De avonturen (deel I)

Sanur- Denpassar - Singapore - Bangkok, 1 maart 2006
Het werd zowaar nog een beetje stressen op onze laatste ochtend in Bali. Voor we vertrokken wilden we de site nog even bijwerken, maar dat vroeg meer tijd dan verwacht. Pas om 11.15 uur waren we terug bij het guesthouse, waar we hoorden dat Made al een keer langs was geweest om ons gedag te zeggen. Even later kwam hij weer langs -in traditionele werkkledij- en konden we alsnog afscheid nemen. Om 12.00 uur namen we vervolgens ook afscheid van Nyoman en de rest van de medewerkers, waarna we naar de taxi liepen die ons naar het vliegveld zou brengen. Even was er nog wat verwarring, er stonden inene twee chauffeurs klaar om ons weg te brengen, maar even later tuften we door de drukte van Denpassar naar het vliegveld. We waren ruim op tijd, maar dat was maar goed ook want men nam uitgebreid de tijd om alle bagage grondig (3x) door te spitten. Pech voor ons: de MacDonalds was nog dicht en dus moesten we onze hunker naar frietjes nog even vasthouden tot aan Singapore. Met alleen een donut in onze magen liepen we naar de gate, waar helaas nog geen vliegtuig te bekennen was. Even later kwam die wel binnen, maar voordat we aan boord zaten en de lucht in gingen liepen we al zo'n drie kwartier achter op schema. Gelukkig hebben we pas om 20.40 uur een vliegtuig naar Bangkok, dus we hoeven ons nog niet druk te maken. Aangekomen op Singapore hebben we eerst maar een lekker bakkie gedronken, want we waren te vroeg om ons in te checken. Om 18.45 uur konde we wel terecht bij de balie van Air Asia, waar we een simpel bonnetje kregen als boardingpass. Tja, die budgetfirma's moeten toch ergens op bezuinigen. We kregen ook geen stoelen toegewezen, dat gebeurt gewoon op basis van 'zoek maar een plekkie'... Na de douanformaliteiten hebben we alvast gebeld met een guesthouse in Bangkok om een kamer voor vanavond te reserveren, we vinden het allebei wel een prettig idee om te weten dat er ergens een bed klaar staat. Hierna konden we ons eindelijk te goed doen aan de Mac, hèhè. Het zat ons vandaag niet mee: ook hier had de vlucht vertraging. Niet zo heel veel gelukkig, maar we waren ook nog eens vergeten dat Bangkok een uur tijdverschil heeft ten opzichte van Singapore. De vlucht duurde dus langer dan verwacht en zo kwamen we pas om 22.45 uur lokale tijd aan in Bangkok. Aangezien we tegen het guesthouse gezegd hadden dat we om 23.00 uur aan zouden komen, wilden we graag even bellen om door te geven dat het ietsje later zou worden, maar helaas: er werd niet meer opgenomen. Nou ja, dan zien we het daar wel. Er stond een vrij lange rij voor de douane, maar toen we daar eenmaal doorheen waren hadden we de bagage snel te pakken en konden we vervoer gaan regelen naar het centrum. De taxi deelden we met een Duits meisje die het niet zag zitten om in haar eentje die grote boze stad in te gaan. Ook goed, dat scheelt weer in de kosten en even later zochten we samen met onze bijziende chauffeur naar het guesthouse. Om 00.00 uur zagen we een naambord staan, maar het was onduidelijk waar we nou precies moesten wezen. We liepen verder een donkere steeg in, waar we bij een andere guesthouse aankwamen. Terwijl we hier even stonden na te denken kwam er een nors kijkende vrouw naar buiten, die we gelukkig wel konden uitleggen welk guesthouse we zochten. Nog steeds boos kijkend bracht ze ons naar het juiste guesthouse, waar ze ons direct naar de kamer wees. Waarschijnlijk was ze boos omdat wij zo laat aankwamen, maar we hadden toch echt braaf geprobeerd om te bellen. Nou ja, laat maar. Zij vertrok weer rap, het Duitse meisje kreeg een slaapplaats in het andere guesthouse en Mark vertrok nog snel even naar buiten om wat drinken te scoren. Nog even snel douchen en dan snel onder de lakens... o nee, die waren er niet. Om 00.30 uur konden we eindelijk rusten; onverwachts toch nog een lange dag geworden.

Bangkok, 2 maart 2006
Een slaapplek aan de straatkant is niet ideaal!! Allebei hebben we slecht geslapen, voornamelijk veroorzaakt door alle herrie op straat. Het leek wel alsof het leven hier de hele nacht doorgaat. We zitten echter wel in een leuk guesthouse, met hardhouten vloeren en ruime kamers, dus we willen hier graag blijven. Gelukkig zagen we dat de bewoners van de twee kamers tegenover de onze (aan de niet-straatkant) 's morgens vertrokken waren, dus we zijn na het ontbijt gelijk overgestoken naar een andere kamer. Het ontbijt hebben we trouwens genuttigd in het restaurant van ons guesthouse, waar ze een uitgebreide kaart hebben. Niet wetende dat men grote porties serveert hadden we iets teveel besteld, maar vooruit. Lekker vers fruit, french toast, cornflakes en een broodje gebakken ei, laat de dag maar komen. Op een poster zagen we dat het guesthouse ook visa kan regelen voor omringende landen. Dat komt mooi uit, want bij niet iedere grensovergang is een visa verkrijgbaar en daarom wilden we sowieso hier in Bangkok al de visa voor Cambodja en Laos bemachtigen. De aangeboden service (natuurlijk, alles kost geld) scheelt ons in ieder geval wat heen en weer gereis en rompslomp, dus we hebben direct maar de papieren voor Laos ingevuld en onze paspoorten afgegeven. Het visa voor Cambodja komt later wel, eerst maar eens kijken hoe dit gaat. Later in de ochtend zijn we de straat op gegaan, eerst maar om een pin-automaat te zoeken en vervolgens op weg naar een postkantoor om weer een pakketje naar huis te versturen. We hadden alweer drie-en-een-halve kilo aan boeken en reisprullaria om terug te sturen, dat ruimt lekker op. Nog effe en we krijgen ruimte in onze rugzakken om toch nog souvenirs in te slaan... Even later dachten we op de beroemde Khao San te zijn, het backpackers-getto van Bangkok. Nou, als dit alles is vinden we alle ophef flink overdreven! Er zijn wel een paar restaurantjes en een paar marktkraampjes, maar niet om warm of koud van te worden (achteraf bleek dat we een straatje te vroeg waren ingeslagen). Ietwat teleurgesteld liepen we terug door de warme, drukke straten van Bangkok, op naar Wat Benchamabophit. Deze tempel (Wat) is uit wit marmer opgetrokken en hadden we gisteren zien liggen toen we met de taxi op zoek waren naar ons guesthouse. Op de binnenplaats was een soort galerij waar maar liefst 53 grote boedha-beelden opgesteld stonden: 33 originele, 20 nagegoten) en binnen in de tempel stond een groot gouden exemplaar. Erg mooi en indrukwekkend en leuk om rond te slenteren. Het was inmiddels al 14.30 uur geworden, hoogste tijd voor de lunch. Hiervoor zijn we terug gegaan naar het guesthouse, waar Bianca voor de kip-cashew koos en Mark voor pad thai, een gebakken noodle-gerecht. Na veertien dagen Indonesisch eten verheugen we ons erg op hetgeen de Thiase keuken ons te bieden heeft; voorlopig kunnen we nog even vooruit. De rest van de middag hebben we wat zitten luieren op de kamer en alleen nog een kort bezoekje gebracht aan een verderop in de straat gelegen Wat en de Seven Eleven om water in te slaan. Laat luchen geeft automatisch ook laat dineren en pas tegen achten bestelden we allebei een portie fried (jasmin) rice, wederom in het restaurant van ons guesthouse, een thuiswedstrijd dus. Op de kamer hebben we nog wat zitten kaarten en sudoku-en; we hebben nog geen nieuw puzzelboekje kunnen vinden, maar gelukkig had Kaya voor vertrek uit Bali haar boekje aan ons gegeven: we kunnen dus nog even vooruit.

Bangkok, 3 maart 2006
Ondanks het keiharde matras (het slaapmatje in de tent lag comfortabeler) hebben we vannacht heerlijk geslapen. Pas om 09.15 uur schoten we wakker, hoogste tijd om op te staan want we hadden een culturele dag op het programma staan. Met bezoekjes aan het Grand Palace en wat omringende tempels. Vanaf ons guesthouse was het een klein stukje lopen naar de ferry. In Bangkok kan je kiezen uit drie soorten ferries, waarvan wij voor de goedkoopste kozen, de ferry voor de locals. Het goedkoopst betekent ook wel direct het langzaamst (stopt bij iedere halte) maar we hebben immers de tijd. Bij de opstapplaats voor de ferry zagen we honderden vissen aan de oppervlakte ploeteren, een geval van ademnood? Gelukkig bleek van niet, even later zagen we regelmatig mensen een hap eten in het water flikkeren, waarschijnlijk zit er daarom zoveel vis hier. We sprongen van de ferry bij Tha Chang, dichtbij de ingang van het Grand Palace. Terwijl Bianca een fotootje aan het schieten was van het straatbeeld werd Mark al aangesproken door een vriendelijke meneer die ons wijs wilde maken dat vandaag het Grand Palace vroeg haar deuren zou sluiten en dat we beter naar een andere tempel konden gaan. Hij kon ons dan wel 'voor weinig' daarheen brengen met z'n tuk-tuk. Gelukkig zijn we al genoeg gewaarschuwd: het Grand Palace gaat helemaal niet vroeg dicht en zodra je in de tuk-tuk zit wordt je naar een of andere duistere winkel gebracht met aankoopverplichting. Pech voor deze meneer, maar wij trapten er niet in en liepen vrolijk 500 meter verder de ingang van het paleis binnen. Zodra je binnen bent word je overweldigd door een wirwar van tempels, stupa's en kleuren. De belangrijkste tempel is die van de Emerald Buddha (Wat Phra Kaew) die speciaal gebouwd is voor dit beeldje van 75 cm groot. Het beeldje staat op een heel hoog altaar zodat hij bijna niet zichtbaar is, ook omdat er zoveel goud, glitters en andere ornamenten omheen hangen. Het Grand Palace telt ongeveer 100 gebouwen waarvan de grootste de Chakri Maha Prasat Hall is, een imposant gebouw waar in de torens bovenop het gebouw de asresten van overleden Chakri koningen en prinsessen worden bewaard. Na een lange tijd hier rondgebanjerd te hebben, zijn we naar de uitgang gelopen en naar Wat Pho gegaan; hier ligt de grootste liggende buddha van Thailand en bevat tevens de grootste collectie buddha-beelden. De liggende buddha is maar liefst 46 meter lang en 15 meter hoog en symboliseert het vertrek van buddha naar het nirvana (dood, niet meer reïncarneren). Helaas voor ons lag de buddha in de steigers voor onderhoud en konden we hem niet goed bekijken en fotograferen. Na nog een rondje over het tempelcomplex gelopen te hebben besloten we het hierbij te houden voor vandaag en zijn we weer teruggelopen naar de ferry die ons weer vlakbij het guesthouse afzette. Morgen gaan we maar door met onze culturele beslommeringen. De rest van de middag hebben we niets meer gedaan, moe van alle indrukken. Voor het avondeten zijn we naar dé backpackersbuurt van Bangkok gegaan: Khao San Road. Na onze eerdere mislukte poging besloten we bij ons guesthouse een tuk-tuk te nemen welke ons voor 40 Bath door het drukke verkeer naar de plaats van bestemming heeft gebracht. In dat korte ritje hebben we het equivalent van ongeveer 50 pakjes zware shag roken ingeademd, maar we zijn wel weer een ervaring rijker. We zijn eerst maar eens een rondje gaan lopen om te kijken wat er allemaal te beleven valt. Nou, je kunt het zo gek niet bedenken of het is hier wel te krijgen; van nep-rijbewijzen tot aan echte Starbucks-koffie, het is er allemaal. We zijn uiteindelijk bij Happy Beer & Guesthouse neergestreken waar we heerlijk (Thais uiteraard) gegeten hebben. Daarna zijn we terug gaan lopen om het eten te helpen verteren, waarbij we ons op straaat door talloze marktkraampjes en eetstalletjes moesten worstelen. Je kunt er je kont niet keren, maar het geeft wel een supersfeertje op straat...

Bangkok, 4 maart 2006
Vanochtend zijn we doorgegaan met waar we gisteren gestopt waren: tempels bekijken. Met de ferrry gingen we eerst naar Wat Arun, ook wel de Temple of the Dawn genoemd. Dit is een hoog bouwwerk van maar liefst 82 meter hoog, waar we een klein uurtje rondgelopen hebben. Hoewel we veel overeenkomsten zien met de tempels van gisteren, is het hier toch weer uniek omdat het wel één groot mozaïekstuk lijkt. Chinese schepen die vroeger naar Thailand kwamen hadden Chinees porselein als ballast aan boord, waarvan die aardige Thaise mensen maar gruzelementen hebben gemaakt om er deze tempel mee te bekleden. Een heel kleurig gezicht, dat wel. Terug aan de andere kant van het water wilden we in een tuk-tuk stappen richting de Golden Mount tempel, maar de chauffeur begreep geen Engels en haalde onverschillig z’n schouders op. Bij een volgende chauffeur lieten we maar onze LP zien waarin ook de benamingen in het Thais zijn aangegeven, nu hadden we meer succes. Deze chauffeur dacht echter de prijs op te drijven tot 60B terwijl een normaal ritje 40B moet kosten. Terwijl Mark ff niet oplette en in de tuk-tuk stapte had Bianca er ff snel 50B van gemaakt... De tempel vonden we echter wat tegenvallen en ook het beloofde uitzicht was niet mooi: Bangkok is gewoon geen mooie stad om van bovenaf te bekijken. We zijn teruggelopen richting Khao San Road waar we bij een straatstalletje een bakkie Pad Thai met loempias hebben gekocht en zijn vervolgens even een internetcafeetje ingedoken. Na alle smerige Thaise koffie (akelig sterk) verlangde Mark (ongelooflijk) naar een Starbucksie, waar we dan ook maar op het terras zijn gaan zitten met een capuccino en een latté. Bij een ander internetcafeetje hebben we vervolgens onze foto’s bekeken en uitgesorteerd en zijn we op de kamer maar wat gaan afkoelen. ‘s Avonds zijn we bij de buren gaan eten: Shanti Guesthouse heeft ook heerlijke gerechten op het menu staan en er hing een lekker relaxt sfeertje, ideaal dus om rustig van ons eten te genieten. Voor het eerst in Thailand hebben we ook de speelkaarten weer tevoorschijn gehaald en hebben we tot aan het slapen over en weer wat spelletjes verloren… en gewonnen!

Bangkok - Namdoen Saduak, 5 maart 2006
En we zijn weer op weg!! Eindelijk weer eens de backpacker uithangen; rugzak op en het openbaar vervoer in, nix geen eigen autootje onder onze kont. Op een kruispunt vlakbij ons hostel stapten we in een taxi, om 50 meter verder weer aan de kant te gaan staan omdat de beste man geen idee had waar we heen wilden gaan. Ook hier bracht de Thaise benaming weer uitkomst en zoefden we alsnog naar de overkant van de rivier naar de Southern Busterminal. De chauffeur vond eigenlijk dat we beter met de taxi naar Namdoen Saduak konden rijden, good price en veel beter dan de bus. Ja ja, dachten wij, laten we dat maar niet doen. Het openbaar vervoer kost hier minder dan 1 Baht per kilometer en daar kan een taxi van z'n langzalzeleven niet tegenop. Als dank voor onze 'nee' vond de chauffeur dat hij dan maar de taxikosten van 67 naar 80 Baht mocht afronden; hij vertikte het gewoon om meer geld terug te geven. We bleven echter aandringen en na enige tijd kwam hij toch over de brug. Kennelijk staan de taxis hier bekend om hun streken, want in elke taxi hangt een papiertje met een foto en de naam van de chauffeur én het telefoonnummer van de klachtenlijn... De busterminal bleek goed georganiseerd. Al snel vonden we het juiste loket en vijf minuten later vertrok de bus al richting onze eindbestemming. We gaan naar Namdoen Saduak voor een bezoekje aan de floating market, oftewel de drijvende markt. Nou schijnt dit al weinig meer authentiek te zijn maar voornamelijk een toeristisch schouwspel, maar om dit te proberen te omzeilen reizen we vandaag al af, zodat we morgenochtend vroeg naar de markt kunnen gaan voordat de toeristenbussen uit Bangkok arriveren. Je moet er wat voor over hebben... Aangekomen in Namdoen Saduka werden we opgewacht door een tuk-tukker die ons een paar Nederlandse aanbevelingen liet zien en ook zelf nog een aanbeveling had: in tegenstelling tot hetgeen in onze reisgids vermeld staat, is een slaapplaats in het plaatselijke resort helemaal niet duur, zelfs goedkoper dan het aanbevolen hotel! We gaven hem het voordeel van de twijfel en even later dropte hij ons af voor het resort: een plaatje! We kregen een leuk huisje toegewezen met een fan en een veranda, aan het water en om er te komen moeten we een houten bruggetje over, erg idyllisch!! Dat alles voor maar 200 Baht, nog geen 5 Euro!! Het interieur is wel wat oud en voor het eerst zullen we ook door de hurken moeten op het squad-toilet, maar dat mag de pret niet drukken. Aree, de tuk-tukker verzorgt ook eigen rondvaartjes langs de flaoting market, dus hebben we direct met hem afgesproken om ons morgenochtend vroeg op te pikken. Van het reizen waren we dorstig geworden en dus gingen we eerst maar wat drinken in het restaurant. Helaas spreekt men hier amper Engels dus het duurde even voordat men onze behoeften begreep, maar even later zaten we lekker aan een drankje. Later, nadat we terrasgehangen hadden besloten we te gaan lunchen en omdat het resort buiten de stad ligt zijn we dus eigenlijk teogewezen op het eten hier. Geen probleem, keuze genoeg, alleen de taal zorgt af en toe voor verwarring; vraag je om rijst - krijg je ketchup, dat soort verwarring. De rest van de middag hebben we ons verder verdiept in Thailand en wat het ons zo allemaal te bieden heeft. We zijn hier wat eerder dan vooraf gedacht en hebben ons dus nog niet zo goed kunnen inlezen en voorbereiden, maar dat mag geen probleem zijn. We leven bij de dag en hebben geen haast, dus we zien wel wat er op ons pad komt. Tegen 19.00 uur kregen we weer trek en namen we weer plaats in het restaurant, waar Bianca een fish-steak bestelde en Mark spicy pork. De bestelling werd in één keer goed opgenomen en uitgeserveerd, we komen er wel! Redelijk bijtijds zijn we gaan slapen, want voor het eerst sinds Alice Springs (bijna zes weken geleden) zal de wekker weer gaan... al om 06.45 uur!!!

