wij deze wijze van vervoer de juiste. Om circa 17.30 uur kwamen Roland en Urusla aan in ons hostel, waarna we direct op pad zijn gegaan om een hapje te eten en bij te kletsen. Ditmaal hebben we bij een klein Mexicaans restaurantje gegeten voor € 2,50 p.p. Aleen waren de porties niet groot genoeg voor onze hongerige magen, dus na afloop zijn we snel weer een tentje ingedoken voor een cappuccino met gebak! Gelukkig bewegen we vrij veel, anders waren we inmiddels al aardig dichtgegroeid met vrijwel iedere dag gebak :-) Terug op de kamer hebben we nog een kaartje gelegd; Mark heeft Bianca het jokeren uitgelegd en inmiddels moet Mark hard buffelen om nog een potje (eerlijk) te winnen. Morgenochtend gaan we het e.e.a. regelen voor de trekking. We hebben diverse touroperators bezocht de afgelopen dagen en de prijzen verschillen aanzienlijk. Het bureau wat ook onze mountainbiketocht geregeld had, biedt de 3-daagse aan voor US$ 37,- p.p. inclusief eten, transport, accommodatie en een gids; hoe kunnen ze het er voor doen vraag je je af en toe af. Roland en Ursula zijn in ieder geval erg enthousiast, wij hebben hun veel werk uit handen genomen door alvast op onderzoek uit te gaan. Overigens is het wel de gewoonte om in Peru overal op af te dingen, voor Mark als inkoper geen onbekend en vervelend terrein. Zeker wanneer je meerdere dagen in hostels wilt verblijven kan er al snel weer wat van de prijs afgesnoept worden, maar hetzelfde geldt ook voor tours en voor het pakje kauwgom wat op straat wordt aangeboden. Sowieso moet je de prijzen goed bekijken, want de mensen blinken hier niet uit in rekenen. Een paar keer viel de rekening in ons nadeel uit en moesten we de zaak corrigeren, maar wanneer men denkt dat 16 + 5 samen 11 maakt wie zijn wij dan om hen te corrigeren... we blijven toch Nederlanders met een beperkt reisbudget!

Arequipa, 28 september 2005
Als eerste weer ouderwets gezellig gaan ontbijten met zijn viertjes. Daarna hebben we de trekking geboekt bij A.I. Adventures. Morgen om ca. 6.00 uur moeten we al klaar staan! Roland en Ursula zijn daarna op bezoek gegaan bij Juanita de ijsprinses en wij zijn de site bij gaan werken en pas ´s middags hadden we weer afgesproken voor de lunch. Ondertussen hadden zowel Roland en Ursula als wij voor het eerst gebruik gemaakt van de bookexchange bij de touroperator van onze trekking. Wij hebben ons boek van Sean French verruild voor het boek (in het Engels) ´Zorro´ van de Chileense (vonden we wel toepasselijk) schrijfster Isabel Allende. Zo´n bookexchange is reuze handig en kom je in veel hostels tegen. Toeristen zijn ooit begonnen hun uitgelezen boeken achter te laten, en op een gegeven moment ontstonden er her en der mini-biblitheekjes en is men op het idee gekomen dat je ook kunt ruilen. Super handig natuurlijk als je op reis bent. Zo hoef je altijd maar een leesboek bij je te hebben. Het ging ons overigens wel een beetje aan ons hart om een gloednieuw boek achter te laten om er een {verlezen} exemplaar voor terug te ruilen (excuses voor Kelvin en Myra, de schenkers van het boek!) De rest van de dag hebben we niet veel uitgevoerd; we hebben vooral veel bijgekletst met Roland en Ursula.

