De avonturen (deel II)

Pakse - Ubon Ratchathani, 18 april 2006
We kwamen toch Andrew, Colleen en Catriona nog tegen toen we vanochtend vertrokken dus hebben we nog maar een keer afscheid genomen. Daarna zijn we naar de hoofdstraat gelopen op zoek naar een tuktuk. Vrijwel direct kwam er één aanrijden met nog twee toeristen die ook toevallig vandaag met de bus naar Ubon gaan. De bus stond al klaar, dus we konden meteen onze tassen kwijt; ditmaal voor de verandering weer eens onder in de bus in plaats van los op het dak. De bus bleek superruim, gewoon echt royaal. We waren meteen blij dat we niet moeilijk hebben gedaan om US$ 5 per persoon uit te geven voor de VIP bus! De andere optie was voor US$ 2 met de lokale bus naar de grens en eenmaal over de grens (lopen...) meeliften met een pickup, of hopen dat er een tuktuk staat, wat vaak niet het geval is. We vertrokken lekker op tijd en na een uurtje waren we al bij de grens. Daar was het een kwestie van alle formaliteiten afwikkelen aan zowel de Laos als de Thai kant (en wel nog ff US$ 2 "smeergeld" betalen aan de Laotiaanse beambte) en off we go! We zijn weer in Thailand en we rijden ook meteen weer aan de linker kant. Vanaf Nieuw Zeeland zijn we al gewend om links te rijden en de goede kant op te kijken met oversteken, zodat het in Cambodja en Laos ff wennen was omdat daar alles weer omgedraaid is. Althans voor het overgrote deel. Vaak rijden ze ook gewoon aan de kant waar de weg waar de schaduw is of de minste gaten in de weg zitten... Anyway we zijn het links rijden en lopen al zo gewend dat we straks thuis nog op moeten passen als we weer in een auto of op de fiets stappen... Na nog een uurtje kwamen we aan bij het busstation wat net even buiten de stad ligt (volgens de LP maar 200m, volgens ons zijn ze een nulletje vergeten...). Door een pickup werden we in de buurt van ons hotel afgezet, waarna we nog een stukje hebben moeten lopen. Dat viel best tegen wat het is hier een stuk heter als in Pakse. Gelukkig had het door ons uitgekozen hotel nog plek (we zijn waarschijnlijk de enigen) en konden we snel onder de douche springen, want van het kleine stukkie lopen waren we aardig verhit geraakt. Na onze opfrisbeurt zijn we naar een shoppingmall gelopen om daar te genieten van de airco (het is echt heet). We zijn neergestreken in de Fernhut, een grappig tentje in bistrostijl met allemaal gezellige plantjes, waar we heerlijk geluncht hebben en daarna zijn blijven plakken om te lezen en lekkere fruitjuices te drinken. Op een gegeven moment hadden we trek in koffie en probeerden we die bij de niet Engels sprekende serveerster te bestellen. Het is populair om ice coffee te drinken dus we moesten er goed bijzeggen dat we hot coffee willen. En toen kwam Mark met het briljante idee om er ook gebak bij te bestellen, want ze hadden tenslotte een eigen bakery. Dat werd wel erg moeilijk voor de serveerster en toen ze haar collega erbij haalde leek het niet echt veel beter te worden. Toch bleek de collega zeer daadkrachtig want we kregen even later twee koffie en twee verschillende taartjes! De meiden lagen helemaal in een deuk en wij ook. Tegen een uur of vijf zijn we weer teruggelopen naar het hotel, met nog een kleine stop bij de 7-Eleven om wat eten (chips) voor vanavond in te slaan. De rest van de avond hebben we gelezen en ge-sudoku-ed.

Ubon Ratchathani - Bangkok - Phuket, 19 april 2006
Even voor 07.00 uur zaten we al in de tuktuk richting vliegveld. Ook hier had de LP een vergissing gemaakt qua afstand. Het vliegveld zou 400 meter buiten de stad liggen. Het was weliswaar dichtbij, maar zeker geen 400 meter. Er stond al een lange rij incheckende mensen voor de balie van Air Asia, maar ze werkten super efficiënt dus het schoot al lekker op. Eerst moesten onze tassen nog ff door de security check en toen dat gebeurd was, konden wij al inchecken. De security check sticker van Bianca haar tas was echter blijven plakken ergens dus die zat inmiddels niet meer op haar tas. De incheckdame attendeerde ons hierop en vroeg of we nog even door de scan wilden gaan met onze tas. Bianca had zoiets van nix daarvan, ik ben er al door geweest en ging op zoek naar de sticker. Voor de neuzen van de security officers griste ze de sticker van de plek waar hij was blijven plakken en plakte hem bij de incheckbalie gewoon op de tas. Niemand die er iets van zei en niemand die iets deed. Ze keken zelfs niet op of om. Lekkere security! Helaas konden ze onze tassen niet doorlabelen naar Phuket, dit kost ons straks op Bangkok dus extra tijd en we hebben de vlucht naar Phuket vrij strak gepland dus we hopen maar dat we geen vertraging oplopen. We hebben eerst even een bakkie gedaan en wat gegeten voordat we naar de gate liepen, waar we al vrij snel konden boarden. Toen we net in de riemen zaten zagen we een bekende het vliegtuig binnenlopen: Nathalie, met daarachter haar vriendin Rose. We hadden in Pakse geen gelegenheid meer gehad om afscheid te nemen, dus het kwam goed uit dat we elkaar nu nog even tegenkwamen. Zij vliegen naar Bangkok en vandaar over een paar dagen terug naar Melbourne. Tien minuten voor tijd taxieden we al naar de startbaan. Dit hebben we nog nooit meegemaakt! Binnen een uur landden we al op Bangkok Airport, waar we bij de bagageband afscheid hebben genomen van Nathalie en Rose. Wij gingen er daarna snel vandoor, want we wilden gauw inchecken voor onze vlucht naar Phuket. We hadden weliswaar tijd genoeg, maar toch, we willen absoluut niet onze vlucht missen, want het paradijs wacht op ons. Iske heeft nl. gevraagd of wij bij haar op de kamer komen "logeren". Ze heeft ruimte genoeg zegt ze, dus wij slapen de komende vier nachten in het Evason Spa & Resort. Whoehaaaa!!! We zijn erg benieuwd. Ook in Bangkok was het personeel van Air Asia erg efficiënt, wat erin resulteerde dat we wéér ongeveer tien minuten voor de geplande tijd al in de lucht zaten. Na iets meer dan een uur landden we op Phuket airport. Al snel konden we onze tassen van de bagageband plukken en liepen we rechtstreeks naar de metertaxi's in plaats van de VIP busjes. Daar zeiden we toch voor de zekerheid maar niet dat we naar het Evason moesten. Je weet maar nooit of er misschien toch een ander tarief gehanteerd wordt. We zeiden dus maar dat we naar Rawai Beach moesten. Pas toen de meter al aan stond vertelden we waar we precies heen moesten. Na een klein uurtje werden we afgezet bij de receptie van het Evason. De deur van de taxi werd netjes voor ons opengedaan en de bewaker sprong voor ons in de houding. De Tokkies zijn gearriveerd! We zien er niet uit: Mark zijn broek is hartstikke smerig, Bianca loopt op sandalen welke bij elkaar gehouden worden met plastic en ijzerdraad en Bianca haar tas ruikt nog steeds naar vis. Als de bellboy's al iets roken of dachten, dan lieten ze het in ieder geval niet blijken. Ze droegen onze tassen keurig naar de incheckbalie. Na de taxichauffeur betaald te hebben liepen wij achter onze rugzakken aan. We hadden het onwijs druk met om ons heen kijken... het is gáááfff... toen Iske ons spotte. Hai hai... wat een feest eindelijk zien we dan ons schoonzusje!!! Iske zat al vol verwachting naar ons te loeren, want ze zag eerst twee rugzakjes de hoek omkomen, die moesten wel van ons zijn, maar het duurde nog ff voordat wij ook de hoek om kwamen. Maar dan waren toch eindelijk herenigd. Het was ff wennen, maar al snel ook weer vertrouwd. Nadat wij als gasten van Iske zijn ingecheckt bracht Iske ons naar haar kamer. Het is een vrij groot resort, met allemaal gangetjes en trappetjes en we liepen dan ook prompt verkeerd (dat kwam helemaal niet omdat we zo aan het beppen waren; alles lijkt gewoon op elkaar). De kamer is werklijk fantastisch. Er staat een super groot bed en een heerlijke luie loungebank, wat Mark zijn bed wordt voor de komende dagen. We hebben vrijwel meteen onze zwemspullen aangetrokken en zijn we naar het zwembad gelopen. Er waren nog drie bedden in de schaduw vrij dus die hebben we meteen maar toegeëigend. Bianca was ernstig toe aan verkoeling dus die dook eerst het zwembad in. Het zwembad is overigens zo'n gaaf zwembad dat optisch overgaat in de zee! We hadden alle drie honger dus hebben we meteen maar wat eten besteld. Ondertussen hebben we natuurlijk bijna aan één stuk door zitten kletsen. Dit hebben we volgehouden tot ver in de avond, met af en toe een break om een stroopwafel in onze waffel te stoppen ;-)

Phuket, 20 april 2006
Sloebers als we zijn, kunnen wij ons natuurlijk geen ontbijt veroorloven in dit resort, maar gelukkig zat Iske d'r ontbijt inbegrepen dus kon zij voor ons mooi een croissantje en een banaantje achteroverdrukken. Wij hadden ons inmiddels gesetteld aan de rand van het zwembad; laat de dag maar komen! De zon scheen volop en dus ging de parasol al snel op en doken we regelmatig het zwembad in om af te koelen. Bij zo'n setting hoort natuurlijk ook een drankje en bij het zien van de prijzen, moesten we al slikken voordat we drinken hadden: kopje koffie 100B (buiten de poort 20B), kleine water 80B (elders koop je een grote water voor 12B en dan heb je een dure!). Nou ja, we staan in de "splurge-stand", dus ruk de flessen maar aan! Het eten is ook wel aardig aan de prijs, maar dit valt ten opzichte van de drankjes nog wel mee: voor ongeveer zeven euro heb je een flinke salade en dat is nou ook weer niet zo veel. Later in de midddag verdween de zon over het dak maar niet getreurd: op naar het volgende zwembad, waar ook het water nog eens een paar graden warmer is. Ideaal dus om rustig na te zomeren, ware het niet dat een aapje de boel terroriseert. Waarschijnlijk is het beestje ergens ontsnapt, want hij heeft een stalen bandje om zijn nek. Pogingen om hem te vangen hebben tot nog toe tot niets geleid en het beestje vermaakt zich intussen uitstekend met het slopen van rieten parasollen en het snuffelen in de tassen van de zonaanbidders. Oppassen dus, zeker als je met zijn drieën tegelijk het zwembad induikt. Aan het eind van de middag waren we alledrie voldoende verbrand en gingen we naar de kamer om ons op te frissen voor het avondeten. Het Evason Resort beschikt over diverse restaurants en wij kozen ervoor om Thais te gaan eten om lekker in de sfeer te blijven. Bianca ging voor de dagspecialiteit (niet zo'n pittige curry die dus toch schoftig pittig bleek te zijn), Mark koos voor een kip/cashew gerecht en Iske kreeg een bord met kingsize garnalen voorgeschoteld: smullen dus! De entourage was erg leuk en stijlvol, hetgeen het eten compleet maakte. We genoten dan ook met volle teugen...we zijn om... we blijven hier!!!

Phuket, 21 april 2006
Om Iske te laten zien wat "ontbijten op zijn backpackers" is, zijn we vanochtend buiten de poort op zoek gegaan naar onze eerste maaltijd. Het was ff lopen naar Rawai Beach, maar kort daarna vonden we een leuk openlucht-restaurantje waar we een tafeltje met zeezicht kozen. Lekker weer ouderwerts één voor één je eten krijgen, verwonderd afvragen wat voor wie is... heerlijk! Iske vond het eigenlijk wel leuk om even in de "keuken" van een backpacker te kijken ;-). Ook hadden we voor de show nog even een backpacker bungalowtje bekeken, maar daarna zijn we snel omgekeerd naar het Evason: het is al bijna twaalf uur en we zijn nog niet in het zwembad geweest!!! Bij de 7-Eleven hebben we een klein voorraadje water ingeslagen (deed ons denken aan Maleisië 1997, waar we ook onze drankjes buiten het resort moesten aanrukken om maar onder de schoftige prijzen uit te komen ;-)) en even later plonsten we in het "apen"-zwembad, omdat bij het andere zwembad geen ligbedden meer vrij waren. Ook het aapje was weer aanwezig en vertoonde zo nu en dan zijn zwemkunsten. Werkelijk geen pan als ie koppie onder gaat, al blijft ie wel angstvallig dicht bij de kant en houdt ie alles goed in de gaten. Ook rent hij af en toe over een richel in het zwembad, waarmee hij regelmatig nietsvermoedende zwemmers de stuipen op het lijf jaagt... prachtig! De middag vloog weer om, terwijl we niets meer deden dan wat luieren, lezen, kletsen, eten en drinken... waar hebben we dit eerder gehoord?! Thailand is natuurlijk massageland bij uitstek en Iske en Mark hadden wel zin in een voetmassage. Net buiten het resort hadden we een leuke massageshop gezien en terwijl Bianca (voetenfobie) wat e-mails ging bekijken, ploften Iske en Mark in een luie stoel. Om een misverstand uit de wereld te helpen: een voetmassage is niet vóór (of door) voeten, maar wordt gebruikt om via de drukpunten ín de voeten lichamelijke klachten elders te verhelpen. Ongelooflijk maar de vrouwtjes hadden al snel in de gaten dat Mark teveel gewandeld heeft en dat zijn schouderspieren wat stug zijn, terwijl Iske d'r schouder ook duidelijk niet in orde was. Gelukkig hadden Mark en Iske ook nog veel lol, maar die lol haalde het niet bij die van de masseuses. Men zag Mark en Iske als koppeltje en even later kreeg Mark te horen dat zijn sexlustdrukpunt niet zou worden vergeten en als Iske een tweeling wilde moest ze het maar zeggen. Alles kon geregeld worden. Toen Bianca binnenkwam waren de dametjes even het spoor bijster (wie hoort bij wie) en onder gelach namen we afscheid. Wat een belevenis! Terug in het hotel (21.15 uur) hebben we nog wat gedronken in de hotelbar en hebben we een pizzaatje gedeeld. De derde splurgedag zit erop.

Phuket, 22 april 2006
Na weer een lekkere nacht (wat een verademing die zachte bedden) gingen Bianca en Iske weer de poort uit om ergens te ontbijten. Mark was eerder op de ochtend al voor Iske ingevallen bij het ontbijtbuffet en had zich dus weer eens tonnetje rond gesnoept. Hoog tijd dus om wat actiefs te doen en dus terwijl de dames kun kostje gingen zoeken, ging Mark zich uitsloven in de fitnessruimte van het resort. Deze ruimte doet niet onder voor menig sportschool en aangezien er ook nog eens vrijwel niemand anders was, kon Mark zich flink uitleven. Toen Bianca tegen 12.30 thuiskwam, was Mark nog aan 't bijkomen... Iske was weer de massagesalon ingedoken om ditmaal haar handen eens lekker te laten verwennen en zo gingen we ook druppelsgewijs richting het zwembad. Regende het vanochtend nog enigszins, nu scheen de zon weer volop, maar hier konden we niet al te enthousiast van genieten omdat we nog steeds wat last hadden van het verbranden eerder deze week. Onder de parasol dus maar weer en dezelfde dingen (niet) doen als gister. Onze vriend de aap had een iets betere bui, hij liet zich zowaar een paar keer lekker aaien, maar aan het einde van de middag vond ie het welletjes en verviel hij weer in zijn oude patroon van slapen en mensen schrik aanjagen. We zien hem evengoed wel steeds makker worden, dus de kans is groot dat hij volledig aan de mensen went en binnenkort tot het zwembadmeubilair hoort. Om iets voor vijven pakten we onze spullen weer in want Bianca en Iske hadden een afspraak bij de Spa voor een heerlijke verwenbeurt: scrubbehandeling en een jojobapakking. Een goed uur later kwamen ze vrij rozig terug op de kamer en na even bijgekomen te zijn, zijn we op zoek gegaan naar avondeten a la backpacker, buiten de poort dus. Eerder hadden we al een leuk tentje gezien aan het strand bij Rawai, maar deze bleek helaas gesloten en zo kwam het dat we even later voor de derde keer bij hetzelfde tentje aanschoven. Het eten was eenvoudig, maar lekker en ook zoveel dat we geen trek meer hadden in de chippies die we eerder gekocht hadden (maar wel een Magnum haha). Vanavond alweer ons laatste nachtje splurgen en dat terwijl we er net aan gewend raken... boehoe!