Namdoen Saduak - Kanchanaburi, 6 maart 2006
Het vroege opstaan viel zwaar, maar wat we ervoor terugkregen - rust op straat en koelte - was ook wel wat waard. Aree stond al klaar en we zijn meteen naar "house of me" ofwel het huis van Aree gegaan. Daar lag zijn bootje al klaar, maar voordat we de boot ingingen vertelde Aree ons dat er juist vandaag een echte drijvende markt is iets verderop op de route die we vandaag af zouden leggen. Deze markt wordt alleen door locals bezocht en er zijn dus geen toeristen. De markt vindt zes keer per maand plaats zo ook vandaag; of wij erheen wilden: "if you like you give me more money... if no like money same". Ja ja, Aree, je weet het handig te vertellen... maar goed, wij vonden het wel oké, want we wisten dat de beroemde "floating market" meer op de tourist geënt is dan op iets van authentiek Thailand. Dit schijnt 20 jaar geleden nog zo te zijn geweest, maar nu niet meer. Het zou dus wel leuk zijn als we toch nog iets origineels kunnen meepikken. We moesten op de vloer van de boot plaatsnemen en konden tegen een plankje aanleunen, het was nog niet eens zo oncomfortabel. Na zo'n 20 minuten varen kwamen we aan bij de ingang van de floating market, daar hebben we eerst een bakkie koffie gedaan voordat we daadwerkelijk door de kanalen van de markt gingen varen. Nou, dat het touristisch is is eigenlijk een vette understatement!! Het was geen "float" aan zullen we maar zeggen. We hadden verwacht dat er nog wel iets van handel gedreven werd, maar dat was er zelfs niet meer. Alleen maar beeldjes, kleding, hoedjes etc. etc. etc. Het is wel grappig om te zien, maar zelfs als je denkt een drijvende markt te zien met touristenspullen dan nog kom je bedrogen uit. De markt bevindt zich aan de wal en de touristen varen langs met hun bootjes en kunnen vanuit hun bootjes de souvenirs goed aanschouwen en natuurlijk kopen. Wij hebben alleen maar ons ontbijtje gekocht: gebakken banaan en cocospoffertjes. Heerlijk! Na de floating market zijn we doorgevaren naar een tempel. Hier moesten we voor "good luck" de vissen voeren met wat korrels; nu weten we ook wat die mensen allemaal deden bij de ferry in Bangkok! Na deze korte onderbreking zijn we daarna doorgegaan naar de echte floating market. Nou, we waren blij dat we dit hebben mogen meemaken, want dit was nou wat wij ervan voorstelden. Allemaal bootjes met vrouwen in indigostijl-kledij met strohoedjes op, hun waar keurig op kleur uitgestald in hun bootjes. Helemaal geweldig. We hebben er echt van genoten hoe hier de handel gedreven werd: de bootjes onderling en de locals aan de kant. Na dit schouwspel zijn we teruggevaren naar het huis van Aree. Terwijl we nog even bij Aree thuis op een bankje zaten vertelde hij ons over de bus die we moesten hebben naar Kanchanaburi. Hij had een tekeningetje gemaakt met de busnummers die we moesten hebben. We moesten ook een keer overstappen op een kruising, maar dat was wel wat lastig zei hij. Aree kon ons ook wel voor 300B met de tuk tuk naar die kruising brengen. Als je nagaat dat wij gister voor nog geen 150B met zijn tweetjes van Bangkok naar Damnoen Saduak zijn gereden dan is 300B voor een stukje van 25 km wel erg veel. Ja maar de petrol was duur zei Aree. Ja, dat weten we, maar 300B is toch echt te duur. Wij vroegen Aree dan ook in het Thais op te schrijven waar wij eruit moesten zodat we dat aan de chauffeur konden laten zien. Dit deed hij zonder aarzelen. Daarna bracht hij ons terug naar het Resort waar we onze spullen hebben gepakt en daarna bracht hij ons meteen door naar het busstation. Toen we aankwamen bij het busstation was de bus net bezig te vertrekken, maar Aree hield hem voor ons tegen en vertelde meteen waar wij eruit moesten. Na 30 min werden we afgezet op een kruising en dat maar voor 40B. Na zo'n 20 minuten wachten kwam bus 641 richting Kanchanaburi. Deze bleek helemaal vol te zitten. Er was waarschijnlijk iemand naar de markt geweest, want het hele achterdeel van de bus -waar je normaal zou kunnen staan- stond helemaal vol met plastic zakken met groenten en fruit etc. Onze rugzakken werden er zonder pardon door de helper van de chauffeur opgegooid. We denken niet dat de eigenaar van al dat eten er erg blij mee was, maar blijkbaar gaat dat hier zo. Het was een drukte van jawelste in de bus en omdat wij niet bij onze rugzakken in de buurt konden blijven moesten we iedere keer goed opletten of onze rugzakken niet "per ongeluk" met iemand anders mee naar huis gingen. Dit was niet het geval. Blijkbaar was de helper goed te vertrouwen en er was ook nog een aardig Thais mannetje die het voor ons in de gaten hield. Na anderhalf uur kwamen we aan in Kanchanaburi. Er stonden verrassend weinig touts te wachten bij de bus, dus die hadden we zo afgeschud. Wij besloten de ongeveer 2 km naar het guesthouse te gaan lopen. Dit was wel weer ff wennen in de bloedhitte met een zware rugzak op, maar we hebben dit de afgelopen maanden al vaak genoeg gedaan dus deze keer was niet veel anders. Gewoon doorstappen. Na zo'n 20 min kwamen we aan bij VN Guesthouse. Volgens de LP hebben ze kamers van 80B. We weten niet wat we daarvoor zouden kunnen krijgen, dus we wilden eerst wel eens de kamers zien. We hebben er verschillende bekeken en ze zagen er allemaal netjes uit. Ze waren alleen geen 80B meer. Het begint bij 250B. Wij kozen voor een kamer op een raft op het water en met uitzicht over de River Kwai en onze eigen veranda, echt helemaal geweldig. Voor de derde keer treffen we echter geen lakens aan waar we onder kunnen liggen. We beginnen te denken dat het gebruikelijk is in Thailand om de bedden alleen van onderlaken en kussensloop te voorzien. Wij hebben gelukkig onze sarongs nog, dus daar slapen we onder. Het was inmiddels 14.00 uur geworden en we hadden wel honger en onze vochtvoorraad moest ook dringend aangevuld worden, dus we besloten meteen maar het restaurant van het guesthouse uit te proberen. Ze hebben een uitgebreide kaart, dus hier gaan we vast vaker eten. Mark bestelde Pad Thai en Bianca koos voor Thaise zoet/zure groenten. Tijdens de lunch zaten we echt even bij te komen. We hebben alweer een drukke dag achter de rug. We zijn na de lunch lekker naar onze kamer gegaan om te relaxen en ons op te frissen en lekker te genieten van het uitzicht over de rivier. Op zijn dooie gemakkie zagen we een otter voorbij zwemmen die nog even nieuwschierig opzij keek. Dit zijn toch wel weer de momenten waarvoor je op reis bent.

Kanchanaburi, 7 maart 2006
We hadden gisteravond voordat we gingen slapen toch maar besloten vroeg op te staan zodat we nog een beetje in de koelte wat dingen konden doen. Zo ging dus de wekker om 7.15 uur en liepen we een uurtje later richting The Bridge over the River Kwai. Dé beroemde brug en onderdeel van de Thailand - Birma Link (railway) waar ongeveer 160.000 mensen (van de 290.000 tewerkgestelden!!) bij om het leven zijn gekomen door marteling, ondervoeding, ziektes en ongelukken tijdens de bouw van de railway. Onder deze mensen waren zo'n 3.000 Nederlanders en van het hele aantal waren er 100.000 Aziatische mensen en 60.000 Prisoners of War, de zogenaamde PoW's. De brug die nu over de river Kwai gaat is niet de originele brug uit de oorlog, want deze is (voor een deel) door bommen verwoest. De huidige brug is destijds door de Japanners uit Java weggehaald. Desalniettemin is het een unieke ervaring om de brug nu eindelijk met je eigen ogen te zien én om erover heen te lopen. Na de brug zijn we terug naar het dorp gelopen om een bezoek te brengen aan het Death Railway Museum en de aangrenzende begraafplaats. Toen wij bij het museum aankwamen, kwamen er echter ook drie busladingen vol touristen aan, dus wij kozen ervoor om later op de dag het museum en de begraafplaats te bezoeken. Dat is het voordeel als je wat langer op één plek bent en niet met een dagtourtje mee moet. Je kunt dan de rustige momenten uitzoeken. We zijn dus maar teruggegaan naar het guesthouse, waar we op de veranda hebben gehangen en daarna ook hebben geluncht. Na de lunch dan eindelijk het museum. Het museum is mooi opgezet en vertelt het verhaal over de bouw van de Thailand - Birma Spoorlijn in hapklare brokken. Het is erg interessant om te lezen wat al die mensen die meegeholpen hebben aan de bouw van deze spoorlijn hebben moeten doorstaan. De omstandigheden waren erbarmelijk en gewoon bijna niet voor te stellen. De foto's die gemaakt zijn van de mannen in de kampementen zijn schrijnend. Wat alleen jammer is, is dat het museum meer gericht is op de PoW's en niet het hele verhaal vertelt over ook die 200.000 Aziatische mensen. De reden hiervoor is waarschijnlijk dat er simpelweg geen documentatie beschikbaar is en er niet veel overlevenden zijn die iets kunnen navertellen. De PoW's hadden een list bedacht om documentatie te behouden. Telkens als er iemand was overleden, mochten ze van de Japanners een uitgebreide rouwceremonie organiseren. Dit werd door de Japanners met respect behandeld en ze aanschouwden dit van een afstandje. Dit grepen de PoW's aan om documenten mee te begraven met hun maten zodat ze niet vernietigd zouden worden door de Japanners. In het museum bevinden zich ook nog veel Nederlandse overblijfselen van PoW's welke gevonden zijn in kampementen. Er is door Nederland ook een prachtig beeld geschonken wat is gemaakt aan de hand van een tekening van een PoW. Het beeld bestaat uit twee mannen die tussen hen in een derde man dragen. De voeten van die derde man slepen over de grond en ze zijn alle drie zo mager als een gratenpakhuis. Bij het beeld staat een stukje uit het dagboek van degene die de tekening heeft gemaakt; er wordt verteld dat de twee dragers besmet zijn met malaria en bijna niet meer op hun benen kunnen staan. De man tussen hen in heeft cholera en kan niet meer lopen. Hij zal niet lang meer leven. Erg indrukwekkend. Uiteiendelijk is de spoorlijn in 17 maanden gebouwd en maar 22 maanden in gebruik geweest (!). Na het museum hebben we nog een bezoekje gebracht aan het kerkhof en zijn we langs de Nederlandse graven gelopen. Op dit kerkhof (er zijn er in totaal drie) liggen 1800 Nederlandse mannen begraven. Na al deze indrukken opgedaan te hebben zijn we naar een internetcafé gegaan om te kijken of we de website bij kunnen werken. Helaas dit keer geen geluk, maar Nederland bleek online dus hebben we gemaild en ge-chat. Toen we weer richting guesthouse liepen zagen we de zon ondergaan. We wilden er snel een foto van maken, maar we waren al te laat. Jammer. We hebben in het restaurant nog even wat gedronken en zijn toen op onze veranda neergeploft.

Kanchanaburi (Hellfire Pass), 8 maart 2006
Ook vandaag waren we weer vroeg uit de veren, we willen namelijk op eigen gelegenheid naar Hellfire Pass proberen te komen, een ander monument uit de Tweede Wereldoorlog. Hiervoor moesten we met het openbaar vervoer op pad, maar omdat we het busstation te ver lopen vonden, wilden we het erop gokken om te proberen een bus aan te houden vlakbij ons guesthouse. Nou reed al het verkeer vrij snel voorbij, dus we begonnen het wat somber in te zien dat een bus op tijd zou kunnen stoppen. We besloten er dan ook maar een andere tactiek tegenaan te gooien, waarbij we iets uit elkaar gingen staan. Mark zou eerst de aandacht van de buschauffeur proberen te trekken, die dan met een beetje geluk precies bij Bianca verderop tot stilstand zou kunnen komen. Even later kwam de bus en wonder boven wonder slaagde onze opzet. Snel sprongen we in de bus en lieten we aan de kaartjesverkoopster zien waar we heen wilden. Zij begreep dit direct en zo konden we ontspannen achterover hangen en reizen. De busrit duurde ongeveer anderhalf uur en toen we er bijnawaren attendeerde de kaartjesverkoopster ons dat we eruit moesten. Om half elf stonden we dan ook al op de stoep van het museum, waar een goed uitgeruste tentoonstelling ons meer details vertelde specifiek over dit deel van de Thailand - Birma Railway. Om de trein te kunnen laten rijdenmoesten er her en der grote stukken rots worden weggehakt, waar men indertijd geen andere gereedschappen voor beschikbaar had dan een 3,5 kg hamer en een stalen pen, waarmee gaten in de rotsen werden aangebracht om daarna met dynamiet de rots op te blazen. Dit was natuurlijk uitputtend werk, waar PoW's in moordend tempo en onder uiterst barre omstandigheden aan moesten werken en waar dan ook vele PoW's aan kapot gegaan zijn. Wederom een heel indrukwekkend stuk geschiedenis tot ons gekregen. Na dit stukje theorie zijn we naar Hellfire Pass gelopen, waar we nog goed de sporen van het harde werken konden zien in de rotsen en waar we over een stuk originele spoorweg hebben gelopen. Deze pas, ook wel de Konyu Cutting genoemd, is maar liefst 110 meter lang en tussen de acht en vijfentwintig meter diep! Er is ook nog een trail van een paar kilometer die langs nog meer stukken van de spoorlijn voert, maar we hebben ons helaas niet voorbereid om vier uur in de brandendezon te gaan wandelen. Terug bij het museum kochten wewat water en zijn we naar de grote weg terug gelopen om de bus naar Kanchanaburi te pakken. Het duurde even voordat deze kwam, maar na een drie kwartier wachten was hij er dan eindelijk en reden we weer in anderhalf uur terug. We hadden inmiddels (14.30 uur) flinke trek gekregen en gingen dan ook maar eerst in ons guesthouse eten en wat drinken. Tegen 16.00 uur zijn we nog maar eens een poging gaan doen om een geschikt internetcafeetje te vinden waar we onze website kunnen bijwerken. Ongelooflijk maar waar, het is gelukt! Direct hebben we maar een paar dagen ingeklopt zodat we weer 'bij' zijn. Ook hebben we vanuit het interncafeetje gebeld met een Belgische dame, die hier vlakbij een kleinschalig opvangcentrum voor olifanten runt. Vrijwilligers kunnen daar (tegen betaling) helpen met de verzorging van de olifanten en dat lijkt ons wel wat. We hebben afgesproken dat zij ons vrijdag komt ophalen en dan zullen we daar waarschijnlijk een dag of twee / drie blijven; we kijken er erg naar uit.

Kanchanaburi (Tiger Temple), 9 maart 2006
Vandaag geen wekker die ons wakker moest maken, want we hadden niks op het ochtenprogramma staan. Evengoed waren we wel redelijk op tijd wakker, misschien ook wel veroorzaakt door de hoop herrie buiten. We waren er al van op de hoogte gesteld dat in het weekend karaokeschepen de River Kwai bevaren en mensen uit hun slaap houden, maar ook doordeweeks is er kennelijk ergens een discoboot. Harde dreunen die de hele nacht doorgaan; gelukkig maakt onze ventilator net genoeg herrie om een hoop te onderdrukken... Pas nade lunch zijn we op pad gegaan: op naar de Tiger Temple. In ons reisboek wordt met geen woord gerept over deze bezienswaardigheid, maar hij staat wel op het programma van elke lokale touroperator. Wederom hadden wij geen zin om georganiseerd te reizen en dus gingen we weer met de bus op pad. We kozen een nog meer strategische plek uit dan gisteren en nu ging het regelen van de bus nog soepeler. We zitten in dezelfde bus als gisteren want toen hebben we onderweg al gezien dat we langs de Tiger Temple komen, dus dat kon niet mis gaan vandaag. Ook nu kregen we een seintje op het moment dat we eruit moesten en toen kwam het zwaarste onderdeel: lopen in de bloedhitte naar de Tiger Temple, over een zandpad van zo'n twee kilometer. We wisten gelukkig dat we dit voor onze kiezen zouden krijgen en hadden dan ook voldoend water bij ons. Bezweet en met een rood hoofd kwamen we aan bij de Tiger Temple, wat eigenlijk een tempel is waar men wilde dieren opvangt die van stropers in beslag zijn genomen en die niet meer terug kunnen keren naar de vrije natuur. Men heeft grootse plannen met deze sanctuary en hanteert dan ook een relatief flinke toegangsprijs,maar daarvoor mag je dan wel very close met de tijgers zijn. De monniken halen elke dag de tijgers uit hun kooi en brengen ze dan naar een rotspartij, waar vrijwilligers de bezoekers aan de hand nemen naar de tijgers en foto's schieten van het gebeuren. Hier moesten wij natuurlijk aan deelnemen en als eerste ging Bianca een rondje langs de uit de kluiten gewassen katten maken. Erg leuk, al was Bianca wel ietwat teleurgesteld dat ze de beestjes niet even achter de oren mocht krabbelen. Mark vond het allang best en stoer genoeg om bij zo'n beest te zitten en kwam dan ook weer opgelucht buiten het hek. Uniek om zoveel (circa 14 stuks) tijgers bij elkaar te zien en helemaal uniek om ze aan te mogen raken. Weer iets om aan onze mooie reismomenten toe te voegen! We zijn nog een rondje over het santuary gaan maken waarbij we langs een jong tijgertje kwamen die afgezonderd was omdat hij een wond had, opgelopen bij het spelen met z'n broertje en verderop was een hert die het zweet op Bianca's arm wel heel errug lekker vond... mmmmmm rare smaak. We zagen ook nog waterbuffels, paarden en pauwen, werkelijk van alles wordt hier opgevangen. Nog voordat de eerste georganiseerde toertjes uit Kanchanaburi kwamen waren wij alweer bij de uitgang waar Bianca een ritje probeerde te versieren naar de grote weg. Helaas voor ons begreep de chauffeur totaal niet wat wij wilde en reed hij snel weg, waarna wij dus maar weer lopend op weg gingen. Even later passeerde een luxe auto ons waarvan de bestuurder ons spontaan een ritje aanbood, zo kan het dus ook. Hij had wel gasten aan boord waarmee hij eerst wat wilde eten, maar als we wilden wachten konden we daarna helemaal meerijden tot aan Kanchanaburi. Dat vonden we weer iets teveel van het goede maar we maakten graag gebruik van zijn diensten om ons naar de grote weg te brengen. Ditmaal kwam de bus wel vrij snel en binnen een half uur lieten we de bus precies stoppen waar we wilden: we beginnen het al aardig te leren. Eerst maar effe op ademkomen met een glas limoensap in het open restaurant van ons guesthouse en daarna zijn we de site in de lucht gaan gooien. Vanavond zullen we onze rugzakken weet inpakken zodat we morgen op tijd klaar zijn voor ons volgende dierenspektakel: het olifantenverzorgen!!