3-daagse trekking Colca Cañon, 29 september 2005
Niet allemaal even fit stonden we vanochtend om 06.00 uur klaar. Inmiddels hadden we onze rugzakken al in de opslag van ons hostel geplaatst; na ons avontuur zullen we namelijk hier terugkeren en zo hoeven we tenminste niet onze volledige bagage mee te zeulen. Na even een tijdje braaf wachten kwam dan eindelijk onze gids opdraven, Guido, die waarschijnlijk net uit zijn bed gesprongen was, want zijn haar stond nog alle kanten op (dit probeerde hij vervolgens tevergeefs de hele ochtend glad te strijken). Alle vier vonden we Guido direct sympathiek dus dat ging helemaal goedkomen. Vanaf het moment dat we bij het hostel in de taxi sprongen tot het moment dat we in Cabanaconde weer uit de openbare bus sprongen ging de tijd eigenlijk vrij snel. Het feest begon met weer eens een artiest met panfluit en gitaar in een overvolle bus, daarna dachten we even de ogen te kunnen sluiten, maar al gauw kwamen we op een onverharde weg dus konden we dat verder wel vergeten. Toen we op een gegeven moment langs het hoogste punt van onze reis kwamen (+ 4900 mtr) zagen we naast de bus zowaar sneeuw en ijs liggen: nu zaten we echt hoog). Ondanks dat de gehele reis 6 uur zou duren, waren we voor ons gevoel toch al vrij snel bij Cruz del Condor, de plek waar je de condor kunt zien en warempel we zagen er één vlak langs de bus zweven. Wauw! Daarna was het nog maar een half uurtje naar Cabanaconde waar we konden aanschuiven voor de lunch. Op het menu vandaag stond: alpaca steak. Mark was weer helemaal in de gloria. Een kilo alpaca vlees is in Peru trouwens erg goedkoop, je kunt dit al krijgen voor 4 soles (euro1,25): het is het goedkooste vlees wat je kunt krijgen. Tja, en dan was toch echt het moment aangebroken voor het begin van onze trekking. Na de lange busrit en de stevige lunch is het toch wel even lastig om op te starten. Gelukkig was het vandaag allemaal vlak of naar beneden. Echter, we hadden wel te maken met de hoogte, we startten namelijk op iets boven de 3200 meter. Onze eindbestemming voor vandaag was San Juan de Chucci, een klein dorpje op ongeveer een kilometer lager dan ons beginpunt: een flinke afdaling dus. Er wonen slechts 12 families, waarvan er 5 hun huis openstellen voor toeristen. De mensen leven daar heel primitief; geen heet water en geen electriciteit. Zij hebben verder ook weinig te maken met de grote stad want alles wat zij nodig hebben is aanwezig binnen hun community en gebruiken zij het eeuwenoude (ruilsysteem) om aan hun directe levensbehoefte te kunnen voldoen. Dit werkt voor hen tot op de dag van vandaag nog steeds prima. Onderweg naar dit dorpje liepen we over smalle paadjes door een prachtig ruige natuur. Je voelt je tegenover pacha mama (moeder aarde) vrij nietig als je uitkijkt over de indrukwekkende cañon welke ontstaan is door een aardbeving heeeeeel lang geleden. Alle bergen die de cañon omringen zijn ooit actieve vulkanen geweest, maar de laatste uitbarsting was rond 1500, dus dat is gelukkig wel weer even geleden. Dat er hier vulkanen zijn is te merken aan de vele natuurlijk waterbronnen die in de omgeving aanwezig zijn. De rivier die beneden in de Colca Cañon stroomt is dan ook niet onstaan vanuit de aanwezige gletsjers, maar vindt zijn oorsprong uit de vulkanen: de ´springs´. We kregen tijdens onze wandeling erg veel interessante informatie over de flora en fauna van de cañon, alsmede over het leven in de cañon, van Guido, die alles met veel enthousiasme overbracht: we hingen allemaal aan zijn lippen. Drie van de ruim vier uur die we gelopen hebben waren we aan het afdalen, wat een flinke aanslag op de kniëen is, zeker omdat