Phuket, 23 april 2006
Bianca zat vanochtend nog steeds vol van het avondeten en dus bleef zij op de kamer achter terwijl Iske en Mark zich op het ontbijtbuffet gingen storten. Wat een overvloed aan eten en drinken. Er is werklijk van alles en je moet uitkijken dat je je niet misselijk snoept. De zon scheen weer volop dus we konden nog een mooi dagje meepikken. Iske ging na het ontbijt Bianca ophalen, terwijl Mark alvast wat stoelen ging claimen bij het zwembad aan zee. We hadden geluk. Even wat verschuiven en Fort Holland was klaar... genieten maar. Lekker decadent met een cappuccinootje op je ligbed, af en toe twee stappen doen naar het zwembad, beetje dobberen, lunchje bestellen, wat een leven. We hebben ons al een paar keer afgevraagd of we dit nou leuker vinden dan de backpacker uithangen, maar het laatste is waarschijnlijk toch meer voor ons. Voor stukken minder geld heb je ook gewoon een hutje aan het strand, wat misschien nog wel meer charme heeft dan zo'n superdeluxe verwenoord. Wij vinden het het geld niet waard: MAAR WE ZIJN D'R WEL HEEL BLIJ MEE!!! Dus bedankt Iske!!! Tegen drieën kwam er dan toch echt een einde aan onze droom... nog één keer genieten van de douche en het mooie uitzicht en toen was het tijd om de kamer te verlaten. Bij de ingang namen we afscheid van Iske die vanavond terugvliegt naar Nederland, waarna de rugzakken weer op gingen en wij voor de tweede keer tijdens onze reis het hotelpersoneel stomverbaasd lieten staan door wandelend het pand te verlaten. Nix geen pick-up of limosine voor ons, maar gewoon de benenwagen. Niet al te veel benenwagen, want we waren nog maar net de poort uit toen iemand ons een taxi aanbood: voor 250B wilde hij ons wel naar Phuket Town brengen. Nog steeds een hoop geld, maar heel wat anders dan de prijzen die het hotel hanteerde. Zo kon men Iske wel naar het vliegveld brengen om ons op te halen voor een bedrag van 1600B, terwijl het ritje andersom ons "slechts" 450B kostte. Hoe bedoel je zakkenvullers?! Het guesthouse waar we heen wilden was al vol, maar gelukkig was er in het On On Hotel ee straatje verderop wel plaats. Hier is de scene uit The Beach opgenomen, waarin Leonardo di Caprio door het dunne wandje heen kennismaakt met zijn illustere buurman. Veel kleine rumoerige hokjes dus, maar omdat wij wat meer geld uitgeven kregen we een grote kamer met betonnen muren. Ook de bedden lijken van beton... dit zijn echt weer een paar authentieke Thaise exemplaren. Bianca schoot meteen maar wat foto's om het contrast met het Evason vast te leggen... leuk voor later. 's Avonds zijn we bij een tentje vlakbij ons hotel wat gaan eten. Aanvankelijk koos Mark voor gebakken rijst met groenten, maar toen hij de overheerlijke kipsaté zag die Bianca had besteld, moest er nog maar een portie bijkomen. Toch nog een beetje splurgen! Morgen om 12.00 uur worden we bij het busstation opgepikt door iemand van het Poseidon Resort in Khao Lak, onze volgende bestemming. Het heet "resort" dus we zijn heel benieuwd.

Phuket - Khao Lak, 24 april 2006
We konden dus de ochtend in Phuket nog volledig benutten. Eerst maar eens lekker ontbeten bij The Circle, daarna een kleine boodschap voor de grote boodschap gedaan en bij een luxe broodjeszaak alvast onze lunch ingeslagen. Tegen half twaalf liepen we de deur uit richting het busstation, waar we met de telefoon contact opnamen met onze pick-up. Deze was nog niet klaar en dus gingen we eerst nog maar een lekker gebakje eten. Na een poosje op het busstation gewacht te hebben bleek onze pick-up vlak bij te staan bij een supermarktje en zo liepen we hier naar toe, gooiden we de tassen in de achterbak en gingen we op weg. De pick-up bleek een Zweedse Thaise te zijn, die de hele morgen op de Zweedse Ambassade had doorgebracht om een paspoort te regelen voor haar zoontje, die ook in de auto zat, evenals een net opgehaalde puppy van één maand oud. Hoe alles precies in elkaar zit weten we niet en om eerlijk te zeggen interesseert het ons ook niet zoveel: we zijn weer op weg! De rit naar Khao Lak duurde bijna twee uur, waarna we aankwamen bij het Poseidon Resort. Dit resort is tijdens de Tsunami haar restaurant en een paar bungalows kwijtgeraakt, maar alles ziet er nu weer spik en span uit. We waren de enige gasten dus we hadden volop keus uit goedkoop en duurdere bungalows. Allemaal even leuk, maar de duurdere bungalows zijn een heel stuk ruimer en hebben een leuk balkon, dus we blijven nog even splurgen: 800B moesten we ophoesten, maar waar vind je zoiets nou met uitzicht op de Andaman Sea en het strand voor de deur. We hebben nog wel even geprobeerd de prijs naar beneden te halen, want het is immers laagseizoen en we wilden ongeveer drie nachtjes blijven, maar daar trapte de Zweedse Thaise niet in (toen het over geld ging werd ze direct onaardig), dit was de lage prijs (dus niet zeuren) en als dank zeek één van de stoeprandraggertjes die in het resort rondlopen ook nog eens tegen de vistas van Bianca aan. De Zweedse Thaise gaf geen kick en stond een beetje te lachen. Als ons dat zou overkomen bij een gast dan zou je je ogen uit je hoofd schamen, maar zij niet hoor. Er werd een karretje klaargezet voor onze tassen, maar uiteindelijk werd er verder geen actie ondernomen dus hebben we zelf maar onze tassen naar de kamer gebracht. Geeft nix, maar het minste wat je kan doen is de tassen naar de bungalow brengen als jouw hond er tegenaan heeft gezeken... Maar goed, de bungalow is fantastisch en heeft een geweldig uitzicht dus het "leed" was snel vergeten. 's Middags hebben we druk zitten sudoku-en omdat Iske een nieuwe voorraad puzzels heeft meegebracht.f Mark bijt zich al een paar dagen stuk op een "Beware, Very Challenging" sudoku en komt geen stap verder, maar toen Bianca een puzzel uit dezelfde categorie probeerde lukte dit moeiteloos... (Mark: beginnersgeluk, last van writersblock, slecht geslapen etc.). Bij het avondeten zagen we zowaar ook nog wat andere gasten, maar het laagseizoen is duidelijk begonnen. Helaas houdt dit ook in dat de voor morgen geprikte snorkeltocht naar de Similan Islands niet doorgaat. Vrijdag is pas de volgende mogelijkheid, maar of we daarop gaan wachten...

Khao Lak, 25 april 2006
Vandaag hebben we de hele dag niets uitgevreten ;-) Wat een feest. Als eerste heeft Bianca vreselijk uitgeslapen... ze kwam pas om 10.30 uur d'r nest uit. Mark had inmiddels al úúúren zijn hoofd lopen breken over die ene Sudoku waar hij na al die tijd nog steeds niet verder mee is gekomen en van narigheid maar is gaan lezen. We zijn toen Bianca eenmaal op was, eerst maar eens gaan ontbijten, nou ja, brunchen, want nog een uurtje en dan was het alweer lunchtijd dus... Na de brunch hebben we even op het kleine strand gelegen en een dip in de zee genomen. Bianca was hier eigenlijk alweer snel klaar mee... te warm en het water was eigenlijk helemaal niet lekker (warm en vies). Mark is er op "gebrandt" om een kleurtje te krijgen dus die bleef nog ff bakken, terwijl Bianca naar de hut ging om verder te gaan in haar boek. Op een gegeven moment werd het Mark toch ook te heet dus is hij ook maar op de veranda van onze bungalow neergeploft. Gek genoeg hadden we om 13.00 uur alweer honger! We hebben maar braaf naar onze maagjes geluisterd en zijn naar het retaurant gegaan voor de lunch, waarna we, heel vervelend, weer verder zijn gegaan met verandahangen en een boek lezen. Sjongejongejonge... wat hebben wij toch een slecht leven! We zijn tegen etenstijd toch maar weer even in beweging gekomen om helemaal naar het restaurant te lopen en daar wat te peuzelen, maar ja dan toch maar weer gauw terug in de bekende houding... Om half tien viel de stroom uit! Nou ja, dan maar slapen dacht Bianca, maar Mark haalde zijn stoere hoofdlampje tevoorschijn om verder te lezen, want zijn boek werd juist spannend. Na zo'n drie kwartier ging de stroom weer aan en las Mark nog even verder. Bianca vond het wel goed zo. Ze lag heerlijk dus is haar boek aan de binnenkant van haar ogen gaan bekijken.

Khao Lak, 26 april 2006
Na al dat geluier waren we allebei redelijk vroeg wakker, maar we zaten pas rond half tien aan het ontbijt. We hebben het hier eigenlijk wel gezien dus bestelden we na het ontbijt een taxi om ons naar Khao Lak zelf te brengen. Deze stond om 10.30 voor ons klaar en bracht ons in zo'n twintig minuutjes naar het door ons uitgekozen guesthouse Jai Bungalows. De dame van het guesthouse had nog ruimte voor ons. Een erg leuke bungalow een beetje achteraf in een grote tuin. In de LP staat dat de bungalows hier tussen de 100 en 200 Bath zouden moeten kosten. Het leek of de dame 250B zei, maar toen we gingen afrekenen bleek ze 450B te hebben gezegd. Mmmmm... dachten wij. Tja, de bungalow's zagen er eigenlijk ook wel heel luxe uit dus 250B was waarschijnlijk ook wel iets te goedkoop en ach 450B is nog niet zo veel eigenlijk, dus we doen het gewoon. Na onze tassen gedumpt te hebben zijn we direct op zoek gegaan naar een duikschool. Vanaf Khao Lak (centrum) kun je nl. ook leuke duik en snorkeltrips naar de Similan Eilanden maken. De duikschool die wij op het oog hadden was verhuisd dus gingen we bij de buren naar binnen. Daar zat een eerlijke (Huh?) Duitser die ons uitlegde dat het weer erg slecht was en ze duiktrips hadden af moeten zeggen omdat het niet veilig was. Dit betekende dat alle mensen die ze af hebben moeten zeggen opnieuw ingedeeld moeten worden, wat dus betekende dat er waarschijnlijk even geen mogelijkheid was om nieuwe boekingen aan te nemen. Vanmiddag om vijf uur konden we terugkomen, want dan heeft hij meer informatie over het weer en hoe ze het gaan indelen. Hij was overigens niet echt hoopvol over het weer, er schijnt ergens een storm rond te huizen die voor harde winden aan de kust zorgt. Wij zijn daarna maar een internetcafé gegaan om wat mailtjes te beantwoorden, waarna we bij de buren hebben geluncht. Eindelijk weer overheerlijk garlic bread gegeten! Daarna terug naar onze bungalow om vervolgens weer te gaan lezen en op de veranda van de zon te genieten. We zijn uiteindelijk niet meer bij de duikschool terechtgekomen... ons boek was te spannend. Ach ja, je moet keuzes maken hè. Voor het avondeten zijn we naar het restaurant van ons guesthouse gegaan. Lekker makkelijk en erg lekker ook, waarna we toch weer het internetcafé in zijn gedoken. ze hebben nl. Frontpage; site bijwerken dus.

Khao Lak, 27 april 2006
Bij het opstaan scheen de zon al volop en dachten we direct dat het leuk zou zijn om aan het strand te gaan ontbijten en dan vervolgens wat uurtjes strandhangen eraan vast te plakken. Terwijl Bianca zich van een laag P20 voorzag, pakte Mark de tas in en liepen we naar het strand. Met één ding hadden we geen rekening gehouden: hoog water! Er was nog maar een strookje zand over waar nog geen handdoek kon worden neergelegd en er waren ook geen restaurantjes te bekennen waar we zouden kunnen ontbijten. Wat we wel zagen waren grote roodwitte masten in zee en op het land: het Tsunami-alarmsysteem! Omdat de kuststrook hier relatief vlak is, kon de Tsunami hier eind 2004 flink huishouden. Alle bebouwing aan de kust werd weggevaagd en overal wordt nu druk gebouwd om zo spoedig mogelijk de touristendraad weer op te kunnen pakken. Een ietwat vreemd gevoel om hier rond te lopen. Voor het ontbijt moesten we dus terug naar "downtown" Khao Lak, waar we een leuk tentje vonden met zowaar goede koffie. We namen het er lekker van en toen we klaar waren zijn we naar het internetcafé gelopen. Bianca ging druk aan de slag met ons reisverslag, terwijl Mark de foto's voor zijn rekening nam en een sollicitatiebrief heeft verstuurd! Ja, ja, zachtjesaan denken we al wat na over onze thuiskomst en mogelijkheden om snel weer aan "reisgeld" te komen. Nu maar afwachten... Rond 14.00 uur waren we klaar en zijn we weer bij het naastgelegen tentje aangeschoven voor de lunch. Mark had z'n zinnen gezet op een hamburger, maar toen deze op tafel kwam leek het eerder een mega-gehaktbal; en dan toch proberen het geheel in zijn mond te kunnen steken... ;-) Gaat niet hè?! Na wat water en snoepwerk ingekocht te hebben zijn we bij onze bungalow in het zonnetje gaan zitten met onze leesboeken. Naast Sudokuboekjes heeft Iske ons ook een stapel boeken meegegeven en kunnen we dus weer ff vooruit. Een nadeel is wel dat we ze de hele tijd mee moeten zeulen, dus we willen ze eigenlijk zo snel mogelijk uit hebben ;-) We hebben niet voor niets weer iets van 3 kilo aan Iske mee naar huis gegeven natuurijk. Op een gegeven moment werd het te warm en zijn we naar binnen verkast waar een ventilator voor wat verkoeling zorgde. Wij zijn pas weer naar buiten gegaan toen het tijd werd om weer te gaan eten. Nu was het gelukkig wel al wat afgekoeld, maar evengoed blijft het flink benauwd. Je hoeft overdags maar een paar stappen te doen en het zweet gutst je al aan alle kanten je lichaam uit; goede reden dus om weinig actiefs te doen. Wat lezen gaat in het kader van activiteit nog net en terug in ons hutje waren we allebei weer snel verzonken in onze boeken. Pas over twaalven moesten we ons losmaken uit de spanning... anders missen we morgen de bus...