Kanchanaburi - Nonghoi (Elephants & Friends), 10 maart 2006
We werden om 11.00 uur opgepikt door Dominique, haar man Phot en hun dochtertje Areepri (Aree) van Elephants & Friends. In de laadbak van hun nieuw verworven (geleased) pickup werden we in 40 minuten naar het park gereden. Het park is kleinschalig opgezet met twee huisjes waar in totaal vier touristen in kunnen verblijven. Dan nog twee huisjes voor het personeel en het "hoofdgebouw" waar zich hun eigen huis bevindt, de keuken en de "living" welke aan twee kanten open is. Dominique en haar man zijn Elephants & Friends pas drie maanden geleden begonnen. Ze hebben alles zelf gebouwd, met behulp van nog wat familieleden van Phot en een ervaren timmerman (Naath) en zijn vrouw, welke nadat alle gebouwtjes klaar waren zijn aangebleven. Hij als Mahout en zij als kokkin en oppas. Wij hadden al snel door dat deze mensen goud waard zijn. Op de dag dat wij aankwamen was de vrouw van Naath er niet en was Dominique een beetje onthand. Ze moest zelf voor ons koken, wat erin resulteerde dat we voor de lunch in ieder geval uit eten zijn gegaan ;-). Aree is een klein handenbindertje, dus ook op dit vlak miste Dominique "nanna" wel een beetje. Naast de drie olifanten: Boonmi, Keawta en Sidoh zijn er ook nog drie paardjes, een viertal katten, een hond met ongeveer zeven pups en een jonge waterbuffel genaamd Lilly. Nadat we van de lunch weer in het park terugkwamen hebben wij ons verdiept in het leesvoer wat Dominique verzameld had. Dit bestond uit informatie over de dieren in het park en wat wetenswaardigheden over olifanten in het algemeen. Vanaf het moment dat wij Dominique ontmoetten heeft ze alleen maar gepraat. Eén en al passie over haar beestenboel en over het verwezenlijken van haar droom Elephants & Friends. We hingen aan haar lippen. Het is niet te geloven wat ze al hebben meegemaakt in de drie maanden dat ze nu bezig zijn. Het is erg hard werken. Wij staan in ieder geval te popelen om te helpen en op zo'n manier een bijdrage te kunnen leveren. Op een gegeven moment zei Dominique dat er voedsel gezocht ging worden. Ze had al eerder verteld dat dit soms wel twee uur kan duren voordat er wat gevonden werd, dus wij bereidden ons voor even een tijdje weg te zijn. Dominique ging zelf niet mee zodat ze wat achterstallige zaken kon wegwerken in het park. Aree ging wel mee alsmede Phot, Juk (broer van Phot) en Naath. Met vijf man gingen we dus op pad om eten te zoeken. De Thai hebben duidelijk een ander "werkpatroon" als wij westerlingen. Wij begrepen natuurlijk niet helemaal wat er allemaal aan de hand was omdat we de taal niet spreken en Phot slecht Engels spreekt dus was het allemaal maar gissen, maar voor ons was het voornamelijk kijken totdat de kokosnoten uit de boom vielen en wijzen... Maar uiteindelijk, na een tijdje rondgereden te hebben kwamen we op een erf van iemand terecht waar een palmboom stond. Hier mochten we blijkbaar een paar bladeren uithakken. Juk klom zonder ladder de boom in en begon bladeren af te hakken. Wij legden ze vervolgens in de pickup en tien minuten later waren we al weer op weg naar het park. Wij dachten dat we nog wel even rond zouden rijden, want olifanten hebben toch wel meer nodig als 10 palmboompladeren, maar voor vandaag was het genoeg werd ons verteld. We zijn de rest van de dag eigenlijk een beetje aan ons lot overgelaten. Er was niet veel te doen en wij vroegen ons af: "is dit nou wat we de hele dag gaan doen?", maar aan het eind van de middag kwam er dan toch wat beweging in. Het was tijd om de olifanten naar de jungle te brengen. Dit doen ze elke avond zodat ze niet 24 uur per dag onder de mensen zijn en ze ook nog voor hun eigen voedsel kunnen zorgen en hier en daar een boom om kunnen duwen. Ze worden aan een hele lange ketting vastgemaakt zodat ze niet weg kunnen lopen, maar zich wel vrij kunnen bewegen. In het park staan de olifanten in een met schrikdraad afgezet gedeelte waarin zich twee modderpoelen bevinden zodat ze ook nog lekker kunnen badderen. Wij mochten mee de olifanten wegbrengen, niet door er naast te lopen, maar door erop te zitten. De olifanten gingen voor ons knielen/zitten zodat wij er (enigszins) gemakkelijk op konden klimmen. Het is toch wel hoog zo'n olifant en niet erg comfortabel. Mark zat met Phot op Keawta en Bianca zat met Juk op Sidoh. Naath reedt op Boonmi. Voordat de olifanten naar de jungle gaan, worden ze eerst gewassen in de rivier. Toen we hier aankwamen bleek het vrij hoog water te zijn en erg te stromen. Bianca kreeg de opdracht van Phot om zijn broer Juk goed vast te houden. Sidoh wil nog al eens spelen in hoog water en onder spelen verstaat hij mensen eraf gooien. Met deze stroming zou je dan zo weer in Kanchanaburi zitten dus Bianca hield Juk dan ook goed vast. Nu weet ze niet of het veel zou uitmaken, want Juk is een heel klein dun mannetje die ze waarschijnlijk met één arm op kan tillen, maar goed, het gaf een enigszins geruststellend gevoel. Sidoh gedroeg zich uiteindelijk goed in het water en Bianca is er dan ook op blijven zitten. Na het badderen zijn we de jungle op gaan zoeken waar wij op een open stukje afgezet werden en de drie olifanten door hun Mahout's weggebracht werden. Het duurde heel lang voordat ze weer terugkwamen, we dachten al bijna dat ze ons vergeten waren, maar het bleek dat er iemand een vuurtje had gemaakt en ze de olifanten op een andere plek, bij het vuur vandaan, hadden moeten zetten. Phot zou later die avond nog teruggaan om te kijken of het vuur geen gevaar dreigde te vormen voor de olifanten, anders zouden ze weer terug naar het park gebracht worden. Terwijl wij naar de jungle waren had Dominique bij een hotel verderop in de straat twee tonnen met fruitafval opgehaald. Dit fruitafval kunnen ze elke dag of anders elke twee dagen gratis ophalen. Het ziet er nog hartstikke goed uit en is dus ideaal voor de hele veestapel, want niet alleen de olifanten, maar ook Lilly de waterbuffel en de drie paardjes vinden het heerlijk. De paardjes worden elke dag verplaatst zodat ze telkens op een andere plek kunnen grazen. De paardjes zijn helemaal niet aan mensen gewend en eigenlijk best wild. Dominique en Phot hebben er inmiddels al veel tijd ingestoken om ze zo te krijgen zoals ze nu zijn, dat betekent redelijk benaderbaar. Ze willen het echter nog wel eens in hun bol hebben en er vandoor willen gaan. Je moet dan onmiddellijk het touw loslaten anders liggen je handen open. Dominique vertelde dat het ook wel gebeurt dat het redelijk goed gaat met de paardjes verplaatsen van de ene naar de andere plek en dat Lilly dan inene een speelse bui heeft en met bokkesprongen achter de paardjes aankomt. Deze schrikken zich dan rot en gaan er alsnog vandoor. Het viel inderdaad nog niet mee om de paardjes te verplaatsen. Ze trekken veel aan de touwen en Bianca haar paardje (Seemok) zag het vandaag echt niet zitten dus ging er als een speer vandoor waardoor Bianca een brandblaar heeft opgelopen door het wegschietende touw. Gelukkig kregen we het paardje toch weer te pakken en konden we het op een andere plek weer vastmaken. We konden ook meteen het fruit aan de paardjes geven. Wij liepen met zijn tweetjes met een ton fruit op de paardjes af toen we verschrikt weer teruggeroepen werden. Wat bleek nou... de paardjes raken heel enthousiast van al dat fruit en gaan dan rare bokkesprongen maken en trappen... we moesten dus het fruit naar ze toe gooien om ongelukken te voorkomen. Dat was Phot even vergeten te zeggen... Om ongeveer 19.30 uur kwam er een vrachtwagen aangereden met zeven ton ananasplanten. Deze moesten met de hand gelost worden. We kregen handschoenen aan vanwege de stekels die aan de bladeren zitten en hebben ons het komende uur in het zweet gewerkt. Mark en Juk achterin de truck en Dominique en Bianca voorin de truck en dan aan elkaar doorgeven. Op een gegeven moment ging Juk eten koken en nam Phot het van hem over. Toen de truck eindelijk leeg was bleken er op de bodem nog een paar kilo ananassen te liggen die nog gelost moesten worden, maar toen waren we echt klaar. We zaten van onder tot boven onder de prut en we hadden wonden op onze armen van de stekels van de bladeren. Bianca had haar korte broek aangehouden dus haar benen zagen er ook een beetje gehavend uit. Tijdens het lossen van de ananasplanten waren er nog twee vrijwilligers aangekomen, Anna en Rebecca. Zij hadden mazzel en konden meteen aanschuiven voor het eten. Juk had het eten volgens Dominique een beetje aan laten branden (doet ie altijd zei ze met een glimlach), maar wij vonden het heerlijk smaken. Wij hebben ons na het eten gedoucht en zijn vrijwel meteen naar bed gegaan.

Nonghoi (Elephants & Friends), 11 maart 2006
Om 7.30 uur zijn we als eerste de olifanten weer uit de jungle gaan halen. De olifanten worden niet alleen gewassen als ze náár de jungle gaan, maar ook als ze er weer uit vandaan komen. Mark zat dit keer op Boonmi, Bianca weer op Sidoh en de twee meiden op Keawta. Vanochtend bleek het water nog hoger te staan als gister en weer flink te stromen. Deze keer hadden ze touwen meegenomen om om de nekken van de olifanten te binden zodat we die vast konden houden. Sidoh was vanochtend in een erg speelse bui en heeft Bianca er dan ook een paar keer afgegooid. Hij rolde gewoon om in het water. Juk wist natuurlijk precies wat er allemaal gebeurde en verplaatste zich behendig zodat hij geen nat pak zou halen. Bianca heeft zich echter uit alle macht aan het touw vast moeten houden om niet in Kanchanaburi terecht te komen en is zelfs even een tijdje onder water geweest doordat Sidoh omrolde (gelukkig niet op haar). Maar wat vond Bianca het allemaal geweldig. Ze was helemaal in haar element. Ze was alleen wel bekaf, want het is hard werken om weer op zo'n olifantenrug te klimmen (tot vier keer aan toe). Op de terugweg naar het park kwam Juk een beetje los. Hij spreekt slecht Engels, maar hij was wel in voor een praatje. Het ging wat moeizaam, want Juk had al moeite met het uitspreken van Mark zijn naam. Mark wilde uitleggen dat hij een makkelijke naam had, maar Juk vatte het iets anders op... hij noemt Mark nu geen 'Mark' maar 'Makkelijk'... Nadat de olifanten weer veilig achter het schrikdraad stonden en ze een voorraadje verse ananasbladeren kregen konden wij ook gaan eten. Hier hadden we inmiddels wel trek in gekregen. Na het ontbijt zijn we met zijn allen (behalve Dominique, want die bleef achter met Aree omdat Nanna er nog niet was) op zoek gegaan naar een paar wilde olifanten welke er volgens de plaatselijke ranger slecht aan toe zijn. Ze zijn waarschijnlijk afgescheiden geraakt van hun groep en zijn zwaar ondervoed. De ranger heeft hulp gezocht bij de grotere (commerciële) opvangkampen, maar niemand wil helpen. Phot en Dominique uiteraard wel. Het plan is nu om een lading ananasplanten ergens neer te leggen waar de olifanten langskomen zodat ze weer voedsel binnenkrijgen. We zijn een stuk de jungle ingereden waarna Naath en Juk opzoek gingen naar verse sporen. Het is de bedoeling dat de ananasplanten zo ver mogelijk van de bewoonde wereld af neergelegd worden zodat de olifanten niet geneigd zijn naar het dorp te komen om voedsel te zoeken. We zijn dan ook uren bezig geweest met zoeken en steeds dieper de jungle ingegaan. Uiteindelijk hebben we geen verse sporen gevonden en zijn we onverrichte zaken weer teruggekeerd naar het park. Het was inmiddels al 14.30 uur geworden en onze magen knorden behoorlijk. Gelukkig kregen we meteen eten toen we in het park aankwamen. Tijdens de lunch vertelde Dominique dat Aree de laatste paar nachten zo slecht slaapt waardoor zij en Phot ook slaap te kort komen. Ze hebben al van alles geprobeerd, maar niets schijnt te werken. Inmiddels is Dominique ten einde raad en maakt een erg vermoeide indruk. Volgens de Thai zijn er geesten met Aree aan het spelen. Dominique gelooft hier niet erg in, maar omdat toch niets schijnt te werken gaat ze hier maar in mee en gaan ze nu de geest "officieel" vragen Aree met rust te laten. Ze moeten de geest drie dagen de tijd gunnen om te vertrekken en dan moeten ze een geesteshuisje kopen en het één en ander aan de geest offeren. We zijn benieuwd. De rest van de middag hebben we niet veel gedaan. Af en toe de olifanten een beetje bijvoeren, wat lezen, kijken bij het badderen van de olifanten in hun privé-bad en wat kletsen met Anna en Rebecca. Op een gegeven moment kreeg er een puppy een stuipaanval en begon te kermen van de pijn. Nanna gaf de puppy olie om het te laten overgeven, maar er gebeurde niets. Het beestje was meteen erg zwak en het zag ernaar uit dat zij het niet ging halen. Dominique vertelde dat er vanochtend ook al een pup overleden was en het ernaar uitzag dat ze vergiftigd was. Het ziet ernaar uit dat deze pup hetzelfde is overkomen. Ze werd ergens in de schaduw gelegd en een paar kindjes uit de buurt ontfermden zich over haar. Wij gingen daarna weer de olifanten naar de jungle brengen. Er was weer hoog water, maar Bianca liet zich deze keer niet gek maken en luisterde goed naar de commando's van Juk en lette goed op welke bewegingen Sidoh maakte. Deze keer bleef ze dan ook op Sidoh zitten tot groot ongenoegen van Juk die haar op een gegeven moment maar nat begon te spetteren ;-)). Het is dus niet alleen de speelsigheid van Sidoh, maar ook de speelsigheid van Juk. Toen wij richting jungle gingen kwamen er dikke grijze wolken aan en toen we richting park liepen kwam het met bakken uit de hemel. Binnen no time stond alles blank en begonnen er al een paar huizen in het dorp onder te lopen. Op een gegeven moment kwamen er zelfs hagelstenen van 3 cm uit de hemel en besloten wij maar een tandje harder te lopen. Toen wij in het park aankwamen troffen we een gigantische modderpoel en een compleet gedesillusioneerde Dominique aan. Het hele "hoofdgebouw", inclusief de slaapkamer van Dominique en Phot is ondergelopen. Dominique zat met Aree op schoot een beetje wezenloos voor zich uit te staren. Ze was compleet van slag. Ze bleek ook niet erg lekker te zijn. Compleet tegen haar natuur in was Dominique ook helemaal de zieke puppy vergeten die nog buiten lag. Bianca heeft de puppy naar binnengehaald en in een handdoek gewikkeld. Het arme beest was zeiknat en hartstikke koud geworden. Toen wij naar onze eigen hut gingen bleek die ook helemaal onder water te staan. Aan één kant was een lek waardoor er allemaal water langs de muur naar binnen stroomde gelukkig waren onze bedden droog maar er stond een flinke laag water in onze hut. We hebben met de kleren van Bianca de boel weer drooggedweild. Daarna heeft Bianca de pup in handdoeken en dekens gewikkeld en op bed gelegd om te proberen haar weer warm te krijgen. Haar hartslag was gezakt en haar ademhaling was oppervlakkig. Phot en Naath waren inmiddels bezig een pad van tegels te maken van de hutjes naar het "hoofdgebouw" zodat we zonder natte voeten over zouden komen. Wij hadden niet verwacht in deze chaos nog een maaltijd te krijgen, maar op een gegeven moment werden we geroepen dat het eten klaar was. Nanna was 's middags gearriveerd en had heerlijk voor ons gekookt. Juk had inmiddels een andere bezigheid gevonden: kikkers vangen! Met zoveel neerslag kwamen alle kikkers uit hun holen gekropen en aangezien men hier kikkers een lekkernij vindt ging Juk druk op jacht. Ook Mark zag een kikker huppen en heeft deze na een kortstondige achtervolging kunnen vangen en aan Juk overhandigd. We zijn erg benieuwd wat we morgen op ons bord krijgen... Phot bleef zich intussen verontschuldigen voor het ongemak, wile ons zelfs overbrengen naar een hotel, maar ons maakte het allemaal niets uit. Dat is onderdeel van het avontuur. Tijdens het eten vertelde Phot dat Dominique op bed lag omdat ze last had van haar maag en erge hoofdpijn had. Wij hebben nog wat paracetamol dus Bianca is dat gaan halen. Misschien dat het helpt. Phot was erg dankbaar. Na het eten zijn wij terug naar onze hut gegaan, mede omdat de pup daar nog steeds ligt en Bianca graag bij haar wilde zijn. Toen we nog maar net lagen te slapen kwam de pup inene keffend tot leven en dachten we dat het weer beter met haar ging, maar het bleek dat ze ontzettend veel pijn had. Ze kon haar behoefte niet kwijt leek het en toen het er uiteindelijk uitkwam ging dat gepaard met flinke pijnkreten. Het was inmiddels nog steeds niet gestopt met regenen en het begon ook nog eens flink te onweren. We wisten dat het een zware nacht zou worden.