het geen vlakke weg was, maar een paadje vol keien, rotsen en/of rotsgruis. Samen met het feit dat Roland en Guido al kletsend als een speer naar beneden gingen (ze hadden totaal niet in de gaten dat ze zo snel gingen) en wij probeerden zo snel mogelijk te volgen, zorgde dit soms voor halsbrekende toeren. Met knikkende knieen en trillende benen kwamen we dan eindelijk beneden in de cañon aan de oever van een rivier aan. Hier moesten we een houten loopbrug over, die slechts 25 jaar oud was maar wel al nodig aan vervanging toe was. Je mocht alleen maar in het midden van de brug lopen (voor het gemak had men maar alvast de zijrailing weggesloopt) en niet teveel wiebelen. Gelukkig waren ze al druk bezig met het bouwen van een nieuwe brug, want de huidige brug zal het niet lang meer volhouden. Wij voelden ons in ieder geval erg stoer op deze gammele brug en beide koppels hebben dan ook een uitgebreide fotoreportage gemaakt! Na onze namen in het ´over-de-gammele-brug-register´ te hebben geschreven mochten we ook nog eens 25 minuten flink klimmen. Aan de ene kant fijn omdat je weer eens andere spieren gebruikt, maar aan de ander kant was het flink balen, want na zo´n vermoeiende afdaling was er niet veel energie meer over. Maar goed, de keuze van zonder eten slapen aan de oever van een rivier of met eten slapen in een bed deed ons besluiten de klim naar boven aan te gaan. Hijgend en met een flink bonkend hart kwamen we boven. Het is toch wel frappant hoe snel je toch weer stijgt. Boven werden we weer beloond met een prachtig uitzicht over de cañon en haar valleien, nu onder gezelschap van een ondergaande zon die de omgeving een mooie warme gloed gaf. Na nog een half uurtje lopen kwamen we aan bij ons gastgezin. Allebei de koppels kregen een eigen kamer toegewezen; deze luxe hadden we niet verwacht. Moe maar voldaan schoven we even later aan voor het avondeten; weer alpacavlees... jippie! Na nog wat gekletst te hebben zijn we vroeg naar bed gegaan opm ons op te laden voor dag twee van ons avontuur. Bianca deed alleen haar schoenen uit en schoof verder volledig aangekleed in bed. Het was nl. al erg koud geworden en er waren maar twee dekens. Mark daarentegen ging wel stoer met alleen zijn boxer aan onder de lakens...

3-daagse trekking Colca Cañon, 30 september 2005
... en koud dat Mark het heeft gehad! Zelfs Bianca, met al haar kleren aan heeft het in het begin nog koud gehad. Brrrrr... Gelukkig scheen om 6.30 uur het zonnetje al vrij fel, dus konden we voor onze slaapkamer een beetje opwarmen. Na het ontbijt zijn we eerst naar de overblijfselen van een oud kerkhof van de Wari mensen geweest. De Wari mensen maakten graftombes in de berg en dekte deze af met grote stenen (soort hunnebedden, maar dan half in de berg). Er lagen nog allemaal botten en schedels in de tombes. Er komen op deze plek zo goed als geen toeristen, dus het was redelijk uniek dat wij deze plek konden bezoeken. Na ons bezoek aan het Wari kerkhof zijn we weer terug naar ons logé-adres gelopen om onze daypacks op te halen waarna we onze trekking voortzetten. Eerst was het weer een flinke klim omhoog, maar daarna werd het vlak zodat je nog een beetje om je heen kon kijken en van de omgeving kon genieten. Op een gegeven moment konden we de Oase waar we zouden lunchen onder ons zien liggen. Dat was echt een prachtig gezicht en vanaf de top waar wij stonden kon je zien dat er diverse zwembaden waren. Mmmmmmm da's lekker... ff afkoelen in het zwembad... Eerst moesten we echter nog afdalen. Dit was flink steil en vergte dus wel weer veel van onze spieren en knieën. Eenmaal in de Oase duurde het niet lang voordat we alle vier in het verkoelende