Khao Lak - Khao Sok, 28 april 2006
Die bus zouden we na het ontbijt gaan pakken om door te reizen naar Khao Sok, waar in het gelijknamige park er wat wandelingen zijn uitgezet. Om kwart over tien zaten we dan ook al bepakt en bezakt langs de kant van de weg, hopend maar dat er snel een bus zou komen. Al snel kwamen er twee voorbij, alleen niet naar de juiste bestemming, dus dat had geen zin. Pas na ruim een uur wachten kwam er weer een bus, ditmaal wel de goede. Via Takuapa (½ uurtje pauze voor de chauffeur) kwamen we op de weg terecht richting Surat Thani, waaraan ook Khao Sok ligt. Even leek het wel of we terug waren aan het begin van onze reis - in Costa Rica om precies te zijn - zoveel groen was er om ons heen, zoveel bochten zater er in de weg en zoveel moeite had de bus om over de heuvels te komen. Na een uurtje kregen we een seintje dat we er waren en dat was maar goed ook want je zou er zo voorbij rijden. Een tout bracht ons naar het guesthouse dat we op het oog hadden en om er te komen moesten we een heel stuk over dirtroad, lekker afgelegen dus. De Duitse eigenaar liet ons wat ruime hutten zien, inlcusief een paar welke in de bomen gebouwd waren, maar we vonden de prijs (800B) wat aan de hoge kant. We zijn vergeten te pinnen voor we hierheen kwamen maar gelukkig bleek dat we - ondanks de duurdere slaappaatsen - de afgelopen dagen redelijk zuinig geleefd hadden en kunnen we hier toch een paar dagen blijven, maar dan wel graag iets goedkopers. We konden naar andere guesthouses op zoek, maar we zitten hier wel heel lekker rustig en toen de eigenaar ons op een bungalowtje van 600B wees waren we direct verkocht: vrijstaand houten hutje, helemaal open, aan een riviertje en prachtig uitzicht op een klif van limestone en dat alles midden in de jungle, met al haar geluiden. Super! Tijdens het eten kregen we van Klaus nog wat informatie over de jungle en het Nationale Park, waarvan de ingang op loopafstand ligt. Direct krijgen we weer kriebels om te gaan wandelen, al zullen we vanwege de hitte waarschijnlijk onze activiteiten wel moeten beperken tot de vroegere uurtjes. Morgen gaan we waarschijnlijk een poging wagen... Eén ding van de informatie die Klaus ons over de jungle gaf klopte in ieder geval niet: de muggen! Volgens Klaus kwamen die pas aan het eind van de dag op bezoek, maar wij zaten nog niet koud op onze veranda in de boeken gedoken of we werden al aan alle kanten belaagd. Joekels van muggen in grote getalen. Sprayen dus en toen ze vervolgens door de kleren heen begonnen te prikken hebben we die ook maar ingespoten. Tenslotte ook nog een muggencoil aangestoken, maar we bleven nog steeds gezoem bij onze oren horen. Waarschijnlijk wachten ze tot er een barrière wordt opgeheven... gelukkig slapen we onder een klamboe! Overigens waren de muggen niet de enige dieren die we vandaag te zien kregen. Tegen het eind van de middag hoorden we wat kabaal aan de overkant van de rivier uit de bomen tegenover onze hut komen en zagen we wat apen heen en weer slingeren. Helaas maar van korte duur, maar eens te meer een bewijs dat we goed in de natuur weggestopt zitten. Met het donker worden komt de jungle tot leven en hoorden we overal om ons heen de krekels wakker worden en kikkers kwaken - wie weet wat hier nog meer rondbanjert? Op een gegeven moment hoorden we iets met een harde plok op het bankje naast Mark vallen brrrrr wat was dat??? Gelukkig, het was maar een kikker die van het dak kwam zeilen (wat deed ie daar trouwens in eerste instantie?!).

Khao Sok, 29 april 2006
Van ons voornemen om vanochtend in alle vroegte te gaan wandelen is weinig terechtgekomen. 's Nachts hadden we wat wakker gelegen van dreigend onweer, waardoor we pas over achten wakker schoten. Gelukkig is het nog wat bewolkt, dus met de hitte valt het nog wel mee. Tijdens het ontbijt kregen we van Klaus de tip om een bepaald hike niet te doen, momdat het daar zou wemelen van de bloedzuigers... deze zijn redelijk ongevaarlijk, maar toch. Om iets voor half tien vertrokken we naar de ingang van het park, waar we ons moesten inschrijven en een zeer eenvoudige kaart oppikten. Wij gingen op weg naar de Bang-Leap-Nam Waterval, een hike van in totaal zo'n 9 km. In het begin liepen we over een vrij breed pad, dat op een neer golfde door het bos. Veel stijgen en dalen dus, maar telkens net lang genoeg om niet vervelend te worden. Lang geleden trouwens dat we onze spieren zo gekweld hebben, daarvoor moeten we met onze geheugen helemaal terug naar Australië. Het werd dus wel weer eens tijd... Na een tweede visitorscentre annex campsite (wisten niet dat die hier ook waren?!) ging het pad over in een paadje en moesten we over boomstronken klauteren en af en toe over stenen springen om watertjes over te steken, erg avontuurlijk weer allemaal. Nog avontuurlijker werd het toen het begon te regenen en flink ook. Het paadje werd modderig en glibberig en dus moesten we grote moeite doen om overeind te blijven. Eenmaal aangekomen bij de waterval bleek het meer een stroomversnelling te zijn en omdat we daar ook niet te water konden komen, zijn we maar direct omgekeerd... op zoek naar een plek waar we wel het water in konden om te zwemmen. Met de regen, kwamen ook meteen de bloedzuigers tot leven. Tot twee keer toe was er een bloedzuiger net bezig zijn vreselijke vampiertanden ;-) in het vlees van Bianca te bijten toen Bianca het net op tijd ontdekte en hem van haar been af kon meppen zodat er geen bloed van haar gestolen kon worden. Onderwijl we terugliepen en op zoek waren naar een goede zwemplek - ons ondertussen afvragend of de bloedzuigers ook in het water zaten - keken we bij de minste of geringste kriebel naar onze benen en stonden we klaar om een bloedzuiger weg te meppen. Gelukkig was het vaak niet het geval, of waren we net op tijd; totdat we een goede zwemplek vonden en Mark bij het uittrekken van zijn sandalen iets op zijn voet zag: whoeaaa, een bloedzuiger! The Vampire of The Forrest, zoals hij hier genoemd wordt, zat zich heerlijk tegoed te doen aan Mark zijn bloed. Ze zijn gelukkig eenvoudig te verwijderen, maar de wond (eigenlijk wondje ;-)) blijft nog lange tijd bloeden omdat ze een soort bloedverdunner inspuiten. Wat een schatjes hè?! In het koude water (geen bloedzuigers) koelden we lekker vlot af, waarna we zo weer onze kleren insprongen; die waren toch al zeiknat van de regen. Twinting minuten later kwamen we weer bij het visitors centre annex campsite aan, waar we wat te drinken hebben besteld en vervolgens aanvielen op onze meegebrachte lunch. De kok van ons guesthouse had gebakken rijst met groenten voor ons klaargemaakt en verpakt in een bananenblad. Tot onze verbazing was het eten nog warm (lauw) gebleven. Na alle inspanningen smaakt het best! Wat kennelijk ook best smaakte was Mark zijn bloed, want terwijl we zaten te eten was er weer een bloedzuiger op Mark zijn voet gekropen en die had zich lekker rustig vol zitten te sucken. Hij viel pas op toen we weer op weg wilden gaan en liet zich met tegenzin verwijderen. Ze hebben aan beide uiteinden een sucker dus als je het ene eindje lostrekt, zuigt de andere zich vast... gelukkig hebben ze na één beurt weer genoeg voor een half jaar, dus deze had een goede dag! Kennelijk had hij heel wat bloed uit Mark gehaald, want deze was wat afwezig tijdens de terugtocht, waardoor hij zelfs een keer (onbedoeld) een imitatie gaf van een uitglijdende Bianca: de wereld op zijn kop! Maar voor Bianca is de imitatie pas geslaagd als ie morgenochtend een hele grote blauwe plek op zijn bil heeft ;-). Zonder verdere kleerscheuren kwamen we terug bij ons guesthouse waar we eerst maar een douche gingen pakken en onze natte kleren te drogen hingen. De muggen zijn vandaag iets minder aanwezig (we zijn dan ook twee wandelende Deet-sticks) waardoor we redelijk ontspannen hebben kunnen lezen op de veranda. Ook hebben we uitgezocht waar we naartoe gaan als we hier weggaan. Bangkok ligt hier zo'n 13 uur vandaan en daar tusenin zit weinig interessants denken we. Misschien moeten we er maar weer eens een nachtbusje tegenaan gooien... maar eerst blijven we nog een extra dag van de rust genieten.

Khao Sok, 30 april 2006
Leve de Koningin! Hoera, hoera, hoera! Dit jaar alleen voor ons geen Blauwen Bock en Chinees, want men doet er hier weinig aan... volgend jaar maar dubbelop! Wat later dan normaal stonden we vanochtend op. Bianca was als eerste nieuwsgierig of Mark een blauwe plek van zijn val had opgelopen, maar helaas, nix te zien. Geen goede imitatie dus... er kan er natuurlijk ook maar één de beste (of grootste kluns) zijn natuurlijk. Tja, verder hadden we vandaag nix anders op het programma staan dan lezen, sudoku-en en op zijn tijd een hapje te eten... Voor we het wisten zat ook de lunch al naar binnen en konden we nog net de laatste zonnenstralen meepikken op het grasveldje bij onze hut. Behalve de muggen kwamen ook de apen weer langs toen de zon zachtjes verdween, al waren ze wel wat moeilijk te spotten doordat er zoveel begroeiing is. Gelukkig maken ze af en toe een hoop kabaal wanneer ze van tak tot tak slingeren, anders hadden we ze nooit opgemerkt... en dan te bedenken dat we na Costa Rica even "apen-moe" zijn geweest. Het diner bestond uit een megahoop Phad Thai (Bianca) en gebakken rijst (Mark), waarbij vooral het eerst bord duidelijk te veel was voor de gekrompen eetlust van Bianca. Gelukkig had ze haar vuilnisbakje bij zich. Overigens heeft men hier ook jungle-garnalen op het menu staan... we durven ze niet te nemen want de kans is groot dat we dan gebakken bloedzuigers op ons bord vinden...

Khao Sok - Surat Thani, 1 mei 2006
Dag van de arbeid... maar nog niet voor ons haha! Alhoewel, we gingen vandaag weer verkassen, wat toch altijd enige arbeid met zich meebrengt. Klaus vertelde ons dat er een bus naar Surat Thani zou langskomen om 11.00 uur, maar dat we het beste maar konden zorgen dat we een half uurtje voortijdig langs de weg stonden... je weet het hier maar nooit. Zijn tip bleek goud waard, want we waren net afgezet bij de hoofdweg toen de bus er al aankwam: 20 minuten te vroeg! Zowaar nog een airco-bus ook, dus met enige luxe reden we in twee uurtjes naar Surat Thani. Afhankelijk van aansluitend busvervoer zouden we ons verdere reisplan bepalen, hetgeen ons duidelijk werd in een kantoortje aan huis bij een ticketverkoper. We konden vanavond nog verder, maar dan zouden we in het holst van de nacht op onze bestemming aankomen: zoek dan maar eens onderdak. Deze bestemming is overigens Petchaburi geworden (nog iets dichter bij Bangkok). We besloten een nachtje in Surat Thani te blijven en we nemen dan morgenochtend rond 9.00 uur de bus. De kaartjesverkoper wist ook wel een hotelletje voor ons en hij en zijn maat brachten ons - achterop de motor met onze rugzaggen - hier rap naartoe. Het is inderdaad een heus hotel en de kamer is ruim en netjes. Prima dus. Onze magen knorden en dus liepen we het hotel weer uit op zoek naar eten. Dat viel nog niet mee. Uiteindelijk liepen we een straatje in waar we van "narigheid" maar plaatsnamen bij een lokale uitbater die uitsluitend Thais sprak en alleen maar in het Thais een menukaart had. Het enige Engels wat de serveerster kon was "noodle soup" en "pork" en aangezien ze ons enige alternatief "phad thai" niet in huis had werd het dus noodelsoep met varkensvlees. Gelukkig begreep ze ook Coca Cola dus hadden we ook nog iets om de kleffe varkensballen mee weg te spoelen die in de noodelsoep dreven. Bij het afrekenen hoefden we maar 60B te betalen... dat is nog geen anderhalve euro!!! Niet te geloven toch?! Bij het schrijven van dit stukje was er nog bij geen van ons buikloop of iets dergelijks geconstateerd, dus kennelijk zat het ook wel goed met de kwaliteit van het eten. Verderop in de straat hebben we bij een internetcafé even wat e-mails gecheckt en beantwoord, waarna we op de hotelkamer zijn gaan lezen totdat het weer tijd zou worden voor het avondeten: Pizza! Onze ogen waren groter dan onze magen, want we kregen de pizza niet op, maar of dit nou lag aan de smaak of aan ons vieruurtje (chips, toblerone, m&m's en snickers) weten we niet... waarschijnlijk iets van allebei.

Surat Thani - Petchaburi, 2 mei 2006
Een half uur voor vertrek arriveerden we bij het kantoortje waar we de buskaartjes hadden gekocht. We hebben daar zo’n twintig minuten moeten wachten alvorens we tot onze stomme verbazing met een tuktuk naar de bus vertrokken. Wij dachten dat de bus misschien ergens anders in de stad een vaste plek had, maar we werden naar het ongeveer twee kilometer buiten de stad gelegen busstation gebracht. De jongen van het kantoortje deed erg zijn best om te laten merken dat hij vrijgevig was, door telkens te zeggen dat het tuktuk-ritje gratis was. Wij op onze beurt hadden zoiets van ”ja, dat moet er nog eens bijkomen...” het is niet ons probleem dat de bus vanaf een andere plek vertrekt. Al gauw kwamen we er achter dat we vreselijk genaaid zijn bij de aankoop van de buskaartjes, want we bleken totaal ruim 400 Baht teveel betaald te hebben. Dit zagen we toen we de officiële kaartjes in handen kregen. Betaald voor de VIP-bus, maar vervoerd in een normale A/C-bus. We werden er weer even aan herinnerd dat we in de loop der tijd wat makkelijker zijn geworden en we niet zoveel moeite meer doen om te onderhandelen over van alles. Nou ja, de bus vertrok redelijk op tijd en zou er ongeveer acht uur over doen, wat betekende dat we tegen zessen in Petchaburi aan zouden komen. Petchaburi is eigenlijk niet zo heel interessant, alhoewel het wel een aantal grote Wat’s verspreid door de stad heeft. De hoofdattracties echter zijn: Khao Luang, een grot met buddha-beelden en het Kaeng Krachan National Park, het grootste N.P. van Thailand (3000 km2). Wij beperken ons dit keer tot de buddha cave, want het is veel te warm om trekkings te gaan maken. Vroeger dan verwacht arriveerden we in Petchaburi. Waar we uit de bus stapten konden we zo 1-2-3 niet rijmen met waar we volgens de kaart zouden moeten zijn. Wij kregen meteen het vermoeden dat we er te vroeg uitgezet zijn. Er stonden motortaxi’s te wachten die ons voor 100 Baht wel naar een hotel wilden brengen, maar dat vonden wij eigenlijk best wel veel geld voor een klein stukkie ook al hadden we geen idee waar we precies waren. Zo ver kon het toch niet zijn? Wij zijn daarom maar gaan lopen in de richting waarin we dachten dat dat de goede was, toen er na vijf minuten een volgende motortaxi aan kwam rijden. We vroegen hem waar we nu waren en we bleken toch wel een heel stuk buiten de stad te zitten. Verdeje; én te veel betaald voor de kaartjes én te vroeg de bus uitgeflikkerd én nou moesten we toch nog eens 100 Baht betalen om bij ons hotel te komen. Volgens de man op de motor konden we makkelijk met zijn driëen, twee grote rugzakken en twee kleine rugzakken op de motor. Wij zagen dit echt niet gebeuren, maar we hebben al eens iets geschreven over vijf personen en een varken op een motor, dus na wat passen en meten gingen we op weg. Uiterst oncomfortabel want we konden nergens onze voeten kwijt en dan ook nog eens al die tassen en niet te vergeten zorgen dat je niet met je been tegen de uitlaatpijp kwam. Na een kamikaze-rit werden we bij het verkeerde hotel afgezet... de man sprak geen woord Engels en kon ook geen kaartlezen, dus hoe leg je iemand uit waar hij heen moet als hij ook de geschreven naam van het hotel niet herkent (hij kan waarschijnlijk alleen maar Sanskrit lezen)? Gelukkig kwamen we er met hulp van omstanders uit en sprongen we weer achterop de motor. Mark deed dit iets onhandiger dan de vorige keer waardoor de korte rit naar het hotel een ware hel werd voor z’n tere ruggetje. Iedere keer dachten we dat de chauffeur wel zou stoppen voor de stoplichten zodat Mark kon gaan verzitten, maar de beste man dacht waarschijnlijk dat het beter was door te rijden omdat hij anders niet meer weg zou komen. Mark moest dan ook verkrampt blijven zitten en deed grote moeite om z’n evenwicht te bewaren en zodra we bij het hotel waren wist hij niet hoe snel hij van de (nog rijdende) motor af moest springen. Pfieuw.... Het hotel leek in eerste instantie totaal niet op een hotel, het leek eerder een garage. Men was bezig een vracht fruit uit te laden en het was een megabende in de ’lobby’ van allemaal meubilair, wasgoed en nog meer fruit. Maar na het gevraagd te hebben bleken we toch echt goed te zitten en even later werden we ergens achterin de ’lobby’ een trappetje opgeleid, waarna het vrijwel direct op een hotel begon te lijken: grote gang met allemaal deuren met nummers erboven. Toen we de eerste kamer binnengingen bekroop ons een beetje een gevangenisgevoel omdat er twee deuren - waarvan één met tralies - geopend moesten worden om binnen te komen. De eerste deur ging naar buiten open en de volgende naar binnen. Toen we de kamer in keken kregen we meteen een déjà-vu met het Tuol Sleng museum in Phnom Penh: betonnen muren, tralies voor de ramen en in het midden van de kamer een ijzeren bed. Doe daar nog een gezellige TL-verlichting bij en het plaatje is compleet. Heeft u ook een andere kamer? Gelukkig, dat had men. Deze kamer zag er minder Tuol Sleng-achtig uit dus we namen hem. Eerst een douche!!! Zo, daar knapt een mens van op. Vrijwel meteen daarna zijn we bij een naburig guesthouse wat gaan eten, waarna we weer terug zijn gegaan naar de ’gevangenis’. Daar hebben we gekaart en voor het slapen gaan nog even een paar bladzijden in onze boeken gelezen.