Nonghoi (Elephants & Friends), 12 maart 2006
Bianca heeft de hele verdere nacht voor de puppy gezorgd en Mark heeft af en toe wat kunnen slapen. Erg vermoeid zijn we beiden dan ook vanochtend opgestaan. De wereld zag er bij daglicht toch weer heel anders uit. Het grootste gedeelte van de modderpoel was verdwenen, maar in het "hoofdgebouw" was het nog een zooitje. Om 8.00 uur worden de olifanten weer uit de jungle gehaald. Bianca blijft in het park om voor de pup te zorgen. Dominique blijkt nog steeds ziek en is af en toe aan het braken. Ze braakt een soort van geel maagzuur op. Dit ziet er niet goed uit en na terugkomst van Phot uit de jungle zijn ze meteen vertrokken naar een Militair ziekenhuis iets verderop. Ondertussen gaat het leven in het park gewoon door alhoewel iedereen er wat verslagen bij zit. Na het ontbijt komt het allemaal een klein beetje tot leven, maar nu Dominique er niet is, is het "vuur" duidelijk verdwenen. Men begint de modderpoel in de keuken te dempen met zand en wordt er een begin gemaakt met een randje stenen om de "living" aan te brengen om de boel wat op te hogen. Ondertussen ontfermd Bianca zich nog steeds om de puppy en doet samen met Anna en Rebecca wat huishoudelijke klusjes zoals de was en de hutten schoonmaken. Anna en Rebecca zijn vlak daarna vertrokken en een uurtje later kwam er alweer een nieuwe gast (Michelle) aan. Aangezien niemand Engels spreekt vangen wij haar op, leggen haar de situatie uit en geven haar de benodigde info over het park en de dieren. Na de lunch (kikkers!) ging Naath naar het ziekenhuis om eten te brengen (het ziekenhuis zorgt hier nl. niet voor) en er wordt gevraagd of wij mee willen. Bianca wil graag bij de pup blijven, maar Mark ging wel mee. Wij wilden eigenlijk vandaag ook vertrekken, maar vanwege de pup en omdat Dominique in het ziekenhuis ligt leek het ons handig om toch even te overleggen met Dominique wat zij wil, ook omdat er misschien nieuwe vrijwilligers komen. Wij kunnen best nog een nachtje langer blijven indien nodig. Mark ging dus met Naath mee op de motor, een zijspan (beetje klein voor Mark). Even later zijn ze overgestapt op een scooter en zonder helm zijn ze over de snelweg naar het ziekenhuis gereden. Daar trof Mark een opgewekte Dominique aan. Ze zat aan een infuus, maar kon alweer rechtop zitten zonder te braken. Dominique vertelde Mark dat ze al eerder last had gehad van haar maag. Ze is een binnenvetter en een vrij druk persoon en dat moet zich ergens in uiten. Ze heeft rust nodig zegt ze. Ook omdat ze nu al bijna een week niet geslapen heeft 's nachts vanwege Aree. Ze wil dan ook graag vannacht in het ziekenhuis blijven, maar ze weten niet of dat mogelijk is. Dat is nog even afwachten. Ondertussen vertelt Dominique honderduit over al haar plannen met Elephants & Friends. Ze bruist van de ideëen en komt tijd te kort. Ze vertelt verder nog over haar familie en vrienden uit België die haar en Phot geholpen hebben om het park op te zetten. Hoewel nog niet aan de orde, wil ze over een paar maanden beginnen met terugbetalen van het geleende geld. Mark heeft uiteindelijk heel gezellig met Dominique zitten praten en vertelde later terug in het park dat het er allemaal goed uitzag en ze waarschijnlijk (volgens eigen zeggen) morgen wel naar huis zal komen. Wij zullen dus nog een nachtje blijven en zodra Dominique thuiskomt zullen wij weer verder reizen. Aan het einde van de middag werd het weer tijd om de olifanten weg te brengen. Dit keer kreeg Mark zijn eigen olifant (Boonmi) omdat er te kort Mahout's zijn nu Phot bij Dominique in het ziekenhuis is. Bianca bleef weer in het park om voor de pup te zorgen. Terwijl Bianca buiten op de veranda zat, zag ze plotseling de katjes opveren en aandachtig naar het struikgewas kijken. Bianca keek ook goed en zag inene een flinke slang van twee meter voorbijglijden en tot haar grote schrik renden de katjes direct naar de slang toe, hup er achteraan. Benauwd als ze was voor de katjes rende ook Bianca achter de stoet aan om de katjes terug te roepen, helaas zonder resultaat. Als ze nu maar niet opgegeten worden... gelukkig kwamen ze even later één voor één terug drentelen, wat een opluchting! De puppy heeft ze gedurende de dag elk half uur een beetje water gegeven. Omdat ze dreigde uit te drogen heeft ze een zakje ORS opgelost in een mok water en naar mate van het ingeschatte lichaamsgewicht van de pup een hoeveelheid toegediend. Op advies van Phot heeft ze gedurende de dag de pup ook nog twee injecties met vitaminen gegeven om te kijken of het zal aansterken. Het ziet er nog steeds niet goed uit, maar het blijkt een sterke pup. Gedurende de afgelopen nacht hebben we een aantal keren gedacht van dit is het einde, maar telkens vocht de pup door, dus het minste wat wij voor haar kunnen doen is haar helpen er weer bovenop te komen. Echter terwijl Mark aan het einde van de middag weer mee was de olifanten naar de jungle te brengen verslechterde de situatie van de pup. Ze bleek verschrikkelijk veel pijn te hebben toen ze moest plassen en Bianca besefte dat het gif waarschijnlijk haar ingewanden (nieren) kapot heeft gemaakt. Ze zag het somber in dat het over zou gaan en begon met de gedachte te spelen om het dier uit haar lijden te verlossen door het te laten stikken... Dit is een erg brute dood, maar het dier naar de dierenarts brengen was geen optie (die draait geen weekenddienst volgens Phot (?) en we wisten ook niet hoe we duidelijk moesten maken aan de mensen die nog in het park waren dat we naar een dierenarts wilden) en een snelle dood door de nek om te draaien dat behoorde ook niet tot de mogelijkheden omdat we niet weten hoe we dat goed moeten doen. Tijdens het avondeten heeft Bianca blijkbaar haar besluit genomen, want ze is meteen na het eten teruggegaan naar de pup, terwijl Mark nog achterbleef om te kletsen. Toen Mark terug kwam in de hut lag Bianca op bed met de pup in haar armen en vertelde ze Mark dat ze hem zojuist uit zijn lijden had verlost. Ondanks dat het een verschikkelijke dood is geweest voor de pup is Bianca ervan overtuigd dat ze een goede keus heeft gemaakt en de pup beter af is. Een uurtje later, toen we zeker wisten dat Aree naar bed was hebben we samen met Juk de pup begraven.

Nonghoi (Elephants & Friends), 13 maart 2006
Vanochtend ging Bianca weer mee de olifanten uit de jungle halen. Niet zonder problemen, want we waren nog maar net aan het lopen toen Bianca's slippers het begaven. Behulpzaam als hij is probeerde Naath een en ander met wat ijzerdraad nog aan elkaar te vlechten, maar helaas zonder resultaat. Dan moest Bianca maar op Naath's slippers verder lopen, hoewel ze dit eigenlijk niet wilde, in eerste instantie omdat die man echt zijn slippers niet af hoeft te staan en in tweede instantie omdat ze niet gewend is op teenslippers te lopen en het pijn doet. Maar ja, weigeren na zo'n gebaar zou waarschijnlijk een belediging zijn met als resultaat een aardige blaar tussen haar tenen later die ochtend. Het olifantrijden ging beter: dit keer ging Bianca op Keawta en Mark kreeg weer Boonmi onder zijn hoede. Mark krijgt het al aardig onder de knie en Boonmi lijkt goed te luisteren naar zijn commando's, behalve als er eten in de buurt is of als ze het water in moet. Het is eigenlijk best hard werken. Dit keer was het de beurt aan Mark om van Bianca foto's te maken terwijl ze op de olifant zat. Keawta is de enige olifant (van de drie in het park) die met haar slurf water achterover splasht en dat geeft leuke foto's. Juk vond dat Bianca weer niet nat genoeg was geworden en sprong van Sidoh op Keawta en gaf haar een paar commando's zodat ze op haar zij ging liggen, maar Bianca had Juk al door en bewoog zich net op tijd zodat ze er niet afviel. Wat een grapjas die Juk ;-). Terug in het park heeft Bianca alsnog haar sandalen met wat ijzerdraad gerepareerd en zijn we daarna verder gegaan met het randje stenen plaatsen om de "living" van het "hoofdgebouw" op te hogen. Iedereen hielp mee met graven, vullen en cement gieten. Het schoot daarom ook lekker op. Toen we zaten te lunchen werden er twee vrachtwagens met zand gebracht. De bedoeling is nu dat we het zand door de "living" verspreiden om verdere problemen te voorkomen nu het natte seisoen eraan komt. We zijn na de lunch meteen aan het werk gegaan. Met man en macht hebben we in een uur tijd de hele boel opgehoogd. Het was zwaar en hard werken, maar het resultaat mocht er zijn. Ondertussen merkten we dat er nog twee puppies kuren begonnen te vertonen. Ze waren telkens aan het overgeven en eentje was zo van slag dat hij ergens in een hoekje ging liggen en niet meer wilde eten. We hopen maar dat ze gewoon iets verkeerds gegeten hebben, want ze eten alles wat los en vast zit en dat het niet weer gif is. Dominique is nog niet uit het ziekenhuis. Ze blijft daar nog even om wat bij te slapen. We begrepen van Juk dat ze wel al naar huis mocht, maar dat ze er zelf voor gekozen had te blijven. Misschien dat ze vanavond naar huis komt. Ze was inmiddels op haar eigen verzoek verplaatst naar een eigen kamer om meer rust te hebben. De Thai komen nl. met hun hele familie op ziekenbezoek en dan is zo'n zaal gauw een drukte van belang. We hebben de rest van de dag nog wat kleine klusjes gedaan, o.a. het aftapen van de waterleiding, het voeren van de olifanten en het verplaatsen van de paardjes. Uiteraard hebben we ook de olifanten weer naar de jungle gebracht, maar niet voordat ze eerst weer in bad zijn geweest. Mark zat weer alleen op Boonmi en Bianca mocht meerijden op Keawta. Het viel vandaag niet mee om de dieren het water in te krijgen. Ze hadden blijkbaar nog veel honger, want telkens als ze ook maar een klein beetje eten zagen wilden ze het hebben. Keawta luisterde echt totaal niet meer naar haar Mahout. Bianca zat op haar nek en we stonden op een heuveltje met het hoofd naar beneden toen Keawta uitgebreid begon te eten. Dit betekende voor Bianca dat ze vreselijk d'r best moest doen om er niet voorover vanaf te kukelen. Ondertussen ging Keawta steeds met haar hoofd heen en weer omdat er aan haar oor getrokken werd en dat zorgde ervoor dat Bianca telkens uit balans raakte. Al met al heeft het zeker tien minuten geduurd voordat ze weer op vlakke grond waren en Bianca weer normaal kon zitten. Dit "gedoe" was compleet uitputtend na zo'n dag hard werken. Daarna duurde het nog eindeloos voordat we de olifanten uiteindelijk in de jungle achter konden laten. Ze hadden duidelijk niet genoeg gegeten vandaag of ze waren gewoon een beetje van slag, want ze luisterden bijna niet en gingen gewoon hun eigen gang. Terug in het park was daar Phot. Hij vertelde dat Dominique nog steeds erg "sleepy" was. Ze blijft vannacht dus ook nog in het ziekenhuis. Van het harde werken hadden wij inmiddels wel honger gekregen (zijn we niet meer gewend) en het avondeten kwam dus ook als een geschenk uit de hemel. We hebben het ons heerlijk laten smaken en we zijn vrijwel meteen na het avondeten naar bed gegaan. Mark trof in de douche nog een schorpioen aan en haalde Juk erbij om het dier weg te halen, maar toen het beestje op Juk afrende had hij een betere oplossing... hij traptje hem gewoon plat! Tja, dat kan ook. Niet lang nadat wij op bed lagen hoorden we iemand een paar keer hard roepen en langs de hutten struinen. Wij dachten dat het een dronken man was en dat Juk hem wel weg zou jagen. Het geluid verdween ook weer, dus wij zijn er niet uit gegaan. Niet lang nadat de man kennelijk was verdwenen hoorden we naast ons een vreselijk kabaal. We schrokken ons dood en toen we buiten gingen kijken bleek er inene een paardje (Seemok) aan het andere hutje vastgemaakt te zijn. Het beest was volledig in paniek. Er zat geen enkele ruimte tussen het dier zijn hoofd en de paal waar hij aan vast gemaakt was. Mark probeerde Juk te vinden voor hulp, maar er kwam geen reactie uit zijn kamer en we konden hem ook niet op een andere plek vinden. We waren dus op onszelf aangewezen. Bianca wist nog ergens een stuk touw te liggen en is dat op gaan zoeken. We hebben daarna het touw aan het paard vast gemaakt en het andere touw losgesneden. Het paardjes was duidelijk opgelucht want het sprintte even een stukje weg en maakte een bokkesprong. Mark heeft hem toen met het veel langere stuk touw vastgemaakt aan een ander huisje terwijl Bianca een emmer water is gaan halen. Het beest was helemaal bezweet en ook versuft want hij was goed benaderbaar, we konden hem zelfs uitgebreid aaien. Inmiddels kwam Juk ook tevoorschijn. Hij bleek gewoon in zijn kamer geweest te zijn. Hij moet wel heel erg vast slapen... Na zo goed en zo kwaad uitgelegd te hebben wat er gebeurd was zijn we weer gaan slapen. Dit wilde niet erg lukken, want Lilly de waterbuffel had blijkbaar een erg speelse bui en wilde de hele nacht met de paardjes spelen. We hoorden haar de hele tijd rondrennen en haar belletje rinkelen. De paardjes gaven af en toe grote hinneken van ongenoegen... Zucht, weer een slechte nacht.