water lagen. Hééééérlijk! Tijdens de lunch hebben we overlegd wat we de rest van de dag zouden gaan doen. Zouden we hier in de Oase blijven luieren en overnachten of zouden we de klim van drie uur naar boven (naar Cabanaconde) nog wagen? Bianca maakte het niet veel uit, want zij had al besloten dat ze met een muilezel naar boven zou gaan. Zij zag het niet zitten om drie uur lang in stijgende lijn naar Cabanaconde te lopen. Het was dus aan de anderen om te besluiten wat we gingen doen. Er werd besloten vandaag naar boven te lopen omdat we anders morgen om 2.30 uur op moesten en in het donker de tocht naar boven moeten aanvaarden. Dat leek ons niet zo'n geschikt idee (ook niet als je op een ezel zit!). Roland ging meteen al als een speer en was al snel uit het zicht verdwenen. Mark ging er eigenlijk wel rap achteraan en hij en Roland kwamen elkaar net iets over de helft alweer tegen. Ursula deed het wat rustiger aan. Zij is al gewend om in de Zwitserse bergen te lopen dus het ging haar redelijk goed af. Samen met de coaching van Guido, onze gids, ging ze in twee uur en twintig minuten naar boven (wat een zeer goede tijd is voor een vrouw). De jongens zetten een tijd neer van één uur en vijftig minuten, wat meteen het record (onder de toeristen dan) van die dag was. Bianca ging met de muilezel naar boven. Nu denk je dat dat relaxed was, nou vergeet het maar! Er was nog een tweede ezel mee voor het geval Ursula het toch niet zag zitten. Deze ezel liep steeds voorop en de ezel van Bianca wilde er telkens langs; natuurlijk op de meest onmogelijke plekken en vlak langs de afgrond. Ezel nr. 1 vond dit natuurlijk niet leuk en zorgde ervoor dat Ezel nr. 2 er telkens net niet langs kon of begon te bijten en te trappen. Dit zorgde voor erg veel stress bij Bianca, die op ettelijke keren de afgrond wel heel erg dichtbij zag komen en telkens de hoeven van Ezel nr. 1 moest ontwijken. Maar goed, zonder al te veel kleerscheuren is Bianca ook aan de top gekomen (ondanks de stress toch wel blij dat ze een ezel had gehuurd) om zich daar weer samen te voegen met Roland en Mark. Vanaf daar zijn we met zijn drieën naar het dorp gelopen. Het was inmiddels al gaan schemeren, maar we zagen in de verte de lichtjes van het dorp glinsteren, dus was het een kwestie van recht op de lichtjes aflopen en het pad volgen. Dat viel vies tegen, want we volgden wel het pad, maar waarschijnlijk hebben een afslag of i.d. gemist, want opeens was er geen pad meer en stonden we op akkerland. Oeps! Daar stonden we dan in the middle of nowhere met alleen de lichtjes van het dorp als ons gezelschap. Het was nog best wel een stukje naar het dorp en we besloten in ongeveer een rechte lijn door de akkerlanden heen te lopen. Dit lijkt heel simpel, maar dat was het zeker niet. Elke keer werden we weer verrast door een muur, greppel, afgrond of sloot die we moesten overwinnen. We hebben de meest rare capriolen uitgehaald en diverse grenzen verlegd om weer op een normale weg uit te komen, maar alle drie hebben we onwijs genoten van dit avontuur! We moesten er later die avond hartelijk om lachen toen we het vertelde aan Guido en Ursula welke ons met grote ogen aankeken ;-)). De restauranteigenaar had tijdens het eten een dvd met allemaal beregoeie muziek opgezet. dit beviel ons zo goed dat we in het restaurant zijn blijven hangen om nog wat na te borrelen. Er zijn die avond diverse ´Condors´ overgevlogen, wat voor enige hilariteit zorgde (gek genoeg 'zagen' alleen de heren de Condors, de dames hebben ze alleen geroken) en hebben we onder invloed van bier en de muziek heerlijk (jeugd)herinneringen op zitten halen. Al met al een fantastische dag!