Petchaburi - Bangkok, 3 mei 2006
Na het ontbijt zijn we op zoek gegaan naar een tuktuk die ons naar de buddha-cave kon brengen. Normaal gesproken word je bij wijze van spreken bij het oversteken van de weg door minsten tien tuktuks voor je flikker gereden, maar nu was er niet eentje te bekennen. We zijn dan ook maar richting de grot gaan lopen in de hoop dat er snel een tuktuk voorbij kwam en dat kwam hij ook even later. Na onze onderhandel-skills maar weer eens uit de kast getrokken te hebben werden we keurig bij de ingang van de grot afgezet en bleef de chauffeur ook nog op ons wachten, zoals afgesproken. Althans, dat was onze mening. We wisten niet of de chauffeur die met ons deelde want ook deze man sprak geen woord Engels dus we zullen wel zien. In en om het terrein en de gebouwtjes bij de grot stikte het van de aapjes die ons allemaal nieuwsgierig opnamen. Zodra we in de grot binnenstapten werden we verrast door de grootte ervan en de schoonheid van een prachtige lichtbundel die binnenkwam via een gat bovenin de grot. Er staan tientallen buddha-beelden die daar ergens tussen 1850 en 1900 door koning Rama IV zijn neergezet, waaronder een grote liggende buddha. De grot is niet alleen indrukwekkend door de buddha-beelden en de prachtige lichtval, maar ook door de grootte (drie verschillende ruimtes) en de enorme hoeveelheid stalactieten. Erg fotogeniek allemaal, ware het niet dat er ook een beetje te weinig licht was om goede foto’s te maken. Via een gat in het plafond van een andere ruimte in de grot kwamen verschillende aapjes via boomwortels naar beneden geklauterd. Ze zijn totaal niet schuw en kwamen nieuwsgierig naar ons toe om te kjiken wat we allemaal aan het doen waren. Weer buiten zagen we dat de aapjes ook een goede manier hadden gevonden om af te koelen: in een olievat gevuld met water. Geen pan, helemaal onder en dan vervolgens alleen dat koppie er bovenuit steken, haha. Onze tuktuk-chauffeur moesten we wakker maken en vervolgens lieten we ons weer afzetten in de stad. Vandaar liepen we naar de plek vanwaar de bussen naar Bangkok zouden vertrekken om te kijken hoe laat we morgen zullen vertrekken. Er bleek zowaar ieder half uur een bus te vertrekken, dit hadden we niet verwacht en we besloten dan ook maar om vandaag nog door te gaan reizen; Bangkok is een leukere plaats om te verblijven dan Petchaburi. Snel even uitchecken in onze ’gevangenis’ en zo zaten we om 11.30 uur al op weg richting de hoofdstad. Twee uurtjes later kwamen we aan op het busstation en probeerde meteen een handige taxichauffeur ons af te zetten. Hij wilde ons voor 250 Baht naar ons guesthouse brengen, terwijl wij wisten dat het ongeveer 65 Baht moet kosten! Daaaaag meneer! Een andere taxichauffeur zette wel gewoon de meter aan, maar vlak voordat we er waren wilde hij 100 Baht in plaats van de op de meter aagegeven 65. Voordat we er waren was de meter opgelopen tot 69 Baht en probeerde hij er nog 80 Baht van te maken, maar wij hielden voet bij stuk: wie vraagt wordt overgeslaagt! In Sri Ayuttaya Guesthouse werden we meteen herkend door de staff en kregen we een leuke kamer toegewezen. Ondanks dat we in de bus yoghurtjes hadden gegeten hadden we toch weer trek gerekgen en we zijn dan ook meteen maar naar het restaurant van ons guesthouse gegaan. Bianca heeft zelfs voor de tweede keer in twee dagen (gisteravond was de eerste keer) haar bord weer eens na lange tijd leeg gegeten. We zijn even gaan uitbuiken in het internetcafeetje naast ons guesthouse, waarna we ons teruggetrokken hebben op de kamer. We zijn pas weer tevoorschijn gekomen toen (hoe kan het ook anders) onze maagjes weer gingen knorren en zijn we naar het buur-guesthouse (Shanti) gegaan om daar te genieten van hun voortreffelijke keuken (o.a. héééérlijk garlic bread). We waren gewoon blij om weer terug te zijn in Bangkok, wie had dat ooit durven denken...

Bangkok, 4 mei 2006
French toast in Bangkok, daar hadden we naar uitgekeken!! Eerdere pogingen elders waren meestal op een teleurstelling uitgelopen maar vanochtend konden we ons hart weer ophalen; als vanouds! Voor vandaag hadden we niet veel op het programma staan dus we hebben tot aan de lunch de tijd doorgebracht met hangen en lezen, maar na de lunch zijn we op pad gegaan naar Aman, onze pakkenman. We hebben besloten nu maar alvast onze bijbestelling te plaatsen omdat we geen idee hebben hoeveel tijd we straks aan het eind van de trip nog over hebben om in Bangkok te verblijven. We moesten Bob wakker maken die op de bank in de winkel lag te slapen en nadat wij iets afgekoeld waren hebben we eerst de eerder door ons bestelde pakken gepast: super! De pakken zijn nu geheel klaar en zien er erg mooi uit. Hierna stelde ook Bob natuurlijk de vraag of we nog iets bij gingen bestellen (hij is hier een meester in) en wij reageerden hier wat lauwtjes op om hem wat meer hongerig te maken. Vervolgens zijn we alle stoffen gaan bekijken op zoek naar hetgene we zochten, terwijl er nog meer klanten de zaak in kwamen. Ook die kregen een waterval van Bob’s verkooptechnieken over hun heen, wat ons mooi de gelegendheid gaf op ons gemakje na te denken over onze aanschaf en wat we daarvoor uit wilden geven. Pa toen na een uurtje de andere klanten weg waren begon het serieuze werk: rekenen en onderhandelen. We bleven wat terughoudend om Bob de indruk te geven dat we niet zoveel te besteden hadden waarin hij tegemoet kwam door wat knappere prijzen neer te leggen. Vervolgens stelden wij voor om de boel nog wat af te ronden en toen Bob akkoord ging (toch wel wat snel?) hadden we dus nog eens 2000 Baht verdiend. Daarbij in ons achterhoofd wat een maatpak moet kosten in Nederland en we waren het er over eens dat we een goede keus gemaakt hebben. De eigenaar van de zaak (een grote Indiër met een grote tulband om) was inmiddels gearriveerd met wat extra stoffen die we erg mooi vonden en vervolgens knipte Bob uit elke stof een monster en werd alles keurig op papier vastgelegd. Aanbetalinkje doen en we konden weer weg... het was inmiddels al over zessen geworden. Op Khao San Road zijn we bij Starbucks een beker capuccino gaan drinken en hebben we zitten nababbelen over onze aankoop. Zeker is in ieder geval dat we er maar een koffer bij moeten kopen, want om nou alles in de rugzakken te proppen lijkt ons geen goed idee. De dag was dus al weer zo goed als voorbij en na het avondeten (kipfilet met frietjes) naar binnen te hebben geschoven zijn we op de kamer nog wat gaan shithead-en: voor de tweede keer op rij won Bianca de best-of-eleven-series... Mark dus weer de shithead...grrrrr.

Bangkok - Kanchanaburi, 5 mei 2006
Omdat er elk half uur een bus gaat naar Kanchanaburi en het maar twee uurtjes rijden is hoefden we ons niet te haasten vanochtend. Eerst lekker uitgeslapen en daarna op ons gemak ontbeten. Na afgerekend te hebben met het guesthouse liepen we de straat op, op zoek naar een taxi. Uiteraard werden we meteen aangesproken door een tuktukchauffeur die vroeg of we vervoer nodig hadden. We zeiden dat we naar het Sai Tai Mai busstation moesten en of hij ons kon brengen. Wij dachten eigenlijk dat dat niet kon, want we hebben nog nooit een tuktuk over de snelweg zien rijden en daar moeten we toch echt overheen als we bij het busstation willen komen. De tuktukchauffeur zei dat ie ons daar wel heen kon brengen, maar wel voor 100B. Wij wisten al dat als we een taxi namen we ongeveer tusen de 65B en de 70B kwijt zouden zijn en daar hebben we ook nog een airco voor, dus we bedankten de man vriendelijk en liepen naar de doorgaande weg. Daar kwam al gauw een taxi aanrijden en deze bracht ons naar het busstation. De taxichauffeur vroeg geen extra geld voor het ritje, wat voorgaande collega's van hem, ondanks de meter, wel steeds deden. Wij hebben de man daarom maar een extraatje gegeven. Tja, als je niet vraagt dan kunnen we wel lief zijn hoor. Het buskaartje was gauw gekocht en we moesten daarna een half uurtje wachten, want de eerstvolgende bus zat al vol. Tien minuten voor tijd werden we door een ongeduldige hostess opgehaald en zodra we zaten vetrok de bus meteen. Wat een feest. Na twee uur kwamen we aan in Kanchanaburi waar fietsriksja's stonden te wachten. Ze wilden ons wegbrengen naar ons guesthouse, maar wij zeiden dat kan toch niet... we zijn veel te groot voor die riksja en we hebben hele zware tassen. Het leek ons beter om een tuktuk te zoeken, maar de man zei dat het makkelijk kon. De tassen werden aan een stok achterop de riksja gehangen en wij propten ons in het bakkie... het moet er echt hylarisch uitgezien hebben, want we trokken erg veel bekijks en de mensen hadden een glimlach van oor tot oor of ze keken heel erg bezorgd of dat allemaal wel goed zou gaan. Onze chauffeur had het heel zwaar... zijn fiets kraakte aan alle kanten en het zweet gutste van hem af. Je zag duidelijk dat hij erg veel inspanning moest leveren om de fiets in beweging te houden. Bij het guesthouse hebben we de man maar een fles water gegeven die hij heel erg dankbaar aannam en natuurlijk een flinke fooi... arme man, want degene die zei dat het allemaal wel kon bleef nl. bij het busstation achter... hij hoefde zelf niet te fietsen... lekker ding ;-). Bij V.N. Guesthouse werden we meteen herkend; dat was wel ff leuk. We kozen dit keer niet voor een kamer op de raft, maar een gewoon betonnen bungalowtje, want dit is een stuk koeler. Daarna zijn we meteen aangevallen op de lunch, want we hadden toch wel weer trek gekregen. Na het eten zijn we naar het centrum gelopen om het internetcafeetje te zoeken waar we aan onze site konden werken. Gelukkig zit deze er nog en dus hebben we een paar uur gewerkt aan de site. Weer terug in het guesthouse zijn we meteen doorgelopen naar het restaurant om te eten, waarna we weer terug zijn gegaan naar de kamer om weer in onze boeken te duiken. Het gaat erg goed met de boekenstapel, we zijn er al drie kwijt (nog twee te gaan) dus de kilo's worden al minder.

Kanchanaburi, 6 mei 2006
Gelukkig zijn de karaokeboten weggebleven vannacht; kennelijk is ook hier het laagseizoen begonnen! Na het ontbijt zijn we direct maar naar het internetcafé gelopen om de rest van ons reisverslag in te kloppen. Ook hadden we allebei nog wat mails te versturen en voordat we het in de gaten hadden was het alweer lunchtijd. Voor de afwisseling wilden we weer eens een ander tentje proberen en gelukkig barst het hier van de mogelijkheden. Op de ‘barstrip’ vonden we wat aardigs en verorberden we onze lunch, waarna we zijn gaan uitbuiken buiten voor onze bungalow. Er is alweer een maand verstreken en dus werd het ook weer tijd om ‘de waarheid’ bij te werken en nadat we deze op papier hadden gezet is Bianca deze gaan inkloppen in het internetcafé. Mark zat ondertussen een paar deuren verderop, waar hij een voetmassage kreeg. Na Phuket heeft hij de smaak te pakken gekregen en deze keer werd de behandeling uitgebreid met warme herbal-compressen; goed voor de vermoeide spiertjes… alsof we die hebben na weken van relaxen. In het internetcafé troffen we elkaar weer en toen we hier klaar waren zijn we gaan eten in ons guesthouse. Nix local food, lekker ordinaire kipschnitzel met extra frietjes (we moeten toch zachtjesaan weer omschakelen richting thuis ;-))