Nonghoi (Elephants & Friends), 14 maart 2006
Bianca voelde zich vanochtend niet zo lekker. Nadat ze er al uit was en zat te wachten totdat we de olifanten uit de jungle gingen halen is ze toch weer terug naar bed gegaan. Ze had last van haar maag. Mark is wel gewoon gegaan. Hij begint het al leuk te vinden om op Boonmi te rijden. Het is even zoeken naar een comfortabele positie, maar als je die eenmaal gevonden hebt is het sjokken best leuk. Mark leert steeds meer commando’s en kan nu in het water Boonmi al tot kopje onder aansporen. Gelukkig maar, want ze zijn af en toe reuze smerig van zand en modder, dus een dompelbeurt doet wonderen. Na ontbeten te hebben in het park blijkt dat Naath weer naar het ziekenhuis gaat om eten bij Phot te brengen. Zoals al eerder gemeld zijn de ziekenhuizen zelf bedruipend, hetgeen niet alleen inhoudt dat de bezoeker voor zijn eigen eten moet zorgen, maar ook de patiënt. Poth wil graag aan Dominique’s zijde blijven en dus tuften Mark (Bianca voelt zich nog steeds niet lekker) en Naath even later op weg naar het ziekenhuis, eerst in de zijspan en later op de scooter. Bij een eetstalletje langs de kant van de weg werd eten ingeslagen en tegen twaalven waren we in het ziekenhuis. Bij aankomst schrikt Mark iets: Dominique is geel gekleurd en lijkt niet aanspreekbaar. Phot vertelt dat er inmiddels al een bloedmonster genomen is maar dat de uitslag nog moet komen. Op de kaart aan haar bed leest Mark dat haar hartslag, bloeddruk, temperatuur en ademhaling regelmatig worden gemeten en deze zijn allemaal in orde. Volgens Phot is ze niet aanspreeekbaar omdat ze medicijnen krijgt toegediend, een zoutoplossing tegen maagzuur. Morgen zal er een inwendig camera-onderzoek plaatsvinden om de problemen beter inzichtelijk te kunnen maken, nu is dat niet mogelijk omdat door het aanwezige maagzuur geen goed beeld kan worden verkregen; Dominique’s maag moet eerst goed leeg zijn. Af en toe murmelt Dominique iets; ze is onverstaanbaar en afwezig. Ze wilden haar zuurstof geven, maar dat weigert Dominique telkens. Even later komt een verpleegster een rekening brengen; Dominique heeft geen ziektekostenverzekering (niemand hier waarschijnlijk) en daarom moet alles per dag afgerekend worden. De kosten voor een bed op een privé-kamer bedragen 700 Bath en aan medicijnen moet vandaag 800 Bath betaald worden. Ook de medicijnen moet je zelf ophalen en nadat Phot een recept heeft gekregen van de dr. stuurt hij Naath weg met wat geld en het recept en even later komt Naath weer terug met de benodigde medicijnen. Na anderhalf uur vertrekken we weer en zo komen we tegen 14.00 uur terug op het park. Michelle is inmiddels vertrokken en zo zijn we dus weer de enige gasten. Bianca ligt nog steeds wat uit te rusten op bed, nu in gezelschap van drie katjes en Mark vertelt hoe het is gegaan in het ziekenhuis. We zijn er niet helemaal gerust op dat Dominique blijkbaar zuurstof nodig heeft en ze dit weigert. Maar vooralsnog ademt ze gewoon op eigen kracht en lijkt onze zorg niet nodig. Mark gebruikt de laptop van Dominique om onze vele olifantenfoto’s te organiseren. Bianca heeft vanmiddag opgemerkt dat er weer een puppy verdwenen is, een hele vreemde zaak. Toen we hier een paar dagen geleden aankwamen sprongen er zeven mormeltjes rond, maar inmiddels is dat aantal gedaald tot twee, we begrijpen er niets van. Misschien zijn er nog meer puppies ziek geworden en naar een stil plekje gekropen, we zullen het waarschijnlijk nooit weten. Tegen het eind van de middag gaat Mark weer met de begeleiders mee om de olifanten te wassen en naar hun nachtstekkie brengen. Nix nieuws alleen gebeurde er onderweg nog iets grappigs: een jongen van een jaar of twintig op een scooter haalde ons in en vroeg even later wat in het Thais aan Naath. Hij vouwde z’n handen voor z’n gezicht en kroop toen onder Mark’s olifant door, waarschijnlijk moet dit gebaar hem geluk brengen? Sidoh sloopte onderweg nog een boom uit een tuin maar verder verliep de tocht zonder noemenswaardige dingen. Terug in het park bleek Phot gebeld te hebben: of één van ons naar het ziekenhuis kan komen om telefonisch de vader van Dominique te woord te staan. Ook Phot’s ouders zijn vandaag in het park aangekomen om een handje te helpen waar nodig en zo gaan even later Phot’s vader, Mark, Naath en Juk weer op weg. Ditmaal word een monstertruck van een bekende gecharterd omdat de eigen auto kuren vertoont en zo scheuren we naar het ziekenhuis. Daar aangekomen schrikt Mark nu wel flink: Dominique ligt vastgemaakt omdat ze haar infuus uit haar arm had getrokken hetgeen een niet zo leuk gezicht geeft. Wel reageert ze op Mark’s woorden, ze lijkt wat op te vangen en te begrijpen. Het bloedonderzoek heeft uitgewezen dat er iets mis is met haar lever, vandaar de gele kleur en er is inmiddels ook al een ultrasoon onderzoek uitgevoerd. Even later belt Dominique’s vader en praat Mark hem bij. Dominique ligt in een goed ziekenhuis maar of dat genoeg is om iemand aan de andere kant van de wereld gerust te stellen is waarschijnlijk heel moeilijk, in ieder geval was het waarschijnlijk wel fijn om iemand in dezelfde taal te kunnen spreken. Na het camera-onderzoek van morgenochtend kan een verdere behandelmethode worden vastgesteld en met dat in het achterhoofd vertrokken we weer naar het park waar we tegen 21.00 uur terugwaren. Snel even wat eten (Mark weinig trek, Bianca geen trek en nog steeds niet in orde) en daarna snel naar bed, het is weer een inspannende dag geweest. We lagen echter nog maar net in bed toen rond 23.00 uur Juk ons wakker maakte en alleen "Dominique very bad" tegen ons kon zeggen. Hij brengt Mark en de moeder van Phot naar het ziekenhuis, terwijl Bianca in het park achterblijft. In het ziekenhuis zijn twee verpleegsters met Dominique bezig. Ze is buiten bewustzijn geraakt, al ziet Mark weinig verschil met vanmiddag. De zusters spreken slecht Engels en hebben het maar over het onderzoek van morgen, terwijl het voor ons duidelijk is dat er NU iets gedaan moet worden. Op de gang spreekt Mark een dokter aan die ook slecht Engels spreekt, maar hij kan Mark in ieder geval duidelijk maken dat ze vermoeden dat Dominique hepatitis heeft opgelopen maar dat ze niet weten waarom ze buiten bewustzijn is geraakt; men vermoedt een bloedpropje in haar hersenen. Om dit zeker te weten is een CT-scan nodig en dit kan alleen in een nabijgelegen privé-hospitaal plaatsvinden. De dokter is het ermee eens dat het direct moet gebeuren en vijf minuten later wordt Dominique een ambulance ingereden. Terwijl we met sirene en zwaailicht onderweg zijn naar het ziekenhuis in Kanchanburi praat Mark weer over de telefoon met Dominique's vader om hem op de hoogte te brengen van de laatste ontwikkelingen. Bij aankomst in het ziekenhuis wordt direct de CT-scan gemaakt en als de foto’s even later komen blijkt er niets aan de hand met haar hersenen, maar de dokter is wel erg bezorgd over haar lever. Hoe bezorgd kan Mark niet wijs worden, want hoewel Phot steeds meer overstuur raakt heeft de dokter het over een benodigde opname van vijf tot zeven dagen om haar goed te kunnen behandelen. De vraag wordt gesteld of we dat willen en hoe we dat denken te gaan betalen. Een bed kost hier 10.000 Bath per nacht, wat Phot en Dominique niet meer hebben, maar natuurlijk hoeven we daar niet over na te denken. Dit is het beste hospitaal in de buurt en we hebben er alles voor over om Dominique snel beter te krijgen. De verpleegster kijkt vreemd op wanneer Phot haar verteld dat wij borg staan voor de kosten, maar vult even later snel de benodigde papieren in. Omdat Dominique zwaarder ademhaalt wordt er iets in haar mond aangebracht om beademing mogelijk te maken en even later wordt ze naar Intensive Care overgebracht voor verdere behandeling. Daar aangekomen gaat het mis: haar hart stopt ermee hetgeen ons na zes minuten door de specialist wordt medegedeeld. Phot raakt steeds meer in paniek en vraagt Mark met de familie van Dominique te bellen in België. Verschrikkelijk. Terwijl het medisch team doorgaat met reanimeren wordt het thuisfront op de hoogte gesteld, die amper nog kunnen bevatten wat er zo ver van hen vandaan gebeurt. Bianca is inmiddels ook ingelicht en is in het park druk bezig vervoer te regelen wat na een tijdje eindelijk lukt zodat ook zij met de rest van de familieleden onderweg gaat naar het ziekenhuis in Kanchanaburi. De specialist komt om de tien minuten ons op de hoogte houden, maar het ziet er erg slecht uit. Normaal gesproken reanimeert men 30 minuten, maar nu gaat men onvermoeid langer door. Na 55 minuten wordt de ongelijke strijd beëindigd en zijn we in een nachtmerrie beland: om 02.00 uur wordt Dominique dood verklaard… Phot raakt buiten bewustzijn en wordt door verplegend personeel bijgebracht en opgevangen, terwijl Mark het slechte nieuws doorbelt naar België. Ook voor de arts is het onbegrijpelijk waarom Dominique’s hart het begeven heeft en zij stelt eigenlijk direct voor om een autopsie te laten uitvoeren, maar daar kunnen wij in eerste instantie niet over beslissen dat moet de familie doen en eigenlijk kunnen we daar nu nog even niet over nadenken. Op verzoek van Phot belt Mark ook met een goede vriendin van hen in Nederland en even later komen Bianca en de overige familieleden aan in het ziekenhuis. Droevenis alom, erg emotioneel voor Thaise begrippen. Phot probeerde ons iets duidelijk te maken, we dachten dat hij een bloedmonster wilde hebben dus dat vroegen we aan de zusters. Zij begrepen ons echter niet, maar toen we het even later nogmaals vroegen aan de arts bleek er al een bloedmonster genomen te zijn. Even later werd Bianca (?) geroepen. We wisten niet waarom, maar Bianca werd duidelijk gemaakt dat ze bij Dominique kon kijken. Ook Mark en een aantal familieleden waren achter Bianca aangelopen. Toen we Dominique zagen bleek er nog niets met haar gedaan na de reanimatie. Ze lag nog met haar hoofd achterover en een pijpje stak uit haar mond ivm beademing. Haar mond en tanden waren bebloed en was niet schoongemaakt. Bianca heeft haar ziekenhuisshirt dichtgeknoopt. Ze kon zien dat Dominique's borst helemaal blauw was van het reanimeren. Haar ogen waren half open en haar bruine ogen keken ons levenloos aan. We probeerden duidelijk te maken dat de ogen gesloten moesten worden, maar dat werd niet begrepen en er ontstond zelfs wat stemverheffing dus zelf durfden we het ook niet. Het was een verschrikkelijk gezicht en een beeld wat niet gauw van ons netvlies zal verdwijnen. Vervolgens wilde de arts nog wat met ons doornemen en werd Dominique overgebracht naar het mortuarium, vanwaar ze eventueel morgen naar Bangkok kan worden overgebracht voor autopsie. Op de één of andere manier leek de familie zich geheel afhankelijk van ons op te stellen. Wij moesten op een gegeven moment zeggen dat het tijd was om te gaan. Ze zaten echt op ons te wachten totdat wij zeiden dat het kon. Iets over vieren vertrokken wij dan eindelijk terug naar het park, met z’n allen zittend in de laadbak en Phot in shocktoestand op de vloer liggend. Phot is nog steeds niet bij z’n positieven als we tegen vijven terugkeren in het park en hij wordt door z’n familie naar een hangmat gebracht. Ook wij gaan direct proberen iets te slapen…

Nonghoi (Elephants & Friends) - Kanchanaburi, 15 maart 2006
Om zeven uur worden we wakker door hartverscheurend gehuil van Phot… Wij gaan ons ook maar aankleden, want er zullen vandaag allerlei zaken geregeld moeten worden. Even later komt Phot onze hut binnengelopen, waar hij huilend op de vloer ineenstort, ontroostbaar. Later brengen we hem terug naar z’n hangmat, terwijl wij gaan proberen te ontbijten. We krijgen amper een hap door onze keel. Op een gegeven moment komt er een tas met documenten tevoorschijn, Phot komt wat bij en begint dingen uit te zoeken en te verzamelen. Wij laten de familie even alleen maar krijgen snel daarna te horen dat we onze spullen moeten inpakken: we vertrekken naar het ziekenhuis en waar we daarna terecht zullen komen is ons niet duidelijk. Phot heeft het over z’n familie in Ayuthaya, dus waarschijnlijk zullen we daar vanavond overnachten. Nog voor we vertrekken komen veel buren langs om op hun manier steun te betuigen, het olifantenpark is erg populair in het dorpje en iedere dag komen kinderen uit de buurt helpen met allerlei klusjes. Aangekomen in het ziekenhuis moet er veel papierwerk geregeld worden, wat nogal moeizaam verloopt. De familie laat alles over zich heen komen waar wij veel eerder op onze strepen zouden gaan staan. Ook duwt men ons vaak naar voren om gesprekken te voeren met de doktoren en om dingen aan te horen, kennelijk heeft men zelf geen sjoege van dergelijke zaken maar voor ons als Nederlanders in het buitenland valt het ook zeker niet mee. Op zulke momenten is het heel frustrerend dat we de taal niet spreken, maar gezamenlijk komen we overal uiteindelijk uit. Met onze visa-card betalen we de ziekenhuisrekening waardoor we hier officieël klaar zijn. De politie wordt echter altijd in het proces betrokken wanneer het buitenlanders betreft en hun onderzoek beslaat de rest van de ochtend. Ook komen allerlei vrienden van Dominique en Phot uit andere olifantenkampen langs en wanneer zij weer vertrekken zien we dat ze allemaal wat geld aan Phot overhandigen om hem zo wat bij te staan. Rond 13.00 uur gaan we nog één keer bij Dominique kijken. Phot raakt compleet overstuur bij het zien van haar, ze is nog niet schoongemaakt en haar ogen staan nog steeds half open. Op verzoek van de Belgische familie maakt Bianca een foto van Dominique, maar we weten niet of de familie deze foto echt wel wil zien. We houden de foto vooralsnog achter totdat ze er nog een keer om zullen vragen. Dominique wordt straks naar Bangkok vervoerd, waar op verzoek van beide families autopsie zal plaatsvinden om zo duidelijkheid te krijgen rondom haar overlijden. Vandaag of morgen zullen de benodigde lichaamsdelen uitgenomen worden; het daadwerkelijke onderzoek zal pas later deze maand plaatsvinden. Phot wil haar zo snel mogelijk na de autopsie overbrengen naar een tempel in Ayuthaya, waar Dominique zeven dagen zal worden opgebaard alvorens gecremeerd te worden. Later wordt duidelijk dat hij eerst nog langs de Belgische ambassade in Bangkok moet, haar familie moet haar lichaam nog vrijgeven en dat zal morgen pas kunnen gebeuren in verband met tijdverschil. Phot wil alvast naar zijn familie in Ayuthaya, wij besluiten even afstand te nemen en achter te blijven in Kanchanaburi om zelf wat rust te pakken en om de familie kans te geven het rouwproces op hun manier te starten. Phot is even bang er niet alleen uit te komen bij de ambassade maar we beloven hem stand-by te blijven en sowieso binnen een paar dagen naar Ayuthaya af te reizen. Nog even moeten we langs het politiebureau waar we een kopie van de overlijdensakte krijgen en het adres los kunnen peuteren waar de autopsie zal plaatsvinden. Door de familie worden we afgezet bij het VN Guesthouse, waar we emotioneel afscheid nemen, al is het maar voor even. We betrekken dezelfde kamer als vorige week en na ons opgefrist te hebben zijn we eerst maar eens iets gaan eten. ‘s Middags hebben we nog een mailtje naar onze ouders verstuurd om te laten weten waar we uithingen en wat we meegemaakt hebben en toen we terug liepen naar ons guesthouse kwamen we een Nederland echtpaar tegen die we eerder deze week hadden gezien in het olifantenpark. Zij zijn vlakbij een resort aan het bouwen en kwamen regelmatig bij Dominique en Phot een kijkje nemen. Zij wisten natuurlijk nog van niets en schrokken erg van ons bericht. We hebben telefoonnummers uitgewisseld omdat we niet weten hoe een en ander met het olifantenpark verder zal gaan, wie weet hebben we elkaar nog eens nodig. Om 19.00 uur gingen we ‘even’ op bed liggen. ‘Even’ werd definitief en alleen om 23.00 uur werden we nog wakker door een telefoontje van een vriendin van Dominique uit Nederland. Snel daarna zijn we weer in slaap gevallen…

Kanchanaburi, 16 maart 2006
We hebben aardig kunnen doorslapen vannacht. Bianca is eindelijk d'r rare maag kwijt en we hebben dan ook lekker ontbeten bij ons guesthouse. Hierna zijn we weer terug gegaan naar de kamer om verder te relaxen en te proberen alle gebeurtenissen van de afgelopen dagen terug te halen en op te schrijven. Enerzijds voor ons verslag, anderzijds en vooral om de gebeurtenissen te helpen verwerken. Het viel nog niet mee. We merken dat onze herinneringen zich met name om Dominique vormden - begrijpelijk - maar we hebben nog zoveel meer meegemaakt. Misschien dat alles met de tijd terugkomt en dat we dan ons reisverslag verder zullen aanvullen. Ook hebben we veel zitten mijmeren over het mogelijke voortbestaan van het park. Dominique was duidelijk de motor en we vragen ons af of Phot de kracht en de kunde heeft om het park voort te zetten; de tijd zal het leren. Onze zorg gaat ook uit naar Boonmi, de olifant die momenteel gehuurd wordt van haar eigenaar en die bij ontbreken van financiële middelen haar ongetwijfeld terug zal halen en aan het werk zal zetten, met alle gevolgen van dien (mishandeling). We moeten er niet aan denken... Uiteindelijk waren we pas om 15.30 uur klaar om op pad te gaan. We zijn naar het internetcafé gegaan om toch ons verslag in te kloppen, hoewel we gisteren nog dachten hier voorlopig geen fut voor te hebben. Nogmaals, opschrijven en herhalen helpt ons de boel te verwerken en anderzijds voelden wij ons ook enigszins verplicht om alle vrienden en familie van ons en van Dominique zo snel en goed mogelijk te informeren omtrent hetgeen zich hier afgespeeld heeft. Tegen 21.30 uur stapten we weer naar buiten, we hadden er geen idee van dat de tijd zo snel was gegaan, maar we hadden in ieder geval ons doel bereikt. De keuken van ons guesthouse was al dicht en aangezien we ook niet zoveel trek hebben, hebben we het maar bij een chippie gehouden en zijn we daarna gaan slapen.