3-daagse trekking Colca Cañon - Arequipa, 1 oktober 2005
Opnieuw werden we vroeg wakker gemaakt voor het ontbijt, want we zouden de eerstmogelijke bus pakken naar Cruz del Condor voor het spotten van de gelijknamige vogelsoort. Iets te laat kwamen we bij de bus aan, met als gevolg dat we anderhalf uur moesten staan in een overvolle bus. Roland raakte aan de praat met een Peruaan die echter stomdronken bleek. Helaas kan je in een overvolle bus geen kant op met als gevolg dat hij gedurende de hele rit dezelfde vragen moest blijven beantwoorden. Aangekomen bij Cruz del Condor cirkelden de eerste condors al rond; dat beloofde veel goeds! Normaal gesproken heb je 70% kans om deze zeldzame vogels te zien en een dag eerder lieten ze het zelfs totaal afweten. De condors hebben hun nesten dieper in de cañon en gebruiken de thermiek om hoog boven de cañon uit te stijgen, om vervolgens op jacht te gaan voor eten; soms wel tot aan de 250 km verderop gelegen kust. Vanaf de diverse uitkijkpunten hadden we hierop een mooi zicht en af en toe scheerden de condors - sommige met een spanwijdte van wel 3 meter - rakelings boven onze hoofden. In totaal telden we vandaag 27 stuks! Na dit spektakel sprongen we snel de bus in om verzekerd te zijn van een zitplaats richting Chivay. Chivay was onze laatste stop op weg naar Arequipa en is vooral bekend om haar vulkanische heetwaterbronnen. Na onze inspannende wandelingen waren we wel toe aan een rustgevend bad, dus kozen we graag voor deze optie. Het thermale bad lag tegen een schitterende achtergrond van hoge bergen en was heerlijk warm (40 graden Celcius); prima om anderhalf uur in te vertoeven, al moesten we wel af en toe even een kouwe douche pakken om bij te komen. Hierna zijn we naar de lokale markt gegaan, waar Guido ons uitleg gaf over de gewassen etc. uit de cañon en ons ook diverse onbekende vruchten liet proeven. Heerlijk!! Tot slot hebben we ook nog voor een prikkie gegeten bij een eetstalletje op de markt (hopende dat onze magen hiertegen bestand zouden zijn) en daarna zijn we in vier uur terug gereden naar Arequipa voor onze laatste avond in Peru. Onderweg naar de stad om wat te gaan eten gebeurde er nog iets onvergetelijks...We hebben al eerder geschreven dat ons hostel in een wat mindere buurt in Arequipa zit en dat er hoertjes op de hoek van de straat rondhangen. Nou, we hebben vanavond kennis gemaakt met één van de hoertjes. Mark en Roland liepen voor en Ursula en Bianca liepen achter. Eén van de hoertjes liep bruut tussen Ursula en Bianca door en ging recht op de mannen af. Ze stak haar arm door die van Mark en duwde zich tegen hem aan. Beide heren keken verbaasd om van: ¨wat gebeurt hier nou¨.... Bianca ondernam direct actie en riep dat dat hoertje op moest rotten; gewoon in het Nederlands en gooide nog wat vuiligheid richting het hoertje om goed duidelijk te maken dat ze fout bezig was en duwde de dame vervolgens weg. Gelukkig ondernam ze verder geen poging meer.... de brutaliteit zeg!!! Overigens leek het erop dat het geen echte vrouw was... ze had nl. een aardig grote adamsappel en een erg hoekige kaaklijn. Maar goed.... om Peru goed af te sluiten hebben we in stijl gegeten (goedkope Chifa en koffie met gebak) en met een borrel afscheid genomen van onze Zwitserse reisgenoten, die we waarschijnlijk niet meer tegen zullen komen. We hebben ons met z´n vieren reuze vermaakt in de tijd dat we in Peru samen waren en veel ervaringen over en weer uitgewisseld en zo veel opgestoken. Pas om 00. 30 uur kropen we onder de wol in de wetenschap dat 5½ uur later de wekker weer zou gaan... op naar Chili!