Kanchanaburi - Sangkhlaburi, 7 mei 2006
Onze plannen om vanochtend een vroege bus te pakken werden snel weer aan de kant geschoven, want we schoten pas laat wakker. ‘Haasten’ kennen we niet meer, dus pas nadat we op ons gemakkie een ananaspannekoek gegeten hadden stapten we op een motorzijspan die ons naar het busstation bracht. Als vanouds werden we weer behulpzaam naar de juiste bus gewezen, die ons in vijf uurtjes naar Sangkhlaburi moest brengen. Geen airco-bus, maar met de raampjes open en de ventilatoren aan bleek het eigenlijk nog aangenamer te zijn dan een dure airco-trip. We reden weer langs Hellfire Pass - waar we een of zeven geleden een bezoekje hebben gebracht - en na zo’n tweëenhalf uur stopten we in het plaatsje Thong Pha Phum, waar iedereen behalve wij de bus uitstapte. Bianca vond het maar raar dat deze bus dan alleen met ons als passagiers door zou gaan voor de laatste 74 km naar Sangkhlaburi, maar amper had ze dit gezegd of de buschauffeur maakte ons duidelijk dat we moesten overstappen in een andere bus. Omdat wij wel al voor de hele rit betaald hadden betaalde hij de chauffeur van de andere bus en zo gingen we weer op weg. We hadden al gehoord dat de scenery gedurende de reis eigenlijk mooier was dan de bestemming en het was inderdaad indrukwekkend onderweg. Veel groen, veel bergen en de bus moest dan ook met piepende remmen heuveltje af om niet als een kanonskogel Burma in te denderen. Vooral vlak voor Sangkhlaburi was een ijzingwekkende afdaling waarop de remmen het amper konden bolwerken. Onderaan zagen we een nood-grindbak-afslag voor het geval er inderdaad iemand remproblemen mocht krijgen. Bij het busstation aangekomen hadden we geen idee welke kant we op moesten dus zijn we allebei maar achterop een motor gesprongen die ons voor 10 Bath p.p. wel naar ons guesthouse wilden brengen: Burmese Inn. We kozen voor een simpele kamer die - behalve de prijs - niet veel onder deed voor de bungalowtjes. Omdat het al bijna vier uur was hebben we eerst maar een club-sandwich gegeten, waarna we zijn gaan lezen op de veranda buiten onze kamer. Tussendoor had Bianca haar backpack nog maar eens met Lyanglyang-olie ingespoten, want ’s morgens werd een katje bij het guesthouse in Kanchanaburi helemaal wild van d’r rugzak; kennelijk zit er nog steeds een vismeur aan. Onze kamer heeft uitzicht (maar je moet wel heel goed kijken) op de langste houten brug van Thailand, waar we ook nog wel een keertje overheen zullen gaan lopen de komende dagen… denken we. Zo dicht bij de Burmese grens ontkom je er natuurlijk niet aan om Burmees te eten en aangezien de keuken van ons guesthouse goed staat aangeschreven kozen we allebei voor een Burmese specialiteit: Bianca de noodles en Mark ging voor een curry. Oordeel: lekker maar niet bijzonder, voor het eten hoeven we dus de grens niet over. Doordat onze kamer een wat ‘open’ bouwwerk is zijn we heel benieuwd of we de nacht kunnen doorbrengen zonder klamboe. De klamboe die in het huisje ligt heeft heel veel grote gaten en we hebben eigenlijk geen zin om onze eigen klamboe te installeren. Muggen hebben we hier binnen nog niet gezien, maar de gekko’s schieten al langs onze hoofden. Voor onze welverdiende nachtrust hebben ze ons ook weer met een onvervalst keihard Thais matras opgescheept… dat wordt wat!

Sangkhlaburi, 8 mei 2006
We weten niet wat er met ons aan de hand is, maar vanochtend schoten we weer pas om kwart over negen wakker. De donkere kamer en stille omgeving doen kennelijk hun werk goed. Amper wakker hoorden we buiten een harde knal, net of er geschoten werd. Dat het alleen ‘net alsof’ was bleek even later toen we gingen ontbijten: de hond van het guesthouse lag stil in een hoekje en de eigenaresse probeerde hem met bezemslagen te bewegen op te staan. Toen we een kijkje gingen nemen zagen we een wond aan beide zijde, duidelijk een schotwond. De eigenaresse vertelde dat de hond net was neergeschoten, waarschijnlijk door iemand die het niet euk vond dat de hond achter z’n motorfiets aanrende… wat zijn er toch voor rare mensen op de wereld? Ook begrepen wij niet waarom de hond dan met de bezem moest worden bewerkt, alsof de eigenaresse wilde zeggen van 'ga maar ergens ander liggen doodgaan’. Toen ze zag dat wij wel bezorgd waren ging ze plots met ons meelullen dat het toch geen stijl was en dat ze zoveel van de hond hield, blabla. Gelukkig kwam even later de kokkin kijken die wel oprecht bezorgd leek en zij bracht het dier naar haar kamer om het verder te verzorgen, al hebben wij er weinig hoop op dat het dier het zal overleven. Een lekker begin van de dag… De french toast van het guesthouse was geen vreten, het leek wel op brood wat in eigeel was gevallen, daar een half uur had liggen absorberen en vervolgens heel snel langs een hete plaat was gehaald; één zompige bende dus. Mark probeerde het nog een beetje, maar Bianca had het na één hap al gezien: staan laten!! Met een nog vrijwel lege maag liepen we even later richting de houten brug waar we gisteren al over schreven. Deze brug is in 1993 gebouwd nadat haar voorganger door hoog water was verzwolgen en de brug was nu alleen nog open voor voetgangers, lekker rustig dus. Toen wij de eerste stappen op de brug zetten waren we zelfs de enigen op de brug, ideaal voor foto’s dus. In de brandende zon zijn we naar de overkant gelopen en daarna weer heel snel omgekeerd want het zweet droop alweer van ons af. We hadden gelezen over een bakkerijtje in de buurt waar ze ook koffie serveren en alsof we het nog niet warm genoeg hadden gingen we hier naar op zoek. Van de 10.000 inwoners van Sangkhlaburi zien we er maar een paar buiten, dat zegt wel iets over de temperatuur. Het bakkerijtje bestond uit een vitrinekast met daarin een paar broden, een taart en wat zakjes koekjes en in een ruimte ernaast stonden wat tafeltjes en stoelen en een Aziatische setting (kont op de grond) waar wij aan plaatsnamen. Hier hebben we een uurtje gezeten totdat de kinderen van de eigenaar The Beatles begonnen te karaoken onder begeleiding van een heus drumstel… tijd om op te stappen! Na even gerelaxed te hebben in ons guesthouse zijn we gaan lunchen, maar ook dit was niet geweldig. Vreemd, want onze reisgids is lovend over het eten hier... misschien een nieuwe kok? Helaas is het ook weer niet zo dat het in Sangkhlaburi wemelt van de alternatieven, dus we moeten het er maar even mee doen. ’s Middags barstte er een flink noodweer los waardoor we zelfs even van de veranda af moesten vluchten en binnen ons lees- en sudoku-werk moesten voortzetten. Na een half uurtje waren de regen en het onweer verdwenen en konden we weer naar buiten. De zon bleef ook weg, waardoor de temperatuur zowaar wat aangemaner werd. Het eten was ’s avonds weer niet om over naar huis te schrijven, dus dat doen we dan maar ook niet.

Sangkhlaburi, 9 mei 2006
De wekker ging vanochtend om 08.00 uur. De wekker? Ja, de wekker! We willen namelijk voordat het te warm wordt een bezoekje brengen aan The Three Pagodas; de grensovergang met Myanmar (Burma). Niet dat we de grens gaan overhoppen, maar de rit erheen schijnt wel leuk te zijn. De rit bleek inderdaad mooi en toen we aangekomen waren vroegen direct een paar motortaxis of we een lift wilden. Tja, breng ons maar naar The Three Pagoda’s… weten wij veel dat die om de hoek lagen, heuveltje af. De taxi’s brachten ons er toch lachend heen en zo verdienden zij weer 10 Baht. De drie gezusters zijn inderdaad maar een paar miezerige bouwwerkjes, maar ach: je moet er geweest zijn. Tijdens WWII was deze locatie een werkkamp ten behoeve van de Death Railway, maar daar is niets meer van te zien op een stukje spoor van drie meter na én een bord dat vermeld dat er aan de Burma-zijde wel het een en ander te zien valt, lekker dan. De omgeving is zeer heuvelachtig en dun bevolkt, het moet schitterend zijn om hier te wandelen, maar omdat er nog regelmatig schermutselingen zijn tussen het Burmese leger en rebellen wordt dit sterk ontraden. Jammer, maar misschien een andere keer. Het vervoer heen en weer ging trouwens per pick-up truck, wat een prachtig georganiseerde lijndienst bleek te zijn, met vaste vertrektijden om de 40 minuten. Wat is het reizen per openbaar vervoer toch eenvoudig (en goedkoop) in alle landen die we bezoeken! Bijna terug in Sangkhlaburi werden we aangehouden door de politie, nadat we eerder ook al door soldaten aangehouden waren om de papieren van de niet-westerlingen (iedereen behalve wij) te bekijken. Één gezin had de papieren niet in orde en werd met zachte dwang gemaand uit te stappen, zelden een vrouwtje zo beteuterd zien kijken, eerst terug langs de immigratiedienst. Wij werden totaal niet naar onze papieren gevraagd… Omdat de Three Pagodas dus niet zoveel tijd vergden, waren we om 11.30 uur alweer terug in Sangkhlaburi. Bij de enige bank hebben we wat geld gepind omdat we morgen direct willen doorgaan naar Elephants & Friends, waarna we na even zoeken een internetcafeetje binnen liepen. Tien minuten later stonden we echter alweer buiten omdat de verbinding het begeven had: als troost hoefden we niet te betalen, YES!! Niet getreurd, bij ons koffietentje van gisteren hadden we ook een paar computers gezien en daar konden we naar hartelust mailen. Omdat we morgen weer naar het olifantenpark gaan hebben we wat mailtjes uitgewisseld met wat vrienden en familie van Dominique en Phot; het ziet er allemaal hoopvol uit, maar ongetwijfeld morgen meer daar over. Het ontbijt was trouwens vanochtend weer tegengevallen (pannekoek: 1 zijde zwart, 1 zijde niet gestold) en omdat we niet weer een domper wilden zijn we naar een ander guesthouse gelopen om daar te gaan lunchen. Het restaurant hiervan was leuk gelegen aan het water, de bediening was vlot en het eten beter, alleen wat kleine porties: het is ook niet gauw goed voor ons! Gelukkig hebben we vanochtend nog twee zakken chips gekocht ;-) die na een uurtje al open gingen en toen we vroeg weer trek kregen zijn we noodles gaan eten bij ons guesthouse; daar moet toch weinig mee mis kunnen gaan? We zagen een puppy rondscharrelen; de eigenaresse had deze (1 maand oud) vandaag direct gehaald om haar ‘vreselijke’ verdriet om haar andere hond te doen vergeten: deze was vannacht toch overleden, iets wat wij de dame gisteren al hadden kunnen vertellen. We krijgen moeilijk hoogte van de eigenaresse, soms is ze wel aardig maar we hebben er beide geen vertrouwd gevoel bij. Maar de puppy was wel errug lief…

Sangkhlaburi – Kanchanburi – Nonghoi (Elephants & Friends), 10 mei 2006
En weer ging de wekker, nu al om zeven uur!! Gisteren hadden we een mannetje op een motor proberen uit te leggen dat we vandaag om 07.30 uur een ritje naar het busstation wilde en tot onze verbazing stond ie er nog ook. Samen met z’n maat, dus we hadden allebei weer onze eigen motortaxi, wat een luxe en eenvoud. Jammer dat een dergelijk vervoer in Nederland niet aanwezig is (waarschijnlijk teveel geharrewar met aansprakelijkheden, helmplicht, etc.) maar hier is het een prettige oplossing. Drie kwartier waren we te vroeg op het busstation wat ons de gelegenheid gaf effe een drinkyoghurtje naar binnen te werken en wat koekjes in te slaan om ons ontbijt compleet te maken. De bus vertrok een kwartier te vroeg (waar maak je dat nog mee) en begon zo zachtjesaan Sangkhlaburi uit te rijden, op naar de grote heuvel. Heuveltje op ging sneller dan heuveltje af en zonder problemen gingen we via Thong Pha Phum weer richting Kanchanburi. Onderweg weer de gebruikelijke politie- en legercontroles waarbij iedere keer wel iemand gesommeerd werd om uit te stappen. Lullig, want je moet maar hopen dat je vóór de volgende bus wel je papieren in orde hebt en naar je centen kan je sowieso fluiten! Zoals verwacht kwamen we iets voor enen aan in Kanchanburi, waar we direct de bus vonden richting het olifantenpark. Even snel wat vreetwerk inslaan en we waren er helemaal klaar voor. Vorige keer waren we opgehaald maar omdat we ook al wat in de omgeving gereisd hebben wisten we ongeveer waar we moesten zijn. Helaas konde we slechts met één oog op de omgeving letten, want de man naast ons had een plastic zakje opgehangen vlakbij Bianca waar een nog levende slang in rondkroop…brrrrr in de gaten houden dus. We keken uit naar het bord van Elephants & Friends en hoewel die iets verscholen stond opgesteld konden we de bus toch op tijd laten stoppen. Klein stukje lopen met volle bepakking, maar toen waren we weer terug op de plek waar we zo’n zeven weken geleden zo plots vandaan zijn gegaan: hallo allemaal. Het weerzien was erg leuk, naast Phot en Aree was ook de rest van de staff aanwezig en daarnaast waren er ook nog wat andere gasten. Allereerst Phot’s vader, die al sinds Dominiques’ overlijden in het olifantenpark verblijft om Phot te steunen en te helpen met het verzorgen van de olifanten. Zó onwerkelijk voor ons dat mensen gewoon hun alles laten vallen om hun medemens te helpen, maar o zo mooi! Verder zijn er nog twee vrijwilligers uit de Verenigde Staten, Rich en Megan en tenslotte is er nog Gary; een Australiër die door eerdere vrijwilligers is ingehuurd om drie maanden lang Phot en de staff beter thuis te brengen in de Engelse taal, wat een ongelooflijk initiatief. Wij hadden min of meer verwacht dat we door Phot met een g'day mate werden begroet, maar dat viel mee, alhoewel hij wel Engelse les krijgt met een Australisch accent. Gary heeft onbetaald verlof opgenomen, heeft alles thuis laten vallen en slaapt nu dus in één van de staff-hutjes op het park sinds vorige week. Hij is al goed ingeburgerd en helpt ook druk mee met de overige werkzaamheden, super. Phot straalt vertrouwen uit en gedurende de dag spreken we veel met hem. Natuurlijk heeft hij nog regelmatig z’n mindere momenten, maar over het algemeen is de draad weer opgepakt. Wat wij niet hadden verwacht was een baby aan te treffen in het park. Juk vertelde dat het zijn baby is. Wij waren werkelijk stom verbaasd. De vorige keer dat wij er waren hebben we niemand gezien wat ook maar leek op een zwangere vriendin van Juk en nu heeft hij gewoon een zoon! Later bleek trouwens dat hij al vier kinderen heeft en wel zes vriendinnen... Casanova! Er is een gedenkplaats ingericht waar wat foto’s van Dominique staan en waar wierookjes gebrand kunnen worden. Het park doet verzorgd aan; met het oog op de regenperiode is er de afgelopen dagen een grindpad aangelegd van en naar de openbare weg en naar de hutjes, ze zijn d’r helemaal klaar voor. Ook liggen er bouwmaterialen klaar om de wateropslag te verbeteren, men is duidelijk doorgegaan met wat men voor ogen had toen men het park begon. Ook het dierenrijk is uitgebreid: waterbuffel Lilly heeft d’r mannelijke speelkameraadje Peter gekregen en er is ook een klein katje opgevangen die Phot in de jungle gevonden had. Choclo, de puppy die er vorige keer slecht aan toe was (en de enige overgebleven puppy) blijkt kerngezond en en flink gegroeid (zelfs een beetje dik), alleen z’n mamma is op pad gegaan. De hele middag hebben we gezellig zitten kletsen met iedereen, de sfeer zit er goed in en iedereen bruist van de energie. Erg prettig dat Gary hier voor langere periode is, hij heeft zelf ook wel wat ideetjes omtrent het runnen van het park en kan Phot ook zeker bijstaan bij het onder de knie krijgen van overige zakelijke aangelegenheden. Hij werkt in Brisbane als onderzoeker bij de Ombudsman, maar heeft eerder gewerkt op wat farms in de outback van Australië dus het leventje is hem zeker niet onbekend. Als klap op de vuurpijl spreekt hij ook nog eens wat woordjes Thais, dus dat gaat helemaal goed komen! Ook Rich wil graag een steentje bijdragen; hij schrijft regelmatig artikelen voor Amerikaanse magazines en wil graag een stuk wijden aan het olifantenpark om op zo’n manier geld in te zamelen. Om hem op weg te helpen heeft Bianca een artikel vertaald dat eerder in een Belgisch magazine is verschenen en verder hebben we afgesproken dat hij eventuele vragen naar ons kan mailen. Super om te zien hoeveel initiatieven er zo los komen, maar het wordt ook duidelijk dat structuur hierin gewenst is. Straks als we terug zijn in Nederland moeten we maar eens wat hoofden bij elkaar steken. Phot van zijn kant maakt duidelijk dat hij alle hulp natuurlijk van harte toejuicht, maar dat hij ook graag wil bewijzen dat hij op eigen benen kan staan en niet afhankelijk wil zijn van een regelmatige financiële injectie door sponsors. Heel goed, met zo’n positieve instelling is de helft al gewonnen!! ’s Avonds belde Dominiques’ vader Reginald nog om te horen hoe alles ging en hoewel de verbinding niet zo goed was hebben we toch wat informatie kunnen uitwisselen. Terwijl we in gesprek waren kregen we ook het bericht door dat er in de omgeving wilde olifanten gesignaleerd waren en nadat iedereen in de truck was gesprongen gingen we op zoek. Helaas, we waren net te laat. Wel zagen we duidelijk sporen van hun aanwezigheid zoals omgeduwde bomen en afgebroken takken, maar de dieren zelf waren nergens meer te bekennen. Volgende keer beter. Terug in het park hebben nog wat zitten kletsen en gedronken totdat iets over tienen iedereen naar bed ging. Morgen weer een dag…