Kanchanaburi - Ayuthaya, 17 maart 2006
Op exact dezelfde dag (vrijdag) om exact dezelfde tijd (10.50 uur) als een week geleden stonden we buiten bij het VN Guesthouse te wachten op onze pick-up. Toen stonden we te wachten op Dominique en Phot, nu op een taxi die ons naar het busstation zou brengen... Het geeft een beetje een vreemd gevoel. Vanochtend vertrekken we naar Ayuthaya, niet alleen om daar de omgeving te gaan bekijken, maar ook in verband met de crematie van Dominique die volgende week woensdag zal plaatsvinden. Een rechtstreekse verbinding was er niet en dus gingen we eerst naar Suphanburi, een tocht van zo'n twee uur. Ditmaal wel langs uitgestrekte rijstvelden, een veel leuker uitzicht als tijdens de reis van Bangkok naar Kanchanburi toen we alleen maar gebouwen zagen. In Suphanburi verliep het overstappen weer als vanouds, met Jan en alleman die je naar de juiste bus toehelpt en een kwartiertje later reden we al naar Ayuthaya. De reis verliep gesmeerd alleen werden we nog verrast toen we een benzinestaton binnenreden: de tankdop bleek onder één van de banken te zitten, dus die mensen moesten verhuizen, de slang kwam door het raam naar binnen en even later zat iedereen benzinedampen op te snuiven. Om 15.30 uur kwamen we aan en liepen we over Soi 1, de backpackersstraat van Ayuthaya. Wij hadden verwacht Khao San Road-achtige taferelen aan te treffen, maar er was bijna geen hond te bekennen. Wij hadden een 'niet-party place' uitgezocht in de vorm van Baan Lotus Guesthouse, echter hier was geen kamer vrij. We zijn daarna naar Chantana House gelopen, waar we een keurige kamer kregen met eigen badkamer, echter ook met één nadeel: we hebben geen ramen. We kijken het eerst maar even een nachtje aan, we kunnen altijd nog ergens anders heen. Inmiddels hebben we Phot gebeld en met hem afgesproken dat hij ons om 18.00 uur oppikt om naar de tempel te gaan waar Dominique heen is gebracht. Nu snakten we allebei naar een frisse douche na de warme, plakkerige busrit en dus sprong Bianca als eerste onder de douche. Direct kwam nadeel nummer twee van dit guesthouse om de hoek kijken: het stikte in de douche van de muggen! Als we zeggen dat er twintig muggen zaten dan overdrijven we echt niet!!! We waren net bezig met de klamboe op te hangen - voor het eerst dat we die gebruiken - toen Phot ons al kwam halen. Phot zag er sterk uit, een heel ander mens dan twee dagen geleden. We konden weer redelijk goed met hem communiceren en hij vertelde ons dat hij er alles aan zal doen om de droom van Dominique levend te houden. Niet alleen voor Dominique, maar ook voor dochtertje Aree. Wij vertelden hem dat dit ook precies is wat de familie in België wil, zij hadden ons gevraagd deze boodschap aan hem over te brengen en dat zij hem onvoorwaardelijk steunen en dat hij sterk moet zijn om door te gaan met Elephants & Friends, zowel in het belang van de droom van Dominique als de toekomst van Aree. Phot vertelde ons dat hij gebeld was door Naath en Nanna (de vrouw van Naath). Beiden vertelden afzonderlijk van elkaar dat de geest van Dominique is langsgeweest; om 0.00 uur zou ze bij Aree zijn geweest en 02.00 uur is ze in het park geweest om bij de olifanten, Lilly, de paardjes. honden en katten te kijken. Volgens Phot was dit geen goed teken; Dominiques' geest gaat waarschijnlijk pas rusten zodra ze zeker weet dat het goed gaat met Aree en Elephants & Friends. Voor Phot nog een reden om alles op alles te zetten en zo snel mogelijk verder te gaan. Hij zei ook dat zijn familie hem had gezegd sterk te moeten zijn voor Aree, hij moet zorgen voor Aree's toekomst. Onderweg naar de tempel en later ook bij het eten hebben we heel goed met Phot gesproken. Wij hebben er vertrouwen in dat hij er alles aan zal doen om Elephants & Friends een succes te maken, maar hij weet ook dat hij daarbij hulp nodig heeft. Wij zijn ervan overtuigd dat die hulp er komt, het moet nog even op gang komen maar we weten dat de eerste stappen vanuit Nederland en België al ondernomen worden. Om 20.00 uur zijn we de tempel binnengegaan. Dominique ligt achter een altaar in een gekoelde ruimte. Haar kist stond ook al klaar in het altaar. Het is een mooie witte kist, met veel versiersels van goud, houtsnijwerk etc. Er waren een heleboel familieleden binnen en zodra de monniken er klaar voor waren begon iedereen met bidden. Het is belangrijk dat er zoveel mogelijk mensen meebidden omdat dit ertoe bijdraagt dat Dominique op een zo hoog mogelijk level reïncarneert. Omdat Dominique in hart en ziel een goed persoon was komt ze sowieso al op een hoog level weer terug, maar het kan geen kwaad om nog extra te bidden volgens Phot. Wij doen ook mee en aanschouwen ondertussen alle rituelen. Er wordt een foto binnengedragen van Dominique met allemaal bloemen er omheen, er worden wierookstokjes voor haar gebrand, mensen leggen één voor één hun hoofd tegen de rand van een gouden schaal met bloemen die rondgaat (wij doen dit ook) en Phot schenkt (heilig) water vanuit een kannetje in eeen kommetje, waarbij wij hem moeten aanraken. Dit zou 'good luck' brengen. Daarna branden ook wij een wierookstokje voor Dominique en wordt het voor ons weer tijd om terug te gaan naar ons guesthouse. Morgen zullen we weer teruggaan om mee te helpen Dominique zo hoog mogelijk te laten reïncarneren. Wij geloven hier zelf niet in, maar het is belangrijk voor Phot en het is voor ons een kleine moeite. Terug in het guesthouse wachtte ons daar nog het muggenprobleem. Bianca heeft vroeger duidelijk teveel naar MacGyver gekeken, want wat Mark niet lukte, lukte haar met wat vindingrijkheid wel en zo konden we muggenvrij slapen. Morgen zullen we toch maar op zoek gaan naar een ander guesthouse.

Ayuthaya, 18 maart 2006
Als eerste zijn we verkast naar een ander guesthouse. Aan de overkant van Chantana House in een achteraf straatje zit P.U. Guesthouse waar we vanochtend even zijn gaan kijken. De kamer ziet er prima uit, we hebben weer een eigen badkamer, we hebben ramen, er zijn geen muggen en het is voor dezelfde prijs. Nadat we alle tassen overgeheveld hebben zijn we gaan ontbijten bij Tony's Place. Prima ontbijtje, al viel het ons wel op dat de prijzen hier hoger liggen als in Kanchanaburi, maar het is nog steeds niet veel. Na het ontbijt zijn we naar Wat Phra Mahathat gelopen. Het barst in Ayuthaya van de tempelruïnes (voornamelijk Khmer-stijl) en we denken hier dan ook een goed voorproefje te zullen krijgen van wat we allemaal gaan zien bij Angkor Wat in Cambodja. De eerste aanblikken van Wat Phra Mahathat geeft ons veel goede moed, want het ziet er geweldig uit, ondanks dat het een ruïne is. Wat Phra Mahathat herbergt tevens het meest gefotografeerde stukje van Ayuthaya, nl. een Buddhahoofd die overwoekerd is door boomwortels. Bij het kopen van het kaartje om naar binnen te kunnen ontstond er nog wat verwarring met het teruggeven van het wisselgeld. Mark kreeg al het wisselgeld, maar nog niet de kaartjes en ons geld werd ook nog niet aangenomen. Mark wachtte geduldig op de kaartjes en uiteindelijk werd ons geld aangenomen, kreeg hij de kaartjes en kreeg hij vervolgens wéér het wisselgeld. Nou ja, het zal wel... wij zijn op ons gemak de ruïne gaan bekijken. Erg interessant om te zien. De Burmesen hebben flink huisgehouden; er staat niet veel meer overeind en alle, behalve twee, Buddhabeelden zijn onthoofd, dat geeft een heel luguber gezicht. Uiteindelijk kwamen we dan aan bij het Buddhahoofd tussen de boomwortels. Nogmaals "het meest gefotografeerde stukje van Ayuthaya". Bianca heeft het echter gepreseteerd om het meest gefotografeerde stukje NIET te fotograferen... althans ze heeft alleen een close-up gemaakt. Je ziet dus niet het geheel. Stom hè?! Nadat we klaar waren met Wat Phra Mahathat zijn we de weg overgestoken, naar een andere ruïne, Wat Ratchaburana. Ook hier is de Khmer-stijl duidelijk zichtbaar, met name aan de centrale Chedi ofwel Stupa, die prachtig gerestaureerd is. Ook hier zijn alle Buddhabeelden weer onthoofd. Het blijft een vreemde aanblik. Omdat Bianca inmiddels aardig oververhit is geraakt (met bijbehorend rood hoofd) besluit zij even een break te nemen in de schaduw. Mark ging een kijkje nemen in de Chedi. Er ging een smalle, donkere trap diep naar beneden, waar je terecht kwam in een ruimte met nissen, waarin vroeger Buddhabeelden en juwelen lagen. In de vorige eeuw hebben onderzoekers deze kamer ontdekt en alle gevonden voorwerpen zijn toen gelukkig veiliggesteld in een museum. Weer buiten was Bianca weer wat op adem gekomen en zijn we terug gaan lopen. We zijn voornemens in de loop van de week nog een paar ruïnes te gaan bezoeken, maar voor vandaag vonden we het wel even genoeg (te warm). Op de terugweg naar het guesthouse liepen we langs een internetcafé en we besloten daar even naar binnen te wippen en in de airco bij te komen. Toen we onze mail openden bleken we veel steunbetuigingen gekregen te hebben naar aanleiding van de afgelopen dagen. Dit deed ons goed. Pas om 14.30 uur ploften we neer in een klein eettentje voor de lunch en de rest van de middag hebben we in een luie sofa op het terras van ons guesthouse wat zitten lezen en schrijven. Tegen 18.00 uur heeft Phot ons weer opgehaald om naar de tempel te gaan en verliep de avond zoals gisteren. Ook Nanna en Aree waren vanavond bij de tempel. Aree lijkt helemaal niets te beseffen, misschien maar goed ook. Ze wordt dan ook wel erg beziggehouden door allerlei familieleden dus er is genoeg afleiding voor haar. Het valt ons op dat Phot sterker en sterker wordt. Vanvond hebben we voor het eerst echt een paar concrete vragen aan hem kunnen stellen over de toekomst. We krijgen er op deze manier wat meer vertrouwen in dat hij Elephants & Friends kan voortzetten; misschien met wat minder personeel om de kosten te drukken, maar hij ziet het wel zitten. Het blijkt dat hij ook bij de bankrekening kan, waar wij dachten dat misschien alleen Dominique zou weten hoe e.e.a. in elkaar stak. Volgens Thais gebruik houden mannen zich ook verder niet bezig met de financiële kant van zaken dus we dachten ook niet dat Phot dat wel zou doen. Nu we dit weten is het wellicht ook wat eenvoudiger om financiële hulp te bieden. Hoe die financiële hulp geboden zou kunnen worden moeten we wel nog even uitzoeken en bespreken met familie en vrienden, maar we hebben hier wel al ideëen over. Phot vraagt ons ook nog een speech te schrijven in het Nederlands die dan bij de crematie moet worden voorgedragen. Het gaat hier om een officieel stukje waarin wat persoonlijke gegevens van Dominique komen te staan (haar naam, geboortedatum, met wie ze getrouwd is, haar dochter, wanneer ze in Thailand is gekomen, wat ze hier doet etc.). Hier zullen wij ons de komende dagen mee bezighouden. Om 20.45 uur werden we weer afgezet bij ons guesthouse, waar we op de kamer nog even wat hebben gedronken en de gebeurtenissen van de dag en afgelopen dagen nog eens de revue hebben laten passeren.

Ayuthaya - Lopburi - Ayuthaya, 19 maart 2006
Om 10.45 uur zaten wij in de bus naar Lopburi. Na een paar keer Lopburi roepen kom je vanzelf in de juiste bus terecht, want iedereen helpt je hier. In Lopburi zelf is niet heel veel te doen. De stad staat eigenlijk meer bekend om de hoeveelheid apen die daar rondhuizen. Er is zelfs helemaal een speciale tempel voor de apen waar de bewoners van Lopburi fruit komen brengen. Er worden ook elke dag kilo's fruit gebracht door de stad Lopburi om de hongerige aapjes tevreden te houden. De mensen van Lopburi dragen de apen op handen omdat zij geloven dat het de kinderen zijn van de Hindugod Kala. De aapjes zelf zal het verder worst wezen, die denken alleen aan al dat lekkere eten. In principe zijn de aapjes geheel onschuldig. Overdag leven ze in en rond San Phra Kan (de tempel) en 's avonds steken ze de straat over naar Prang Sam Yot, een oude ruïne. Er is echter een eigenwijze half blinde aap die zich een beetje heeft verzet tegen de groep aapjes en heeft zich samen met "aanhangers" afgezonderd van de rest van de groep. Deze "splintergroep" huist voornamelijk rond in de winkelstraten vlakbij de tempel. Ze slopen bijna alles wat ze maar in hun handen kunnen krijgen en de bewoners van Lopburi zijn hier dan ook niet echt blij mee. Probleem is alleen dat naast het feit dat ze denken dat het de kinderen zijn van Kala en het ongeluk brengt als je de dieren iets aan doet, het ook nog zo is dat het Buddhisme het doden van dieren verbiedt. De bewoners van Lopburi moeten dus lijdzaam aanzien hoe hun spulletjes vernield worden. Ze doen er wel van alles tegen, maar het bezorgd veel overlast. Het enige wat een beetje schijnt te helpen, is ze af te schrikken met een katapult en steentjes. Wij zijn als eerste bij San Phra Kan gaan kijken. Er was blijkbaar net allemaal vers fruit gebracht, want het was een drukte van belang. Ondanks dat er zoveel lekkers voor het grijpen lag was er een wel erg brutale aap die nu juist de snoepjes wilde hebben die wij bij ons hadden. Hij trok stevig aan Bianca d'r rok en leek niet vanzelf los te laten. Mark probeerde hem weg te jagen, maar dat resulteerde in een hoop gegil (van de aap... niet van Bianca) en het laten zien van wel erg scherpe tanden. O jee, en nu? Hij liet gewoon niet los. Mark probeerde hem op een gegeven moment af te leiden door net te doen alsof hij het eten had en Bianca trok aan d'r rok en liep achteruit. Uiteindelijk gaf aapje-lief het maar op toen duidelijk werd dat hij echt niets van ons kreeg... Daar komt dus de uitspraak "brutale aap" vandaan haha. We zijn ook nog even naar de overkant van de weg gegaan, naar de ruïne Prang Sam Yot. Hier is niet veel van over en eigenlijk is het enige leuke dat je door de tempel heen kan lopen en ondertussen de aapjes kunt voeren. Deze aapjes waren allemaal erg lief en pakten voorzichtig de zonnepitten uit onze handen. Bianca zou hier uren kunnen blijven en almaar de aapjes voeden... Wij hadden inmiddels ook trek gekregen en besloten een in de Lonely Planet genoemd eettentje op te zoeken. We gaan qua restaurantjes eigenlijk nooit op de LP af, maar omdat we op onbekend terrein waren en geen zin hadden rond te struinen besloten we voor deze keer een uitzondering te maken. Het bleek niet voor niets dat we niet op de LP afgaan, want niet één van de tentjes konden we vinden... Uiteindelijk zijn we bij één of ander vaag lokaal tentje naar binnen gewipt, ingericht in typisch Thaise stijl: plastic tuinmeubels en TL-verlichting. De menukaart was alleen in het Thais, dus we wisten niet echt wat we moesten bestellen. Er zaten toevallig nog twee toeristen die al bezig waren met allerlei gebaren wat eten te bestellen. Toen men bij ons aan het tafeltje kwam om de bestelling op te nemen dachten wij het anders aan te pakken als de andere toeristen (die waren nog bezig met uitleggen) en wij zeiden gewoon met een grote dikke vette glimlach chicken en rice en begonnen te wijzen en ja hoor... binnen een minuut hadden wij BBQ chicken, rijst en groenten voor onze neus staan. De serveerster lag helemaal in een deuk en wij ook. De toeristen aan het andere tafeltje keken stomverbaasd naar ons toen wij lekker aan onze kip zaten te kluiven. Helemaal geweldig! Na het eten zijn we weer op zoek gegaan naar de bus terug naar Ayuthaya. Normaal is het een kwestie van ongeveer op dezelfde plek gaan staan en je hand opsteken om de bus te pakken. Er kwam een bus aan en we zeiden Ayuthaya en de één zei ja en de ander zei nee... Uiteindelijk werden we bijna naar binnen gesleurd want dit was wel de goeie bus? Toen we een kaartje kochten kregen we wel heel veel geld terug, dus dit kon nooit de bus naar Ayuthaya zijn. Dat klopte ook, want een paar honderd meter verderop werden we weer uit de bus gezet. Wat bleek nu, we waren afgezet vlakbij het busstation waar de bus naar Ayuthaya vertrekt. Oké dan. Ook hier hebben we gewoon steeds Ayuthaya geroepen en dan kom je vanzelf bij de goeie bus uit. Het bleek precies dezelfde bus, chauffeur en kaartjesverkoopster te zijn als op de heenweg. Blijkbaar hebben ze hier een paar uur gewacht en we vermoeden dat er dan ook maar één keer per dag een bus heen en een bus teruggaat... En wie kwamen er de bus inlopen toen wij al lang en breed zaten? Die toeristen die in hetzelfde eettentje zaten als waar wij hebben gezeten... wat is het toch een klein wereldje. Toen de bus uiteindelijk vertrok bleek dat we een heel ander rondje maakte en dus never nooit op hetzelfde punt als waar we eruit zijn gegaan weer hadden op kunnen stappen. We hadden dus erg veel mazzel dat even eerder de cordate kaartjesverkoopster ons bijna de bus insleurde, ook omdat er waarschijnlijk dus maar één bus terug naar Ayuthaya gaat. Bij het kopen van het kaartje (dit gebeurt altijd in de bus als je al onderweg bent) bleek dat we voor de terugreis minder hoefden te betalen als voor de heenreis? Dit werd na twee uurtjes rijden duidelijk. Bij een dorpje zo'n 15 km voor Ayuthaya werden we allemaal de bus uitgezet. Deze bus ging niet verder. We moesten overstappen op een andere bus welke er al aan kwam rijden. Toch voor de zekerheid nog maar ff vragen of de bus wel naar Ayuthaya ging. Ja dat ging hij. De bus was een kleinere uitvoering van de bus waar we net uit kwamen, maar toch moest iedereen erin... het was een rammelbak tot en met en we twijfelden even of we Ayuthaya wel zouden halen, maar om 17.30 arriveerden we dan eindelijk weer bij het busstation. Pfieuw. We zijn in totaal zeven uur onderweg geweest... en dat voor een paar apen! Omdat we vandaag niet naar de tempel gaan besloten we van de gelegenheid gebruik te maken de ruïnes "by night" te gaan bekijken. De ruïnes zijn 's avonds (volgens de LP) prachtig verlicht en er is een restaurantje wat op een verlichte Wat Ratchaburana uitkijkt. Het leek ons dus leuk om daar te gaan eten. Toen we uiteindelijk voor een verlichte Wat Ratchaburana stonden konden we er niet echt van in ons kussen bijten. Zo prachtig was het allemaal niet verlicht, maar goed, het zag er evengoed nog wel leuk uit, dus besloten we op zoek te gaan naar het restaurantje wat zo'n mooi uitzicht zou bieden. Nou, ook dat viel tegen. Het restaurant was dicht en het uitzicht (voor zover wij dat konden inschatten) was niet spectaculair, want ze zaten op de verkeerde hoek. We zijn daarom maar weer teruggelopen en terechtgekomen in een cocktailbar waar we een bord frietjes en een borrel hebben besteld. Voordat we weer terug naar het guesthouse gingen zijn we nog een internetcafé ingedoken om weer wat mail te beantwoorden (dit blijft binnenstromen). Het internetcafé was één grote chaos van allemaal gamefanaten. Computerspellen zijn hier onwijs hot en ze hebben nog niet echt bedacht dat er ook een koptelefoon in de computer kan dus overal hoor je de meest vreselijke geluiden vandaan komen. Ook spelen ze tegen elkaar dus gaan er soms luide kreten door het café heen. Wij waren de enige twee die gewoon braaf zaten te internetten. Op een gegeven moment stond er gewoon een rij mensen achter ons te kijken wat wij nu voor geks aan het doen waren!