Nonghoi (Elephants & Friends), 11 mei 2006
Vandaag is er een bruiloft en dat zal de hele omgeving (provincie) weten: om 04.20 uur werden we gewekt door kei- en keiharde muziek. Góóóóódmorning Nonghoi! Hoe halen ze het in hun hoofd? Phot vertelde ons dat een bruiloft hier wat langer duurt: 1e dag indrinken, 2e dag groot feest en op dag drie het traditionele afpilzen. We zitten al op dag twee dus de klapperrrrr staat voor de deur; dag nachtrust! We weten niet waarom men juist om half vijf de luidspekers openzet, maar de bedoeling is in ieder geval om mensen in het dorp te attenderen dat er een feest is en dat iedereen mag komen. Waarom kan dat nou niet ff wat later? Rrrrrr. De muziek is niet meer uitgegaan en hoewel we nog wel even zijn ingedut zat iedereen om half acht al gewassen en gestreken met een slaperig hood aan tafel, waarna we vrijwel meteen de olifanten uit de jungle zijn gaan halen. Alsof we niet waren weggeweest eigenlijk: Mark ging weer op Boonmi en Bianca weer op Sidoh. Het leek zelfs of beide olifanten ons herkenden. Eénmaal in de rivier bleek Sidoh in een wel heel erg speelse bui. Dit keer kwam het echt niet door de commando's van Juk. Sidho luisterde nergens naar, hij deed gewoon lekker waar hij zin in had en dat was Bianca eraf gooien en wel zo snel mogelijk en het liefst zo dat ze helemaal koppie onder ging. Als bleek dat Bianca er toch nog opzat (hij keek gewoon ff opzij... zo van hé ze zit nog op mijn rug) dook hij weer onderwater en schudde hard met zijn kop. Zelfs Juk viel er een paar keer vanaf. Bianca is er misschien wel twintig keer afgegooid, er was gewoon geen beginnen aan. Onwijs vermoeiend om telkens weer op Sidoh te klimmen... maar wel errug leuk... dat word spierpijn! Bij Mark ging het er een stuk rustiger aantoe. Boonmi is al oud en lekker rustig. Ze luistert goed naar de commando's, ook naar die van Mark, wat een feest. Toen we weer uit de rivier kwamen kon je Bianca helemaal uitwringen terwijl Mark alleen zijn broek maar nat was. Mmmmm... vanmiddag Mark maar op Sidoh? Om de tocht van en naar de rivier wat rapper te laten verlopen - dat wil zeggen zonder eetonderbrekingen - had Naath iets slims bedacht: mango's zoeken langs het pad en hiermee de voorste olifant lokken, de rest volgt automatisch. Het leek wel of de olifanten in galop gingen; echt supersnel! Na het ontbijt zijn we met de pickup op weg gegaan om mais te snijden. Voor 1000B heeft phot het recht gekocht om een groot veld maisplanten te snijden en dat is flink wat dagen eten. Vele handen maken licht werk, drie man snijden, twee man lopen en één in de pickup voor het laden en een uurtje later waren we alweer (bezweet, smerig en vol krassen) terug in het park, waar we het hele zooitje bij de olifanten verdeeld hebben. 's Middags hebben we een kijkje genomen op de laptop van Phot en Dominique waarop nog het een en ander aan foto's en filmpjes stond, welke we later zullen kopiëren voor de familie in België. Met hulp van bezoekers heeft Phot ook recente foto's op de laptop gekregen, al met al is het een grote hoeveelheid beeldmateriaal, waar we ook nog het een en ander van willen gebruiken voor promotiedoeleinden, zoals de website en nieuwe brochures. Als de "reclame" goed op gang komt, zijn wij ervan overtuigd dat bezoekers snel hun wel weten te vinden naar het park. Om een uurtje of vier was het weer tijd om de olifanten naar de jungle te brengen. Eigenlijk weer hetzelfde ritueel: Mark weer op Boonmi (lafaard) en Bianca toch maar weer op Sidoh (held). Het lukte Bianca weer niet om op Sidoh te blijven. Hij had er gewoon echt lol in om haar eraf te gooien. Het was geweldig. Ook Juk kreeg weer een nat pak. Het gaf Bianca wel een beetje voldoening dat zelfs Juk niet altijd op Sidoh kan blijven zitten. Mark heeft op Boonmi weer zijn Mahout-skills uitgeprobeerd, wat uitstekend lijkt te werken. Misschien heeft Mark zijn roeping wel gemist... Het avondeten vond vanavond niet plaats in het park, maar op het tegenovergelegen voetbalveld. Hier vond nl. het trouwfeest plaats. Ook wij waren hiervoor uitgenodigd en omdat we wel eens wilden zien hoe dat er aan toe gaat op zijn Thais, trokken we onze beste kleren aan en klommen we met zijn allen in de pickup-limo om 200 meter verder de auto te parkeren. Het voetbalveld is veranderd in een grote openlucht eet/feestzaal met heel veel gekleurde tl-verlichting. Het bruidspaar stond bij een poort van ballonnen (zij mooie bruid, hij slechte Elvis-immitatie) en groeten iedereen beleefd, waarna we aan één van de talloze tafeltjes plaatsnamen. Het is gigantisch druk, we denken dat er minimaal zo'n 800 gasten aanwezig zijn. Op een podium zien we onze muziekvrienden die ons vanochtend vroeg uit onze slaap gehaald hebben en als we net zitten, beginnen er een paar meiden dansjes te vertonen. Elke tafel heeft een fles water, cola en whiskey, dus iedereen dronk een variant daarvan, vergezeld door telkens een volgende schaal met eten. De gekleurde tl-verlichting trok gigantisch veel vliegend ongedierte aan; iedereen begon om zich heen te meppen en Gary had zelfs op een gegeven moment één of andere vlieg in zijn mond, die hij van schrik doorslikte. Tot oplichting van zo goed als iedereen werden op een gegeven moment de lichten maar uitgedaan. Op het podium verscheen de ene na de andere B-artiest die allen Thaise meedeiners ten gehore brachten. Het bruidspaar ging ondertussen alle tafels af om envelopjes in ontvangst te nemen en met de gulle gevers op de foto te gaan, waarna ze tenslotte met hun ouders op het podium gingen staan. In plaats van het kattekse-wc-rollen-spel kreeg het bruidspaar van een heel zwikkie hoogwaardigheidsbekleders een hele zeelt bloemenkettingen omgehangen. Kennelijk is iemand van aardige komaf want er zijn ook afgevaardigden van de provincie Kanchanaburi aanwezig. Het bloemenhangen duurde zo'n 20 minuten, waarna het bruidspaar en ouders nog even mochten/moesten speechen. Spreken in het openbaar is kennelijk niet hun sterkste kant, want de één na de ander kreeg net aan een "dankjewel" over de lippen voordat ze de microfoon snel weer aan de presentator teruggaven... and the crowd went crazy... We dachten dat het feest ten einde was, maar eigenlijk begon het nu pas: polonaise op zijn Thais! Dit is individueel in de rondte deinen en doen alsof je elke keer je handen op een andere maier wilt bekijken. Mooi niet dat we hen rustig konden gaan uitlachen, want iedereen wilden ook de "farang" aan het dansen zien. Bianca dacht er onderuit te kunnen komen, maar kreeg als dank een uitnodiging van de meest dronken persoon / verstokte vrijgezel voor d'r kiezen, er was geen ontkomen aan. Later begon de zanger op het podium te praten (in het Thais) tegen Gary en Mark die met kop en schouders (ook qua dansbewegingen) boven de rest uitstaken, maar we hadden geen flauw benul waar het over ging, maar iedereen moest wel lachen... mmmmm (Phot vertelde later dat de zanger zei dat de dansvloer te klein was voor Mark's lange stelten). Beetje bij beetje taaide iedereen af, wat Naath een mooie reden vond om her en der wat restjes whiskey weg te gappen zodat wij nog ff door konden gaan. Aree vermaakte zich prima met een ballon die Phot voor haar gekocht had, alleen Phot zelf zat duidelijk niet zo in zijn element. Het deed hem erg veel aan zijn eigen bruiloft denken en daar had hij het moeilijk mee. Toen we zo ongeveer aan het einde van het feest weer terugliepen naar de auto konden we nog gedag zeggen tegen de burgemester - van wie Phot de grond huurt - die direct van de gelegenheid gebruik maakte om voor te stellen dat Gary maar met zijn dochter moest trouwen! Arme Gary, nog geen week in Thailand en nu al uitgehuwelijkt, haha. Hoewel flink wat whiskey rijker, was hij nog wel verstandig genoeg om bedenktijd te vragen... De whiskey had trouwens bij iedereen (behalve Phot en Bianca) wel zijn werk gedaan en het was een wat jolige boel op de terugweg, ook wel weer eens leuk. We lagen net in bed toen de muziek stopte... heel benieuwed voor hoe lang ;-)

Nonghoi (Elephants & Friends) - Kanchanaburi, 12 mei 2006
Om een uur of zes gingen de luidsprekers weer open en werd er een soort aankondiging of i.d. gedaan, maar gelukkig was het na een half uurtje alweer stil. Het park kwam vanochtend iets later op gang (niet vreemd na alle whiskey die erdoor heen is gegaan), maar de olifanten moesten wel gewoon uit de jungle gehaald worden dus dat gebeurde dan ook. Bianca stond dit keer Sidoh af aan Rich ;-) en Mark ging weer op Boonmi. Bianca ging foto's maken van Rich en Megan op de olifanten en dat werden mooie plaatjes, want ook Rich lukte het niet om op Sidoh te blijven zitten. Mark haalde dit keer wel een bijna helemaal nat pak, want zelfs Boonmi ging echt helemaal koppie onder zodat Mark alleen nog maar met zijn hoofd boven water kwam. Na het ontbijt is Mark verder gegaan met het kopiëren van foto's van de laptop van Phot en Dominique en is Bianca foto's gaan maken van het park, de dieren en de staff van Elephants & Friends voor de website. Ook werd er vandaag gewerkt aan de infrastructuur ten behoeve van de watertoevoer, echter het was zo warm, dat de één na de ander ermee moest stoppen. Behalve Naath en Gary gingen door; zij zijn de enigen die de hitte een beetje gewend zijn blijkbaar. Na de lunch werd het voor ons tijd om afscheid te nemen van iedereen in het park. Het is toch wel gek om nu (voorlopig) definitief afscheid te nemen van deze lieve mensen. Phot wilde ons graag terug naar Kanchanaburi brengen en Gary, Rich en Megan grepen deze kans meteen aan om in de stad te gaan internetten. Dat werd dus nog even gezellig babbelen onderweg naar Kanchanaburi, met ondertussen een wakend oog houdend op de giga donkere lucht die in de verte te zien was. Op het moment dat het begon te spetteren werden wij net bij VN Guesthouse afgezet, waar we weer herkend werden en dezelfde kamer kregen. We hebben van een emotionele Phot afscheid genomen en hem nog een hart onder de riem gestoken dat hij het echt wel kan en de steun heeft van heel veel mensen. Ook van Gary namen we afscheid, voor wie wij in korte tijd erg veel bewondering hebben gekregen. We hebben er erg veel vertrouwen in dat hij in de drie maanden dat hij in het park is Phot een heel eind op weg kan helpen. In het restaurant van ons guesthouse hebben we nog snel iets te knabbelen naar binnengewerkt, waarna we in een internetcafé vlak om de hoek even onze mail zijn gaan checken. De rest van de middag hebben we niet veel meer gedaan. Het olifantjerijden en de werkzaamheden in het park heeft toch wel zijn sporen achtergelaten dus zaten we om 21.00 uur al te gapen...

Kanchanaburi, 13 mei 2006
Na het ontbijt zijn we naar het JEATH War Museum gelopen, wat op zo'n 45 minuten lopen van ons guesthouse ligt. JEATH staat voor Japan, Engeland, Australië/Amerika, Thailand en Holland. Dit zijn de landen die op de een of andere manier betrokken zijn geweest bij de bouw van de Death Railway. Zoals we al eerder schreven zijn er een heleboel Nederlanders gedurende de periode betrokken geweest bij de bouw van de Death Railway en zijn er zo'n 3000 van hen overleden. Wat wij niet wisten - en wat wij ontdekten in het museum - was dat er ook een hele bekende Nederlander aan de Death Railway heeft gewerkt, nl. Wim Kan. Hij heeft over deze donkere periode in zjn leven een boek geschreven met de titel: "100 dagen uit en thuis". Nooit geweten. Het museum, wat overigens gevestigd is in replika's van POW-hutten, hangt vol met krantenknipsels, foto's en schilderijen alsmede allerlei oude gebruiksvoorwerpen en bouwmaterialen. Met name de foto's en schilderijen geven goed weer hoe erbarmelijk de situatie was. Naast andere hoogwaardigheidsbekleders heeft onze Prins Wim-Lex in 1987 ook het museum bezocht en is te zien op diverse foto's in "dress white" en met een wel heel erg jong bekkie. Na een tijdje rondgedoold te hebben in het museum zijn we weer teruggelopen naar ons gustehouse, waar we eerst ff wat gedronken hebben en een lekkere fruitsalade naar binnen hebben gewerkt. Tot de lunch hebben we ons vermaakt met lezen en sudoku en na de lunch zijn we weer eens naar een internetcafé getogen om de site bij te werken. We hebben toch weer zo'n vier uurtjes achter de pc gezeten, maar de tijd gaat snel dus je hebt het niet zo in de gaten. We kregen het advies om vanavond vroeg te eten omdat er een grote groep komt eten en we anders lang op ons eten moeten wachten als we tegelijk met hun gaan eten. Dit advies hebben we dan ook maar aangenomen en zaten we om 18.30 uur al aan tafel. Lekkere varkensschnitzel met patat! Na het eten hebben we nog wat gelezen en een paar potjes gekaart, waarbij Bianca Mark totaal heeft verpletterd.

Kanchanaburi - Bangkok, 14 mei 2006
We hebben vandaag een afspraak bijj Aman's Fashion voor de laatste "fittings" van onze resterende kleding en gaan dan ook terug naar Bangkok. Omdat er regelmatig bussen naar Bangkok gaan hoefden we niet om een specifieke tijd weg. Toch hadden we gister met de fietsriksja-man die ons een paar dagen geleden naar ons guesthouse gebracht had om 10.00 afgesproken. Wij waren er helemaal klaar voor, maar om 10.00 uur was er niemand. Toen hij er om 10.10 uur nog niet was, zijn we naar de hoofdweg gelopen, waar al gauw een bus aan kwam rijden. Deze ging voor 99% zeker naar het busstation, dus zijn we erin gesprongen. Inderdaad kwamen we terecht bij het busstation, waar we al snel de bus naar Bangkok vonden. Dit keer kostte het ons 77B (€ 1,60). De bus verstrok keurig op tijd en twee uur later stapten we weer uit de bus. Dit keer zijn we niet doorgereden naar het busstation, maar zijn we al eerder de bus uitgestapt omdat het makkelijker was om vanaf dat punt een taxi richting ons guesthouse te pakken. Het leek er even op dat de taxichauffeur dit keer wél wist waar het was, maar dit bleek niet het geval, zelfs na onze aanwijzingen verprutste hij het nog. Het is ons nog niet één keer gelukt om zonder verkeerd te rijden bij ons guesthouse aan te komen. Uiteraard werden we weer herkend - we zijn inmiddels vaste klanten - maar de kamer die we gereserveerd hadden, was niet vrij. Er was alleen nog een aircokamer met privébadkamer. Nou ja, vooruit dan maar. Na de tassen naar de derde verdieping gebracht te hebben, zijn we eerst maar even gaan eten. Daarna hebben we gerelaxed totdat het tijd werd om naar Aman's te gaan. Bij Aman's hebben we weer het een en ander gepast. Het ziet er allemaal fantastisch uit! Met name Bianca haar kleding heeft wat meer passen en meten nodig (komt door alle vrouwelijke rondingen) en Bianca wilde ook nog iets veranderd hebben, dus morgen moeten we weer terugkomen. Om even voor zessen liepen we weer de deur uit richting Khao San Road, want daar hebben we om 19.30 uur afgesproken met Jelle (zie Laos). Jelle vliegt morgen, na acht maanden, weer naar huis! We waren een beetje vroeg dus zijn we eerst ff bij Starbucks een bakkie gaan doen. Om 18.30 uur waren we op de afgesproken plek en zagen we Jelle al staan. We zijn in een ander straatje een restaurantje ingedoken, waar het eten ronduit slecht was, maar het gezelschap maakte dit zeer zeker weer goed. We hebben heerlijk gekletst en zijn later nog even bij een bar op Khao San Road een afzakkertje gaan halen. Om ongeveer 22.30 uur namen we afscheid van Jelle en wenste we hem een goede reis. De kans is groot dat we elkaar in de toekomst nog wel eens zullen treffen.

Bangkok, 15 mei 2006
Vandaag zijn we wezen shoppen in het bekende Mahboonkrong Shoppingcentre, beter bekend als MBK. We waren iets aan de vroege kant, dus eerst een bakkie bj Starbucks, ja, ja, we worden al echte fans. Toen de deuren geopend werden liepen wij via de Starbucks MBK binnen. Het gebouw telt acht verdiepingen en wij besloten bovenaan te beginnen. Dit bleek een bioscoop te zijn. Verdieping nummer zeven bleek een foodcourt te zijn, dus dat ging hard. De volgende zes verdiepingen bestonden uit kleding, souvenirs, electronica, mobieltjes, mobieltjes en o ja, mobieltjes. Hadden we al gezegd dat ze ook mobieltjes verkopen? Ongelooflijk zo goed als een hele verdieping met alleen maar m........ en op andere verdiepingen ook nog af en toe een winkeltjes met mobieltjes. Afijn, je kan hier dus bijna alles wel kopen en voor bodemprijzen: Diesel spijkerbroek € 10,-, T-shirts € 2,50, schoenen € 7,50, koffer € 7,50. En het is geen rommel. Tuurlijk zit het er wel tussen, maar het meeste is gewoon goede kwaliteit en je vindt er de bekende merken (geen fake). We hebben natuurlijk het e.e.a. ingeslagen, want onze kleren werden een beetje gaar en eigenlijk kan het niet meer... als we zo in die felle TL-verlichting van zo'n shoppingmall lopen zie je pas echt goed hoe smerig en vaal onze kleding eruit ziet. We zouden ons eigenlijk moeten schamen; maar dat doen we niet ha ha. We willen gewoon een excuus hebben om te shoppen ;-). We hebben tot ongeveer 15.00 uur in het MBK rondgebanjerd voordat we met onze aankopen weer met de taxi richting guesthouse gingen. Daar hebben we onze aankopen bewonderd, totdat het weer tijd werd om naar Aman's Fashion te gaan. Onderweg daar naartoe zijn we nog even een zonnenbrillenzaak ingewipt om een leuke zonnenbril voor Mark uit te zoeken. We dachten ff snel een bril te kunnen kopen, maar die vlieger ging helaas niet op. Elke bril die Mark paste zat veel te hoog op zijn neus. De Thai hebben een veel plattere neus waardoor de bril wél goed zou zitten, maar Mark heeft gewoon een ouderwetse "Hollandsche" neus, dus kon hij elke keer onder de bril doorkijken... niet echt de bedoeling dus. Helaas geen zonnenbril voor Mark. Ff wachten tot hij terug is in Nederland. Bij Aman's Fashion was alles wat we besteld hadden af en helemaal naar wens, met uitzondering van een jurk die Bianca had laten maken. Er moesten nog wat aanpassingen gedaan worden (het luistert allemaal heel nauw). Bianca was niet helemaal tevreden met de neklijn van de jurk, maar ze kon ook zo gauw ff niet bedenken wat er nou precies veranderd moest worden. We zijn dan ook weer vertrokken om er even over na te denken. Op Khao San Road hebben we ff mail gecheckt en op de terugweg naar ons guesthouse zijn we weer bij Aman's binnengegaan. Bianca had nl. bedacht wat er veranderd moest worden en nadat de wijzigingen met kledingkrijt op de jurk getekend waren, vertrokken we weer. Morgen rond 14.00 uur moeten we weer terugkomen. Voor het avondeten zijn we dit keer naar een nieuw restaurantje iets verderop in de straat gegaan. Het eten was super lekker. Zo lekker zelfs dat Mark nog een portie bestelde. Toen we later de rekening kregen werden we wederom aangenaam verrast: we waren maar 150B (ong. € 3,50) kwijt! Terug op onze kamer hebben we nog wat gekaart, waarbij Mark Bianca met gelijke munt heeft terugbetaald... totaal ingemaakt dus.

Bangkok, 16 mei 2006
De ochtend hebben we vandaag maar eens "nuttig" besteed door een cultureel uitstapje te doen, nl. Dusit Park. In dit park bevindt zich o.a. het Vimanmek Teak Mansion, een fotoexpositie van foto's genomen door H.M. King Bumiphol (huidige koning), Throne Hall en het Royal Elephant Museum. Het park bevindt zich dichtbij ons guesthouse dus we besloten te lopen. We moesten echter eerst een stuk om het park heen lopen voordat we een ingang vonden waar we daadwerkelijk in konden. Het park is Koninklijke grond, wat betekent dat je respectvol gekleed moet, er gigantsich veel militairen rondlopen en er allerlei veiligheidsmaatregelen getroffen zijn. Zodra we op het terrein kwamen, begon er een militair fanatiek op zijn fluitje te blazen en druk te gebaren dat we een bepaalde kant op moesten lopen om een kaartje te kopen. Bij de ticketoffice werden we vreindelijk begroet door twee vrolijke dames... NOT! Maar goed, dat mag de pret allemaal niet drukken. Als eerst gingen we naar een gebouw waar de fotoexpositie van de Koning is gevestigd. Toen we naar binnen gingen werden we op niet mis te verstane toon gemaand om onze tas in een locker te doen. Yes Ma'm! Toen we dit gedaan hadden was er een andere dame die "tickets" blafte. Hè verdeje, die zitten in de zijkant van de tas ín de locker. Bianca stormde weer naar buien om de kaartjes te halen... rrr. Omdat de dame zo vriendelijk was heeft Bianca net zo vriendelijk terug gedaan, maar we mochten toch nog naar binnen. Waarschijnlijk interesseert het die dame allemaal geen reet. Na de expositie zijn we naar de Throne Hall gelopen, waar we al net zo vriendelijk begroet werden, alleen dit keer nog aangevuld met "take shoes off!". In de Throne Hall waren handicrafts te bezichtigen, niet echt bijzonder. er was nog een Throne Hall, welke je kon bezichtigen, maar we besloten die voor het einde te bewaren omdat die dichtbij de uitgang ligt. We gingen eerst naar het Vimanmek Teak huis. Dit huis stamt uit 1868 en stond eerst ergens anders. In 1910 is het verplaatst naar het Dusit Park en werd daarmee het eerste Koninklijke gebouw in het park. Het gebouw heeft 81 kamers, telt drie verdiepingen en is het grootste gebouw van teak in de wereld. We moesten onze tas weer in een locker doen, maar dit keer moesten we er ook nog 20B voor betalen. Wel drie keer zei de dame bij de lockers dat we geen camera mee mochten nemen, terwijl wij almaar aangaven dat die al in de locker zat. Wat bleek nou, er zat een flesje water in Mark zijn broekzak en ze dacht dat het een camera was. Maar water mocht ook niet mee naar binnen, dus hup ook in de locker. Daarna werd ons weer vanuit de verte "shoes off, shoes off" toegeblaft, waarna we te horen kregen dat we moesten wachten op een gids, want je mocht niet alleen door het gebouw lopen. We hadden hier al iets over gelezen, maar we hoopten dat je wellicht toch ook op eigen houtje het huis kon bezichtigen. Na tien minuten wachten begon de tour. We waren inmiddels met een man of 12 en er liepen ook nog andere tourgroepen rond wat ervoor zorgde dat het een drukte van jawelste was en we onze gids nauwelijks konden verstaan. Het huis zelf was erg mooi om doorheen te lopen, maar de tour stelde niets voor. Wat wij wel grappig vonden was dat de vorige koning zijn behoefte deed op een po van kristalglas. Het was een prachtig ding, maar niet erg praktisch of eigenlijk niet echt een hygiënisch gezicht lijkt ons: een drol achter glas... Koninklijk of niet. Eenmaal weer buiten wilden we nog even naar die andere Throne Hall en dachten we dezelfde weg terug te nemen, maar werden we letterlijk teruggevloten. Waarom weten we niet, maar we mochten er niet lopen... soort van éérichingsverkeer voor voetgangers blijkbaar. Dit was voor Bianca de druppel. Ze was helemaal klaar met het Dusit Park, wat overigens in niets op een park lijkt. Het mag dan allemaal wel "Royal" zijn, maar ze hebben nog een hoop te leren over "Hoffelijkheid". We zjn dan ook maar teruggelopen naar het guesthouse om daar ook te lunchen. Toen we op ons eten zaten te wachten hoorden we verderop in de straat een grote knal en ging overal het licht en de ventilatoren uit. Onze eerste gedachte: "als we maar nog wel ons eten krijgen!". ;-) slecht hè?! Even later kregen we gewoon ons eten, dus nix aan het handje. We zijn dit keer met de taxi (airco) naar Aman's gegaan zodat Bianca "droog" haar jurk kon passen. De jurk was helemaal af en de laatste wijzigen waren ook doorgevoerd. Hij zat als gegoten dus Bianca (en Mark ook ;-)) was helemaal blij. Daarna zijn we teruggegaan naar het guesthouse en hebben we gerealxed. Mark is zelfs nog even naar een masseuze geweest voor een traditonele Thaise massage. Er werd aan alle kanten aan hem getrokken en hij werd flink gekneed. Eén ding kunnen we wel stellen: een traditionele Thaise massage is niet voor mietjes! We hebben 's avonds weer eens gegeten bij de buren (Shanti house), wat weer voortreffelijk was.

Bangkok, 17 mei 2006
Mark had vanochtend een afspraak met iemand van zijn voormalig werkgever om te praten over een eventuele terugkeer. Deze iemand is hier met zijn vrouw op vakantie en als je dan toch allebei op hetzelfde moment in de stad bent, dan kun je net zo goed op informele basis ff afspreken. Ruim voor de afgesproken tijd stapten we het hotel binnen waar we verwacht werden. We ontmoeten elkaar in de lobby en hebben eerst gezellig met zijn viertjes zitten kletsen, waarna het gesprek langzaam een zakelijk karakter kreeg. Het komt erop neer dat Mark kan terugkomen bij zijn voormalig werkgever en dat er van beide kanten een aantal voorwaarden zijn die in overweging genomen moeten worden. Het was in ieder geval een zeer prettig gesprek en bijna twee uur later liepen we weer het hotel uit. Mark heeft nu iets om over na te denken. Naast het hotel zit een shoppingcentre, waar we op zoek gingen naar sokken voor Mark. Dit lijkt heel simpel, maar van de 1300 winkeltjes had er niet één herensokken. We hebben het daarna nog bij wat straatstalletjes geprobeerd, maar ook daar geen succes en hebben we het maar opgegeven. We zijn met de taxi naar Khao San Road gegaan, waar we even wat gedronken hebben om daarna nog even bij Aman's binnen te wippen. Bianca miste nog een broek, maar hij bleek gelukkig nog in de winkel te hangen. Terug in het guesthouse heeft Mark nog even een lekker bord Pad Tai naar binnen gewerkt. Er mag wel gezegd worden dat de Pad Tai van Sri Ayuttaya Guesthouse de beste Pad Tai is tot nu toe! Bij het avondeten kwamen we Rich en Megan nog tegen die uit Ayuttaya vandaan kwamen waar ze, net als wij toen, wat tempelruïnes bezocht hebben. Ze hadden ook nog een leuke tijd gehad in het olifantenpark en gaan daar zeker nog een keer terugkomen. Na het eten hebben we onze tassen ingepakt en zijn we beneden gaan zitten om nog wat verder te kletsen met Rich en Megan. Om 22.00 uur stapten we echter in een taxi richting...... vliegveld....... WE KOMEN NAAR HUIS!!! Overmorgen trouwen onze vrienden Mes & Jans en dat willen we natuurlijk voor geen goud missen... surprise!