Ayuthaya, 20 maart 2006
Hoewel we voor 09.00 uur met Phot hadden afgesproken, werd er om 08.00 uur al op onze kamerdeur geklopt: Phot. Hij wilde met ons naar Wat Mongkhon Bophit en daar we later vandaag ook naar Bangkok gaan om Daisy en Paul (de zus van Dominique en haar vriend) op te pikken, dacht Phot dat we maar vroeg moesten beginnen. Snel aankleden dus en zonder ontbijt naar buiten, waar ook nog een oom en twee andere familieleden op ons stonden te wachten. Het is ons al eerder opgevallen dat Thai graag gezamenlijk dingen ondernemen en 12-Sep-2006 groep naar de tempel gingen. Wat Mongkhon Bophit is vooral bekend omdat het één van de grootste Buddha-beelden van Thailand herbergt, zo'n 15 meter hoog. Deze tempel is tijdens de Birmese invasie van de 18e eeuw vrijwel met de grond gelijk gemaakt, maar het beeld is aardig in tact gebleven en rond 1950 volledig gerestaureerd. Er hingen foto's aan de muur hoe de tempel er voor die tijd uitzag en er was inderdaad flink huisgehouden. We hebben een poster gekocht met daarop een kopie van een oude foto, maar hoe we die een beetje knap thuis gaan krijgen is ons nog onduidelijk. Phot bracht zijn offergave naar een prachtig Buddha-beeld van rood glas en nadat wij een donatie hadden gedaan zijn we weer in de achterbak van de pick-up gesprongen en reden we naar de tempel waar Dominique ligt. Hier kregen we ons ontbijt (rijstsoep) en hebben we wat zitten dollen met Aree. De lieverd beseft totaal nog niet dat haar mama er niet meer is en was druk bezig om alle stoeltjes uit de tempel te verzamelen. Daarna zijn we buiten onder een boom wat gaan rusten op een kleedje, in gezelschap van wat familieleden van Phot (die elkaar leken te vlooien of aan het ondoen waren van grijze haren, dat weten we niet) totdat het tijd werd om naar Bangkok te gaan. Het duurde allemaal wat langer dan verwacht en pas tegen 11.00 uur vertrokken we in de auto van een andere oom, op naar het vliegveld. De heenrit verliep wat chaotisch doordat er wegen waren afgesloten, maar we kwamen keurig op tijd aan. Op het vliegveld belde Phot iemand van de politie en even later werden we opgehaald door twee man en mochten we onder begeleiding langs de douane naar de arrival-terminal lopen. Phot heeft toestemming gevraagd om Daisy en Paul te mogen opwachten bij de gate waar zij met het vliegtuig aankomen en dat verzoek is gehonoreerd, maar dat wij ook zover mee mochten was voor ons een verrassing. Na een klein half uurtje wachten, waarin Aree zich verbaasde over de automatische roltrappen en de armband van Bianca gemold had, zagen we het vliegtuig aankomen en even later kwamen de eerste passagiers door de deur naar buiten. Het werd een emotioneel weerzien tussen Phot, Aree, Daisy en Paul die elkaar ergens vorig jaar voor het laatst gezien hebben. Nadat ook wij aan elkaar voorgesteld werden loodsten de twee politieagenten ons weer rap langs de douane en immigratiedienst. We pikten de bagage op en klommen weer met z'n allen in de auto, waarbij wij plaatsnamen in de laadbak. Op de heenweg had het eventjes flink geregend, maar gelukkig hielden we het droog op de terugweg. De terugreis verliep een stuk vlotter dan de heenreis en tegen 15.00 uur kwamen we aan bij de tempel. Vrijwel direct zijn we naar boven gelopen waar Daisy en Paul een kijkje namen bij Dominique, wederom een heel emotioneel moment. Ook Phot is duidelijk ontroerd door de aanwezigheid van zijn schoonfamilie en heeft het er niet makkelijk mee. Met z'n vieren wisselen we veel informatie uit in het Nederlands, waar Phot natuurlijk geen deel aan kan nemen. Af en toe praten we hem bij en stellen we hem wat vragen, maar hij is duidelijk wat onder indruk. Phot zijn vader is ook aanwezig en die loopt zich rot om het ons gemakkelijk te maken: watertje, colaatje; continu wordt van alles aangevoerd. Het is echt fantastisch hoe deze mensen met ons omgaan. Na een klein uurtje gaan we een hapje eten ergens in de stad en als we weer terugrijden richting tempel gaan we eerst naar het huis van Phot's tante, waar Daisy en Paul zullen blijven slapen. Wij zijn van plan morgen ook intrek te nemen in dit grote huis, zodat we de laatste dag gezamenlijk kunnen doorbrengen en door kunnen gaan met informatie uitwisselen. Tegen achten waren we terug in de tempel, waar het wachten was op het begin van de herdenkingsdienst. Ook vanavond zijn er weer veel mensen aanwezig en het valt ons op dat vanavond meer mensen hun emoties de vrije loop laten, iets wat we tijdens eerdere dagen niet zo veel zagen. De dienst begon wat laat, pas over half negen en verliep vrijwel hetzelfde als tijdens eerdere dagen, alleen werden wij nu veel meer bij de rituelen betrokken: Paul en Mark mochten kaarsjes en wierook aansteken bij een Buddha-beeld en met z'n vieren werden we naar voren gehaald om schalen met offers aan de monniken te overhandigen. Paul en Mark rechtstreeks, Daisy en Bianca moesten hun schaal op een doek plaatsen waarna de monnik de schaal van de doek afhaalde: in het Buddhisme mogen vrouwen op geen enkele wijze fysiek contact hebben met monniken. Ook werd het kannetje met (heilig) water weer tijdens een gebed leeggegoten en toen dit was voltooid hebben we de schaaltjes leeggegoten bij twee jonge boompjes buiten de tempel, als steun voor een nieuw leven. Zo verliep de avond voor ons allen zeer indrukwekkend en emotioneel. Na de dienst werd er weer eten uitgereikt aan iedereen en hebben we nog wat zitten kletsen, totdat wij tegen tienen terug werden gebracht naar ons guesthouse. We hebben vandaag heel veel gesproken en ook de komende dagen zullen we nog heel wat te bespreken hebben, maar we zijn er zeer blij mee dat naaste familieleden van Dominique hier bij ons zijn.  

Ayuthaya, 21 maart 2006
Vanavond zullen wij intrek nemen in het huis van Phot's tante, dus we moesten vanochtend uitchecken bij P.U. Guesthouse. Dat hoefde pas om 11.00 uur, maar we waren niet echt vooruit te branden vanochtend. Omdat we ook nog een document wilden maken en plastificeren waarmee toekomstige bezoekers van Elephants & Friends de situatie wordt uitgelegd, besloten we de taken te verdelen. Bianca zou het uitchecken en opruimen van de kamer voor haar rekening nemen, terwijl Mark het document zou gaan printen en plastificeren. Al gauw bleek dat Bianca de makkelijkste taak had, want Mark trof in geen enkel internetcafé een werkende printer aan. Uiteindelijk mocht hij bij een fotozaak achter de computer om het document opnieuw uit te typen en te printen. Vervolgens heeft hij het document bij een andere fotozaak laten plastificeren. Al met al duurde het zo'n 2½ uur en bij terugkomst was Bianca natuurlijk al lang en breed uitgecheckt en zat zij heerlijk lui op de veranda een muziekje te luisteren ;-). Na nog wat gedronken te hebben en een telefoontje gepleegd te hebben naar huis, zijn we weer een internetcafé op gaan zoeken om mail te beantwoorden. We hebben zoveel reacties en steunbetuigingen gekregen naar aanleiding van Dominiques overlijden, dat het voor ons onmogelijk is geworden iedereen persoonlijk te beantwoorden en te bedanken; dit hebben we dan ook in één collectieve mail gedaan. We zijn reuze dankbaar voor alle steun en lieve woorden die wij de afgelopen tijd hebben ontvangen. Het zal ons helpen alle gebeurtenissen te verwerken. Weggejaagd door de aanwezige muggen, gingen we aan de overkant, bij Tony's Place lunchen, waarna we klaar waren om door Phot opgehaald te worden. Een telefoontje leerde ons echter dat hij, Daisy en Paul in Bangkok zaten bij de Belgische Ambassade om wat zaken te regelen. Onze pick-up kan nog wel enige uren duren en dus zijn we maar een stukje gaan lopen. Eerst naar een shopping-mall, toen naar de Mac voor een ijsje en vervolgens naar een internetcafé om ons reisverslag in te kloppen. Tegen zessen werden we gebeld dat men bijna terug was in Ayuthaya en dus gingen we bij ons guesthouse aan de kant van de weg staan met onze rugzakken. De auto kwam snel en gingen we richting onze slaapplek (huis van tante van Phot) om onze bagage te dumpen. We slapen in één grote kamer, gezamenlijk met Daisy en Paul en Naath en Nanna, die ook Aree bij zich houden 's nachts. We werden al gewaarschuwd voor een harde ondergrond (alleen een dekentje) en mieren, dus dat kan nog wat worden vannacht. Later die avond in de tempel verliep de herdenking nu in twee sessies en weer werden wij actief in de rituelen betrokken. Als we straks thuis zijn moeten we de betekenis van alle rituelen maar eens opzoeken, dan krijgen we vast een nog beter beeld van alles. Na het eten stelden Daisy en Paul voor om ergens iets te gaan drinken; zij hadden een goed gesprek gehad met de ambassade en wilden dit graag met ons delen. We konden echter niet meteen weg... we moesten eerst wachten op twee honden die aan elkaar vast zaten... ??? De oom van Phot, welke ons steeds heen en weer brengt, heeft een heel klein hondje en dit hondje heeft al een week sjans van een hele grote hond (zeker vijf keer zo groot als het kleine hondje). Tja, eerder die avond hoorden we al een hoop gegil van het kleine hondje.. wat bleek... de grote hond had zijn zin gekregen... Maar ze komen pas los van elkaar als de mannetjes hond zijn "lozing" heeft gedaan... en dat duurde ff... Daar stonden we dan met zijn allen... te wachten totdat de twee honden klaar waren... Daarna bracht Phot's oom, Noencha, ons zonder boeh of bah naar Ayuthaya centrum, waar we met zijn zessen op een terrasje plaatsnamen. Daisy en Paul vertelden over het gesprek bij de Ambassade en dat de dame aldaar de toekomst wat somber inziet voor wat betreft Aree's educatie. Het is hier gewoon dat kinderen door hun grootouders opgevoed worden en de kans dat Aree later naar een verderop gelegen goede school wordt gestuurd wordt niet hoog ingeschat. Lastig om nu over zulke zaken te praten en Phot voelde ook dondersgoed waar we het over hadden dus af en toe probeerden we hem wat geruststellende woorden toe te stoppen, maar hij maakte zich duidelijk ongerust over wat wij allemaal bespraken. Gelukkig duurt het nog even voordat Aree naar school gaat, dus de families kunnen eerst goed aankijken hoe alles zich gaat ontwikkelen de komende periode. Phot was duidelijk moe en ging even later in de auto liggen slapen. Noencha bleef al die tijd bij ons zitten en ijsklontjes bij zijn bier gooien, met één oog zorgelijk op zijn hondje gericht die nog van de schrik (?) aan het bekomen was. We besloten nog een biertje mee te nemen voor onderweg en bij "ons" huis aangekomen hebben we nog wat zitten babbelen; pas om 01.30 uur gingen de laatsten slapen.