Bangkok - Helsinki - Amsterdam - Zaandam, 17 en 18 mei 2006
Het duurde ff voordat we eindelijk op het vliegveld van Bangkok aankwamen, want we moesten ten eerste een half uur op een taxi wachten en daarna moesten we voor een colonne wachten welke naar de Throne Hall ging. Niet dat de colonne lekker aansloot, nee af en toe kwam er weer een plukkie. Omdat het ernaar uit zag dat het wel ff ging duren, vroegen we de taxichauffeur een andere route te nemen en dat deed ie gewillig. Om een beetje de vaart erin te houden namen we de tolweg. We waren vrij laat... onze vlucht gaat om 00.20 uur en je moet voor een internationale vlucht drie uur van te voren aanwezig zijn. Het was inmiddels al 22.30 uur... Bij het vliegveld leek het wel of heel Bangkok ook vanavond moest vliegen; gigantische file! Uiteindelijk konden we pas na 23.00 uur inchecken. Gelukkig geen overboekingen, dus we kunnen gewoon mee: tja, wie wil er nou in godsnaam van Bangkok naar Helsinki vliegen uit eigen vrije wil. Het scheelt ongeveer zo'n 40°C in temperatuur! We gingen redelijk op tijd de lucht in. Bianca zat al vreselijk te gapen en had niet zo'n trek in het eten wat bijna direct na het opstijgen geserveerd werd. Ze twijfelde nog even omdat er een KitKat als toetje bij lag, maar nee, ze heeft het toch overgeslagen. Mark niet... Mark had trek!!! Bianca deed eigenlijk direct haar ogen dicht en heeft verder niets meer gemerkt. Mark deed na het eten zijn ogen dicht en was warempel ook in slaap gevallen, want hij heeft niet eens gemerkt dat zijn dienblad is weggehaald. Bij elkaar hebben we toch nog zo'n vijf uurtjes kunnen slapen, net genoeg om niet helemaal brak het vliegtuig uit te komen. Omdat we redelijk op tijd waren vertrokken, kwamen we ook lekker op tijd op het vliegveld van Helsinki aan. Daar moesten we nog zo'n anderhalf uur wachten voordat we konden boarden voor onze vlucht naar Amsterdam. Tussen alle witte Finse gezichten spotten we nog twee Nederlanders en samen met hen waren we de enige vier mensen uit Holland. De Finnen waren stuk voor stuk dik ingepakt met lere jassen en sjaals... het was daar dan ook maar 4°C... liepen wij daar in onze dunne shirtjes én op slippers. We gingen een kwartier te laat de lucht in, maar op de een of andere manier werd die tijd in de lucht weer ingehaald, want, geheel volgens planning, landden we precies om 9.50 uur op Nederlandse bodem. Jippiiiieee en Boehooeeee tegelijk... WE ZIJN WEER THUIS!!! We waren geland op de nieuwe landingsbaan, dus het duurde zeker nog een kwartier voordat we eindelijk bij de gate waren. Toen moesten we nog een roteind lopen naar de bagageband. We stonden net bij de bagageband toen we de ouders van Mark al aan de andere kant van het glas druk zagen zwaaien. Onze tassen kwamen er ook al aan. Wat een feest... dat ging soepel. Eenmaal in de aankomsthal bleken de ouders van Bianca en haar vriendin Anjo in geen velden noch wegen te bekennen, maar er was ff geen tijd om ze te zoeken, want er moest natuurlijk eerst geknuffeld worden. We werden bijna fijngeknepen. Nog steeds waren de ouders van Bianca en Anjo er niet... ff bellen dan maar. Allerlei nummers geprobeerd, maar niemand neemt op. Een minuut later komen ze aanlopen en kunnen ook zij met hun dochter en Mark knuffelen. Wat bleek nou... ze stonden bij de verkeerde gate!!! Ff vergeten dat we uit Helsinki kwamen en niet rechtstreeks uit Bangkok. Het is ff wennen om weer ons eigen huis binnen te stappen... het is kaal en nog niet helemaal eigen. We hebben niet veel tijd om daar over na te denken, want er wordt veel aandacht van ons gevraagd... het is een drukte van belang en tijdens de soep met broodjes is het eindelijk ff stil ;-). Na een rondje gelopen te hebben door het huis, bleek alles nog in orde en in de oude staat te zijn. Alleen het bed was niet afgehaald, dus dat heeft moeder Eijk ff voor ons verschoond. Natuurlijk heeft ze de vuile was meegenomen... dat zullen we morgen wel gewassen en gestreken terugkrijgen (doen wij nooit, beddengoed strijken!). Toen Bianca wat uit haar rugzak wilden halen bleek dat de shampoo in haar toilettas was gaan lekken en dat het over al haar nieuwe broeken was uitgelekt... Hup, ook mee met moeder Eijk, hoeven wij ons daar ff niet druk om te maken zei ze. Heerlijk! Vraag is alleen, hoe kan nou de shampoo gaan lekken als het flesje een draaidop heeft... Na lang nadenken is het waarschijnlijk gewoon een stommietijd geweest. Gewoon uit de douche gepakt en in de tas gestopt zonder te checken of het doppie wel is dichtgedraaid ;-). Toen iedereen weg was hebben wij ff heerlijk rustig op de bank gezeten en hebben we de eerste mensen gebeld om te zeggen dat we thuis zijn. Mark is daarna even naar de kapper gegaan en Bianca is gaan lezen in haar nieuwe boek, welke als kadootje door Jerry en Iske in ons huis is gelegd. 's Avonds was het de beurt aan Bianca om naar de kapper te gaan. Ze heeft haar lange blonde manen laten vervangen door weer een kort chocoladebruin koppie, zeg maar net zoals toen ze de reis begon. Na de kapper zijn we even naar pa en ma Van de Stadt gegaan om ons kattekind Zoë te begroeten. Ze herkende ons nog en ging meteen op de ons bekende Zoë-manier rollebollen, wat ze al die tijd nog niet gedaan had... ze was dus blij om ons weer te zien. Gelukkig maar. We hebben haar nog niet meegenomen, dat komt van het weekend. Pas om 23.30 uur gingen we naar bed... we hebben flink door kunnen halen, dus waarschijnlijk geen last van een jet lag. Toen wij ons neervlijdden in ons eigen bedje onttrok er aan ons beiden een zucht... hèèèèhhh, lekker zacht... dat waren we in drie maanden niet meer gewend zeg. Wat een feest om weer in je eigen zachte bedje te liggen... we waren dan ook snel onder zeil. Onze beweegredenen voor een eerdere thuiskomst Tja, en waarom hebben we nou besloten om eerder naar huis te komen, terwijl onze wensenlijst van "nog te bezoeken landen" eigenlijk alleen maar langer is geworden? En waarom zo plotseling? Nou, eigenlijk is er maar één echte reden, maar door een samenloop van omstandigheden hebben we de knoop definitief doorgehakt... De reden is de bruiloft van onze vrienden Mark Messemaker en Jeanette de Vries, voor insiders beter bekend als Mes & Jans! We baalden als een stekker dat wij vlak voor vertrek vernamen dat zij gingen trouwen terwijl wij op wereldreis waren. Toch hadden we toen niet meteen zoiets van, we komen terug... En plotseling was het ook niet echt, althans voor ons niet. Wij zijn nl. op 13 februari 2006 in Perth een kantoortje van Qantas binnengelopen om onze vlucht naar huis te wijzigen. We vonden inmiddels dat die twee weken op een reis van tien maanden niet zoveel meer uitmaakt en het is toch wel een heel bijzondere gelegenheid, dus waarom niet. Maarrrr, we wilden het wel nog even stil houden. We wilden dat het een verrassing zou zijn voor het bruidspaar EN voor onze ouders. Maar nu moesten we nog uitvogelen hoe we nou Borneo, Thailand en Nepal zouden verdelen. Want we wilden persé lange tijd in Nepal doorbrengen... we wilden dit niet afraffelen omdat we eerder naar huis zouden gaan. We besloten dan ook na Bali meteen door te vliegen naar Nepal, zodat we daar lekker de tijd hadden, daarna naar Borneo en eindigen in Thailand. Eenmaal op Bali werden onze plannen weer heeeeel anders. Voor Nepal werd er een negatief reisadvies afgegeven dus dat ging niet door. Bianca had al een tijdje geen lekker gevoel bij Borneo en Mark had ook niet zoiets van ik MOET daar heen, dus hebben we dat ook laten schieten. De plannen werden als volgt: eerst een aantal bezienswaardigheden in de buurt van Bangkok bezoeken (ongeveer een dag of tien), dan doorsteken naar Cambodja en daar de Mekong rivier volgen tot aan Laos, daarna Laos bezoeken en via het Noorden van Laos weer het Noorden van Thailand binnenkomen. In het Noorden van Thailand wilden we de laatste vier weken doorbrengen. Maar de plannen werden toch weer anders nadat we eenmaal in Thailand waren. Je krijgt als je Thailand binnenkomt een visum van 30 dagen. Omdat wij de eerste keer langer dan verwacht in Thailand zijn gebleven, moesten we min of meer al het land uit, waardoor we niet alles hebben kunnen doen wat we wilden doen. Daarna zijn we eerder Laos uitgegaan om ons schoonzusje op te kunnen zoeken in Phuket. Dit hebben we wel precies uit moeten kienen ivm het visum van 30 dagen. Het zou precies uitkomen als we de 18e mei naar huis zouden vliegen. En wij maar hopen dat niemand uitvogelde hoe het zit met het visum... anders weten ze meteen dat we eerder naar huis komen... Omdat we nu helemaal in het Zuiden van Thailand waren, besloten we dit dan maar verder te exploren... en we wilden ook nog terug naar Elephants & Friends. Uiteindelijk hebben we het Noorden van Thailand nooit gezien. We moeten dus zeker terug. Motto van de laatste drie maanden was in ieder geval: niets moet alles mag en plannen zijn er om veranderd te worden nietwaar! Al die tijd, vanaf februari tot vlak voor thuiskomst, hebben wij het dus geheim gehouden voor familie en vrienden, met uitzondering van de mensen die we gevraagd hadden iets voor ons te regelen... Het was dan ook een grote verrassing voor, met name onze ouders, toen we vertelden dat we naar huis kwamen. Nu maar hopen dat het bruidspaar het ook een leuke verrassing vindt als wij inene voor hun neus staan...

De bruiloft, 19 mei 2006
De ochtend begon al goed. Meteen stress!!! Er zat een vlek in de jurk van Bianca... shit!!! Hoe krijg je nou zonder al te veel gedoe een vlek uit een jurk van Thais zijde??? Wij zijn allebei niet zo thuis in het oplossen van dit soort probleemgevallen, dus het enige wat wij konden bedenken was de jurk maar gewoon wassen in de wasmaschine en dan in de droger, want over een paar uur moest ie toch echt aan... Drie kwartier later zaten we in de auto op weg naar Katwijk: hij in zijn pak en zij in haar jurk, zonder vlek en vers gestreken, nix aan het handje. Pfffieuw. We waren nog niet koud op weg of de slagbomen voor de Coentunnel gingen dicht omdat er een te hoge vrachtwagen de tunnel in wilde rijden. Grrrrr... Pas over half twaalf reden we door de Coentunnel met in de wetenschap dat wij om 12.15 uur bij La France in Oegstgeest moesten zijn. Dat halen we nóóóóóit! Uiteindelijk kwamen we even voor half één aan bij La France. Daar zagen we dat net Rob & Corine en Michael & Aafke uit de auto stapten... ze hadden ons nog niet gezien, maar toen wij de auto uitstapten zagen ze ons onmiddellijk. Hééé Eijkie... Bianca!!! Lennard kwam ook meteen aanlopen en zei dat hij al zo'n vermoeden had dat we terug zouden komen voor de bruiloft. Gauw met zijn allen de bus in, waar we ook Lot (vriendin Lennard) zagen zitten. We waren weer compleet, op het bruidspaar na dan. Het was onwijs koud, dus we waren erg blij dat we in de bus zaten, die vrijwel meteen vertrok richting het huis van de bruid. We hadden begrepen dat het de bedoeling was dat de bus er eerder zou zijn als het bruidspaar. Wij zouden ons dan even in de keuken of i.d. verstoppen en pas later tevoorschijn komen. Echter, toen we aan kwamen rijden zagen we de witte-bruids-kever al staan en het bruidspaar kwam vrijwel direct naar buiten om iedereen te begroeten. Wij doken even snel naar de andere kant van de bus om nog even uit het zicht te blijven. We lieten eerst "de gasten" het bruidspaar begroeten en toen Mark (Mes) met zijn rug naar de bus stond stapten wij uit en tikte Mark (Eijk) op de rug van Mes, welke zich omdraaide in de verwachting dat er een familielid of i.d. hem de hand wilde schudden... het duurde dan ook ff voordat hij door had dat het Eijk was... maar toen Mes Eijk had herkend kwam er een grote brul en werd Mark (Eijk) opgetild en ff lekker stevig als een kerel geknuffeld!!! Bianca meende toch wel een beetje een emotionele reactie op het gezicht van Mes te zien (beetje vochtige oogjes)... dat deed haar goed. Verrassing geslaagd! Daar was het allemaal om te doen. Bianca moest genoegen nemen met een wat minder uitbundige knuffel, maar dat siert Mes alleen maar, want een dame in een galajurk op mega hakken ga je natuurlijk ook niet optillen en ff flink heen en weer shudden. Hij weet hoe 'ie de vrouwtjes moet behandelen ;-). Om 13.30 waren we in het stadhuis van Valkenburg, waar de ambtenaar van de Burgerlijke Stand zijn zegje deed. Gelukkig zei het bruidspaar op de welbekende vraag allebei JA en werd het huwelijk na het voorlezen van de akte officieel gemaakt door de handtekening van het bruidspaar en de getuigen. Traditiegetrouw kregen ze, naast de trouwakte en het trouwboekje ook de pen waarmee was getekend overhandigd. Vanaf nu gaan Mes & Jans als echtgenoten door het leven. Het bruidspaar bleef na alle plechtigheden nog even zitten en wij togen met zijn allen naar buiten, de kou in. Daar vormden we bij de uitgang een soort van haag en kregen we allemaal een witte ballon. Toen wij allemaal klaar stonden kreeg het bruidspaar allebei ook een ballon in de vorm van een rood hart en toen de fotograaf de gewenste foto's had gemaakt en een teken gaf, lieten wij met zijn allen tegelijk de ballonnen los. Er stond nogal veel wind, dus de meeste van de ballonnen gingen met een noodvaart richting boom, waaronder de twee ballonnen van het bruidspaar... nou ja, ze zitten in ieder geval met zijn tweetjes in de boom. Daarna nog even en fotosessie met familie, vrienden etc. De fotograaf nam er de tijd voor... kkkkoouuud! Daarna gauw de bus in want het begon ook te spetteren. Terwijl wij nog even een rondje reden over de Kattekse Boulevard, ging het bruidspaar alvast richting kerk. De dienst begon om 15.00 uur en duurde ongeveer anderhalf uur... het bruidspaar had een flinke liturgie uitgekozen! Eventjes voor half vijf sjeesde het bruidspaar met gierende banden richting La France, want daar begon om 16.30 uur de receptie! Toen wij daar met zijn allen ook aankwamen waar er al veel mensen. Strak gepland jongens! We zagen nog meer bekenden die ook verrast waren dat wij al terug in Nederland zijn en hebben ons vermaakt met vragen beantwoorden over wat wij zo allemaal uitgespookt hebben en of we nu toch zeker wel weer een tijd in Nederland blijven. Nou... in ieder geval met het oog op het weer zouden we morgen al weg willen haha. Het schijnt de afgelopen twee weken heerlijk weer geweest zijn in Nederland en net nu wij terug zijn... maar eigenlijk erger nog... juist op de dag dat Mark & Jeanette gaan trouwen... is het slecht weer!!! Wij zijn met regen vertrokken uit Bangkok... zullen wij het meegenomen hebben??? Om 18.30 uur gingen we met de daggasten eten wat in de vorm van een soort Franse tapaz geserveerd werd. Tijdens het eten droegen de beide moeders de levensloop van hun kroost voor, wat in ieder geval bij Mark ervoor zorgde dat hij het schaamrood op de kaken kreeg. Hij was zo gezegd: not amused!!! Tja, jongen... dat hoort erbij als je gaat trouwen!!! Wij hebben er in ieder geval smakelijk om kunnen lachen. Op een gegeven moment dropen de gasten binnen die uitgenodigd waren voor het feest en werd het dus tijd om ons naar de feestzaal te begeven. Er was een dj die de ene na de andere "klapperrrrr van de week" uit de kast haalde, dus de sfeer zat er al gauw goed in. Er werden nog een paar voordrachten door familie en vrienden voor het bruidspaar gedaan, maar degene waar Mark waarschijnlijk al weken van heeft wakker gelegen is uitgebleven... normaal is het zo dat "de gasten" een paar nietsontzienende liedjes instuderen waarbij de "gast" die gaat trouwen natuurlijk flink in de zeik genomen wordt. En aangezien er boeken vol over de avonturen van Mark Messemaker geschreven kunnen worden heeft ie vast wat peentjes gezweet in afwachting van wat komen gaat... Gelukkig voor hem was er niets voorbereid. Het grote excuus was dat de grote inspiratiebron (Eijk) er niet was dus tja... Heeft Mes ff mazzel! Ondanks dat we in de loop van de avond een paar keer zijn gevlucht toen er een polonaise ingezet werd, was het een onwijs gezellig feest was en we hopen dat het werkelijk een fantastische dag is geweest voor het bruidspaar. Het is tenslotte hun dag, wij zijn maar bijzaak. Maar wij hebben het in ieder geval heel erg naar ons zin gehad, dus Bruidspaar Bedankt!!! Ten tijd van het schrijven van dit stukje liggen zij inmiddels met hun reet op het strand ergens in Mexico... thats the way to go guys!!!