Ayuthaya - Bangkok, 22 maart 2006
Die slaap duurde niet lang, want om 06.00 uur werden we gewekt door muziek uit de speakers van de tempel. Daisy en Paul gingen even later op om met Phot naar de markt te gaan, terwijl wij nog een tijdje lagen te soezelen. Het was de bedoeling dat er vanochtend op de markt twee mooie urnen gekocht werden en nog wat andere benodigdheden voor de ceremonie van vanmiddag. Nadat we uitgesoezeld waren zijn wij op de veranda gaan zitten wachten op de terugkeer van Daisy en Paul. Gek eigenlijk dat wij in dit grote huis zitten, terwijl de eigenaren (flink op leeftijd) hun intrek hebben genomen in een aanpalend gammel gebouwtje. Geen verkeerd woord over de Thaise gastvrijheid!!! Even later werden we opgehaald om te gaan ontbijten in de tempel en werd duidelijk dat van de plannen van gister weinig overeind was gebleven (typisch Thais). Men was nog niet naar de markt gegaan. In plaats daarvan is Dominique nu al overgeplaatst vanuit de gekoelde ruimte naar de ceremoniële kist. Dit is voor Daisy en Paul natuurlijk erg belangrijk (en emotioneel) om bij te wonen. Desalniettemin betekende dit wel dat er vóór de crematie geen tijd meer was om de urnen te kopen en dit dus ná de crematie zal moeten plaatsvinden. Wij westerlingen hebben hier wat moeite mee, maar de Thai niet. Daarnaast vertelde Phot doodleuk dat de ceremonie een uur eerder zal plaatsvinden. Dat is op zich niet erg, ware het niet dat er mensen vanuit Bangkok en Latya op weg waren speciaal om Dominique de laatste eer te bewijzen. Zij weten niet dat het een uur eerder is en gaan ervan uit dat ze hier pas om 15.00 uur hoeven te zijn. De kans is nu groot dat ze alles missen. Eén paar kregen we nog te pakken, zij zouden direct vertrekken, maar de andere twee meiden waren al onderweg. Nu maar hopen dat ze hier op tijd zijn. Daarna begon Phot weer over de speech die wij nog moeten schrijven. Voor de 100ste keer somde hij op wat er in moest staan. Wij hebben al 100x gezegd dat het in orde komt en ook nu moesten we hem drie keer zeggen dat we reeds geschreven hadden en dat we nog maar een paar dingen moesten weten en dan was het klaar. Nu merkten wij dat we ook een beetje aan het einde van ons latijn zijn. Het wijzigen van de plannen en het continue herhalen van dingen aan Phot zorgde voor erg veel frustratie en Bianca kon het niet laten geïrriteerd te reageren naar Phot en hem dit keer zonder glimlach en ietwat scherp te vertellen hoe het ervoor stond. Gelukkig kon ze zich weer snel herstellen en heeft Phot er verder weinig van gemerkt... hij kan er immers ook niets aan doen. De rest van de ochtend hebben we onder een boom gezeten, spelend met Aree, die zeer geïnteresseerd was in Paul's MP3-speler en verder werkend aan de speech voor tijdens de crematie. In de loop van de ochtend zagen we meer en meer monniken arriveren op het tempelcomplex en toen we tegen elven de tempel ingingen zaten daar zo'n veertig monniken te eten. Onder hen ook Juk, de broer van Phot, die uit eerbied voor zijn overleden schoonzus zijn hoofd kaal heeft geschoren en voor één dag monnik zal zijn. Een Thaise Buddhistische man moet minimaal één keer in zijn leven als monnik geleefd hebben en Juk vond dit blijkbaar het moment voor hem. Wij weten niet echt of het de eerste keer was dat hij dit deed, het leek er wel op. Wij vinden het in ieder geval zeer indrukwekkend dat hij op deze wijze Dominique eert. Na het eten begint een dienst, waaraan alle monniken deelnemen en waarbij alle aanwezigen bij de rituelen betrokken worden. Zeer imposant wanneer alle monniken tegelijk hun gebeden opzeggen; normaal waren er maar vier monniken tegelijk aanwezig. Hier krijg je gewoon kippenvel van. Na de ceremonie kregen ook wij eten toegereikt, maar onze eetlust is al een paar dagen op een laag peil en dus beperken we ons tot wat fruit. Iets later worden we gebeld door Ton en Wayjan, het Nederlandse echtpaar uit Latya en door Rebecca en Anna, de twee meiden die op dezelfde dag als wij in het olifantenpark aanwezig waren. Ze waren allemaal redelijk in de buurt en nadat wij ze naar de tempel geloodst hadden hebben we uitgebreid met hun allemaal zitten kletsen over alle gebeurtenissen, wat toch ook weer voor wat emotionele momenten zorgde. Tijdens ons gesprek met Anna ontdekten we dat ook zij, net als Bianca vreemde pukkeltjes op haar onderbenen heeft. Wij hadden het in eerste instantie toegeschreven aan het lossen van de ananasplanten. Bianca had flinke krassen opgelopen en we dachten dat dat was gaan irriteren. Anna had echter geen enkele plant gelost, dus dat zette ons aan het denken. De enige overeenkomst die wij hadden was dat wij allebei zeer intensief bij de puppies (en katten) betrokken waren. Nu de puppies één voor één dood zijn gegaan werden we toch wat ongerust en hebben we afgesproken zodra we in Bangkok zijn naar het ziekenhuis te gaan om ons te laten onderzoeken. Er was inmiddels ook familie uit Thailand van Loempo gearriveerd. Loempo is de Thaise monnik in België die Dominique Thais heeft geleerd. Er was een monnik (broer van Loempo?) en een neef en nicht. De monnik gaf ons allemaal een armbandje. Waarom weten we niet precies, maar we waren allen ontroerd door dit kleine gebaar. Het is sowieso geweldig dat deze mensen speciaal hier naartoe zijn gekomen. We weten niet precies uit welke stad ze vandaan komen, maar het was duidelijk dat ze al een lange reis achter de rug hadden. Om 14.00 uur begon de plechtigheid. Een oude monnik had plaatsgenomen in een soort glazen torentje, vanwaar hij begon te bidden, zonder veel bijkomende rituelen. Toen hij klaar was werd het altaar afgebroken en maakte men zich gereed om de kist met Dominique naar buiten te brengen, waar in een aparte ruimte de crematie zal plaatsvinden. Op de één of andere manier zorgde het afbreken van het altaar dat bij ons wat emoties loskwamen... Nadat de kist op de schouders van familieleden gelegd was liepen we naar buiten. Een hele rits monniken liepen voorop met een witte klos met draad in hun handen welke in aanraking stond met de kist. Daarachter liepen wij samen met de familie, waarbij iedereen contact hield met elkaar en de kist. We waren een éénheid. We liepen vanuit de tempel richting het tempeltje waar de daadwerkelijke crematie plaats zal vinden. We liepen eerst tegen de klok in drie rondjes om deze tempel heen, onder luid gebed door de monniken en het afsteken van vuurwerk. Iedereen was zeer emotioneel en vooral Phot had het erg moeilijk toen de kist bij de oven in het tempeltje waar we zojuist omheen waren gelopen, op een nieuw altaar werd geplaatst. Daarna nam iedereen plaats op een stoel in de schaduw of onder een boom, waarna de voorganger de dienst verder deed verlopen. Een paar mensen - waaronder Mark en Daisy - mochten om de beurt een laatste offer brengen in de vorm van een doek overhandigen aan een monnik, waarna Bianca en Paul beiden een korte toespraak hielden in het Nederlands. Moeilijk, maar zeer dapper. Toen Daisy amper klaar was met haar offer en nog in het tempeltje stond, strooiden de ook in het tempeltje aanwezige monniken kleingeld uit zilveren schalen, waar kleine kinderen op afdoken. Het komt op ons wat chaotisch en ongepast over, maar het hoort er allemaal bij. Daarna ging iedereen nogmaals langs Dominique om een bloem bij haar te brengen. Dit was voor Phot weer zeer aangrijpend en uiteindelijk heeft men hem met een aantal familieleden uit de tempel moeten dragen. Tenslotte werden we geroepen om nog een laatste keer bij Dominique te gaan kijken voordat de crematie daadwerklijk plaatsvindt. Wij wisten niet precies wat ons te wachten stond, maar de kist werd opengemaakt en zo konden we nog één laatste blik op Dominique werpen. Wij waren verrast hoe "mooi" ze erbij lag. Het klinkt misschien gek, maar de laatste keer dat wij Dominique hebben gezien was in het mortuarium van het ziekenhuis en toen zag ze er verschrikkelijk uit. Dat was een beeld wat erg lang op ons netvlies zal blijven. Nu waren Dominiques ogen dicht en was haar mond schoon. Nu herkenden we Dominique weer een beetje, deze prachtige jonge vrouw die we nog maar zo kort kennen, maar aan wie we zeer gehecht zijn geraakt. Haar samengevouwen, naar de hemel wijzenden, handen werden losgemaakt en platgeduwd. Daarna werd er een kokosnoot gekraakt en werd het sap over haar heen gegoten. De reden dat dit gebeurt is dat dit helpt bij een hogere reïncarnatie van Dominique: zo hoog als een kokosnoot in een boom en het sap helpt dat ze gezond terug zal komen. Kokossap is nl. heel erg gezond. Er werden daarna nog bloemen in de kist gelegd en werd er nog wat kleingeld gedoneerd. Dit allemaal om Dominique zo hoog mogelijk te laten reïncarneren. Daarna werd de kist gesloten en werden de bloemen die wij zojuist allemaal geofferd hebben in de oven gelegd. Daarna werd de kist in de oven geschoven en werd het vuur ontstoken... Bij het verlaten van het tempeltje ontvingen wij allemaal een amulet met een Buddha erop. Toen wij weer op ons plek zaten kregen Phot, Paul en Daisy van de monnik waar we ook het armbandje van hadden gekregen een ketting overhandigd en nog wat steunbetuigende woorden. De neef en de nicht van Loempo gaven Daisy en Paul ook nog een geschenk. Ongelooflijk hoe betrokken de mensen hier zijn. Echt geweldig. Wij zijn zeer onder de indruk geraakt van openheid en de wijze waarmee wij als niet Buddhisten door deze monniken en familie onthaald zijn en aan hun rituelen hebben mogen deelnemen. Erg aangrijpend allemaal. Langzaam beginnen alle aanwezigen te vertrekken... Er rest echter nog een praktische gebeurtenis. Er dient nog een urn voor Dominique gekocht te worden. Phot, Daisy en Paul vertrekken dan ook naar de markt en wij besluiten samen met Rebecca en Anna mee te rijden tot Ayuthaya om daar wat te gaan drinken en onze gedachten even te verzetten. Anna en Rebecca werken allebei als vrijwilliger bij de Verenigde Naties in Bangkok voor een paar maanden en zij geven aan dat ze best wat van hun vrije tijd willen gebruiken om Phot te helpen. Elephants & Friends is maar twee uurtjes rijden vanaf Bangkok, dus een kleine moeite voor hun zeggen ze. Fantastisch weer dat ook deze mensen willen helpen. Daisy en Paul wilden uiterlijk om 20.00 uur vertrekken naar het vliegveld om er zeker van te zijn dat zij met de vlucht mee konden. Het wil nl. nog al eens gebeuren dat een vlucht vol is, dus op aanraden van de dame bij de Belgische ambassade wilden zij vroeg vertrekken. Echter, juist deze avond besloot Noencha, de oom van Phot dat het wel een goed moment was om zijn weigerende autoraampje te vervangen. Dit kregen wij te horen toen wij tegen 19.00 uur maar even gingen bellen om te horen waar ze bleven. Tja, typisch Thais. Maar goed, we werden dan eindelijk opgepikt en reden weer terug naar de tempel. Daar is er in aanwezigheid van Phot, Daisy en een monnik wat as in de urn gedaan. Daarna zijn we onze tassen op gaan halen in het huis van de tante van Phot en zijn we bij de tempel gaan eten. De stemming was iets ontspannender, er werd voorzichtig weer wat gelachen en de eetlust was weer wat toegenomen. Voor het eerst aten wij (en Paul ook) Jackfruit. Dit is een erg lekkere vrucht en Daisy had al een Phot aangegeven dat ze graag wat mee wilde nemen. Phot had dit goed begrepen en had een Jackfruit aan laten rukken. Als je nagaat dat een Jackfruit zo'n 15 kilo weegt kun je wel voorstellen dat je dit niet zomaar meeneemt naar België. Het is goed bedoeld van Phot, maar liever een beetje in een zakje... ook geen probleem. Een tante van Phot maakte de vrucht schoon en even later kreeg Daisy een plastic zakje met Jackfruit mee. Tegen 20.30 uur nemen we afscheid van Phot's familie. Wij hebben hen leren kennen als een erg close familie die alles voor elkaar over hebben en die ook zeer gastvrij waren jegens ons. Petje af! Een monnik wilde nog iets overhandigen aan Daisy die zonder twijfelen de gift wilde aanpakken, ware het niet dat monniken geen vrouwen mogen aanraken. Op het laatste moment liet de monnik dan ook de gift in Daisy's hand vallen en trok snel z'n eigen hand terug, pfffieuw. Iedereen werd uitgebreid gedag gezegd en als laatste kwam ook nog een wakker geworden Aree even gedag zeggen. Toen we weg wilden gaan bleek onze bagage verdwenen... Juk was er met de auto vandoor waar wij onze bagage in hadden laten staan... Wat een schatje hè die Juk?! Gelukkig was hij niet ver weg en kwam hij even later weer aanrijden. Dit zorgde toch wel weer voor wat humor en zo werden we met zijn negenen (vijf man in de laadbak) onder een luid doeiiiiiiiiiiii van Juk naar het vliegveld van Bangkok gebracht. De rit ging zeer rap en rond kwart voor tien waren we al op het vliegveld; ruim op tijd voor de terugvlucht van Daisy en Paul. Met de belofte contact op te nemen na onze terugkeer in Nederland namen we afscheid van hen en van Phot, die ook de draad zelf weer zal moeten oppakken. Gelukkig komen morgen alweer de eerste vrijwilligers naar Elephants & Friends, dus misschien dat hij daardoor weer snel in zijn ritme terecht komt. Wij sprongen met Anna en Rebecca in een taxi richting ons guesthouse (dit keer de "dependance"). De chauffeur presteerde het alleen om lange tijd de goede weg te volgen, maar op een gegeven moment zomaar af te slaan richting het drukke centrum van Bangkok. Via een grote omweg komen we dan toch tegen elven aan bij ons guesthouse, waar dezelfde slaperige en chagrijnige dame als drie weken geleden ons zat op te wachten. We hebben ons snel gedouched en zijn gaan slapen. Het was een lange en emotionele dag.

Bangkok, 23 maart 2006
We hebben een aardige nacht kunnen maken. Het bleef redelijk rustig in dit guesthouse, ondanks dat het bovenste stuk van de muren alleen was afgedicht met wat horrengaas. Een beetje ‘The Beach’-gevoel dus, maar het bleef gelukkig stil. We vinden alleen de kamer wat klein en daarom ging Mark vroeg de deur uit om te kijken of er nu wel een plekje vrij was in het Sri Ayuthaya Guesthouse, waar we ook de vorige keer geslapen hebben. Men had alleen een luxe kamer vrij, met airco en eigen badkamer, maar dat vonden we uiteraard geen probleem. De kamer is wel wat duurder (500 Baht), maar om een paar dagen op adem te komen is zo’n luxe misschien wel lekker. Zo liepen we even later met onze rugzakken van het ene guesthouse naar het andere en toen we de tassen op de kamer neergezet hadden zijn we eerst maar eens gaan ontbijten: french toast met fruit! Zo lekker als hier hadden we het nergens meer gegeten, dus we genoten er goed van. Ook hebben we direct onze paspoorten afgegeven, zodat het guesthouse ons visum voor Cambodja kan regelen; dat scheelt weer wachttijd op het vliegveld straks. De rest van de ochtend (er was al niet veel meer van over) hebben we wat op de kamer gezeten en om 13.00 uur kwam Anna ons ophalen om naar het ziekenhuis te gaan. Via haar werk had ze een paar adressen van reputabele ziekenhuizen doorgekregen en zo reden we even later in een taxi naar het BNH-hospitaal. Het verkeer zat op dit tijdstip al goed vast en al met al deden we er 45 minuten over om bij het ziekenhuis te komen, maar daar aangekomen vielen we van de ene verbazing in de andere: wat een luxe. Er stonden zelfs portiers in fleurige pakjes bij de ingang om de deur van de taxi open te houden en binnen werden we direct in goed Engels welkom geheten. Na ons ingeschreven te hebben kregen we alledrie een ziekenhuispasje en kregen we onze eigen personal assistant toegewezen die ons als eerste naar de afdeling Dermatologie bracht om naar onze benen te laten kijken. Overal mooie fauteuils, rustige muziek op de achtergrond, spik en span, dit mag wat kosten. Hoewel de arts zeer aardig was konden we bij hem niet goed ons verhaal kwijt over de gebeurtenissen van de afgelopen weken; hij was er al snel uit voor wat betreft de pukkels op onze benen: insectenbeten, waarschijnlijk van mijt of vlooien die via de puppies op ons terecht zijn gekomen. We kregen een paar smeerseltjes en pilletjes voorgeschreven en dan moet het snel over zijn. Nu is het al een stuk minder erg dan vorige week, maar we zullen zien. Anna heeft een vervolgafspraak gemaakt voor volgende week dus we zullen met haar contact houden over het verdere verloop. Hierna werd het tijd voor ons medisch onderzoek: eerst werden van ons alledrie de primaire zaken gemeten als bloeddruk, gewicht, temperatuur en hartslag en daarna werden we bij een dokter naar binnen gebracht om ons verhaal te doen. Deze dame was wel zeer geïnteresseerd in ons verhaal, bracht ook het één met het ander in verband en vertelde ons daarna wat de mogelijkheden tot onderzoek waren. Met een stethoscoop ‘bekeek’ ze ons even alledrie en daarna werd bij ons allen bloed afgenomen voor een grondig onderzoek. Super hoe snel je hier geholpen kan worden, zo onvoorstelbaar in Nederland. Even een uurtje wachten - in een fraaie tuin onder het genot van een gratis bakkie koffie - voor de uitslag en toen kregen we het goede nieuws te horen dat geen van allen een virus in het lichaam heeft en dat ook onze nieren en lever in orde zijn. Een geruststellend idee, want we begonnen wat paranoia te worden in de afgelopen dagen. Overigens betwijfelde deze arts of Dominique wel aan hepatitis overleden kan zijn, hetgeen ook al door diverse anderen betwijfeld wordt. Zij dacht eerder aan een geval van Leptospirosis, wat veroorzaakt kan worden door besmet water (urine van een rat). We blijven erg benieuwd naar de uitslag van de autopsie, maar voor nu zijn we in ieder geval gerustgesteld. Mark had wel een licht ijzertekort, dus die moet de komende dagen wat extra happen groente naar binnen werken. Onze medicijnen kregen we in een leuk giftshoptasje (?!) en daarna zijn we met de skytrain en boot terug gegaan naar ons guesthouse, omdat de straten van Bangkok tijdens spitsuur helemaal een drama worden om doorheen te komen. We zijn direct maar gaan eten omdat we de lunch overgeslagen hebben en daarna hebben we eigenlijk weinig meer gedaan. Om 21.30 uur deden we het licht maar uit, morgen gaan we wel weer wat dingetjes doen. Alles op z’n tijd...  

Bangkok, 24 maart 2006
De favoriete broek van Mark krijgt een steeds groter wordend gat in het kruis en aangezien Bangkok het mekka van de kleermakers is lijkt dit een uitgelezen plek om nieuwe broeken te laten maken. We denken er ook allebei hard over om hier nette kleding te laten maken voor als we straks weer aan de arbeid moeten, dus misschien is het laten namaken van Mark's broeken een goede testcase. Tijdens ons vorige bezoek hadden we al een klein zaakje gezien waar westerlingen een pak aangemeten kregen, dus hier liepen we vanochtend naar toe. De verkoper van Aman (Bob?) stond ons goed te woord en gaf veel uitleg over de verschillende stofsoorten en over de werkmethode, hetgeen ons een goed gevoel gaf. De twee broeken zullen morgen al klaar zijn dus we zullen wel zien. Hierna zijn we doorgelopen naar Khao San Road, waar we een tentje zijn ingedoken om te gaan lunchen, waarna we wat internetcafeetjes zijn af gaan lopen om te kijken of we ergens de site konden bijwerken. Over het algemeen is de kwaliteit van de internetcafeetjes hier vrij laag, maar bij het allerlaatste tentje hadden we geluk: Frontpage! We hebben vrij veel te vertellen over de afgelopen dagen en dus duurde het dan ook bijna drie uur voordat we eindelijk een lekker bakkie konden gaan drinken op het terras van Starbuck's (ja, inderdaad: na alle smerige koffie in Thailand ga je vanzelf de koffie van Starbuck's lekker vinden...). We zaten ook nog wat na te denken over het aanmeten van nette kleren. Bob vertelde ons dat voor een goed resultaat maar liefst vier pasbeurten nodig zijn en wij zijn enigszins bang hier aan het eind van onze reis geen tijd meer voor te hebben. We kunnen ook vandaag en morgen alvast drie pasbeurten doen, zodat wanneer we terugkeren we nog maar één keer hoeven terug te komen voordat de pakken klaar zijn. Als eenmaal de juiste maatvoering bekend is, is het bijmaken van extra kleiding een fluitje van een cent (gereed binnen 24 uur). Op de terugweg naar ons guesthouse zijn we dan ook weer naar binnen gegaan bij Aman en werden we allebei uitvoerig opgemeten en hebben we knappe stoffen uitgezocht. Er kwamen ook Thaise mannen, die helemaal uit een andere stad als Bangkok, pakken aan lieten meten, hetgeen ons vertrouwen geeft in een juiste keuze van kleermaker. Morgenmiddag moeten we terugkomen voor de tweede pasbeurt en dan 's avonds weer voor nummer drie. We zijn erg benieuwd naar het resultaat. Het avondeten hebben we genoten bij Shanti's Lodge en was weer erg lekker. Bianca had lekker knoflookbrood en kip met satésaus, terwijl Mark roergebakken groente bestelde en een groot biertje... dat een liter Chang werd. Pffff dat is ie niet meer gewend. Na nog wat boodschappen te hebben gedaan bij de Seven-Eleven hebben we nog wat zitten lezen op de kamer, de dag is weer voorbij gevlogen...

Bangkok, 25 maart 2006
Voor minder dan € 0,50 heeft Mark vanochtend op straat z'n sandalen laten maken; hopelijk houden ze het nou vol voor de laatste twee maanden! De ochtend schoot verder weer voorbij en voor we het wisten was het al weer tijd om naar Aman te gaan voor onze tweede pasbeurt. We waren erg benieuwd naar wat we zouden aantreffen maar het overtrof onze stoutste verwachtingen: Mark's broek was klaar, voor het jasje moesten alleen de mouwen nog aangemeten worden en van de blouse moest de ruimte onder de oksels wat groter gemaakt worden, maar wat was men al ver gekomen! Ook Bianca's pak was al aardig op weg, al zorgen de vrouwelijke rondingen nu eenmaal voor wat meer pas- en meetwerk. Vanavond kunnen we al terugkomen voor sessie nummer drie en voor het gemak vroeg Bob ons alvast na te denken over hoeveel pakken we vanavond wilen bijbestellen. Eigenlijk wilden we hier mee wachten tot aan het eind van onze vakantie, maar we zijn zo enthousiast geworden over het tussenresultaat dat we inderdaad misschien vanavond al kleren gaan bijbestellen. Op Khao San Road hebben we geluncht, waarna we nog even een foto cd-tje hebben gebrand en weer terug zijn gaan lopen naar het guesthouse. Onderweg bij Aman nog even de twee linnen broeken opgehaald die we hadden laten bijmaken, ook deze zien er erg goed en netjes afgewerkt uit en dat voor een kwart van de aanschafprijs van de originele broek! Na een bordje gebakken bananen naar binnen te hebben gewerkt zijn we wat gaan luieren op de kamer, totdat het kwart voor acht was en dus weer tijd om naar de pakkenman te gaan. Mark's pak was nu helemaal klaar en hier moest de kleermaker alleen nog even naar kijken om wat extra bewegingsruimte in het jasje aan te brengen en van Bianca's pak was nu de broek af, het jasje nagenoeg gereed en alleen de blousen moesten nog verder op maat worden gebracht. Wij zijn zeer content over de voortgang en de geleverde kwaliteit en vragen ons aan de andere kant ook af hoe andere kleermakers hier kunnen adverteren met '1x meten = raak'?! Ook vanavond waren er weer andere klanten in de zaak en dan praat Bob kennelijk nooit over prijzen, want hij liet ons vertrekken zonder nog licht te smeken of we wat bij gingen kopen. Voor ons wel goed zo, nu kunnen we eerst het eindresultaat afwachten, nadenken over wat en hoeveel we willen kopen en dan misschien wel een knappe deal maken voor onze vervolgopdracht. Men bewaart onze 'maatvoering' voor een periode van vijf jaar, dus we kunnen altijd later nog wat per email bijbestellen. Het avondeten werd een chippie, de rugzakken werden ingepakt en de wekker gezet... op 04.30 uur! Om 07.00 uur vliegen we morgen naar Phnom Penh - de hoofdstad van Cambodja - voor het vervolg van onze reis...